குழந்தை
சரியாக உண்ணவில்லையென
மருத்துவரிடம்
டானிக் வாங்குபவர்களின்
காதில் விழுவதில்லை
ஒட்டிய வயிறுடன்
வீறிடும் குழந்தைகளின் குரல்
கைக் குழந்தையைத்
தூக்கிக் கொண்டு
கண்ணீரும் கம்பலையுமாய்
‘தாய்வீடு’ ஓடும் தாய்
உணர வைக்கிறாள்
ஆணாதிக்கத்தின் உச்சத்தை
பேருந்தில் ஏறி
சில்லறையில்லாமல் இறங்கும்
முதியவரை
இருப்பது போதாதென்று
நிராகரித்து நகரும்
நகரத்து ஆட்டோ க்கள்
என்
கார் கண்ணாடியில்
எழுதிச் செல்லும்
விரல்களை
எரிச்சலில் திட்டிக் கொண்டிருந்தேன்
என் மகளின்
மழலை விரல்கள்
கிறுக்கத் துவங்கும் வரை
எப்போதேனும் சண்டை
போடும்
நகரத்துத் தம்பதியருக்கு
விவாகரத்து
விருப்பமாயிருக்கிறது.
எப்போதுமே சண்டை
போடும்
கிராமத்துக் குடும்பத்துக்கு
சேர்ந்து வாழ்தலே
சந்தோசமாய் இருக்கிறது
-
பிரியா சொன்னது,
மார்ச் 1, 2007 இல் 10:48 மு.பகல்
ஒவ்வொரு
ச்று கவிதையும்
ஒரு பெரிய
கருத்தை
சொன்னது . .. .
நல்ல
கவிதைகள் . . .
வாழ்த்துக்கள் .. .
சேவியர் சொன்னது,
மார்ச் 1, 2007 இல் 1:37 பிற்பகல்
/\
நன்றி பிரியா
santhosh சொன்னது,
ஜனவரி 11, 2009 இல் 8:28 மு.பகல்
ithu oru kavidhai mattum alla vaazhkaiyil sirappaga seyal paduthdhum oru nerimuraiyaaga irukkirathu indha siru kavidhai. very nice
SANTHOSH (pennagaram) சொன்னது,
ஜனவரி 11, 2009 இல் 8:34 மு.பகல்
nagara vaazhkaiyil sandai vandhal pirindhu viduvaargal,
kiramathdhail sandai vandhal meendum onru seruvaargal ennum karuthdhu inraiya kaala kattathdhil irukkumaanaal athu aachsariyam than Sir.
சேவியர் சொன்னது,
ஜனவரி 12, 2009 இல் 7:28 பிற்பகல்
//மிக்க நன்றி சந்தோஷ்//