walking-wounded

சிறுகதை : வெளியே போடா போக்கத்தவனே…

இதற்கு முன் கரிகாலனை இப்படிப் பார்த்ததில்லை. எப்போதும் உதட்டில் ஒரு அக்மார்க் புன்னகை அமர்ந்திருக்கும். கலைந்திருக்கும் தலையை அடிக்கடி கைகள் அனாயாசமாக பின்னுக்கு அனுப்பிக் கொண்டிருக்கும். கண்களில் ஒரு தெளிவும், நடையில் ஒரு  கம்பீரமும் எப்போதும் இருக்கும்.

இன்றைக்கு எல்லாமே டோட்டல் மிஸ்ஸிங் ! இரண்டு நாட்களுக்கு முன்பு தான் தலை வழுக்கையடிக்கப்பட்டிருக்க வேண்டும். குட்டிக் குட்டியாய் முளைத்திருந்த மயிர்க்கால்களில் ஆங்காங்கே நரைகள் பல்லிளித்தன. கண்களில் அகலாத சிவப்பு. கண்களைச் சுற்றியிருந்த வீக்கம் அவனுடைய தொலைந்து போன தூக்கத்தைச் சொன்னது.

வாங்க தோழர்… உதட்டில் அவர் சட்டென அமர வைத்த புன்னகையிலும் சோகமே தெரிந்தது.

என்னாச்சு கரி… வருத்தத்துல இருக்கிற விபுலானந்தர் மாதிரி இருக்கு முகம் ? என்னாச்சு ? இனியன் சிரித்துக் கொண்டே கேட்டான்.

இல்ல.. நல்லா தான் இருக்கேன். ஒண்ணும் பிரச்சினை இல்லை. சும்மா, வெயில் காலம் இல்லையா அதான் மொட்டை போட்டேன். தலையைத் தடவிக் கொண்டே சிரிக்க முயன்று மறுபடியும் தோற்றுப் போனான் கரிகாலன்.

மச்சி… உன்னால நடிக்க முடியாதுடா. அதுக்கு நீ இன்னும் நிறைய கத்துக்கணும். சொல்லு, என்ன பிரச்சினை உனக்கு ?

ம்ம்…வா.. வெளியே போலாம். கரிகாலன் இனியனை அழைத்துக் கொண்டு அறையிலிருந்து வெளியே வந்தான். சென்னையின் ஜன நெருக்கடி மிகுந்த அசோக் நகர் பகுதியின் ஒரு சந்து அது. ஒட்டியிருந்த பார்க்கில் வேலியை உடைத்து விட்டு காங்கிரீட் போடும் வேலை நடந்து கொண்டிருந்தது.

உள்ளே போய் உக்காருவோம் கொஞ்ச நேரம். கரிகாலன் சொன்னான்.

உரசிக் கொண்டு சென்ற வாகனங்களிலிருந்து கவனமாய்க் குதித்து பார்க்கின் உள்ளே நுழைந்தார்கள். நடைபாதையின் ஓரத்தில் நடந்து கொண்டே இறுக்கத்தைக் கலைக்க முயன்றார்கள்.

மெட்ராஸ் ரொம்ப ஜனநெருக்கமான இடமாயிடுச்சு மச்சி. போன வாரம் பேப்பர்ல கூட போட்டிருந்தான். பாத்தியான்னு தெரியல. டெல்லிக்கு அடுத்தபடியா இப்போ சென்னை தான் அதிக ஜன நெருக்கடியான இடமாம்.

பின்னே இருக்காதா ? ஊர்ல இருக்கிறவங்க எல்லாம் நகரத்துக்கு குடியேறினா அப்படித் தாண்டா இருக்கும். ஒரு வகைல இப்போ ஊர்ல எல்லாம் வயசானவங்க தான் அதிகம் இருக்காங்க. அன்னிக்கு நண்பர் சுந்தர் அதை சூப்பரா சொன்னாரு. கிராமங்களெல்லாம் முதியோர் இல்லங்களா மாறிட்டு வருதுன்னு.

வேற வழியில்லைடா… குடும்பத்தைக் காப்பாத்தணும்ன்னா பணம் தேவைப்படுது. பணம் வேணும்ன்னா நகரத்துக்கு தான் வரவேண்டியிருக்கு. நகரத்துல விலைவாசி அதிகமானா அது கிராமத்தையும் பாதிக்குது. ஆனா நகரத்துல உள்ள சம்பள உயர்வு போல கிராமத்துல வருமான வளர்ச்சி இல்லை. அதான் பிரச்சினை.

என்ன பண்றதுடா.. நான் சென்னைக்கு வந்திறங்கும்போ என்கிட்டே இருந்தது வெறும் 92 ரூபா ஐம்பது பைசா. ஒரு டீ குடிக்க கூட கஷ்டப்பட்ட நாளு எக்கச் சக்கம். இன்னிக்கு ஒரு சின்ன பதிப்பகம் வெச்சு மக்களுக்குப் பயன்படற மாதிரி நாலு புக் போட்டு வாழ்க்கையை ஓட்டிட்டு இருக்கேன். கரிகாலன் பெருமூச்சு விட்டான்.

ம்ம்… சாதிக்கணும்ன்னு நினைக்கிறவங்களை சாதிக்கவைக்கும். பொழைக்கணும்ன்னு நினைக்கறவங்களை பொழைக்க வைக்கும். அழியணும்ன்னு நினைக்கிறவங்களை அழிக்கவும் செய்யும் அதான் சென்னை – இனியன் சிரித்தான்.

ஆனா, இந்த நிலமை வரை வரதுக்குள்ள நமக்கு ஏற்பட்ட அவமானங்களையெல்லாம் கணக்குல எடுத்தா கைகால் எல்லாம் நடுங்குது மச்சி.

ம்ம்.. உனக்கு ஒரு அண்ணன் இருந்தான் சென்னைல. அதனால உனக்கு பிரச்சினை இல்லாம போயிடுச்சு. எல்லாருக்கும் அப்படி அமையுமா என்ன ?

கரிகாலன் சில வினாடிகள் மௌனமாய் இருந்தான். அவனுடைய முகத்தில் பேசலாமா வேண்டாமா எனும் தயக்கமும், பதட்டமும் தெரிந்தது.

என்ன மச்சி.. சம்திங் ராங். நீ சொல்ல மாட்டேங்கறே. என்னாச்சு ?

நீ சொன்னியே ஒரு அண்ணன். அந்த அண்ணன் எனக்குச் செய்த உதவிகளையெல்லாம் நெனச்சுப் பாத்தேன். அதான் சைலன்ட் ஆயிட்டேன்.

அப்படின்னா ?

ஏசி ரூம்ல இருந்து கண்ணாடி சன்னல் வழியா வெளியே பாக்கிறவனுக்கு சென்னை வெயில் அழகா தெரியும். சென்னை வெயில் எப்படின்னு அவனுக்கு தெரியாது. ஒரு டிராபிக் போலீஸ்காரர் கிட்டே தான் அதைக் கேக்கணும்.

சுற்றி வளச்சுப் பேசாம விஷயத்துக்கு வா மச்சி. உனக்கும் அண்ணனுக்கும் இடையில ஏதாச்சுப் பிரச்சினையா ? அவரோட ‘அன்பின்றி அமையாது உலகு’ புக் கூட உன் பதிப்பகத்துல சமீபத்துல வந்துச்சே. நல்ல புக். நான் ரெண்டு தடவை படிச்சுட்டேன். குடும்ப உறவுகள் பற்றி அற்புதமா அலசியிருந்தாரு. நல்ல ஒரு ரைட்டர் டா.

அதான் சொன்னேனே… ஏசி ரூம்ல இருந்து பாத்தா சென்னை வெயில் அழகா தெரியும்ன்னு – கரிகாலன் தலையைக் கவிழ்ந்தான். நான் யாரை மலை போல நம்பினேனோ, அன்பு செய்தேனோ அவன் கடைசில என்னை ஒரு மனுஷனாவே மதிக்காம தூக்கி எறிஞ்சுட்டான்டா… கரிகாலன் சொல்ல இனியன் குழம்பினான்.

இனியனும், கரிகாலனும் பத்து வருடங்களாகவே நண்பர்கள். இதுவரை குடும்பத்தினரைப் பற்றி கரிகாலன் இப்படி பேசியதில்லை. ஏதோ பெரிய விஷயம் நடந்திருக்கிறது என்பது மட்டும் புரிந்தது. ஆனால் என்ன ? கேள்வியோடு கரிகாலன் முகத்தைப் பார்த்தான் இனியன்.

நான் சென்னைக்கு வந்த புதுசுல தான் அவருக்குக் கல்யாணம் ஆச்சு. குடும்ப உறவை எல்லாம் உதறிட்டு தனியே கல்யாணம் பண்ணி குடியேறிட்டாரு. அதுக்கு அப்புறம் எங்க அப்பா, அம்மா கிட்டே அவரோட தொடர்பே இல்லாம போயிடுச்சு. நான் தனியே தான் இருந்தேன். வேண்டாம் வேண்டாம்ன்னு சொல்லியும் வலுக்கட்டாயமா என்னை அவர் கூடவே வெச்சுகிட்டாரு. நானும் பாசம்ன்னு நினைச்சேன். ஆனா இப்போ தான் தெரியுது, அவருக்கு அப்போ ஒரு துணையும், வேலைக்காரனும் தேவைப்பட்டுதுன்னு.

இனியன் அமைதியாய் இருந்தான்.

அவருக்குத் தெரியாம எதுவுமே நான் செஞ்சதில்லை. ஆனா அவரு எனக்குத் தெரிஞ்சு எதையுமே செய்யலேன்னு அப்புறமா தான் புரிஞ்சுகிட்டேன். நான் அவருக்காக பண்ணினதை எல்லாமே தப்பு தப்பா புரிஞ்சுகிட்டாருன்னு நினைக்கும்போ என்னால தாங்க முடியல. பாசத்துக்காடா வெல பேச முடியும் ? ஒரு அம்மாவோட அன்புக்கு என்னடா விலை குடுக்க முடியும் உன்னால ?

என்னடா ஆச்சு, திடீர்ன்னு ? நல்லா தானே போயிட்டிருந்துது அவர் கூட ?

ஒரு மனுஷன் வளரவே கூடாதுடா. நான் சென்னைல வந்தப்போ எக்மோர்ல இருந்து அசோக் நகர் வரை காலைலயும் சாயங்காலமும் நடந்து போய் வேலை செஞ்சிருக்கேன். நம்புவியா ? சாப்பாடு இல்லேன்னு சொல்லி ஒரு ஹோட்டல்ல டெய்லி சாயங்காலம் சாப்பாட்டுக்காக பாத்திரம் கழுவிக் குடுத்திருக்கேன். அப்படிச் சம்பாதிச்ச பணத்தையெல்லாம் அண்ணன் கிட்டே தான் குடுத்து வெச்சேன்.

அண்ணி தான். அதான் என்னால தாங்க முடியல. அவங்களை ஒரு அம்மா மாதிரி நினைச்சேன். அண்ணனை விட அதிகமா மதிச்சேன். அவங்க கேட்டு எதையுமே நான் மறுத்ததில்லை. கடைசில ‘நீயெல்லாம் ஒரு மனுஷனா.. நீ எங்களுக்கு எதுவுமே செய்யல. எங்க சோத்தைத் தின்னுட்டு எங்களையே கெடுத்துட்டேன்னு ‘ சொன்னாங்கடா. நான் என்ன அப்படி செஞ்சேன். எனக்கு ஒண்ணுமே புரியல.

பண விஷயமா ?

யாருக்கு தெரியும் ? வெளியே போடா போக்கத்தவனே… ன்னு அண்ணன்… சொல்லும் போதே கரிகாலனின் கண்கள் கலங்கின. அருகில் கிடந்த மரக்குச்சியை கையில் எடுத்து உருட்டினான். பாசம் எல்லாம் சின்ன வயசுல தான் மச்சி. கய்லாணம் ஆயிடுச்சுன்னா எல்லாரும் பொண்டாட்டியோட பொம்மைங்களா ஆயிடறாங்க.

என்னன்னு கேக்க வேண்டியது தானே டா.. அட்லீஸ்ட் உன் அண்ணன் கிட்டே.

அவரா ? ‘நீயெல்லாம் பொறுக்கி தான் தின்னணும்.. போ.. போ… ‘ ன்னு சொன்னாரு. அவரோட பொண்டாட்டியை திருப்திப் படுத்த வேண்டிய கட்டாயம் அவருக்கு. தனியே போன் பண்ணி, தம்பி என் பொண்டாட்டி முன்னாடி நான் அப்படித் தான் பேசுவேன்.. ன்னு சொல்லியிருந்தா கூட நான் புரிஞ்சுக்குவேன்ல. அதெல்லாம் பண்ணல. என் தங்கச்சியை கெட்ட வார்த்தைல திட்டறாரு. அதுவும் அண்ணி முன்னாடி.

மச்சி.. எனக்கே அதிர்ச்சியா தான் இருக்கு. நீ இவ்ளோ காலம் அவர் கூட இருந்தே, அவரோட சுபாவம் பத்தி இதுக்கு முன்னாடி உனக்கு ஒண்ணுமே தெரியலையா ?

சொல்லவே கூசுதுடா. நான் ஒரே ஜட்டியை டெய்லி கழுவிக் காயப் போட்டு உடுத்தியிருக்கேன். அது கிழிஞ்சு தொங்கும். ஒரே சட்டையை தொவச்சுத் தொவச்சு உடுத்தியிருக்கேன். இது வரைக்கும் ஒரு துணி கூட வாங்கித் தந்ததில்லை. நான் அதெல்லாம் நெனச்சதில்லடா. பாசத்துக்கு முன்னாடி பணம் என்னடா பணம். உனக்கு நான் எதுவுமே பண்ணமாட்டேன்டா.. ஆனா நீ தான் என் தம்பி – ன்னு அவரு சொல்லியிருந்தாலே போதும்.. சொன்ன கரிகாலன் முகம் இறுகியது !

ரெண்டு மாசத்துக்கு முன்னாடி எனக்கு அவரு தரவேண்டிய ரெண்டு லெட்சம் ரூபாவை வாங்கப் போனப்போ பிச்சைக்காரன் மாதிரி டிரீட் பண்ணினாங்க. அவங்க வீட்ல தின்னதுக்கு கணக்கு பாத்தா ஆயுசுக்கும் நான் அவங்களுக்கு சேவகம் செய்யணுமாம். என்னடா பெரிய ரெண்டு லெட்சம் ரூவா. போனாப் போவுது. தரமாட்டேன்னு சொல்லியிருந்தா, சரின்னு சொல்லியிருப்பேன். அதுக்காக இப்படியெல்லாமா பேசுவாங்க. இனிமே செத்தாலும் உங்க முன்னாடி வரமாட்டேன்னு வந்துட்டேன். இப்போ அவனை நினைச்சாலே எனக்கு பத்திகிட்டு வருது. எங்க அப்பா சாகக் கிடக்கிறாரு, ஒரு நாள் போய் பாக்கலாமா ? ஒரு ஆயிரம் ரூபா பணம் அனுப்பலாமா ? எழுதினா மட்டும் போதுமாடா ? வாழவேண்டாம் ?

எனக்கு என்ன சொல்றதுன்னே தெரியல மச்சி. ஆனா, ஒரு எழுத்தாளனோட பிம்பம் ஊருல எப்படி இருக்கு, அவனோட நிஜம் வீட்டுல எப்படி இருக்குன்னு நினைச்சா அதிர்ச்சியா இருக்கு. சுஜாதாவோட மனைவி கூட இதே மாதிரி ஒரு பேட்டி குடுத்ததா ஞாபகம். தமிழோட பெரிய ஆளுமையான சுஜாதா குடும்பத்துக்கு ஒரு நல்ல தந்தையாவோ, புருஷனாவோ இருக்கல. உன் அண்ணனோட நிலமையைப் பாத்தா அவரு அடிப்படையில ஒரு தப்பான மனுஷனாவே இருந்திருக்காரு.

விட்டுடு… இனிமே ஒரு புதிய கரிகாலனை உலகம் பாக்கும். அண்ணனுக்கும் எனக்கும் இருந்த உறவு ரெண்டு மாசத்துக்கு முன்னாடி முறிஞ்சு போச்சு. இனி அவரோட சாவுக்கு நான் போனா கூட நீ என்னைச் செருப்பைக் கழற்றி அடி. கரிகாலனின் பேச்சில் உஷ்ணம் தெறித்தது.

இனியன் மௌனமாக இருந்தான். இரவுக்கும் மாலைக்கும் இடைப்பட்ட அந்தப் பொழுது ரொம்ப அடர்த்தியான மௌனத்தைப் போர்த்தியிருந்தது. பூங்கா வெறிச்சோடியிருந்தது. சென்னையின் அனல் இன்னும் தீரவில்லை. என்ன பேசுவதென்று இனியனுக்குத் தெரியவில்லை. எப்படிப் பேசுவதென்று கரிகாலனுக்குப் புரியவில்லை. அவர்களுடைய மௌனத்தை அந்த செல்போன் சிணுங்கல் கலைத்தது.

கரிகாலன் போன் எடுத்தான். முகத்தில் அதிர்ச்சி ரேகைகள் ஓடின.

என்னது ? எப்போ ? – சொன்னவன் மறுவினாடி ஓடினான். கட்டியிருந்த காங்கிரீட் கம்பி அவனுடைய சட்டையை இழுக்க சாலையில் தெறித்து விழுந்தான். விலாப் பகுதி கிழிந்து இரத்தம் சொட்டியது. ஓடினான். இனியன் சுதாரித்து எழுவதற்குள் கரிகாலன் காணாமல் போயிருந்தான். விஷயம் ஏதோ சீரியஸ் என்பது புரிந்தது ! கரிகாலனின் அப்பாவுக்கு ? நினைக்கும் போது மனம் ஒருவினாடி நின்று துடித்தது.

கரிகாலன் காற்றைப் போல ஓடி நான்கு தெரு தள்ளி இருந்த அண்ணனின் வீட்டுக்குள் புயலாய் பாய்ந்தான். எந்தத் தயக்கமும் அவனுடைய கால்களில் இருக்கவில்லை.

அண்ணீ… அண்ணீ…

குரல்கேட்டு வெளியே வந்த அண்ணியின் கண்களில் தயக்கம்.

என்னாச்சு அண்ணீ.. அண்ணனுக்கு என்னாச்சு… சொல்லிக் கொண்டே உள்ளே ஓடினான். படுக்கையில் அண்ணன் சாய்ந்து அமர்ந்திருந்தான்.

ஒண்ணுமில்லே.. லேசா நெஞ்சுவலி.. என் தம்பியைக் கூப்பிட்டிருக்கேன். அவன்.. இன்னும் கொஞ்ச நேரத்துல….

அண்ணி சொல்லி முடிக்கவில்லை, கரிகாலன் அண்ணனைக் கைத்தாங்கலாய் எடுத்துக் கொண்டு வெளியே வந்தான். வெளியே ஸ்டான்டில் நின்று கொண்டிருந்த ஆட்டோவில் அண்ணனை ஏற்றி ஆஸ்பிடலுக்குப் பறந்தான்.

எங்கே போறீங்க.. என்ற அண்ணியின் குரல் பின்னால் தூரத்தில் கேட்டது.

ஆஸ்பத்திரியின் பரபரப்பான நிமிடங்களில் கரிகாலனின் மனம் பதட்டப்பட்டது. சே.. அண்ணனைத் திட்டிட்டோம் தேவையில்லாம. செத்தா கூட ன்னு சொல்லிட்டோம்… அவனுடைய மனசு அடித்துக் கொண்டது. டாக்டர்கள், நர்ஸ்களின் பரபரப்பு நடை அவனுடைய பதட்டத்தை இன்னும் அதிகரித்தது. உதடு கடித்தான், நகம் கடித்தான், விரலையும் கடித்தான். ஒரு அரை மணி நேரத்துக்குப் பின் டாக்டர் வந்தார்.

ஒரு தமிழ் சினிமாவின் கிளைமேக்ஸ் வசனம் போல அவர் பேசினார். ‘நல்ல நேரத்துல கொண்டு வந்தீங்க. சிவியர் அட்டாக். இதுக்கு முன்னாடி வந்திருக்கா ? லேட் பண்ணியிருந்தா சிக்கலாயிருக்கும்.. எனிவே.. லெட் ஹிம் பி இன் அப்ஸர்வேஷன்..’ சொல்லி விட்டுத் திரும்ப கரிகாலன் அறைக்குள் ஓடினான்.

அண்ணே….

அண்ணனின் கண்கள் கரிகாலனின் கண்களை நோக்கின. கரிகாலனின் கண்கள் வழிந்தன. ‘என்னண்ணே.. ஏன் இப்படி ?… நல்லா தானே இருந்தே… ‘ கரிகாலன் அண்ணனின் கை பிடித்தான்.

அண்ணனின் கண்கள் ஈரமாயின. அவன் கரிகாலனின் கையை அழுத்தினான்.

அப்போது அண்ணி அந்த அறையில் நுழைந்தாள். அறையில் நின்றிருந்த கரிகாலனின் முகத்தைப் பார்ப்பதைத் தவிர்த்தாள்.

‘எங்கே போறேன்னு ஒரு வாக்கு சொல்லக் கூட புத்தியில்ல. அறிவு கெட்ட ஜென்மம். ஆட்டோக்காரனைப் புடிச்சு எங்கே போயிருக்காங்கங்கற விஷயத்தை வாங்கி ஆஸ்பிடலுக்கு வரதுக்குள்ள போதும் போதும்ன்னு ஆயிடுச்சு. இதெல்லாம் எப்போ திருந்தப் போவுது’ இருவரின் காது படவே முனகினாள் அண்ணி.

கரிகாலன் ஈரமாயிருந்த அண்ணனின் கண்களை மட்டும் ஒரு முறை பார்த்துவிட்டு, அமைதியாய் வெளியேறினான்.

சேவியர்

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s