கவிதை : தூரிகையுடன் ஒரு காரிகை

யாரடி நீ.

எப்போதேனும் என்
கனவுக் கட்டிலில் வந்தமர்கிறாய்.

தூரிகை தொட்டெடுத்து
முத்தச்சாயம் பூசி
என்னை
நித்திரைத் தொட்டிலில்
விட்டுச் செல்கிறாய்.

கனவுகளில்
பேருந்துகள் நகர்ந்தால்
நீ
பயணியாகிறாய்,
நதி நடந்தால்
ஈரமாய் ஓர்
ஓரமாய் கரையேறுகிறாய்.

அலுவலகக் கனவுகளில்
நீ
எப்போதேனும்
எட்டிப் பார்த்துச் செல்கிறாய்,

கடற்கரைக் கனவுகளில்
சிலநேரம்
மணல் கிளறி நடக்கிறாய்.

விளையாடினாலும்,
உரையாடினாலும்
நீ
விலகாதிருக்கிறாய்.

ஆனாலும்,
உன் முகத்தை
பகல் வெளிச்சத்தில்
மீண்டும் மனசில்
பிரதியெடுக்க முடிந்ததில்லை.

ஓர் பனிக்கால
மேகமூட்டத்தில் ஒளியும்
வெள்ளைப் பூவாகவே
நீ
விளையாடுகிறாய்.

இன்றேனும்
சரியாய்ப் பார்க்கவேண்டும்
எனும்
கனவுடன் தான்
என்
கனவுகள் ஆரம்பமாகின்றன.
தினந்தோறும்.

5 comments on “கவிதை : தூரிகையுடன் ஒரு காரிகை

  1. அன்புள்ள சேவியருக்கு,

    ஒவ்வொரு முறையும் சரியாக பார்க்கவில்லை என்று கனவுகளை தொடரச் செய்து விடாமல் பார்த்து கொண்டு இருக்கிறீர்கள்!! நல்ல டெக்னிக் !🙂.. நிஜத்தில் முகம் தேடும் படலம் வேறு . என்ன கொடுமை சரவணன் இது ?🙂

    ஓர் பனிக்கால
    மேகமூட்டத்தில் ஒளியும்
    வெள்ளைப் பூவாகவே
    நீ
    விளையாடுகிறாய்.

    நுட்பமான லேசர் திறன் ஒளிக்கற்றை போல் வெள்ளை என்ற வார்த்தை சொல்ல வரும் கற்பனையை வெளிச்சமிடுகிறது.

    நட்புடன்
    குகன்

  2. காரிகை என்பது ஒரு பெண்ணைக் குறிக்கின்றது என்று விளங்குகிறது, ஆனால் அதன் பொருள் என்னவென்று சொல்ல முடியுமா? நன்றி

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s