கவிதைச் சாலை

இப்போதெல்லாம் அவனை
நினைக்காமல் இருக்க நினைப்பதில்லை.
நினைத்தால்
முடிக்க முடிவதில்லை.

என் அகத்துக்குள் இறங்கி
அகழ்வாராய்ச்சி செய்தால்.
அவன் மட்டுமே
ஆலமரமாய் அங்கிருக்கின்றான்.

அவனோடு
உரையாடுவதில் உதிர்ந்து போகும்
இரவின் இதழ்கள்.
மயக்கத்தில் முடியும் மாலைகள்.

என்
சிந்தனைகளின் சிலந்தி வலையெங்கும்
நினைவுப் பூச்சிகளும்
கனவுக் குழவிகளும்.

அவன் கரம் கோர்த்து
மணமேடையில் சிரிக்கவேண்டும்.
ஓர் மழலைக் குழந்தையாய்
அவனை என்
மடியில் கொஞ்சம் கொஞ்ச வேண்டும்.

காலங்களுக்கு அப்பால் காணும்
வயல் வெளிகளில்
காதல் சிட்டுகளாய்
தானியம் தின்றுத் திரிய வேண்டும்.

வட்டத்தின் நுனிதேடித் திரியும்
மூட்டைப் பூச்சியாய்,
தூரில்லாத் ஓட்டைப்பானையில்
தொடர்ந்து விழும் மழைத்துளியாய்
முடிய மறுத்து ஒழுகும்
என் கனவுகள்.

அவனுக்குள்
காதல் தான் வழிகிறதா ?
கண்டு பிடிக்க முயன்று  முயன்று
சரிவிகித வெற்றி தோல்வியில் சரிந்திருக்கிறேன்.

கேட்டு விட வேண்டுமென்று
இதயம் கதறும் போதெல்லாம்
நாவில் லாடம் அடித்து நிறுத்துகிறது
எப்போதோ
நான் அவன் கையில் கட்டிய ராக்கி.

எதிர்ப்பில்லாத காதலை
நான் பார்த்ததில்லை.

மண்ணுக்கும் வேருக்கும்
இருக்கும் இறுக்கம்
வேலிகளுக்கு புரிவதில்லை.

பலரும்
பயம் கொள்வதெல்லாம்
பார்வையாளர்களைப்
பார்த்துத் தான்.

நான் மகிழ்கிறேன்.

உன்

நேசம் பெய்யும்
நெஞ்சுக் கூட்டில்
ஒதுங்க முடிந்ததில்,
உண்மையாகவே மகிழ்கிறேன்.

இன்றுவரை என் இதயத்தின் ஆழத்தை
உனக்குக் காட்டியதில்லை.
உன்னைப் பற்றிய என் கனவுகளை
உனக்குள்
ஒளிபரப்பு செய்ததுமில்லை.

ஆனாலும் உனக்குத் தெரியும்.
நான் உன்
நிழலைக் கூட காதலிக்கிறேன்.

என் ரத்தத்தில்
சிவப்பு இரத்த அணுக்களை விட
உன்
நினைப்பு அணுக்கள் தான் அதிகம்.

என் கண்களில்
நீ சொல்லியதும்
நான் சொல்லாததுமான
கவிதைகள் தான் அதிகம்.

நம்
தேனிலவுக் காலத்தின்
ஓர்
தேய் நிலா வெளிச்சத்தில்
உனக்கு
என் காதலைச் சொல்லவேண்டும்.

சுற்றிலும் கடல் வேலியிட்ட
ஓர்
தீவுக்குள்
உன்னைக் கொஞ்சம் கொஞ்ச வேண்டும்..

முடிவு தெரியாத ஓர் சாலையில்
பிரியாத கரங்களுடன்
ஏதோ பேசி
நடக்கவேண்டும்.

கொஞ்சமாய் ஊடல்.
நிறையவே கூடல்.
என்று
என் அணுக்களெங்கும்
செதுக்கி வைத்திருந்த ஆசைகள்
சீனப் பெருஞ்சுவரை சிறிதாக்கும்.

என்ன செய்வது ?
கடலுக்குள் வலை விரிப்பவனும்
காதலுக்குள் அகப்படுபவனும்
கன்னங்களில்
காண்பதெல்லாம் உப்பு நீர் தானே.

ஜென்மங்கள் மேல் எனக்கு
நம்பிக்கை இல்லை !
அப்படி ஒன்று இருந்தால்.
வினாடி நேரமும் பிரியாத உறவாய்
நீ எனக்கு வேண்டும்..
எனக்கு மட்டுமாய் !!

நான் வேண்டும் வரம்
இது ஒன்று தான்,
தேவதை வந்தபின்
கேட்காமலேயே கிடைக்காதா
வரங்களின் கரங்கள் !

அந்த அரண்மனை
வாசல்கள் தோறும் வீரர்களை நட்டு
விரிந்து பரந்துக் கிடக்கிறது.

மதில் மோதும் காற்றுக்கும்
முகத்தில் முத்திரை குத்தும் வெளிவாசல்.
பூமியில் பாதியை
முதுகுக்குப் பின் மறைக்கும் மதில் சுவர்.

பட்டறைகளில் ஓயாத வேலை,
வேலுக்கு நுனி சுருக்குவதும்,
வாளுக்கு முனை செதுக்குவதுமாய்
உலோக உராய்வுகளின் ஊசிச் சத்தங்கள்.

உயிர் கொடுக்க
உயிர் தேக்கும் படைக்கூட்டம்.

படைகளுக்குப் பின் பாதுகாக்கப்படும் அரசவை,
சாரளங்களுக்குப் பின்னால்
மிதக்கமட்டுமே பழக்கப்பட்ட
அந்தப்புரத் தாமரைகள்.

வரைபடங்களால் வரையப்படும் வீரம்,
படையெடுப்பு மட்டுமே பழகிப்போன
பரம்பரை.
போர்க்களங்களுக்கு
குருதி இறைத்து இறைத்து
வளர்க்கப்பட்ட சாம்ராஜ்யம்.

அந்த அரண்மனையின்
மூலைகளுக்குள்ளும் உளவு வீரர்களின் வாசனை.
கேளிக்கைகளில் காலம் விரட்டுகிறது
அகலமான சிறையில் அடைக்கப்பட்ட
ராஜ குடும்பம்.

அதிகம்பீர ஆசனத்தில்,
மயில்தோகைக் காற்றின் அடியில்,
வரிசை கலையாத பணிப்பெண்கள் அருகில்,
வீரச் செருக்குடன் பேரரசன்.

வலம் வரப் போன வீதியில்,
வாள் வீச்சின் வேகத்தைக் கடந்து
விழி வீச்சால் மார் பிளந்த
ஏதோ ஓர் பெண்ணின் கனவில்
இதோ,
இன்னும் விலங்கிடப்பட்டுக் கிடக்கிறான்.

0

இது
மரங்கள் உடைகளின்
நிறம்
மாற்றும் காலம்.
அவசர அவசரமாய்
உடை மாற்றும் காலம்.

பச்சைய நரம்புகளுக்குள்
வர்ணப் பாம்புகள்
நெளிய,
இலைகள் எல்லாம்
வானவில் போர்த்திச் சிரிக்கும்
வர்ணங்களின் மாதம்.

காற்றில் சூரியனின்
வெப்பம் நகர
ஓராயிரம் குளிர்வேகத் தடைகள்
உருவாகும்.

குளிரில் நடுங்கிக் கொண்டே,
வெப்பம் இழந்த வெயிலை
இழுத்துக் கொண்டே,
முகிலிடை ஓடுவான் ஆதவன்.
இலைகளுக்கு இது
குளிர் முத்தக் காலம்.

வெயில் காலம்
மரங்களுக்குச் சீருடை அணிவிக்கிறது,
இப்போது
மரங்கள் திருவிழா
கொண்டாடுகின்றன.

பிரகாசமாய் எரியும்
கடைசித்துளி மெழுகு தான் இது,

இன்னும் சில நாட்கள் தான்,
இலைகள்,
உறவுகளுக்கு விடைகொடுத்து
மர(ண)த்தின் காலடியில்
மண்டியிடும்.

இன்னும் சில நாட்கள் தான்,
இந்தக் குளிரும்
உறைந்து போய்,
மேகத்தை உருக விடாமல் உடைக்கும்.

உடைந்து வீழும்
மேகத் துண்டுகள்,
ஆடைகளைந்த
மரமேனியில் ஆனந்தமாய் கூடுகட்டும்,

வெப்பத்தின் கடைசித் துளிகள்
மரத்தின் மையத்திற்குள் ஓடி
மறைந்து கொள்ள,
பனிவீரர்கள் மட்டும்
ஆட்சியைப் பிடித்து விட்டதாய்
ஊரெங்கும் அறிவிப்பார்கள்.

வெப்பக் குளம் தேடி
தெப்பக் குளம் விட்டு
தவளை மனிதர்கள் தாவுவார்கள்.

தன்னை
அவரசமாய் மிதிக்கும் வாகனங்களைப்
புரட்டி,
தெரியாமல் தீண்டும்
வெற்றுக் கால்களை
விரட்டி,
எங்கும் சில மாதங்கள்
பகிரங்கத் தாக்குதல் நடக்கும்.

அதுவும் சில காலம் தான்,
பதுங்கிய சூரியப் புலி,
மீண்டும் தன்
குகைவிட்டுச் சீறும்
கதிர்களில் வெப்ப வரம்புகள் மீறும்.
அது
குளிர் யானைகளிள்
அகன்ற பாதங்களைக் கீறும்.

மெல்ல மெல்ல,
பனி வீரர் படை பின்வாங்கும்,
மீண்டும் வருவேன் என்னும்
சபதத் துளிகளை
நிற்குமிடத்தில் நிறுத்திவிட்டு.

கிளைகளில் இருக்கும்
பனிக் கூடுகளை
வெப்ப அரிவாள் அறுத்தெறியும்.
சாலைகளை அது
பனியின் கண்ணீர் மொண்டு
கழுவித் துடைக்கும்.

மரங்கள் எல்லாம்,
மீண்டும்
சூரியக் கட்டளைப்படி
சீருடை அணியத் தயாராகும்.
ஆதவன் வந்து
சிம்மாசனத்தில் அமருவான்.

எதுவும் நிரந்தரமாய்
வந்தமராது,
ஆனாலும்
மாற்றங்களை ஏற்கும் வரம் தரப்படும்,
மரங்களுக்கும்
மனிதர்களுக்கும்.

ஃ

பிடித்திருந்தால் வாக்களியுங்கள்….