பொருந்தாக் காதல் பெரும் தீது !

22j
இஸ்ரவேலர்களின் மன்னனாக இருந்த தாவீதிற்கு ஏராளமான மனைவிகளும், பிள்ளைகளும் இருந்தனர். அவர்களின் ஒருவன் பெயர் அப்சலோம்.
அப்சலோமிற்கு தாமார் என்றொரு சகோதரி இருந்தாள். தாமார் பேரழகி. இளமையும் அழகும் ஒரே இடத்தில் கொட்டி வைத்தது போன்ற அழகிய உருவம் அவளுக்கு. அவளைக் கண்டவர்கள் அனைவரும் தங்களை மறந்து அவளுடைய அழகில் சிறிது நேரம் சொக்கிப் போவது நிச்சயம். அந்த அளவுக்கு அழகி அவள்.

தாவீதிற்கும் இன்னொரு மனைவிக்கும் பிறந்த ஒரு மகன் அம்மோன். அவனும் நாளுக்கு நாள் அழகும் இளமையும் அதிகரித்துக் கொண்டே வருகின்ற தாமாரின் மீது ஆசைப்பட்டான். தன்னுடைய தங்கை என்று தெரிந்திருந்தும் அவள் மீது கொண்ட மோகத்தை அவனால் நிறுத்தி வைக்க முடியவில்லை. தூக்கமில்லாத இரவுகளில் அவன் தாமாரின் நினைவில் புரண்டான். எப்படியாவது அவளை அடைய வேண்டும் என்னும் நினைப்பிலேயே அவன் நோயுற்றான்.

ஒரு நாள், அம்மோனைக் காண அவனுடைய நண்பன் யோனத்தாபு வந்தான்.

‘இளவரசே… என்னவாயிற்று உடம்புக்கு ? ‘ யோனத்தாபு கேட்டான்.

‘மனசு சரியில்லாததால் உடம்பும் வாடிவிட்டது… ‘ அம்மோன் சொன்னான்.

‘இளவரசருக்கே மனசு சரியில்லையா ? என்ன சொல்கிறீர்கள் ? மனசில் இருப்பதை மறைக்காமல் சொல்லுங்கள். எந்தக் குழப்பத்துக்கும் ஒரு முடிவு உண்டு, எந்தப் பிரச்சினைக்கும் ஒரு தீர்வு உண்டு.  உங்கள் கலக்கத்தைச் சொல்லுங்கள், அதைத் தீர்க்க நான் ஒரு வழி சொல்வேன்’

‘நான் ஒரு பெண்ணை அடைய வேண்டும். ஆனால் அது எப்படியென்று தான் தெரியவில்லை’ அம்மோன் கூறினான்.

‘இவ்வளவு தானா விஷயம். நீர் தான் இளவரசராயிற்றே. எந்தப் பெண் வேண்டுமோ அந்தப் பெண்ணை அறைக்கு அழையுங்கள். இதில் என்ன சிக்கல் ? இதற்கு ஏன் மனவருத்தம் ?’ நண்பன் கேட்டான்.

‘இல்லை… அந்தப் பெண்ணை நான் படுக்கைக்கு அழைக்க முடியாத நிலை’

‘புரியவில்லையே !!’

‘நான் விரும்புவது தாமாரை. அவள் எனக்குத் தங்கை முறை. ஆனால் அவளை அடையவில்லையெனில் நான் செத்து விடுவேன் போலிருக்கிறது’ அம்மோன் உண்மையைச் சொன்னான்.

‘ஓ… அதுதான் விஷயமா ?’ என்று இழுத்த யோனத்தாபு சிறிது நேரம் யோசித்தான்.
‘ம்ம்… நான் ஒரு வழி சொல்கிறேன். கேட்கிறீர்களா ?’

‘தாமாரை அடையவேண்டும். அதற்காக நீ என்ன சொன்னாலும் நான் கேட்கிறேன். இதற்காக அவமானப் பட நேர்ந்தால் கூடக் கவலையில்லை’ அம்மோன் சொன்னான்.

‘அந்த அளவுக்கு நீங்கள் தாமார் மீது ஆசைப்படுகிறீர்களா ? சரி..ஒன்று செய்யுங்கள். நீங்கள் உடம்பு சரியில்லாதது போல நடியுங்கள். போர்வைக்குள் சுருண்டு படுத்துக் கொள்ளுங்கள். எப்படியும் உம்முடைய தந்தை உம்மைக் காண வருவார். அவரிடம், எனக்கு உடம்பு சரியில்லை, தாமாரை அனுப்பி கொஞ்சம் உணவு தயாரிக்கச் சொல்லுங்கள். தங்கை கையால் சாப்பிடவேண்டும் போல் இருக்கிறது என்று சொல்லுங்கள்’ நண்பன் திட்டம் தயாரித்துக் கொடுத்தான்.

அம்மோனுக்கும் அந்தத் திட்டம் பலிக்கும் போல தெரிந்தது. ஒத்துக் கொண்டார். திட்டமிட்டபடியே அவர் மிகவும் நோயுற்றவர் போல நடிக்க தாவீது அவரைக் காண வந்தார்.

‘மகனே… என்னவாயிற்று உனக்கு ? படுக்கையிலேயே கிடக்கிறாயே’ தாவீது கேட்டார்.

‘உடம்பு மிகவும் சோர்வாக இருக்கிறது. நீங்கள் பல வேலைகளில் ஈடுபட்டிருக்கிறீர்கள். பாசத்துக்குரிய யாராவது அருகில் இருக்க வேண்டும் போல இருக்கிறது. தாமாரை அனுப்புவீர்களா ? அவள் கையால் கொஞ்சம் சாப்பிடவேண்டும்’ அம்மோன் நடித்தான்.

தாவீதிற்கு அம்மானின் சூழ்ச்சி புரியவில்லை. ‘ தங்கையை அனுப்புவது தானே… இதோ இப்போதே அனுப்புகிறேன்’, என்று சொல்லி உடனே தாமாரை அழைத்து வரும்படி ஆளனுப்பினார்.

தாமார் அண்ணனைக் காண ஓடி வந்தாள்.

‘அண்ணா… என்னவாயிற்று. உங்கள் பாசம் என்னை நெகிழச் செய்கிறது. நான் இதோ இப்போதே உங்களுக்கு சூடான உணவு தயாரித்துத் தருகிறேன்… ‘ தாமார் பாசத்தால் நனைத்தாள். ஆனால் அம்மோனின் மனமோ மோகத்தில் மூழ்கிக் கிடந்தது.

தாமாரும், அம்மோனும் மட்டும் தனியறையில் இருந்தார்கள். தாமார் உணவு தயாரித்து வந்து அண்ணனின் அருகே அமர்ந்தாள். அம்மான் சட்டென தாமாரின் கையைப் பிடித்தான். அவனுடைய கையில் காமத்தின் சூடு தெரிந்தது.

தாமார் திடுக்கிட்டாள். ‘அண்……ணா…’ அவளுடைய குரல் பாதி வழியில் தடுக்கி விழுந்தது.

‘தாமார்.. கவலைப்படாதே. வா… என்னுடன் படு…என்னுடைய நோய்க்குக் காரணமே நீ தான். உன் நினைவில் தான் எனக்கு நோயே வந்தது. இப்போது அந்த நோய்க்கு மருந்தும் நீதான். வா..’ அம்மான் சொன்னான்.

தாமார் அதிர்ந்து போய் எழுந்தாள். ‘ இல்லை அண்ணா.. நீங்கள் என் சகோதரர். இதெல்லாம்… கூடவே கூடாது…’ தாமார் மறுத்தாள்.

அம்மான் விடவில்லை. ‘இல்லை நீ என் வேண்டுகோளை நிறைவேற்றியே ஆகவேண்டும்’ என்று கூறி அவளைப் பிடித்து இழுத்தான்.

‘அண்ணா… குறைந்தபட்சம் நீ நம்முடைய தந்தையிடம் பேசு. நானே உனக்கு மனைவியாகிறேன். இஸ்ரயேலரிடம் இந்த பழக்கம் இல்லையென்றாலும் கூட உன் நலனைக் கருதி தந்தை இதற்கு உடன்படக் கூடும். என்னை இப்போதைக்கு விட்டு விடு’ தாமார் எழுந்தாள்.

அம்மானுக்கு அதற்கெல்லாம் நேரமில்லை. அவனுக்குள்ளிருந்த மிருகம் இப்படி ஒரு சந்தர்ப்பத்துக்காகத் தானே காத்திருந்தது. அடுத்த வினாடி வரை காத்திருக்கும் பொறுமை கூட அதனிடம் இருக்கவில்லை. அவன் அவளை பலாத்காரம் செய்து விட்டான்.

அதற்குப் பின்பு அம்மான் தாமாரை வெறுப்புடன் பார்த் தான். அவனுக்கு தாமாரின் மீதிருந்த காமம் சுத்தமாய் வடிந்து போயிருக்க மனம் வறண்டு போயிருந்தது.
‘இனிமேல் நீ வெளியே போய்விடு… இங்கே நிற்காதே’ என்றான்.

‘அம்மான்… நீ என்னுடன் உறவு கொண்டுவிட்டாய். இது வழக்கம் இல்லை என்றால் கூட என்னை மனைவியாக்கி விடு. கன்னித் தன்மை இழந்த என்னை வெளியே அனுப்பி விடாதே. இது என்னை பலாத்காரம் செய்ததை விடக் கொடுமையானது’ தாமார் கெஞ்சினாள்.

அம்மான் அவளைப் பார்க்கவே வெறுப்படைந்து அவளை விரட்டி விட்டான்.

தாமார் அழுதுகொண்டே வீட்டிற்குச் சென்று தான் அணிந்திருந்த அழகிய ஆடைகளைக் கிழித்துவிட்டு, தலையில் சாம்பல் தடவி துக்கம் அனுசரித்தாள். அப்போது அவளுடைய அண்ணன் அப்சலோம் வீட்டிற்கு வந்தான். தாமார் தலைவிரி கோலமாக அழுதுகொண்டிருப்பதைக் கண்ட அவனுடைய உயிர் துடித்தது.

‘தாமார்… என்னவாயிற்று உனக்கு ? எந்தப் பாவி உன்னை இந்த நிலமைக்கு ஆளாக்கினான். சொல்.. அவன் தலையைக் கொண்டு வருகிறேன்’ அப்சலோம் கோபத்தில் கேட்டான்.

‘அம்மான் தான் அவன்….’ தாமார் அழுதுகொண்டே சொன்னாள்.

அம்மான் என்னும் பெயரைக் கேட்டதும் அப்சலோம் இன்னும் அதிகமாக அதிர்ந்தான். ‘அவனா ? உன் சகோதரனா உன்னைக் கெடுத்தான்…. அவனைக் கொல்லாமல் விடமாட்டேன்… ‘ என்று புறப்பட்டான்.

நடந்தவற்றை அனைத்தையும் அறிந்த தாவீது மிகவும் கோபமடைந்தார். தன் மகனே தன் மகளை மானபங்கப் படுத்திவிட்டானே என வருந்தினார். ஆனாலும் அம்மோனை அவர் எதுவும் செய்யவில்லை.

அப்சலோம் அம்மோனைக் கொல்லத் தக்க தருணம் பார்த்துக் காத்திருந்தார்.

நாட்கள், வாரங்கள், மாதங்கள் என காலம் ஓடியது. இரண்டு வருடங்களுக்குப் பிறகு, ஏறக்குறைய எல்லோரும் இந்த சம்பவத்தை மறந்துவிட்ட ஒரு நாளில் அப்சலோம் தாவீதின் முன் சென்றான்.

‘தந்தையே… நான் ஒரு விருந்து ஏற்பாடு செய்துள்ளேன். நீங்களும் பணியாளர்களும் விருந்தில் கலந்து கொள்ளவேண்டும்’ அப்சலோம் அழைத்தான்.

‘அழைப்புக்கு நன்றி மகனே. ஆனாலும் நான் வந்தால் என்னோடு கூடவே படைவீரர்கள், பணியாளர்கள் எல்லோரும் வருவார்கள். உனக்கு வீண் சுமை..’ தாவீது மறுத்தார்.

‘சுமையெல்லாம் இல்லை தந்தையே… தந்தை மகனுக்குச் சுமையாக முடியுமா ? வாருங்கள்…’ அப்சலோம் கட்டாயப் படுத்தினார்.

‘இல்லை மகனே… வேண்டாம்… அது சரிப்பட்டு வராது’ தாவீது திட்டவட்டமாக மறுத்தார்.

‘அப்படியானால் அம்மோனையாவது அனுப்புங்கள்’ அப்சலோம் கேட்டான்

‘அம்மோனா ? அவன் எதற்கு ? வேண்டாம்… உனக்கும் அவனுக்கும் சரிவராது…’ தாவீது அதையும் மறுத்தார்.

‘என்ன சொல்கிறீர்கள் தந்தையே ? நீங்கள் பழசை இன்னும் மறக்கவில்லையா ? அதையெல்லாம் நான் என்றைக்கோ மறந்து விட்டேன். தாமர் எனக்கும், அம்மோனுக்கும் தங்கை தான். அதே போல அம்மோன் உங்கள் மகனல்லவா ? அவன் என் சகோதரனல்லவா ? சகோதரர்களுக்கு இடையே சண்டை வருமா என்ன ?’ அப்சலோம் நடித்தான்.

‘சரி.. அப்படியானால் அம்மோனை அழைத்துப் போ…’ தாவீது அனுமதியளித்தார்.

இந்த வாய்ப்புக்காகத் தானே அப்சலோம் காத்திருந்தான். அம்மோனைக் கட்டித் தழுவி, அவனை விருந்துக்கு அழைத்துச் சென்றான்.

அங்கே தாமாரும், அப்சலோமும் அவனுக்கு ஏராளமான இனிப்புகளும், மதுவகைகளும் வழங்கினர்.
அம்மோன் உற்சாகமாய்க் குடித்தான். குடித்துக் குடித்து போதையில் சரிந்தான்.

அந்த நேரத்துக்காகக் காத்திருந்த அப்சலோம், இரண்டு ஆண்டுகளாக தீர்க்கப்படாமலிருந்த கணக்கை அன்று தீர்த்துக் கொண்டான்.
அன்றே போதையில் மிதந்த அம்மோனை அப்சலோம் கொன்றான்.

அதுவரைக்கும் அப்சலோமின் கண்களில் அணையாமல் எரிந்து கொண்டிருந்த கோபத்தின் தீ அப்போது தான் அணைந்தது.
தகாத உறவுக்கு ஆசைப்பட்ட அம்மோன், துடி துடித்து இறந்தான்.

கி.மு – விவிலியக் கதைகள் நூலில் இருந்து

கி.மு : எரிகோ வீழ்ந்த வரலாறு.

jericho_walls_wide_view

மோசே இஸ்ரயேல் மக்களின் வழிகாட்டியாக இருந்து கானானை நோக்கி வழிநடத்திக் கொண்டிருந்தார். அவருக்குப் பின் மக்களை வழிகாட்டுவதற்காகத் கடவுளால் தெரிந்து கொள்ளப்பட்டவர் தான் யோசுவா.

யோசுவாவும் மோசேயைப் போல கடவுளை முழுமையாக நம்பி அவருடைய வழியில் நடந்து வந்தார். மோசேயைக் கடவுள் தன்னிடம் அழைத்துக் கொண்டபின் யோசுவா மோசேயின் இடத்திற்கு வந்தார். இப்போது மக்கள் யோசுவாவின் கீழ் தங்கள் பயணத்தைத் தொடர்ந்தனர். யோசுவாவின் காலத்தில் இஸ்ரயேல் மக்கள் நிறைய போர்களில் ஈடுபட்டனர். கடவுள் அவர்களோடு இருந்ததால் பல வெற்றிகளைப் பெற்றனர்.

இஸ்ரயேல் மக்களுக்குக் கடவுள் கொடுப்பதாக வாக்களித்திருந்த ஒரு இடம் எரிகோ. யோசுவா முதலில் எரிகோவைக் கைப்பற்றத் திட்டமிட்டார்.

யோசுவா தன் நம்பிக்கைக்குரிய இரண்டு பேரை அழைத்து,’ நாம் நமக்குரிய இருப்பிடத்தை அடைவதற்குரிய நேரம் வந்துவிட்டது. முதலில் எரிகோவைக் கைப்பற்றவேண்டும். நீங்கள் இரண்டுபேரும் அந்த நகருக்குள் சென்று நோட்டமிட வேண்டும். எரிகோவைப்பற்றிய அனைத்துத் தகவல்களையும் நீங்கள் சேகரித்துக் கொண்டு என்னிடம் வாருங்கள்.’ என்றார்.

‘சரி… நாங்கள் சென்று நாட்டை உளவு பார்த்து வருகிறோம். என்னென்ன தகவல்கள் வேண்டும் என்று சொன்னீர்கள் என்றால் நாங்கள் எதையும் தவறவிடாமல் பார்த்து வருவதற்கு உதவியாய் இருக்கும்’ அவர்கள் சொன்னார்கள்.

‘முதலில் நகரின் அமைப்பு நமக்குத் தெரியவேண்டும். அவர்களின் நகருக்குள் எந்த வழியாக நுழையலாம் ? எந்த யுத்த தந்திரம் ஒத்து வரும் ? நகரின் பாதுகாப்பு ஏற்பாடுகள் எப்படி இருக்கின்றன ? மக்கள் எப்படிப்பட்டவர்கள் ? என்பதையெல்லாம் நீங்கள் அறிந்து வரவேண்டும்’ யோசுவா தெளிவுபடுத்தினார். உளவாளிகள் தங்கள் பணியைச் செய்யப் புறப்பட்டனர். எரிகோ பட்டணம் யோர்தான் நதியின் மறுகரையில் இருந்தது. அவர்கள் இருவரும் நதியைக் கடந்து எரிகோவுக்குள் நுழைந்தார்கள்.

அவர்கள் எரிகோ நகரை நோட்டமிட்டுக் கொண்டே நடந்தார்கள். நகர் மிகவும் உயரமான வலிமையான மதில்சுவரினால் பாதுகாக்கப்பட்டிருந்தது. அதைத் தாண்டி உள்ளே செல்வது மிகவும் கடினம் என்பதை அவர்கள் உணர்ந்தார்கள்.

மதில் சுவரின் அருகே காவல் காத்துக் கொண்டிருந்த படைவீரர்கள் இவர்களைக் கண்டு சந்தேகப்பட்டார்கள்.

‘இவர்களைப் பார்த்தால் நம்முடைய தேசத்தவர் போல இல்லை… ஏதோ திட்டத்துடன் தான் இங்கே வந்திருக்கின்றார்கள்’

‘கோட்டைக்கு இரவில் கூட காவல் இருக்குமா என்று அவர்கள் ஒருவரிடம் விசாரிப்பதைக் கண்டேன்’ காவலர்களின் சந்தேகம் வலுத்தது.

‘எதற்கும் நாம் மன்னனிடம் சென்று விஷயத்தைச் சொல்வோம்’ அவர்கள் முடிவெடுத்து மன்னனிடம் சென்று தங்கள் சந்தேகத்தைச் சொன்னார்கள்.

‘அப்படியா ? அவர்கள் உளவாளிகளாய்த் தான் இருக்கவேண்டும். ஏன் நீங்கள் அவர்களைக் கைதுசெய்து அழைத்து வரவில்லை. உடனே செல்லுங்கள். போய் அவர்கள் எங்கே இருந்தாலும் அவர்களைப் பிடித்து அரசவைக்குக் கொண்டுவாருங்கள்’ மன்னன் கட்டளையிட்டான். வீரர்கள் உளவாளிகளைத் தேடி எரிகோ ம் அதிலருகே வந்தார்கள்.

உளவாளிகள் இருவரும் ஒரு சத்திரத்தை அடைந்தார்கள். அந்தச் சத்திரத்தை நடத்திக் கொண்டிருந்தது ஒரு பெண். அவளுடைய பெயர் ராகாப். ராகாப் என்பதற்கு விசாலம் என்பது பொருள். அவள் எரிகோ மதிலை ஒட்டிய ஒரு சத்திரத்தில் பாலியல் தொழில் செய்து பிழைப்பை நடத்தி வந்தாள். மனதளவில் அவள் மிகவும் நல்லவள்.

வந்த இருவரையும் ராகாப் வரவேற்றாள்.

‘நீங்கள் யார் ? உங்களை நான் இதற்குமுன் பார்த்ததேயில்லையே’ அவள் கேட்டாள்.

‘நாங்கள் ஒரு விஷயமாக இங்கே வந்திருக்கிறோம். அது என்னவென்பதை நீ விரைவிலேயே அறிந்து கொள்வாய்’ அவர்கள் சொன்னார்கள்.

இதற்கிடையில் அரசரின் படையினர் அந்த இருவரையும் தேடி அவளுடைய சத்திரத்திற்கு வந்தார்கள். அரச வீரர்கள் வந்திருப்பதை அறிந்ததும் அவள் உளவாளிகள் இருவரையும் பரணின் மீது கிடத்தி சணல்கொண்டு மூடினாள். பின் வெளியே வந்தாள்.

‘இங்கே இரண்டு உளவாளிகள் வந்ததாக கேள்விப்பட்டோ ம். உண்மையா ?’ வந்த வீரர்கள் கேட்டார்கள்.

‘இங்கே இரண்டு பேர் வந்திருந்தார்கள். அவர்கள் உளவாளிகளா ? அது எனக்குத் தெரியாதே. தெரிந்திருந்தால் அவர்களைக் கையும் களவுமாகப் பிடித்து உங்களிடம் ஒப்படைத்திருப்பேனே.’ ராகாப் நடித்தாள்.

‘அவர்கள் இப்போது எங்கே ?’

‘அவர்கள் இரவில் வந்தார்கள். வந்துவிட்டு கொஞ்ச நேரத்திலேயே சென்று விட்டார்கள். என்வீட்டுக்கு மக்கள் வருவதும் போவதும் சகஜம் தான். ஆனால் யாரும் இங்கே தங்குவதில்லை. அவர்கள் இருவரும் யோர்தான் நதியிருக்கும் பக்கமாகச் சென்றார்கள்’ ராகாப் சொன்னாள்.

‘சரி.. அவர்கள் இனிமேல் இங்கே வந்தால் உடனே எங்களுக்குத் தகவல் சொல்’ சொல்லிக் கொண்டே வீரர்கள் யோர்தானை நோக்கி விரைந்தார்கள். அவர்கள் சென்றபின் சணலுக்குள் ஒளிந்திருந்த உளவாளிகள் இருவரும் வெளியே வந்தார்கள்.

‘எங்கள் உயிரைக் காப்பாற்றியதற்கு மிக்க நன்றி’

‘ நன்றி இருக்கட்டும். முதலில் உண்மையைச் சொல்லுங்கள். நீங்கள் யார் ?’

‘எங்களைக் காப்பாற்றிய உன்னிடம் நாங்கள் உண்மையை மறைக்க விரும்பவில்லை. நாங்கள் இருவரும் இஸ்ரயேலரின் உளவாளிகள்.’

‘இஸ்ரயேலரின் உளவாளிகளா ? எகிப்திலிருந்து மீண்டு வந்த அந்த இஸ்ரயேலர்களா ?’ ராகாப் ஆச்சரியமாய்க் கேட்டாள்.

‘ஆம். அதே இஸ்ரயேலர்கள் தான்’

‘உங்களுக்குக் கடவுள் செய்த அற்புதங்களைப்பற்றியெல்லாம் நாங்கள் கேள்விப்பட்டிருக்கிறோம். உங்கள் கடவுள் உண்மையிலேயே மிகவும் சக்திவாய்ந்தவர் தான். நீங்கள் இந்த நாட்டின் மீது போர் தொடுக்கப் போகிறீர்களா ?’ ராகாப் கேட்டாள்.

‘ஆம். இந்த நகரைக் கடவுள் எங்களுக்குத் தருவதாகச் சொல்லியிருக்கிறார். எனவே நாங்கள் இந்த நகரைக் கைப்பற்றி குடியேறுவோம்’ அவர்கள் சொன்னார்கள்.

‘நீங்கள் போரிட்டால் நிச்சயம் வெற்றி பெறுவீர்கள் என்பது எனக்குத் தெரியும். நீங்கள் எனக்கு ஒரு உதவி செய்யவேண்டும்’ ராகாப் கேட்டாள்.

‘சொல்.. எங்கள் உயிரைக் காப்பாற்றியதன் மூலம் நீ இஸ்ரயேல் குலத்துக்கே உதவியிருக்கிறாய். உனக்கு என்ன உதவி வேண்டும் என்று தயங்காமல் கேள்’

‘நீங்கள் போரிட்டு நகரைப் பிடிக்கும்போது என்னையும், என் குடும்பத்தினரையும் கொல்லாமல் காப்பாற்ற வேண்டும்’ அவள் விண்ணப்பித்தாள்.

‘சரி… உன்னையும் உன் குடும்பத்தினரையும் நாங்கள் கொல்லமாட்டோ ம். போர் நடக்கும் போது, நீ உன்னுடைய உறவினர்கள் அனைவரையும் அழைத்துக் கொண்டு இந்த வீட்டில் தங்கியிருக்கவேண்டும். வீட்டை மூடியே வைத்திரு. வீட்டு சன்னலில் ஒரு பெரிய சிவப்புக் கயிறு ஒன்றைக் கட்டிவை. அது எங்களுக்கு அடையாளமாக இருக்கட்டும்’ அவர்கள் சொன்னார்கள். ராகாப் திருப்தியடைந்தாள்.

‘சரி.. நாங்கள் எப்படி இங்கிருந்துத் தப்பிப்பது. எங்கும் எங்களைத் தேடி வீரர்கள் நிற்பார்களே’ உளவாளிகள் பயந்தனர்.

‘கவலைப்படாதீர்கள். இந்த வீட்டு மாடியிலுள்ள சன்னல் எரிகோ மதிலை ஒட்டியே இருக்கிறது. ஒரு நீளமான கயிற்றை ஜன்னலில் கட்டி அதன் வழியாக நீங்கள் மதிலைத் தாண்டலாம்’ அவள் யோசனை சொன்னாள்.

‘ஓ… மிக்க நன்றி. அது நல்ல யோசனையாய் இருக்கிறது. அப்படியானால் நாங்கள் விரைவிலேயே யோர்தானை அடைந்துவிடலாம்’

‘இல்லை…….. நீங்கள் நகருக்கு வெளியேபோனதும் யோர்தான் நதிக்குச் போகாதீர்கள். அங்கே கண்டிப்பாக காவல் பலமாக இருக்கும். அருகிலேயே ஒரு மலைப்பகுதி இருக்கிறது. நீங்கள் அங்கே போய் மூன்று நாட்கள் பாறைகளுக்கிடையே ஒளிந்திருங்கள். மூன்று நாட்களுக்குப் பின் எப்படியும் மன்னன் உங்களைத் தேடுவதைக் கைவிடுவான். நீங்கள் தப்பிக்கலாம்’ அவள் சொன்னாள்.

அவர்கள் இருவரும் ஒத்துக் கொண்டார்கள். அவள் ஒரு நீளமான கயிற்றை எடுத்து ஜன்னலில் கட்டி மறுநுனியை மதிலுக்கு வெளியே போட்டாள். அவர்கள் அதைப் பிடித்துக் கொண்டு இறங்கத் தயாரானார்கள்.

‘என்னை மறந்து விடாதீர்கள். இந்த சன்னலில் சிவப்புக் கயிறொன்றைக் கட்டி வைப்பேன். நீங்கள் என் குடும்பத்தினரைக் காப்பாற்ற வேண்டும்’ அவள் மீண்டும் நினைவு படுத்தினாள்.

‘கவலைப்படாதே.. எங்களைக் காப்பாற்றிய உங்களை நிச்சயம் காப்பாற்றுவோம்’ உளவாளிகள் வாக்குறுதி கொடுத்து விட்டுத் தப்பிச் சென்றார்கள். ராகாப் சொன்னதன்படி அவர்கள் மலைப்பகுதிகளில் மூன்று நாள் மறைந்திருந்துவிட்டு நான்காம்நாள் நள்ளிரவில் யோர்தானைக் கடந்து தப்பித்தார்கள்.

தப்பிவந்த உளவாளிகள் யோசுவாவிடம் வந்து எரிகோவைப்பற்றிய அனைத்துச் செய்திகளையும் சொன்னார்கள். யோசுவா மகிழ்ந்தார். வெற்றி நமக்குப் பக்கத்தில் தான் என்று ஆனந்தமடைந்தார். ராகாப்பின் வீட்டிற்குள் யாரும் நுழையக் கூடாதென மக்களுக்குக் கட்டளையிட்டார்.

‘தலைவரே… எரிகோவின் மதில்சுவர் மிகவும் பெரியது, வலுவானது. அதைத் தாண்டி நாம் உள்ளே செல்வது எப்படி ?’ மக்கள் யோசுவாவிடம் கேட்டனர்.

‘அதையெல்லாம் கடவுள் பார்த்துக் கொள்வார்’ யோசுவா சொன்னார்.

‘ நாம் யோர்தான் நதியைக் கடந்து செல்லவேண்டுமே ? இருநூறு அடி நீளமான நதி கரைபுரண்டோ டுகிறதே. நம்முடைய பெண்களும், குழந்தைகளும், கால்நடைகளும் எப்படிக் கடந்து செல்வார்கள்’ மக்கள் மீண்டும் கேட்டார்கள்.

‘ஏன் இன்னும் சந்தேகத்திலேயே வாழ்கிறீர்கள். கடவுளை நம்புங்கள். அவர் நமக்கு வழி காட்டுவார்’ யோசுவா சொல்ல மக்கள் அமைதியானார்கள்.

‘வாருங்கள். எல்லோரும் எரிகோவுக்குப் போவோம்’ யோசுவா மக்களையெல்லாம் கூட்டிச் சேர்த்தார். கடவுளின் பத்துக் கட்டளைகள் அடங்கிய பேழையை திருப்பணியாளர்கள் முன்னே எடுத்துச் செல்ல மக்கள் அனைவரும் அவர்களுக்குப் பின்னால் அணிதிரண்டார்கள். யோர்தான் நதி கரைபுரண்டோ டிக் கொண்டிருந்தது.

மக்கள் அனைவரும் யோர்தானின் கரையில் வந்து சேர்ந்தார்கள்.

‘கடவுளின் பேழையைச் சுமந்து வருபவர்கள் முதலில் நதியில் இறங்குங்கள்’ யோசுவா சொன்னார்.

கடவுளின் பேழையைச் சுமந்து வந்தவர்கள் நதியில் கால்வைத்தார்கள்.

என்ன ஆச்சரியம் ! யோர்தான் நதியின் தண்ணீர் இரண்டு புறமும் பிரிய நதியின் நடுவே ஓர் பாதை உருவானது. வலதுபுறமும் இடதுபுறமும் தண்ணீர் மதில் போல உயர்ந்தது. ஓடிக் கொண்டிருந்த நதி. ஓய்வெடுத்தது.

மக்கள் வியந்தனர். செங்கடலைக் கடந்தது போல, மக்கள் கூட்டம் யோர்தானையும் கடந்தது. எல்லா மக்களும் மறுகரையை அடையும் வரை கடவுளின் பேழையைச் சுமந்தவர்கள் நதிக்குள் நின்றார்கள். அவர்களும் கடைசியாகக் கரையேறியதும் இரண்டு பக்கமுமாகப் பிரிந்திருந்த நதி ஒன்றுசேர்ந்தது. மக்கள் ஆனந்தக் கூத்தாடினார்கள். எரிகோ தமக்குச் சொந்தமாகும் என்று உறுதியாக நம்பினார்கள்.

அவர்கள் யோர்தானைக் கடந்து கில்கால் என்னுமிடத்தில் கூடாரங்களை அமைத்தார்கள். யோசுவா அவர்களிடம்’ இஸ்ரவேலர்களுடைய பன்னிரண்டு கோத்திரங்களின் நினைவாக பன்னிரண்டு கற்களை இங்கே நடுங்கள். வருங்கால சந்ததியினர் இந்தக் கற்களைக் காட்டி இது என்ன ? என்று விசாரிக்கும் போது, கடவுள் நமக்குச் செய்த அற்புதங்களைச் சொல்லுங்கள்’ என்றார். அதன்படியே அவர்கள் பன்னிரண்டு கற்களை நாட்டி யோர்தான் நதி வழிவிட்ட அதிசயத்தை நினைவு கூர்ந்தார்கள்.

எரிகோவை எப்படிப் பிடிப்பது ? என்ன யுத்த தந்திரம் வகுப்பது என்பதைப்பற்றிக் கடவுள் எதுவும் சொல்லாததால் அனைவரும் கூடாரங்களில் அமைதியாகக் காத்திருந்தனர். திடீரென ஒரு நாள் கடவுளின் தூதர் யோசுவாவிற்குத் தோன்றினார்.

யோசுவா தரையில் வீழ்ந்து தூதரைப் பணிந்தார்.

‘கடவுளின் தூதரே… நீர் எங்களுக்குச் சொல்லவந்த செய்தி என்னவோ ?’ யோசுவா பணிவுடன் கேட்டார்.

‘எரிகோவை நீங்கள் எப்படிக் கைப்பற்றப் போகிறீர்கள் என்பதை உங்களுக்குச் சொல்லப் போகிறேன்…’ தூதர் சொல்ல, யோசுவா கவனமானார்.

‘கடவுளின் உடன்படிக்கையை ஆலயப்பணியாளர்கள் ஏழுபேர் சுமந்து செல்லவேண்டும். அவர்களுக்கு முன்பாக ஏழு கொம்புகளையுடைய எக்காளத்தை ஊதியபடி ஏழுபேர் செல்லவேண்டும். அவர்கள் எரிகோ மதிலை ஒருநாளைக்கு ஒருமுறை என ஆறு நாள் சுற்றவேண்டும். ஏழாவது நாளில் மட்டும் ஏழுமுறை சுற்றிவர வேண்டும். ஏழுமுறை சுற்றிவந்தபின் அவர்கள் எக்காளம் ஊதவேண்டும். அப்போது எல்லா மக்களும் ஒன்று சேர்ந்து பயங்கர சத்தத்தோடு ஆர்ப்பரிக்க வேண்டும். அப்போது மதிலின் சுற்றுச் சுவர் இடிந்து விழும் நீங்கள் நகரைக் கைப்பற்றலாம். ஒன்றை நினைவில் கொள்ளுங்கள், நகரிலுள்ள பொருட்கள் தீட்டானவை. அவற்றை தீயிட்டு அழியுங்கள் யாரும் அதிலிருந்து எதையும் சொந்தமாக்கிக் கொள்ளவேண்டாம்’ கடவுளின் தூதர் சொல்லி மறைந்தார்.

யுத்தத்துக்கான வியூகம் வகுக்கப்பட்டதில் யோசுவா மிகவும் மகிழ்ந்தார். உடனே தகவல் எல்லோருக்கும் அறிவிக்கப்பட்டது. மறுநாள் அதிகாலையிலேயே தூதர் சொன்னபடி கடவுளின் பேழை எக்காள சத்தத்தோடு மதிலைச் சுற்றி வந்தது. அப்படியே தொடர்ந்து ஆறு நாட்கள் நடந்தன.

ஏழாவது நாள். இன்று தான் எரிகோ மீது இஸ்ரயேலர்கள் படையெடுக்கப் போகும் நாள். கடவுள் சொன்னபடி அன்று மட்டும் ஏழுமுறை மதில் சுற்றிவரப்பட்டது. யோசுவா எல்லோரையும் அமைதியாய் இருக்குமாறு பணித்தார். மக்கள் அமைதியாய் இருந்தார்கள். ஏழாவது முறை சுற்றி வந்து எக்காளம் ஊதப்பட்டபோது.

‘ஆர்ப்பரியுங்கள். இதோ… இந்த நகர் நமக்குச் சொந்தமாகப் போகிறது’ யோசுவா மக்களை உற்சாகப்படுத்தவும் மக்கள் ஒரே குரலாய் ஆரவாரம் செய்தார்கள்.

இலட்சக்கணக்கான மக்கள் ஒரே குரலாக கூக்குரலிட்டதும் எரிகோ நகர மதில் இடிந்து விழுந்தது. உறுதியாகவும், உயரமாகவும் பாதுகாப்பாக இருந்த மதில் தானாகவே இடிந்துத் தரையில் விழுந்தது. இஸ்ரயேல் மக்கள் மகிழ்ச்சிக் குரல் எழுப்பினார்கள். எரிகோ மக்கள் பயந்து சிதறி ஓடினார்கள்.

இதுதான் தருணம் என்று இஸ்ரயேல் படை எரிகோவுக்குள் நுழைந்து நகரிலுள்ள அனைவரையும் வாளினால் வெட்டி வீழ்த்தியது ! ராகாப் தன்னுடைய சன்னலில் ஒரு சிகப்புக் கயிறை அடையாளமாகக் கட்டி வைத்திருந்தாள். எனவே அவளுடைய வீடு மட்டும் தாக்கப்படவில்லை. அவளுடைய குடும்பத்தினரும், உறவினர்களும் அந்த வீட்டிற்குள் நெருக்கியடித்துக் கொண்டு அமர்ந்திருந்தனர். நகர் அழிக்கப்பட்டு, தீயிடப்பட்டுக் கொளுத்தப்பட்டது. ராகாப் உளவாளிகளுக்குச் செய்த உதவி அவளுடைய முழுக் குடும்பத்தையும் காப்பாற்றியது.

எரிகோ, இஸ்ரயேலர்களுக்குச் சொந்தமாயிற்று.

0

பிடித்திருந்தால் தமிழிஷில் வாக்களியுங்கள்.

யோனாவைத் துரத்திய கடவுள்


யோனா இறைவிசுவாசமோ, இறைபக்தியோ அதிகம் இல்லாத ஒரு மனிதர். ஒரு நாள் கடவுள் அவர் முன்னால் வந்து நின்றார்.

‘யோனா… நினிவே நகர மக்கள் தவறான வழிகளில் போய்க் கொண்டிருக்கிறார்கள். நீ அங்கே போய் கடவுள் உங்களை அழிக்கப் போகிறார் என்று அறிவி’ என்று சொல்லிவிட்டு மறைந்தார்.

யோனா பயந்தார். ‘இதெல்லாம் என்னால் முடியாத காரியம். நான் போய் நினிவே நகரில் கடவுளுடைய வார்த்தையைச் சொன்னால் என்னைக் கல்லால் எறிந்து கொல்வார்களோ, இல்லை பைத்தியக்காரன் என்று துரத்துவார்களோ தெரியாது’. என்று தனக்குள்ளே சொல்லிக் கொண்டான்.

இதிலிருந்து தப்பியாக வேண்டும். கண்டிப்பாக நான் நினிவேக்குச் செல்ல மாட்டேன் என்று சொல்லிக் கொண்டே அதற்கு எதிர் திசையில் உள்ள தர்கீசு என்னும் நகருக்குப் போக தீர்மானித்தார். தர்கீசுக்குக் கப்பல் ஒன்று விரைவில் செல்ல இருப்பதாக அறிந்த யோனா விரைந்து சென்று கட்டணம் செலுத்தி கப்பலுள் நுழைந்து கடல் பயணத்தைத் துவங்கினார்.

‘அப்பாடா ஒருவழியாகத் தப்பித்தோம்’ என்று, பூனை கண்ணை மூடிக் கொண்டு பால் குடித்த கதையாக, நிம்மதிப் பெருமூச்சு விட்டுக் கொண்டே கப்பலில் அடித்தளத்தில் நிம்மதியாகத் தூங்கினார்.

கடவுள் யோனாவை விடவில்லை. யோனா அயர்ந்து தூங்கிக் கொண்டிருந்தபோது கடலில் பெரும் கொந்தளிப்பு ஏற்பட்டது.

மாலுமிக்கோ, பயணிகளுக்கோ காரணம் புரியவில்லை.
‘எத்தனையோ காலமாக இந்த வழியாக பயணம் செய்கிறோம், எப்போதுமே இல்லாத கடல் கொந்தளிப்பு இப்போது வந்திருக்கிறதே !’
‘கால நிலை கூட நன்றாகத் தானே இருக்கிறது ? எப்படி இந்தத் திடீர்க் கொந்தளிப்பு ஏற்பட்டது ‘ என தங்களுக்குளே பேசிக் கொண்டனர். கடல் கொந்தளிப்பு அதிகமாகிக் கொண்டே இருக்க பயணிகள் எல்லோரும் பயந்து நடுங்க ஆரம்பித்தார்கள்.

‘இப்படியே போனால் கப்பல் உடைந்து கடலில் மூழ்கிவிடுவது உறுதி. எனவே கனமான பொருட்களையெல்லாம் கடலில் தூக்கி வீச வேண்டும்’ மாலுமி ஆணையிட்டான்.

அதன்படி கனமான மூட்டைகளும், தானியங்களும் கடலில் தூக்கி வீசப்பட்டன. இருந்த பொருட்கள் எல்லாம் கடலில் வீசப்பட்ட பின்னும் கப்பல் கவிழும் நிலையிலேயே இருந்தது. கடல் கொந்தளிப்போ, கப்பலில் தடுமாற்றமோ நிற்கவில்லை. கடலின் பெரிய அலைகளில் சிக்கி எப்போது வேண்டுமானாலும் கப்பல் உடையலாம் என்னும் நிலை. மாலுமிக்கு என்ன செய்வதென்றே தெரியவில்லை. இந்தப் பயணம் இறுதிப் பயணம் ஆகிவிடும் போலிருக்கிறதே என்று அவரும் கலங்கினார்.

‘எல்லோரும் அவரவர் கடவுளை நோக்கி செபியுங்கள். ஏதாவது கடவுள் வந்தாகிலும் நம்மைக் காப்பாற்றட்டும்’ என்றார் மாலுமி. எங்கும் பதட்டம் பரவிக் கிடந்தது.

எல்லோரும் ஒரே குரலாக அவரவர் கடவுளர்களிடம் மன்றாடத் துவங்கினர். பிரார்த்தனைகள் கப்பலில் எல்லா பாகங்களிலும் கேட்டன. ஆனாலும் கடல் கொந்தளிப்பு சற்றும் குறையக் காணோம். இதையெதையும் அறியாமல் யோனா நிம்மதியாகக் கடலின் அடித்தட்டில் இன்னும் அயர்ந்து தூங்கிக் கொண்டிருந்தார்.

‘என்ன இது.. இப்படித் தூங்கிக் கொண்டிருக்கிறாயே… விஷயம் தெரியாதா உனக்கு ? கப்பல் உடையப் போகிறது. நாமெல்லாம் சாகப் போகிறோம்…’ கீழ்த்தளத்திலிருந்த மாலுமிகளில் ஒருவர் யோனாவை எழுப்பினார்.

‘கப்பல் உடையப் போகிறதா ? ஏன் ?’ யோனா பதட்டமானார்.

‘ஏனென்று தெரியவில்லை. காலநிலை நன்றாகத் தான் இருக்கிறது. பயணமும் பழகிய வழியில் தான் போகிறது. ஆனாலும் இந்த எதிர்பாராத கடல் கொந்தளிப்பு நிற்கவில்லை. என்னவென்று தெரியாமல் எல்லோரும் குழம்பிப் போயிருக்கிறோம்’ அவர் சொல்ல, யோனாவுக்கு பயம் வந்தது. கடவுள் தான் தம்மைத் துரத்துகிறார் என்பது அவருக்குச் சட்டென விளங்கியது.

மாலுமி பயணிகளைப் பார்த்து , ‘இந்தக் கொந்தளிப்பு சாதாரணமானதல்ல என்றே நினைக்கிறேன். இந்தக் கப்பலில் இருப்பவர்கள் யாரோ பெரிய தப்பு செய்திருக்கிறார்கள் என்று நினைக்கிறேன். அதனால் தான் இந்தக் கடல் கொந்தளிப்பு. உண்மையைச் சொல்லுங்கள் யார் அது ? ‘  என்று கேட்டார்.

யோனா மெளனமாய் இருந்தார்.

‘சரி.. நீங்கள் யாரும் பேசப் போவதில்லை. எனவே நாம் எல்லோருடைய பெயரையும் எழுதி சீட்டுக் குலுக்கிப் போடுவோம். யாருடைய பெயர் வருகிறதோ அவரே தப்பு செய்தவர்.’ மாலுமி சொன்னார். பயணிகள் அமைதியானார்கள்.

அதன்படி எல்லோருடைய பெயரும் எழுதப்பட்டன. சீட்டுகள் ஒரிடத்தில் கொட்டி குலுக்கப்பட்டு ஒரு சீட்டு எடுக்கப் பட்டது. எல்லோரும் பதட்டமாய் பார்த்துக் கொண்டிருந்தார்கள். யாருடைய பெயர் வரப் போகிறதோ என்று ஒவ்வொருவரும் உயிரைக் கையில் பிடித்துக் கொண்டு அமைதியாய் இருந்தார்கள்.
மாலுமி எடுத்த சீட்டை வாசித்தார்.

‘யோனா’

மாலுமி யோனாவை அழைத்தார்,’ யோனா ! உன்னுடைய பெயர் தான் வந்திருக்கிறது. உன்னால் தான் எங்களுக்கு மிகப்பெரிய சோதனை வந்திருக்கிறது என நினைக்கிறோம்… நீ யார் ? உண்மையைச் சொல்’ என்றார்.

யோனா நடுங்கினார். ‘ உண்மையைச் சொல்லிவிடுகிறேன். என்பெயர் யோனா. கடவுள் என்னை நினிவே நகருக்குப் போகச் சொன்னார். நான் தான் அவரிடமிருந்து தப்பி ஓடுகிறேன்’ என்று உண்மையைச் சொன்னார்.

‘கடவுளிடமிருந்து தப்ப முடியுமா மூடனே… உன்னை இப்போது என்ன செய்வது ?’ மாலுமி கோபத்தில் கத்தினார்.

‘என்னைக் கடலில் எறிந்து விடுங்கள்….’ யோனா கூறினார்.

‘உன்னைக் கடலில் எறிந்தால் கொந்தளிப்பு நின்று விடுமா ? ஒரு அப்பாவியைக் கொன்ற பழி என்மேல் வராதா’ மாலுமி கேட்டார்

‘வராது. என்னைக் கடலில் எறிந்து விடுங்கள். கொந்தளிப்பு கண்டிப்பாக நிற்கும்’ யோனா மீண்டும் கூறினார்.

மாலுமி யோனாவைப் பிடித்துக் கடலில் தள்ளினான். கடல் திடீரென அமைதியாயிற்று ! கடலிலிருந்த ஒட்டு மொத்த மக்களும் ஆச்சரியத்தாலும், பயத்தாலும் அமைதியானார்கள். யோனாவின் கடவுளுக்குந் நன்றி செலுத்தினார்கள்.

கடலுக்குள் விழுந்த யோனாவை தண்ணீர் தலைகீழாகப் புரட்டி, ஆழ்கடலில் தள்ளியது. ஆழ்கடலில் பாசிகளில் சிக்கிய யோனா மரணம் தன் கை தொடும் தூரத்தில் வந்துவிட்டது என்பதை அறிந்து ‘ கடவுளே…காப்பாற்றும் ‘ எனக் கதறினார். அப்போது ஒரு பெரிய மீன் வந்து அவரை முழுசாய் விழுங்கியது !

யோனா… மீனின் வயிற்றுக்குள் கிடந்தார். சாவு சம்பவிக்கவில்லை என்பதை அறிந்த யோனா, எல்லாம் கடவுளின் செயல் தான் இனிமேல் தான் கடவுளின் வார்த்தைகளை மீறக்கூடாது என முடிவெடுத்தார்.

‘கடவுளே… என்னை சாவிலிருந்து விடுவியும். நான் உம் வழியை விட்டு விலக மாட்டேன். உம் கட்டளைகளைக் கடைபிடிப்பேன்’ என யோனா மீனின் வயிற்றுக்குள்ளிருந்தே வேண்டுதல் நடத்தினார்.

மூன்று நாட்களுக்குப் பின் அந்த மீன் அவரைக் கரையில் துப்பியது !

யோனா தான் உயிர்பிழைத்ததை அறிந்து மகிழ்ந்தார். நினிவே நகருக்கு ஓடினார்.

நினிவே நகர வீதிகள் எங்கும்,’ இன்னும் நாற்பது நாட்களிலே நினிவே அழிக்கப் படும்’ என்று அறிவித்தார்.

‘நினிவே அழிக்கப்படுமா ? யார் நீ… எங்கிருந்து வருகிறாய் ?’ மக்கள் கேள்வி கேட்டனர்.

‘நான் கடவுளிடமிருந்து வருகிறேன்’ என்று சொன்ன யோனா, தன் கதையை முழுவதும் மக்களுக்குத் தெரிவித்தான். மக்கள் திகிலடைந்தார்கள்.செய்தி மன்னனின் காதுக்குப் போயிற்று. மன்னனும் கலங்கினான். தன் நாடு தவறான பாதையில் தான் போகிறது என்பது அவனுக்குத் தெரிந்திருந்தது எனவே உடனடியாக ஒரு ஆணை பிறப்பித்தான்.

‘இன்றிலிருந்து நாற்பது நாட்கள் எல்லோரும் உண்ணா நோன்பு இருக்க வேண்டும். கால்நடைகளுக்குக் கூட உணவளிக்கக் கூடாது. மனிதர் அனைவரும் தங்கள் ஆடம்பர ஆடைகளை அவிழ்த்து விட்டு கோணிகளைக் கட்டிக் கொண்டு சாம்பலில் அமர்ந்து கடவுளிடம் மன்னிப்புக் கேட்க வேண்டும்… இது அரச ஆணை. யாரும் மீறக் கூடாது ! நம்முடைய நோன்பின் பொருட்டாகிலும் கடவுள் நம் நகரையும், நம்மையும் காக்கட்டும்’ என்று நகரெங்கும் அறிவித்தான்.

நினிவே நகர் முழுவதும் அந்த ஆனை புயல் வேகத்தில் அறிவிக்கப் பட்டது.

மக்கள் அனைவரும் அதன்படியே செய்தார்கள். எல்லோரும் கோணி உடுத்தி,’ கடவுளே எங்களை மன்னியும், இனிமேல் தவறிழைக்க மாட்டோ ம்’ என்று வேண்டினர்.

அவர்களுடைய கூட்டுப் பிரார்த்தனை பலனளித்தது. மக்கள் மனம் திருந்திவிட்டதைக் கண்ட கடவுள் நினிவேயை அழிக்கவில்லை. மக்கள் மகிழ்ந்தனர்.

யோனா மட்டும் கோபமடைந்தார். ‘ கடவுளே என்ன இது ? நகர் அழியும் என்று அறிவித்த நான் இப்போது உண்மையிலேயே பைத்தியக் காரனாகி விட்டேன். நீர் நகரை அழிக்காமல் என்னை அவமானத்துக்குள்ளாக்கி விட்டீர்’ என்று சினந்தான்.

‘சினங் கொள்ளாதே யோனா.. உன்னால் தான் நகர் திருந்தியிருக்கிறது என்று திருப்தி கொள். நான் நினிவேயை அழிக்காத காரணம் விரைவில் உனக்கே விளங்கும்’ என்றார்.

‘இல்லை கடவுளே… நீர் என்னிடம் சொன்னதன் படி நகரை அழிக்க வேண்டும்’ என்று சொல்லிவிட்டு யோனா கோபத்துடன் நகரை விட்டு வெளியேறினார். நகருக்கு வெளியே தூரத்தில் பொட்டல் காட்டில் ஒரு சின்ன பந்தல் அமைத்து அதன் நிழலில் அமர்ந்தார். கடவுள் எப்படியும் நினிவேயை அழிப்பார் அதை தூரத்திலிருந்து பார்க்க வேண்டும் என்று எண்ணிக் கொண்டார்.

அவருக்கு அருகே ஒரு ஆமணக்குச் செடி சட்டென முளை விட்டது. ஒருசில நாட்களிலேயே அது ஒரு செடியாக வளர்ந்தது. தனிமையில் இருந்த யோனா அதைக் கண்டு மகிழ்ந்தார். அதன் நிழலிலேயே தங்கி, அதனை ஒரு ஜீவன் போலப் பாவித்து அதனுடன் பேசிக் கொண்டிருந்தார்.

ஒருநாள் காலையில் யோனா கண்விழித்துப் பார்த்த போது அந்த ஆமணக்குச் செடி பட்டுப் போய்க் கிடந்தது. அதன் மூட்டில் அந்தக் செடியை அரித்து அழித்த புழு கொழுத்துக் கிடந்தது.

யோனா மிகவும் வருத்தமடைந்தார். ‘தான் நேசமாய் பராமரித்த தன்னுடைய செடி அழிந்து விட்டதே என்று மிகவும் கவலையடைந்தார். நானும் செத்துப் போயிருக்கலாம். எனக்கு வாழ்க்கை வெறுத்து விட்டது. எனக்கும் சாவு வரட்டும்.’ என்று கூறி குப்புறப் படுத்துக் கொண்டார்.

கடவுள் யோனாவை அழைத்தார்.
‘யோனா… என்னாயிற்று உனக்கு ? ஏன் கலங்குகிறாய் ?’

‘கடவுளே… என்னுடன் தோழமை கொண்டிருந்த ஒரே ஒரு செடியும் சட்டென்று வாடி விட்டதே. அதன் அழகிய இலைகளும், நிறமும் எல்லாம் போய் விட்டதே. பட்டுப் போன செடியைப் பார்க்கப் பார்க்க என்னால் தாங்க முடியவில்லை’

‘அது ஒரு சின்னச் செடிதானே?.. விட்டு விடு. ஏன் வருத்தப் படுகிறாய்?’ என்று கேட்டார்.

‘சின்னச் செடிதான் ஆனால் நான் மிகவும் நேசித்த செடியல்லவா அது…’ யோனா பதில் சொன்னான்.

‘சாவு வரட்டும் என மன்றாடும் அளவுக்கு நேசித்தாயா அதை ?’ கடவுள் கேட்டார்.

‘ஆம் கடவுளே.. என்னைக் கொன்றுவிடும். எனக்கு வாழப் பிடிக்கவில்லை’ யோனா வெறுப்பாகப் பேசினார்.

‘நீ விதைக்காத ஒரு விதையிலிருந்து முளைத்த ஒரு செடி அது. அதற்கு நீ நீரூற்றக் கூட இல்லை. மிகக் குறைந்த நாட்கள் தான் உன்னோடு அது இருந்தது. அதன் மீது நீ இவ்வளவு பாசம் வைக்கும் போது, நான் படைத்து பராமரித்து வரும் நினிவே நகரின் இலட்சக் கணக்கான மக்கள் மீது நான் இரக்கம் காட்டியது தவறா ?’ ஆண்டவர் கேட்டார்.

யோனா வினாடி நேரத்தில் புத்தி தெளிந்தார்.

‘கடவுளே என்னை மன்னியும். நான் சுயநலவாதியாய் சிந்தித்து விட்டேன். இப்போது உண்மை உணர்கிறேன். நான் அழியும் என்று சொன்ன நகர் அழிய வேண்டும் என்று அகந்தை கொண்டுவிட்டேன். உம்முடைய மனதை அறிந்து கொள்ள நான் முயற்சி செய்யவேயில்லை. என்னை மன்னியுங்கள்’ என்று பணிந்தார்.

அவர் நிமிர்ந்தபோது மனதுக்குள் சொல்ல முடியாத நிம்மதி நிறைந்திருந்தது.

 – எனது கி.மு / விவிலியக் கதைகள் – நூலிலிருந்து ஒரு சிறுகதை