சிறு கதை : தற்காப்புத் தலைவலி

police.jpg

 போலீஸ் குடியிருப்புக்குள் பயங்கர நிசப்தம். பொழுது இன்னும் விடியவில்லை.

கதவு தட்டப்படும் சத்தம் கேட்டு மெதுவாய் கதவு திறந்து பார்த்தான் ஆன்றணி  .

வெளியே, சக தொழிலாளி ஜேம்ஸ்? நின்றிருந்தார்.

வாப்பா ஜேம்ஸ்.. என்ன காலங்காத்தால ? கேட்டுக் கொண்டே கதவை முழுசாய்த் திறந்த ஆன்றணி க்கு வயது 40 இருக்கும். ஆனால் 32 க்கு மேல் சத்தியம் பண்ணிச் சொன்னால் கூட யாரும் நம்பமாட்டார்கள். போலீஸ் அதிகாரி. அதற்கே உரிய கம்பீரம். துணிச்சல், நேரான பார்வை.

காவல் துறையில் “அதிரடிப்படை” எனும் பிரிவில் பணிபுரிகிறார். எப்போதெல்லாம் கலவரங்கள் நடக்கிறதோ அப்போதெல்லாம் ஆயுதம் ஏந்தி கலவரத்தை அடக்க வேண்டிய பணி.

இன்று வரைக்கும் ஐந்து காசு கூட லஞ்சம் வாங்கியதில்லை. இதை வெளியே சொன்னால், பொழைக்கத் தெரியாதவன், இவன் எல்லாம் லஞ்சம் வாங்கலேன்னா நாட்டுல லஞ்சம் ஒழிஞ்சுடும் பாரு, என்று சக போலீஸ் காரர்களும், “ஆமாம் வெளிப்பார்வைக்கு நல்லவன், அப்பப்போ நல்ல தொகையா சுருட்டுவான்னு நினைக்கிறேன்” என்று பக்கத்து வீட்டுக்காரர்களும் திட்டுவதை ஒரு காதில் வாங்கி மறு காதில் விடுபவன்.

ஏன் அவ்வப்போது மனைவியே சொல்வதுண்டு, ம்…ம்… பக்கத்து வீட்டுல பிரிட்ஜ் வாங்கியிருக்காங்க, அவங்களுக்கு நல்ல வருமானம் போல இருக்கு என்று. அப்போதெல்லாம் கண்டிப்பான ஒரு பார்வை பார்ப்பார், அவ்வளவு தான். அதற்குமேல் அவருடைய மனைவி எதுவும் பேசுவதில்லை.

கமிஷனர் உங்களை உடனே பார்க்கணும்ன்னு சொன்னாரு. கமிஷனரா ? எதுக்காம் ? … புரியாமல் தாடையைச் சொறிந்தார் ஆன்றனிஎனக்குத் தெரியல, ஆனா கமிஷனர் ரொம்ப பதட்டமா இருக்காராம். கொஞ்ச மாசத்துக்கு முன்னாடி நடந்த ஷூட்டிங் விஷயமான்னு தெரியல.

இப்போது ஆன்றணிக்கு விஷயங்கள் புரியத் துவங்கின.

ஆறு மாதங்களுக்கு முன்னால், பெசண்ட் நகர் பீச் பக்கமாக ஒரு ஊர்வலம் திடீரென்று கலவரமாக வெடித்தது. என்ன செய்தும் கலவரத்தை அடக்க முடியவில் லை.கூட்டம் பேருந்தைக் கொளுத்துவதும், கடைகளை உடைப்பதுமாய் அட்டகாசம் செய்து கொண்டிருந்தது. அப்போது ஆன்றனி தான் அதிரடிப்படை பொறுப்பில்
இருந்தான். ஷூட்டிங் ஆர்டருக்காக காத்திருந்து காத்திருந்து கண்முன்னால் நடந்த கொடுமைகளை எல்லாம் கையில் மிஷின் கண்னோடு வேடிக்கை பார்த்துக்கொண்டிருந்த நிகழ்ச்சி நினைவுக்குள் விழுந்தது.

காவல் துறை வெளியிலிருந்து பார்ப்பதற்குத் தான் நன்றாக இருக்கும், உள்ளே கண்டிப்பாக நிலமை மிகவும் மோசம். மாதச் சம்பளம் வாங்கும் குமாஸ்தா வேலை போல போலீஸ் வேலையைப் பார்ப்பவர்கள் தான் அதிகம். விறைப்பாய் நின்று சல்யூட் அடிப்பதும், ஷூட்டிங் ஆர்டர் கிடைக்கவில்லையென்றால் ஆயிரம் பேர்
செத்தாலும் பக்கத்திலிருந்து பிணங்களைப் பாதுகாப்பதும் தான் போலீஸ் வேலை.

காவல் துறைக்குள் நுழையும் போது இருக்கும் வேகம் எல்லாம் உண்மையான அதன் முகம் கண்டு ஆறிப் போய்விடும். இரவு முழுவதும் ரோந்து சுற்றி, ஏதோ ஒரு இடத்தில் படுத்து கொசுக்கடி வாங்கி தூக்கம் இல்லாமல் கஷ்டப்படுவது கான்ஸ்டபிள் நிலையிலிருப்பவர்கள் மட்டும் தான். உயரதிகாரிகளெல்லாம் மந்திரிகளை விட அதிகமாகவே பந்தா விடுபவர்கள்.

ஏதாவது பிரச்சனை என்றால் கான்ஸ்டபிள்களைக் கடிந்து கொள்வதும், பெருமை என்றால் தானே சிரிப்புடன் ஏற்றுக் கொள்வதும் தான் உயரதிகாரிகளின் வேலையே !!!. கடை நிலைக் காவலர்கள் எல்லாம், கார்ப்பரேஷன் தண்ணிக்கு குடத்தோடு அலைந்து, அவ்வப்போது வரும் 300 ரூபாய் பயணப்படிக்கு எழுத்தாளர் முன் வரிசையாய் நின்று, வெயிலில் கருகி, மழையில் நனைந்து விடுப்பே இல்லாமல் வேலை செய்யும் நடுத்தர மக்கள் தான். எல்லோருடைய கத்தல் களையும் கேட்டு உள்ளத்துக்குள் எரிந்து கொண்டிருக்கும் சாதாரன மக்கள் தான்.

யாருங்க ? காலைல ? டியூட்டி ஏதாவது வந்திருக்கா ? கேட்டபடியே படுக்கைஅறையிலிருந்து எட்டிப் பார்த்தாள் ஷைலஜா ஆன்றனியின் மனைவி. இன்னும் தூக்கம் கலையாத கண்கள். மகள் ரம்யா இன்னும் தூங்கிக் கொண்டிருந்தாள் போர்வையைக் கடித்தபடி.

ம்.. கமிஷனருக்கு என்னைப் பாக்கணுமாம்… போய் பாத்துட்டு வரேன்.

என்னங்க மறுபடியும் எல்லாத்தையும் துருவித் துருவி விசாரிக்கப் போறாங்களா ?
பயமா இருக்குங்க .. என்ற மனைவியைப் பார்த்து லேசாகச் சிரித்துவிட்டு, பிரேக் பாஸ்ட் ரெடிபண்ணி வை சாப்பிட வரேன், என்றபடி கொடியில் கிடந்த சட்டைஒன்றை எடுத்து மாட்டி விட்டு கிளம்பினார் ஆன்றனி

இதுவரைக்கும் நான்கு விசாரணைக்கமி?ன் போட்டாயிற்று. டி.ஐ.ஜி஢, ஐ.ஜி஢, கமிஷனர், உதவி கமிஷனர், இன்ஸ்பெக்டர் என்று எல்லா மட்டத்தினரோடும் பேசியாகிவிட்டது. இப்போது மீண்டும் ஒரு அழைப்பு. எதற்கென்று தெரியவில்லை. இருந்தால் மேல் மட்டத்தில் இருக்கவேண்டும், இல்லையேல் கடைசி நிலையில் இருக்கவேண்டும் இல்லாவிட்டால் பிரச்சனைதான். இதைப்பண்ண நீ யார் ? என்று மேல்மட்டம் மிதிக்கும். உனக்கு வேறு வேலை இல்லையா என்று கீழ் மட்டம் கேலிபேசும்.

அந்த கலவரம் … அதை இப்போது நினைத்தாலும் மனசு துடிக்கிறது. சாலையோரம் நின்று கொண்டிருந்த எல்லா அப்பாவி ஜனங்களின் தலையிலும் இரத்தக்காயம்… பெண்கள் அலறி அடித்துக் கொண்டு ஓடுகிறார்கள். கையில் துப்பாக்கியோடு உத்தரவுக்குக் காத்திருக்கும் அதிரடிப்படையினர்.

என்ன செய்வதென்று தெரியாமல், கையிலிருந்த துப்பாக்கியை யாராவது வாங்கி திருப்பிச் சுட்டுவிடக் கூடாதே எனும் கவலையில் இறுகப் பிடித்துக் கொண்டிருந்தபோது தான் அது நடந்தது. கண்முன்னால் தன்னோடு பணிபுரியும் ஒரு காவல் துறை அதிகாரியை ஓட ஓட விரட்டிக் கொண்டிருந்தது ஐந்து பேர் அடங்கிய ஓர் அரிவாள் கும்பல்.

ஒரு மனிதனை பொறுமையின் எல்லை வரை துரத்தினால் பிறகு என்ன தான் செய்ய முடியும், பொறுமையைத் துறப்பதை விட ?. இதற்கு மேலும் பொறுக்க முடியாது.
“என்ன வந்தாலும் இந்த மண்ணு மேல தான்” என்னும் வழக்கமான வார்த்தைய மனசுக்குள் நினைத்துக்கொண்டு கையிலிருந்த நவீன துப்பாக்கியை எடுத்து, அந்த கும்பலைச் சேர்ந்த ஒருவனின் நெஞ்சுக்கு நேராய் நீட்டினார் ஆன்றனி.

அந்த கும்பல் அசரவில்லை ஏதோ சுதந்திரப்போராட்ட வீரர்களைப் போல நெஞ்சு நிமிர்த்தி நின்று முறைத்தார்கள். ஆன்றனி சுட்டார், சரியாக … மிகச் சரியாக… முதலின் நின்றவனின் மார்பு நோக்கி…எங்கிருந்து தான் அந்த காமிரா கண்சிமிட்டியது என்று தெரியவில்லை. தோளில் பையோடு ஒரு பத்திரிகைக் காரன், கூட்டத்துக்கிடையே நழுவுவது தெரிந்தது.

கமிஷனர் அலுவலகம் முன் தன்னுடைய பைக்கை நிறுத்திவிட்டு உள்ளே நுழைந்தார் ஆன்றனி உள்ளே உட்கார்ந்திருந்த கமிஷனர் முன் விரைப்பாய் நின்று சல்யூட் அடித்தார்.

வா ஆன்றனி உட்காரு.

பரவாயில்லை சொல்லுங்க சார்.

இத பாரு ஆன்றனி., நிலமை ரொம்ப இக்கட்டாயிடுச்சு. பத்திரிகைக் காரன் ஒருத்தனால தான் இந்த பிரச்சனையே பூதாகரமாச்சு…. நான் சொல்றது உனக்குப் புரியுதுன்னு நினைக்கிறேன்… அந்த ஷூட்டிங் இஷ்யூ பத்தி தான் பேசிட்டிருக்கேன்… இப்போ வேற வழியே இல்லை. நீ ஒத்துக் கிட்டு தான் ஆகணும். பெரிய பிரச்சனை எதுவும் இல்லாம நான் பாத்துக்கறேன். ஒரு வாரமோ, இரண்டு வாரமோ சஸ்பெண்ட் ல இருக்க வேண்டி
வரும் அவ்வளவு தான். உங்களுக்கு நான் என்ன ஹெல்ப் வேணும்னாலும் பண்றேன். தயவு செய்து ஒத்துக்குங்க. ஒரே ஒரு ஸ்டேட் மெண்ட் எழுதிக் கொடுங்க போதும்.

சார்… நீங்க என்ன சொல்றீங்கன்னு புரியுது.. ஆனா என்ன பண்றது. நான் தான் சுடவே இல்லையே. சுட்டிருந்தா நான் ஏன் கவலைப்படப் போறேன். சாரி ..சார் என்னால எந்த ஸ்டேட்மெண்டும் எழுதித் தர முடியாது.

ஆன்றனி, வீணா முரண்டு பிடிக்காதீங்க, சுட்டது நீங்க தான். நான் ஷூட்டிங் ஆர்டர் தராம நீங்க சுட்டது சட்டப்படி குற்றம். அதுல ஒரு உயிர் வேற போயிருக்கு. இதுக்கெல்லாம் பதில் சொல்ல வேணுமா வேண்டாமா ? கமிஷனர் குரலில் கொஞ்சம் இறுக்கம் கூடியிருந்தது.

சார் உங்களுக்கே தெரியும், அன்னிக்கு சுட்டது நான் தான். அன்னிக்கே நான் உங்க கிட்டே வந்து உண்மையைச் சொன்னேன். நீங்க என்ன சொன்னீங்க ?  போலீஸ் சுட்டதா சொன்னா பிரச்சனை பெரிசாகும், கலவரத்துல செத்துட்டான்னு சொல்லு ன்னு .
சொன்னேன்.

டிபார்மெண்ட் ல எல்லா தோட்டாக்களையும் திருப்ப ஒப்படைச்சதா ஒப்பமிடச் சொன்னீங்க செய்தேன்.

அன்றைக்கு நீங்க உண்மையை எதிர் கொள்ள பயந்தீங்க, ஏன்னா அன்னிக்கு ?஥ஷூட்டிங் ஆர்டர் தர ஧வண்டியது நீங்க. ஆனா தரல. பத்திரிகைக் காரன் ஏதோ போலீஸ்காரன் தான் சுட்டான்னு பேப்பர்ல போட்டான்.. நல்லவேளை போட்டோ வில சுடப்பட்டவன் மட்டும் தான் இருந்தான். அன்னிக்கு மட்டும் நான் சுடலேன்னா கண்டிப்பா நம்ம போலீஸ் டிபார்ட்மெண்ட்ல இரண்டு உயிராவது போயிருக்கும்.

குருவி சுடறதுக்குத் தான் போலீஸ் துப்பாக்கின்னு ஊர் கேவலமா பேசி இருக்கும். ஆனா இப்போ ஏதோ ஒரு அரசியல் ரெளடி தான் செத்துப் போயிருக்கான். ஒரு கலவரத்தை அடக்கினதுக்காக, டிபார்ட்மெண்ட் ஆட்களோட உயிரைக் காப்பாதினதுக்காக நான் தண்டனை அனுபவிக்க முடியாது சார். ஒரு நல்ல காரியம் செய்த திருப்தி தான் எனக்கு இருக்கு, இந்த பிரச்சனைல நான் பலிகடா ஆக முடியாது.
இனிமே நான் ஒத்துக்கிட்டா, எப்படி அன்னிக்கு மொத்த தோட்டாவையும் திருப்பிக் கொடுத்தே ? அப்படின்னா நீ தீவிரவாதியா ? இல்லை விடுதலைப்புலி கூட உனக்கு நெருங்கிய தொடர்பான்னு கேட்டு ஜெயில்ல போடுவாங்க.

நீங்க மத்தவங்க போடற சல்யூட்டை வாங்கிட்டு காவல்துறையிலே களையெடுப்பேன் னு பேட்டி குடுப்பீங்க. அதெல்லாம் என்னால முடியாது சார். உங்களுக்கும் எனக்கும் தெரிஞ்ச உண்மை… நமக்குள்ளே செத்துப்பேயிடறது தான் நல்லது. இன்னும் நாலு விசாரணைக் கமிஷன் வரட்டும், அன்னிக்கு அதிரடிப்படைல நான் இருந்தேங்கிற காரணத்துக்காக நான் எல்லாருக்கும் பதில் சொல்றேன். மற்ற படி … என்னை மன்னிச்சிடுங்க. ஆன்றனி நீளமாய் பேசி நிறுத்தினான்

ஆன்றனி யார் கூட பேசறீங்கங்கிறதை மறந்துட்டு பேசறீங்க… நான் உன்னோட உயர் அதிகாரி. கமிஷனர் குரலில் தோல்வி தூண்டிவிட்ட கோபம் தெறித்தது.

அப்படின்னா இனிமேலாவது இந்த கீழதிகாரி கிட்டே கெஞ்சுறதை நிப்பாடுங்க சார்…

சொல்லிவிட்டு விறைப்பாய் சல்யூட் ஒன்றை அளித்துவிட்டு வெளியேறி நடக்கத் துவங்கினார் ஆன்றனி

வெளியே நன்றாக விடிந்திருந்தது.

2 comments on “சிறு கதை : தற்காப்புத் தலைவலி

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s