மிருகத்துவம்

 

மெதுவாக கையை நீட்டி முதுகைச் சொறிய வால் தட்டுப்பட்டது. திடுக்கிட்டுத் திரும்பினேன். வால் தான். ஐயோ என்னவாயிற்று எனக்கு என்று நடுங்கியபோது தான் கவனித்தேன். கைகளில் எல்லாம் கொத்துக் கொத்தாய் முடி… ஓ… நோ, குரங்காய் மாறிவிட்டிருந்தேன் நான் !! எப்படி? எப்படி ??

வித்யா….. அலறினேன். வித்யா ஓடி வந்தாள். அவளும் குரங்காய் மாறி இருந்தாள். அவளுடைய வயிறைத் தொற்றியபடிக் கிடந்தான் எங்கள் ஆறு மாதக் குழந்தை அருண். மெல்ல மெல்ல ஆடி ஆடி நடந்து என்னருகே வந்து கீர்ச்ச்ச்… கிரச்ச்ச் என்கிறாள். ஆனால் என் காதில் ” என்னங்க கூப்பிட்டீங்களா ?” என்று விழுகிறது. ஆமாம்டி.. என்ன ஆச்சு நமக்கு. என்கிறேன். அது என் வாயிலிருந்து குரங்குக் குரலாகவே வருகிறது. ஆனால் வித்யா மட்டும் அதை சரியாகக் கேட்டு விடுகிறாள். எப்படியென்று தெரியவில்லை.
” என்னவாயிற்றா ? ஏன் நார்மலா தானே இருக்கறீங்க ? ஏதேனும் பிரச்சனையா ? ” என்றாள்.
” நார்மலா, அடிப்பாவி.. இதோ பாரு குரங்காயிட்டோ ம் நாம எல்லாம்… புரியலையா உனக்கு ?” படபடத்தேன்.

ஆமா.. பொறந்தப்போ ஏதோ மனுஷனா பொறந்தமாதிரியும், இப்போ திடீர்ன்னு குரங்கானது மாதிரியும் இல்ல இருக்கு நீங்க பேசறது. போங்க போய் ஏதாவது கிடைக்குதா பாருங்க, பையனுக்கு பசிக்குதாம். சொல்லிவிட்டு வித்யா கிளைகள் கிளைகளாய் தாவித் தாவி ஓடியே போய்விட்டாள். அட.. எவ்வளவு அழகாய் தாவுகிறாள் ! மொட்டைமாடியில் போய் து எடுத்துவரவே திணறுபவள், இப்போது கிளைகளெங்கும் அழகாக தாவித் தாவி ஓடுகிறாளே. அப்போ நானும் தாவ முடியுமா ? யோசித்துக் கொண்டே குதித்தேன். அட !!! ஆமாம்… உடல் ஒரு இலவம் பஞ்சுப் பந்து போல மேலெழும்பியது, வழியில் தொங்கிய ஒரு சின்னக் கிளையை ஒற்றைக் கையால் பற்றினேன். அது மெல்ல மெல்ல என்னை ஊஞ்சலாட்டியது. எப்படி? எப்படி என்னால் முடிகிறது ? மரம் ஏறத் தெரியாதவனாச்சே நான் ? ஆச்சரியமாக இருந்தது எனக்கு. ஒற்றைக் கையால் கொஞ்சநேரம் ஆடினேன். சுகமாக இருந்தது.

கூடவே பயமும் வந்தது. ஏன் இப்படி ? கிளைகளில் தொற்றித் தொற்றி கொஞ்ச தூரம் போனதும் வழியில் பார்த்தேன் என் பால்ய நண்பன் பாஸ்கர். அவனும் குரங்காய் மாறி எதையோ கொறித்துக் கொண்டிருந்தான். ஆமாம், மனிதனாய் இருந்தபோதே கையில் ஏதேனும் வைத்து கொறித்துக் கொண்டோ , வழியில் போவோரை வெறித்துக் கொண்டோ  இருப்பவன், குரங்கான பிறகு கூட புத்தி மாறலை ! யோசித்தபடியே அவனை நோக்கி தாவினேன்.

டேய் பாஸ்கர்… என்னடா ஆச்சு நமக்கெல்லாம் ? எல்லாருமே குரங்கா இருக்கோம் ? இதெல்லாம் ஏதாவது கனவா என்ன ? மெதுவாய் கேட்டேன். பாஸ்கர் அத்தனைப் பல்லும் தெரிய ஒரு குரங்குச் சிரி சிரித்தான். ” என்னடா உளற்றே… நாம எத்தனை வருஷமா இதோ இந்த மரத்துலயும் குகையிலயும் சுத்திகிட்டு இருக்கோம்… நீ என்னடான்னா இப்போ புதுசா குரங்கானவன் மாதிரி பேசறே.. நார்மலா தானே இருக்கே.. ?” பாஸ்கர் பழக்கமான குரங்குப் பாஷையில் பிய்த்து உதறினான். எனக்குத் தலை சுற்றியது.

டேய் என்னடா இப்படி சொல்றே.. நாம எல்லாம் ஒரே காலேஜ்ல படிச்சோமேடா ? கவிதைப் போட்டி எல்லாம் கூட நடக்குமே.. அப்போ என்னோட கவிதையை காப்பி அடிச்சு நீ பரிசு கூட வாங்குவியே…. அடுக்கடுக்காய் நான் சொன்னதை எல்லாம் ஆச்சரியப் பட்டுக் கொண்டே பார்த்துக் கொண்டிருந்தவன், வலது கையை மடக்கி தன்னுடைய வலது இடுப்பைத் சொறிந்தபடியே நடந்தான். இல்லை இல்லை தாவினான்.

நாலுபேரு ஒரே பொய்யைச் சொன்னா அது உண்மை போல ஒரு தோற்றம் வரும். இவங்க எல்லாம் சேர்ந்து பொய் சொல்றாங்களா ? இல்லை நான் பரம்பரையாகவே குரங்குதானா ? ஆமா இதுல ‘பரம்பரை’ வேற… மனசு வினாடிநேரம் கூட இடைவிடாமல் யோசித்தது. இல்லையே போன வாரம் போய் பார்த்த பஞ்சதந்திரம் படத்தோட சீன்ஸ் கூட எல்லாம் ஞாபகத்துல இருக்கே. பாஸ்கர் கூட வந்தானே.. அவனுக்கு எப்படி மறந்துபோச்சு ? அமினீஷியாவா ? இல்லே எனக்கு தான் புதுவிதமா ஏதாவது வியாதியா ?

வித்யா புடவை வேணும்ன்னு நச்சரிச்சுகிட்டே கிடந்தா போன வாரம் முழுசும், இப்போ என்னடான்னா ? காலங்காலமா நாங்க குரங்குப் பரம்பரையாக்கும்ங்கறா ?
ஐயோ அருண்… இன்னும் மூணு வருஷத்துல அவனை எல்.கே.ஜி ல சேர்க்க நான் காசு கூட போட்டேனே கண்ணனோட பைனான்ஸ் கம்பெனில….  சட்டென்று தோன்றியது, அவரை போய் பார்த்தால் என்ன ? அவருக்கு என்னை அடையாளம் தெரியுமா ? தெரிந்தாலும் என்னுடைய பாஷை அவருக்குப் புரியுமா ? நான் பாஸ்கரைத் தேடி தாவினேன்.

பாஸ்கர்… பாஸ்கர்.. ல்றா… நம்ம பைனான்ஸ் கண்ணன் வீடு எங்கே இருக்கு ? கண்ணன் வீடா ? அவரு அந்த குன்றுக்கு அப்புறம் இருக்கிற ஆலமரத்துல ஆறாம் விழுதுல தான் எப்பவும் தொங்கிட்டு இருப்பான்.. போய் பாரு…
” ஆறாம் விழுதுல யா ? எத்தனை நாளா ?” ஆச்சரியமும் குழப்பமும் கலந்து கேட்டேன்.
“ம்ம்… அது ஆலமரம் விழுதை விட்ட காலத்துல இருந்தே அப்படித்தான் என்றபடி மறைந்தான்.

ஐயோ.. இன்னும் எத்தனை பேர் தான் இப்படி குழப்புவீங்களோ… என்றபடி குதித்தேன். மரங்களைத் தாண்டி, குன்றைக் கடந்து ஆலமரத்தை அடைந்தேன். அட ஆமாம்.. கண்ணன் குரங்கு தான் ஊஞ்சலாடுகிறது. எனக்கே ஆச்சரியமாக இருந்தது, எப்படி நான் எல்லாரையும் சரியாக அடையாளம் கண்டு கொள்கிறேன் ? மெதுவாக இன்னொரு விழுதைப் பிடித்தபடி கண்ணனைப் பார்த்தேன்.
“ஹாய் கண்ணன்..”. கண்ணன் பார்த்தார்… “ஹைஈஈஈ….” என்றார். அடக் கடவுளே… என்னவாயிற்று மக்களுக்கு ?
கண்ணன்… என்ன ஆச்சு கண்ணன் நமக்கு ? ஏன் நாம குரங்கா அலையறோம் ? ,மனம் ஒரு குரங்குன்னு சொல்லுவாங்க, எனக்கு என்னன்னா மனம் மட்டும் தான் மனுஷனா இருக்கு. சொல்லுங்க.. நான் மனுஷன் தானா இல்லையா ? பின்னயில் “தைரியமாகச் சொல் நீ மனிதன் தானா .. என்ற பாடல் ஒலிப்பது போல ஒரு தோற்ற மயக்கம்.” .உங்க பைனான்ஸ் கம்பெனில நான் காசு கூட போட்டேனே … ஞாபகம் இருக்கா ? றுத்தாமல் கேட்டேன்.

கண்ணன் வழக்கமான கிண்டல் பார்வையில் என்னைப் பார்த்தார். பைனான்ஸ் ஆ ? குரங்குக எப்படி பைனான்ஸ் கம்பெனி ஆரம்பிக்கிறது ? உனக்கு சரியான மனுஷப் புத்திடா… வெக்கமாயில்லை என்றார். கண்ணன் விளையாடாதீங்க கண்ணன், நீங்க கதை கூட எழுதுவீங்களே, ஞாபகம் இருக்கா ? நல்ல நகைச்சுவை கலந்து எழுதுவீங்களே …. யோசித்து பாருங்க… பிளீஸ்… கெஞ்சாத குறையாய் கேட்டேன். உனக்கு ஏதோ ஆயிடுச்சுப்பா… கொஞ்சம் ரெஸ்ட் எடு சரியாயிடும் என்றபடி கண்ணன் சீரியஸாக விழுதுகளில் அலைய ஆரம்பித்தார்.

போங்க கண்ணன்… எத்தனை புனைப் பெயர் வச்சு கலக்கறவங்க நீங்க, நீங்க இப்படி விழுது பிடிச்சு விளையாடறீங்களே.. சரி சரி போங்க நான் நம்ம விஞ்ஞானி டாக்டர் கிட்டே போயி திரும்பவும் மனுஷனாகறதுக்கு என்ன வழின்னு கேக்க போறேன்.
நான் சொல்லி முடிக்கும் முன் கண்ணன் தடுத்தார். உனக்கென்ன பைத்தியமா ? அவர் தான் குரங்குகளை பிடிச்சு ஆராய்ச்சிக்கு பயன் படுத்தறவராச்சே. நீயே போய் ஏன் மாட்டிக்கறே. நம்ம பொழப்பு தான் உனக்கு தெரியுமே. போனவாரம் அக்கரை அன்னம்மாவோட நான்கு பிள்ளைங்களையும் ஆராய்ச்சிக்காக பிடிச்சுட்டு போயிட்டாங்களாம். அவங்க பாவம் துடிச்சு போயிட்டாங்க.
இந்த மனுஷங்க தான் ஏன் இப்படி இருக்காங்களோ ? யாருக்குமே கொஞ்சம் கூட ‘மிருகத்துவமே’ இல்லை. கண்ணன் கண் கலங்கினார். அதற்கு மேலும் நான் டாக்டரிடம் போவதாய் இல்லை.

திடீரென்று ஞாபகம் வந்தது வித்யா ஏதேனும் வாங்கி வரச் சொன்னாள் அருற்கு. கண்ணன்… என்னோட காசு எல்லாம் எங்க போச்சுன்னே தெரியல… நான் இப்போ எங்க போய் சாப்பாடு எல்லாம் வாங்கறது ? பையனுக்கு பசிக்குதுண்ணு சொல்லிட்டு போனா வித்யா ? கவலையாய் கேட்டேன். கவலைப் படாதேடா… இன்னும் கொஞ்ச நேரத்துல டூரிஸ்ட் பார்ட்டிங்க எல்லாம் சாப்பிட ஆரம்பிச்சுடுவாங்க. அப்போ ஓரமா போய் ன்னா ஏதாவது கிடைக்கும். இப்ப எல்லாம் டூரிஸ்ட்ங்க கம்மியா தான் வராங்க, நமக்கு வயிறார உணவு கிடைக்கிறதில்லை, உனக்கு தான் தெரியுமே. சரி சரி… பேசி நேரத்தை வீணாக்க வேண்டாம் போலாம், இல்லேன்னா ஏதும் கிடைக்காம போயிட போவுது. சொல்லிவிட்டு என் பதிலுக்குக் கூடக் காத்திராமல் கண்ணன் பாய்ந்தார். கூடவே நானும்…. மனசு முழுதும், கிரெடிட் கார்ட் தேய்த்து தேய்த்து சுடச் சுட மசால் தோசை சாப்பிட்ட ஞாபகம். ஆண்டவா… இதெல்லாம் ஒரு கனவா இருக்கக் கூடாதா ? ஆண்டவனை வேண்டினேன்.

நான் னைத்தது போல சாப்பாடு கிடைப்பது எளிதாக இருக்கவில்லை. மனுஷங்க எல்லாமே குரங்குகளை பார்த்து போட்டோ  எடுக்கிறதும், வேடிக்கை காட்டறதும் மட்டும் தான் பண்றாங்களே தவிர சாப்பாடு போடக் காணோம். விழற சில எச்சில் இலைகளை பழகிப் போன குரங்குகள் எல்லாம் தாவித் தாவி எடுத்து கடித்தன. சுற்றி முற்றிப் பார்த்தேன், அதோ…. வித்யாவும் அருணும்… ம்ம்… அவங்க அந்தப் பக்கம் ற்கட்டும், நான் இந்தப் பக்கம் ற்கறேன், ஏதாவது கிடைக்குதா பார்க்கலாம்.. மனசுக்குள் சொல்லிக் கொண்டேன்.

நேரம் போய்க் கொண்டே இருந்தது… ஏதும் கிடைக்கவில்லை. அட சே… எத்தனை தடவை நாம குரங்குகளைப் பார்த்து குச்சியைக் காட்டி விரட்டி இருக்கோம். இப்போ நாம குரங்கானதும் தான் அந்த கஷ்டம் எல்லாம் தெரியுது. நம்மவீட்டுக் கூரை எரியற வரைக்கும் மற்ற தீப்பிடிக்கும் செய்திகள் எல்லாம் நமக்கு வேடிக்கை வாசகங்கள் தான். யோசித்துக் கொண்டே மிர்ந்தேன், கண்ணனுக்கு எங்கிருந்தோ கொஞ்சம் தோசை கிடைத்திருக்கிறது போல, சுவாரஸ்யமாய் சாப்பிட்டுக் கொண்டிருந்தார். பாவம், அவர் மனைவி அற்புதமாய் சமைப்பார்கள், இவர் என்னடாவென்றால் நான் காலங்காலமாய் குரங்கு தானே என்கிறார். ம்…நான் கூட கடந்த டிசம்பர்ல அவர் வீட்ல சாப்பிட்டேன்… இன்னொரு நண்பர் நாகா கூட இருந்தார் அப்போ… ம்ம்… என்னத்த சொல்ல, அவரும் இப்போ எங்கேயாவது மரக்கிளைல உட்கார்ந்து கடலை உடைச்சுட்டு இருப்பாரோ என்னவோ ?

யோசனை கலைந்து மிர்ந்தபோது சாப்பாட்டுக் கூட்டம் கலைந்து போயிருந்தது. ஒரே ஒருத்தரைத் தவிர, அவர் ஏதோ சாப்பிட்டுக் கொண்டிருக்கிறார். அவர் சாப்பிடும் வேகத்தைப் பார்த்தால் ஏதும் மிச்சம் மீதி வைப்பது போலத் தோன்றவில்லை. வேறு வழி இல்லை தட்டிப் பறிக்க வேண்டியது தான், மனசுக்குள் திட்டமிட்டேன். பசி வந்தால் பத்தும் பறந்து போகும் என்பது குரங்குகளுக்கும் பொருந்தும் போலிருக்கிறது, எண்க் கொண்டேன்.

மெதுவாக சத்தமிடாமல் கிளைகளில் தாவித் தாவி சாப்பிட்டுக் கொண்டிருந்தவரின் தலைக்கு மேலிருந்த ஒரு கிளையில் அமர்ந்தேன். அவர் கொஞ்சம் கண்ணசந்ததும் சட்டென்று அவர் கையிலிருந்த உணவுப் பொட்டலத்தைப் பறித்து விட்டு அடுத்தகிளைக்குத் தாஆஆஆஆவினேன்.

எதிர்பார்க்கவேயில்லை, அத்தனை ஆக்ரோஷமாய் ஒரு கல் வந்து என் மண்டையில் மோதுமென்று. சாப்பாடைப் பறிகொடுத்தவர் நரசிம்மாவதாரம் எடுத்து சீறினார். என் நெற்றியில் கொஞ்சம் ரத்தம் கசிந்தது. அதையெல்லாம் கண்டுகொள்ளாதவராய் அந்த அற்ப மானிடன் மீண்டும் ஒரு மிகப் பெரிய கல்லை எடுத்து என் மூக்கை நோக்கி வீச…

ஆ..ஆ..ஆ…. அலறினேன்….. திடுக்கிட்டு விழித்தேன்.

என்னங்க என்ன ஆச்சு… வித்யா ஓடி வந்தாள்… ஏதாவது கனவா ?
நான் வித்யாவை மேலும் கீழும் பார்த்தேன், என்னுடைய கை கால்களைப் பார்த்தேன். அட.. நான் மனுஷனா தான் இருக்கேன். எல்லாம் கனவா ? வாவ்.. கனவே தானா ? ஏதோ ஒரு பாரம் விலகியது போல தோன்றியது.
” என்ன… கொஞ்ச நேரம் ரெஸ்ட் எடுங்கன்னு சொன்னா… இப்படியா கண்மண் தெரியாம தூங்கறது ? எழும்புங்க… சுத்திப் பாக்க வந்த இடத்துல சுருண்டு படுத்து தூங்கி கிட்டு..” வித்யா வழக்கம் போல கோபித்தாள். தோளில் குழந்தை அருண் விரல் கடித்து தூங்கிக் கொண்டிருந்தான்.

மெதுவாக எழுந்தேன். பக்கத்தில் இருந்த அந்த பெட்டிக் கடையோரம் கண்ணனும், பாஸ்கரும் ஏதேதோ பேசிச் சிரித்துக் கொண்டும் , கொறித்துக் கொண்டும், பக்கத்திலிருந்த நாயை நோக்கி காலை உதறிக் கொண்டும் இருந்தார்கள். கனவில் வந்த காட்சிகள் எல்லாம் என் மனசில் வந்து வந்து போயின. இதேபோல ஒரு கனவு அவர்களுக்கும் வரவேண்டும் அதில் அவர்கள் எல்லாம் நாய் போல பிறவி எடுக்கவேண்டுமென்று ஏனோ சிந்தித்துச் சிரித்துக் கொண்டேன்.

நேராக பொட்டிக் கடைக்குச் சென்று கொஞ்சம் இனிப்புகள், றைய பழங்களும் வாங்கினேன். ஓரமாய் மரத்தடியில் அமர்ந்திருந்த குட்டிக் குரங்கருகே வீசினேன். அது என்னிடம் நன்றி என்று சொல்வது போல தோன்றியது. பழத்தை மெல்ல மெல்ல குரங்கு கடித்துத் தின்றபோது அந்த குட்டிக் குரங்கு குழந்தையாகவும், சுற்றி ன்றிருந்த நாங்கள் எல்லாம் குரங்காகவும் ஆனதுபோல ஒரு பிரமை.

குரங்கையே பார்த்துக் கொண்டிருந்த என்னை புரியாமல் பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள் வித்யா.

5 comments on “மிருகத்துவம்

  1. குரங்காக மறியது மிகவும் நல்லாயிருந்தது. எப்படி கதை போகப்போகிறது என்று மிகவும் ஸஸ்பென்ஸுடன் கனவு போனது.குரங்காக மாறி உணர்ந்ததெல்லாம் ,கஷ்டப்படுகிறவர்களைப் போல் நம்மைக் கற்பனை பண்ணி உதவ ஒரு ஆரம்பமாக இருக்கட்டும்

  2. நன்றி கார்த்திக். திஸ்கி – யூனிகோட் மாற்றத்தில் பிழை நிகழ்ந்திருக்கிறது. மன்னிக்கவும்.

  3. //கஷ்டப்படுகிறவர்களைப் போல் நம்மைக் கற்பனை பண்ணி உதவ ஒரு ஆரம்பமாக இருக்கட்டும்//

    கலக்கிட்டீங்க

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s