தன்னம்பிக்கை : அவமானங்கள் நம்மை உயர்த்தும் ஏணிகள்.

எப்படா அடுத்தவனை அவமானப்படுத்த ஒரு வாய்ப்புக் கிடைக்கும் என அல்ப சந்தோசத்தோடு அலையும் மக்கள் எக்கச்சக்கம். ஏன் தான் மக்கள் இப்படியெல்லாம் நடந்துக்கிறாங்களோ ? என நாம் பல வேளைகளில் தலையைப் பிய்த்துக் கொள்வோம். விஷயம் புரிபடாது ! பெரும்பாலான அவமானங்கள் மூன்று வகை தான். ஒன்று நம்ம உருவம் சார்ந்தது. இரண்டாவது நமது செயல் சார்ந்தது. மூன்றாவது நமக்கு சம்பந்தமே இல்லாத நம்ம சூழல் சார்ந்த விஷயம். 

இதுல ஏதாவது நாலு குறை கண்டுபிடித்து நம்ம காதுல கொஞ்சம் ஈயம் ஊற்றிட்டு அவங்க பாட்டுக்கு போயிடுவாங்க. நாம அந்த வார்த்தைகளை திரும்பத் திரும்ப நினைச்சுப் பார்த்து நொந்து நூடுல்ஸ் ஆகிடுவோம். இல்லேன்னா, அந்த அவமானத்தை மறைக்க நம்ம பங்குக்கு நாமும் நாலுபேரை இன்சல்ட் பண்ணிட்டு திரிவோம்.  இது தான் வாழ்க்கையின் யதார்த்தம்.

நீ வெற்றியாளனாய் பரிமளிக்க வேண்டுமானால் அடுத்தவர்கள் உன்னை நோக்கி எறியும் கற்களைக் கொண்டு வாழ்க்கையில் வலுவான அடித்தளம் கட்டிக் கொள்ளத் தெரிந்திருக்க வேண்டும்என்கிறார் டேவிட் பிரிங்க்லி. மண்வெட்டி பிடிக்கிற உழைப்பாளியோட கை ஆரம்பத்துல சிவந்து, அப்புறம் கிழிஞ்சு கடைசில பாறை மாதிரி உரமாயிடும். அதே போல அவமானங்களைச் சந்திக்கும் மனசும் உடைந்து விடாமல் அவமானங்களை திறமையாகச் சமாளித்தால் வலிமையாகி விடும். அப்படி ஒரு மனசு அமைந்து விட்டால் வாழ்க்கையின் எந்த சிகரத்திலும் கூடி கட்டிக் குடியிருக்கலாம்.

ஒரு பிரபல தயாரிப்பாளரிடம் ஒரு பெண் போய் நடிக்க  வாய்ப்புக் கேட்டார். அந்தப் பெண்ணை ஏற இறங்கப் பார்த்த தயாரிப்பாளர் சிரித்தார். “என்னம்மா.. உன்னை பாத்தா ரொம்ப சாதாரண பொண்ணா இருக்கே ? நடிகைக்குரிய எந்த ஒரு இலட்சணமும் உன்கிட்டே இல்லையே ? நீ ஸ்டாராக முடியாது. வேற ஏதாச்சும் வேலை பாரும்மாஎன்று கூறி திருப்பி அனுப்பினார். பெண்கள் கேட்க விரும்பாத ஒரு அவமான வார்த்தைநீ அழகா இல்லைஎன்பது தான். அந்தப் பெண்ணோ அந்த அவமானத்தை போர்த்துக் கொண்டு சோர்ந்து போய் படுத்து விடவில்லை. விக்கிரமாதித்ய வேதாளமாய் மீண்டும் மீண்டும் முயன்றார்.

ஒரு காலகட்டத்தில் வாய்ப்புக் கதவு திறந்தது. பின் உலகமே வியக்கும் நடிகையாகவும். சர்வதேச மாடலாகவும். அற்புதமான பாடகியாகவும் அந்தப் பெண் கொடி கட்டிப் பறந்தார். அந்தப் பெண் மர்லின் மன்றோ. இன்னிக்கு கூட நம்ம சினிமா பாடலாரிசியர்கள்நீ மர்லின் மன்றோ குளோனிங்காஎன அவரை விடாமல் துரத்திக் கொண்டிருப்பது நாம் அறிந்ததே !

அவமானங்களை எய்பவர்கள் சாதாரண மனிதர்கள். அதில் வீழ்ந்து அழிபவர்கள் சராசரி மனிதர்கள். அந்த அவமானங்களிலிருந்து வாழ்க்கைக்கான உரத்தைப் பெற்றுக் கொள்பவர்கள் தான் வெற்றியாளர்கள்.

பள்ளி இறுதியாண்டு தேர்வு முடிவு வரும்போது முதல் பக்கத்தில் சாதனை புரிந்த மாணவர்களின் படங்கள் வரும். தொடர்ந்த நாளிதழ்களில் தோற்றுப் போய் விட்டதால் அவமானத்தில் தற்கொலை செய்து கொண்ட மாணவர்களும் இடம்பெறுவதுண்டு. ஒரு சாதாரண தேர்வில் தோற்றுப் போவதைக் கூட ஏற்றுக் கொள்ளாதவர்கள் வாழ்க்கையில் எப்படி சாதிக்க முடியும் ? அடைக்கப்பட்ட ஒரு கதவின் முன்னால் நின்று புலம்புவது திறந்திருக்கும் கோடானு கோடி கதவுகளை உதாசீனப்படுத்துவதற்குச் சமமல்லவா ?

பள்ளிக்கூடத்தில் தோற்றுப் போனால் வாழ்க்கையே போச்சு என நினைப்பவர்கள் வின்ஸ்டன் சர்ச்சிலை அவமானப்படுத்துகிறார்கள். அவர் ஆறாம் வகுப்பிலேயே தோற்றுப் போனவர். அந்தத் தோல்வியுடனேயே மனம் உடைந்து போயிருந்தால் பின்னாளில் அவர் அடைந்த உயரத்தை அடைந்திருக்க முடியுமா ? இங்கிலாந்து நாட்டில் இரண்டு முறை பிரதமராய் இருந்தவர் சர்ச்சில். பிரிட்டிஷ் பிரதமர்களிலேயே இலக்கியத்துக்கான நோபல் பரிசு வாங்கியவர் இவர் மட்டும் தான். ஆறாம் வகுப்பில் தோல்வி பெற்ற ஒருவருக்கு இலக்கியத்துக்கான நோபல் பரிசு கிடைக்கிறது ! இது தான் தன்னம்பிக்கையின் வியப்பூட்டும் விளையாட்டு.

தோல்விகளும் அவமானங்களும் நம்மை புதைத்து விடக் கூடாது. நம்மை ஒருவர் அவமானப் படுத்துகிறார் என்றால், நம்மிடம் அபரிமிதமான சக்தி இருக்கிறது எனும் உண்மையை நாம் புரிந்து கொள்ள வேண்டும். 

சார் எங்ககிட்டே ஒரு ஸ்கிரிப்ட் இருக்கு இதை புத்தகமா போடுவீங்களா ?” எனும் கோரிக்கையுடன் ஜேக் கேன்ஃபீல்ட் மற்றும் விக்டர் ஹேன்சன் இருவரும் ஒரு பதிப்பகத்தை அணுகினார்கள். 

சாரி.. இதையெல்லாம் பப்ளிஷ் பண்ண முடியாது. ஓவர் அட்வைஸா இருக்குஎன பதிப்பகத்தார் அதை நிராகரித்தனர். எழுத்தாளர்கள் சோர்ந்து விடவில்லை. இரண்டாவது மூன்றாவது நான்காவது என வரிசையாய் எல்லா பதிப்பகங்களிலும் ஏறி இறங்கினார்கள். அந்த புத்தகம் எத்தனை இடங்களில் நிராகரிக்கப்பட்டது தெரியுமா ? சுமார் 140 இடங்களில். இருந்தாலும் அவர்கள் தங்கள் முயற்சியை விடவில்லை. கடைசியில் ஒருவழியாக அந்த நூல் அச்சானது. கடைகளுக்கு வந்த உடனேயே உலகம் முழுவதும் அதன் விற்பனை சட்டென பற்றிக் கொண்டது. இன்று உலகெங்கும் 65 மொழிகளில், ஏகப்பட்ட தலைப்புகளில், பத்து கோடிக்கு மேல் பிரதிகளில் என அந்த நூல் பிரமிப்பூட்டுகிறது. அந்த நூல் தான்சிக்கன் சூப் ஃபார் சோல்” !.  நிராகரித்தவர்களெல்லாம் வெட்கித் தலைகுனியும் படி அந்த நூலின் பிரபலம் இருப்பது நாம் அறிந்ததே.

140 அவமானங்களுக்குப் பின் இந்த வெற்றியை அவர்கள் அடைந்திருக்கிறார்கள் என்றால் தங்கள் மேல் வைத்த நம்பிக்கை தான் காரணம். ஒரு சிறுகதை நிராகரிக்கப்பட்டாலே கதை எழுதுவதை மூட்டை கட்டி வைக்கும் மக்கள் வாழும் ஊரில் தானே அவர்களும் வாழ்கிறார்கள் ! அவமானங்களோடு மூலையில் படுத்திருந்தால் இன்று அவர்கள் உலகின் பார்வையில் தெரியவே வந்திருக்க மாட்டார்கள்.

ஏய் உன் மூஞ்சி சதுரமா இருக்கு. நீயெல்லாம் நடிகனாவியா ? உனக்கெதுக்கு இந்த வேண்டாத வேலைஎன்று விரட்டப்பட்டவர் தான் ஹாலிவுட்டில் கொடிகட்டிப் பறக்கும் ஜான் டிரவோல்டா. இன்று அவருக்கு இந்தியாவிலேயே ஏகப்பட்ட ரசிகர்கள். “என் மூஞ்சி எப்படி வேணா இருக்கலாம். ஆனா நான் நடிகனாவேன், ஏன்னா எனக்குத் திறமை இருக்குஎன்பது தான் அவருடைய பதிலாய் இருந்தது. முயற்சி அவரை உச்சத்தில் கொண்டு போய் நிறுத்தியது.

உறுதியான மனம் இருந்தால் அவமானங்கள் வரும்போது மனதின் கதவை இறுக அடைத்துத் தாழ் போட்டுக் கொள்ளலாம். நாம் அனுமதிக்காவிடில் அவமானங்கள் நமக்குள் போய் அமர்வதேயில்லை.  பிறர் அவமானமான வார்த்தைகளைப் பேசும்போது அதை வரவேற்று உள்ளே உட்காரவைத்து அதையே நினைத்து உருகி, நமது வாழ்க்கையை இழந்து விடக் கூடாது.

புத்தர் ஒருமுறை கிராமங்கள் வழியாகப் போய்க் கொண்டிருந்தார். ஒரு கிராமத்தில் அவருக்கு ஏகப்பட்ட மரியாதை. அடுத்த கிராமத்தில் ஏகப்பட்ட திட்டு, வசைமொழி, அவமானப்படுத்தல்கள். புத்தரோ அமைதியாய் இருந்தார். அவமானப் படுத்தியவர்களுக்கே அவமானமாகி விட்டது. 

யோவ்.. இவ்ளோ திட்டறோமே.. சூடு சொரணை ஏதும் இல்லையா ?” என்று கடைசியில் கேட்டே விட்டார்கள். புத்தர் சிரித்தார்.

இதுக்கு முன்னால் நான் போன கிராமத்தில் ஏகப்பட்ட பரிசுப் பொருட்கள் கொடுத்தார்கள். எனக்கு எதுவுமே தேவையில்லை என திருப்பிக் கொடுத்துவிட்டேன். இங்கே ஏகப்பட்ட வசை மொழிகள் தருகிறீர்கள். இதையும் நான் கொண்டு போகப் போவதில்லை. இங்கே தான் தந்து விட்டுப் போகப் போகிறேன். எனவே என்னை எதுவும் பாதிக்காதுஎன்றாராம். 

நம் மனது முடிவெடுக்காவிட்டால், யாரும் நம்மை காயப்படுத்த முடியாது எனும் உளவியல் உண்மையைத் தான் புத்தர் தனது வாழ்க்கையின் அனுபவம் வாயிலாக விளக்குகிறார். 

அடுத்தவர்கள் என்ன நினைக்கிறார்கள் என்பதன் வடிவமல்ல நாம். நாம் எப்படி என்பது நமக்கு மட்டுமே முழுமையாகத் தெரியும். மற்றவர்களுக்குத் தெரிந்தது நம்மில் ஒரு சிறு பகுதி மட்டுமே. விமர்சனங்கள், அவமானங்களெல்லாம் எழாமல் இருக்காது. ஆனால் அதை தூரத்தில் நின்று பார்த்துவிடும் ஒரு பயணியைப் போல நாம் கடந்து சென்று விட வேண்டும். அது தான் வெற்றிக்கான வழி.

வீழ்த்தும் கணைகளாய் பாயும் அவமானம்

வீழ்த்தி வெல்வதே வாழ்வின் வெகுமானம்

தன்னம்பிக்கை : இல்லையென்றாலும் கவலையில்லை

ஆஸ்திரேலியாவிலிருந்த அந்த மருத்துவமனை வராண்டாவில் பதட்டத்துடன் காத்திருந்தார் தந்தை. உள்ளே அவருடைய மனைவிக்குப் பிரசவம். குழந்தையின் அழுகுரல் கேட்டதும் அப்பாவுக்கு ஒரே சந்தோசம். கொஞ்ச நேரத்திலேயே மகனைக் கொண்டு வந்து காட்டினார்கள். ஆர்வத்துடன் மகனைப் பார்த்தவர் அதிர்ச்சியில் உறைந்து போனார். குழந்தைக்கு இரண்டு கைகளும் இல்லை. இரண்டு கால்களும் இல்லை. நிக் வாயிச்சஸ் பிறந்த 1982ம் ஆண்டு டிசம்பர் 4 பெற்றோருக்கு துயர நாளாய் ஆகிவிட்டது.

ஐயோ இவன் என்ன செய்வான் ? இவனால் நடக்க முடியாதே, கையால் செய்ய வேண்டிய வேலைகள் எதையும் செய்ய முடியாதே. இவன் எப்படி வாழ்க்கை நடத்துவான் என பெற்றோர்கள் பதறித் துடித்தார்கள். குழந்தை சிறுவனானான். அவனைப் பள்ளிக்கூடத்தில் சேர்த்தார்கள். பள்ளிக்கூடத்தில் அவமானப் பார்வையும், பரிதாபப் பார்வையும் அவனைப் புரட்டிப் போட்டன. எல்லோரைப் போலவும் தான் இல்லையே என அழுத அவனுடைய ஒரே பிரார்த்தனை என்ன தெரியுமா ? “கடவுளே முடி வளர்வது போல, என்னோட கை கால்களும் வளரட்டுமே என்பது தான்”.

முடியைப் போல கை கால்கள் வளராது எனப் புரிந்த வயதில் தற்கொலை செய்ய முயன்றான் சிறுவன் நிக். அதிலும் அவனுக்கு வெற்றியில்லை. தற்கொலை செய்யக் கூட ஒருவருடைய உதவி வேண்டும் எனும் சூழல் அவனுக்கு. எல்லோருக்கும் இடது கால் இருக்கும் இடத்தில் இவருக்கு ஒரு சின்ன வால் போன்ற பகுதி ஒன்று உண்டு. அது தான் இவருடைய கை, கால் சர்வமும். ஒரு நாள் ஒரு மாற்றுத் திறனாளி கழுத்தையும் நாடியையும் பயன்படுத்தி கால்ஃப் விளையாடுவதைப் பார்த்தார். உள்ளுக்குள் மின்னல் வெட்டியது. ஏதோ ஒரு இனம் புரியாத உற்சாகம் உள்ளுக்குள் ஊற்றெடுத்தது. ஓடிப்போய் கண்ணாடியில் தனது முகத்தைப் பார்த்தார். முதன் முதலாக அவருக்கு அழகிய இரண்டு கண்கள் தெரிந்தன. 

அதுவரை கண்ணாடியில் ஊனத்தைப் பார்த்து அழுது கொண்டிருந்தவர், முதன் முறையாக கண்களைப் பார்த்து சிரிக்கத் துவங்கினார். அன்று தொடங்கியது அவருடைய புதிய வாழ்க்கைக்கான காலண்டர். அன்றிலிருந்து அவருடைய சோகமும், துயரமும் காணாமலேயே போய்விட்டது. கால்ஃப் விளையாடினார், நீச்சலடித்தார், கடலில் தண்ணீர்ச் சறுக்கு விளையாட்டு விளையாடினார். குறையில்லாத மனிதர்களுக்குத் தெரியாத பலவற்றையும் கற்றுத் தேர்ந்தார்.

இன்று 24க்கும் மேற்பட்ட உலக நாடுகளுக்குப் பயணம் செய்து, தன்னம்பிக்கை ஊட்டும் உரைகளை ஆற்றிக் கொண்டிருக்கிறார். இலட்சக் கணக்கான மக்களின் மனதில் உற்சாகத்தை ஊற்றியிருக்கும் இவர்லைஃப் வித்தவுட் லிம்ப்எனும் ஒரு நிறுவனத்தின் இயக்குனராகவும் இருக்கிறார் என்பது வியப்பூட்டுகிறது.

கணினி மென்பொருள் போன்ற நிறுவனங்களில் பணியாளர்களுக்கு தன்னம்பிக்கை ஊட்ட இவருடைய வீடியோ காட்சிகள் தான் பயன்படுத்தப்படுகின்றன. நாம் தடுமாறி கீழே விழுந்தால் கைகளை ஊன்றி எழுவோம். அல்லது கால்களைக் கொண்டு எழுவோம். காலும் கையும் இல்லாத அவர் விழுந்து விட்டு எழும் காட்சியை வீடியோவில் பார்க்கும் போது தன் மேல் குறையிருக்கிறது என்று நினைக்கும் எல்லோருமே அந்த நினைப்பை மாற்றிக் கொள்வது உறுதி !

தனக்கு ஏதோ குறையிருக்கிறது என்று நினைப்பது இன்றைக்கு ஒரு தொற்று நோயாகவே மாறியிருக்கிறது. நான் கொஞ்சம் கறுப்பா இருக்கேனோ ? இன்னிக்கு போட்டிருக்கிற டிரஸ் என்னை கொஞ்சம் டல்லா காட்டுதோ ? என்பது தொடங்கி தங்களுக்கு ஏதோ குறை இருப்பதாய் கற்பனை செய்து வாழ்ந்து கொண்டிருப்பவர்கள் தான் இன்று அனேகம். 

நல்லா இருப்பவர்களே இப்படி இருந்தால் கொஞ்சம் குறைபாடு உள்ளவர்களுடைய கதி என்னாவது ? “கொஞ்சம் முதுகு வலி. அதுமட்டும்  இல்லேன்னா பட்டையைக் கிளப்பியிருப்பேன்…. ”,”எனக்கு இங்கிலீஷ் தான் பேச வராது. அது மட்டும் இல்லேன்னா நான் எங்கேயோ போயிருப்பேன்… “  என சாதாரணமான பிரச்சினைகளைக் கூட பேனர் கட்டி விளம்பரம் செய்ய ஆரம்பித்து விடுவார்கள். 

சாரா பெர்னார்ட் என்றொரு நடிகை இருந்தார். 1844ல் பிறந்த இவர் பிரஞ்ச் நாடக உலகையும் திரையுலகையும் ஒரு காலத்தில் ஆட்சி செய்தவர். ஒரு நாடகத்தில் நடித்துக் கொண்டிருக்கிறார். கடைசிக் காட்சி. உணர்ச்சிபூர்வமாய் குதித்து நடிக்கையில் அவருடைய முட்டியில் காயம்படுகிறது. துரதிஷ்டவசமாக அந்தக் காயம் தீரவேயில்லை. அவருடைய ஒரு காலையே இழக்க வேண்டியதாயிற்று ! புகழில் கொடிகட்டிப் பறந்த காலத்தில் ஒரு காலை இழந்தால் என்னவாகும் ? அத்துடன் அவருடைய கலை வாழ்க்கை அஸ்தமித்தது என நினைத்தார்கள். ஆனால் அவர் அசரவில்லை. அதன் பின்பும் மரணம் வரை தனது வசீகரக் குரலாலும், நடிப்பாலும் பிரஞ்ச் உலகையே வசீகர வலைக்குள் வைத்திருந்தார். உலகம் கண்ட பிரமிப்பூட்டும் நடிகைகள் பட்டியலில் எப்போதும் இவருக்கு முதன்மை இருக்கை உண்டு.

தான் ஏதோ ஒரு வகையில் ஸ்பெஷலானவன். என் குணாதிசயங்களும், திறமைகளும் எனக்கு மட்டுமே எனும் சிந்தனை இன்று பலருக்கும் வருவதேயில்லை. “காலையில் கண்ணாடியில் முகம் பார்க்கும் போது உங்களைப் பற்றி நீங்கள் என்ன நினைக்கிறீர்களோ அது தான் அன்றைய தினம் முழுதும் உங்களோடு கூடவே வரும்என்பதுதான் உளவியலின் பால பாடம்.

ஆங்கில இலக்கியம் பற்றிப் பேசினால் ஜான் மில்டன் அவர்களுடையபேரடைஸ் லாஸ்ட்எனும் படைப்பைப் பற்றிப் பேசாமல் இருக்க முடியாது. பதினேழாம் நூற்றாண்டுகளில் எழுதப்பட்டு இன்றும் ஆங்கில இலக்கியத்தில் அசையா இடத்தில் இருக்கிறது அந்த நூல். அதை எழுதும்போது மில்டனுக்குப் பார்வையே இல்லை தெரியாது என்பதை அறியும் போது அதிரவைக்கும் வியப்பு எழுவதைத் தவிர்க்க முடிவதில்லை. 

ஒரு டம்ளரில் பாதி தண்ணீர் ஊற்றி கொடுத்தால், அடடா பாதி காலியா இருக்கே என்று சொல்வது சோர்ந்தவர்களின் சிந்தனை. ஆஹா, பாதி டம்ளரில் தண்ணீர் இருக்கிறது என்று சொல்வது தான் நிக் போன்றவர்களின் சிந்தனை. எந்தக் குறை உடலில் இருந்தாலும் மனம் வலுவாய் இருந்தால் சாதிப்பதற்குத் தடை ஒன்றும் இல்லை என்பது தான் உண்மை.

சுவரில்லாமல் சித்திரம் வரைய முடியுமா ? செவி இல்லாமல் இசையை ரசிக்க முடியுமாஎன்பார்கள். பதில் முடியும் என்பது தான் ! முடியாது என்றால் முடியாது. முடியும் என்றால் முடியும். இன்றைக்கும் உலகின் அத்தனை இசை ஜாம்பவான்களையும் வியக்க வைக்கும் ஒரு இசைமேதை பீத்தோவான் தானே ! அவர் சிம்பொனி அமைத்த போது அவருக்கு இரண்டு காதுகளும் சுத்தமாய்க் கேட்காது ! கேட்கும் திறன் இல்லாமலேயே இசையின் உச்சத்தைத் தொட்டு விட்டவர் அவர். இப்போது சொல்லுங்கள். காது இல்லாமல் இசையை ரசிக்க முடியாதா ?

எது இல்லாமலும் ஒரு மனிதனால் சாதிக்க முடியும். சாதிக்க வேண்டும் எனும் வேகமும், சாதிக்க முடியும் எனும் நம்பிக்கையும் இருந்தால் மட்டும் போதுமானது. 

1880ம் ஆண்டில் அமெரிக்காவிலுள்ள ஆர்தர்கேட் தம்பதியருக்கு ஒரு பெண் குழந்தை பிறந்தது. அழகான குழந்தை ஒன்றரை வயது வரை வெகு சாதாரண குழந்தையாய் தான் இருந்தது. திடீரென வந்த ஒரு நோய் குழந்தையின் வாழ்க்கையையே புரட்டிப் போட்டுவிட்டது. பார்வை போய்விட்டது. கேட்கும் திறனும் போய்விட்டது. பார்க்காமல், கேட்காமல் இருந்த அந்தக் குழந்தையை எப்படி வளர்த்துவதென திகைத்தனர் பெற்றோர்.

படிக்க வைப்பது எப்படி ? பாடம் சொல்லிக் கொடுப்பது எப்படி ? யாருக்கும் ஒன்றும் புரியவில்லை. ஆனி சுலிவன் எனும் பெண் அவளுக்கு பாடம் சொல்லிக் கொடுக்கத் துணிந்தார். எப்படி ? ஒரு கையில் பொம்மையை வைப்பார், மறு கையில் பொம்மை என ஆங்கிலத்தில் என எழுதுவார். ஆனால் குழந்தையால் ஒரு கையில் இருக்கும் பொருளுக்கான வார்த்தை தான் மறுகையில் எழுதப்படுவது என்பது மட்டும் புரியவேயில்லை. ஒரு நாள் ஒருகையில் குளிர்ந்த நீரை திறந்து விட்டுவிட்டு மறுகையில்வாட்டர்என எழுதியபோது தான் குழந்தைக்கு பளிச் என மனசுக்குள் பல்ப் எரிந்திருக்கிறது. பின் அசுர வேகத்தில் வார்த்தைகள் கற்பிக்கப்பட்டன.

இவளால் என்ன செய்ய முடியும் என பரிதாபமாய்ப் பார்க்கப்பட்ட அந்த பெண் உலகையே பிரமிக்க வைத்து பல்கலைக்கழகப் பட்டம் பெற்றார். உலகிலேயே கேட்கும் திறன் மற்றும் பார்வை இரண்டும் இல்லாமல் பட்டம் பெற்ற முதல் நபர் எனும் பெருமை அவருக்குக் கிடைத்தது. பல்வேறு சமூக அமைப்புகள், பெண்கள் முன்னேற்றக் குழுக்கள் போன்றவற்றில் தீவிர ஆர்வம் காட்டினார். அமெரிக்காவின் பாராளுமன்ற உறுப்பினரானார். மிகச் சிறந்த பேச்சாளராகவும், அசத்தலான எழுத்தாளராகவும் பரிமளித்தார். பன்னிரண்டு நூல்கள், பல நூறு கட்டுரைகள் என அவருடைய எழுத்துப்பணி பிரமிப்பூட்டுகிறது. அமெரிக்க அரசு சிறப்பு நாணயம் வெளியிடுமளவுக்கு பெருமையடைந்த அந்தப் பெண்மணி தான் ஹெலன் கெல்லர்.

நம்மிடம் எது இல்லை என்று பார்த்து முடங்குவது துயரங்களின் தெருக்களில் நடப்பது போன்றது. நம்மிடம் என்ன ஸ்பெஷல் என்று பார்த்து வாழ்வதே வெற்றியின் வீதிகளில் வீறு நடை போடுவது போன்றது. நமது உடல் தான் நமது மனத்தைத் தூக்கிச் சுமக்கிறது என நாம் தவறாக நினைத்து விடுகிறோம். இல்லை ! நமது மனம் தான் நம்மை அதன் விருப்பத்துக்கு ஏற்ப அழைத்துச் செல்கிறது. 

உறுதியான மனமே சாதனையின் ஆதாரம்.

அதுமட்டும் இல்லையேல் வாழ்வே சேதாரம்.

ஊருக்கு தான் உபதேசம் எனக்கல்ல

ஊருக்கு தான் உபதேசம்
எனக்கல்ல

 

Image result for giving advice

*

“நேற்று ஆபீஸ் போயிட்டிருந்தப்போ எனக்கு படபடப்பா வந்துச்சு, வியர்த்துக் கொட்டிச்சு, காலியாயிடுவேன்னு நினைச்சேன். ஒருவழியா ஆபீஸ் போய் சேர்ந்தேன்.நல்ல வேளை மெடிக்கல் டெஸ்ட்ல பிரச்சினை ஒண்ணும் இல்லேன்னு சொல்லிட்டாங்க” என்றான் நண்பன்.

“உடம்பு போட்டுச்சுப்பா.. தொப்பை வேற பெருசாயிட்டே போவுது. டெய்லி காலைல வாக்கிங் போ.. ” என்றேன் கரிசனையுடன். அருகில் நின்றிருந்த என் மனைவி என்னைப் பார்த்த பார்வையில் நக்கலும், கிண்டலும் நாலு கால்ப் பாய்ச்சலில் ஓடித் திரிந்தன. நாலு வருஷமாய் எப்படியாவது என்னை வாக்கிங் போக வைக்கலாம் என கற்ற வித்தை அத்தனையும் மொத்தமாய் இறக்கியும் தோற்றுப் போய் நின்றவள் அவள்.

திரும்பும் வழியில் மனைவி சொன்னார், “ஊருக்கு தான் உபதேசம். சொல்றது ஒண்ணையும் செய்றதில்லை ” ! கொஞ்சம் யோசித்துப் பார்த்தால் அது அக்மார்க் உண்மை என என்னுடைய வாழ்க்கை அனுபவமே கற்பூரம் கொளுத்தி சத்தியம் செய்கிறது. ஏன்னா சொல்றது ஈசி. அதுல எந்த கஷ்டமும் இல்லை. அட்வைஸ் பார்ட்டிகளை ‘வாய்ச்சொல்லில் வீரரடி’ எனும் பிரிவின் கீழ் அடுக்கி வைக்கலாம்.

சீக்கிரம் படுத்து தூங்குங்க என பிள்ளைகளை விரட்டும் நாம் தூங்குவதென்னவோ நள்ளிரவை நெருங்கும் போது தான். ராக்கெட் விடுகின்ற வேலை ஏதும் இல்லை, வெட்டியாக தொலைக்காட்சியையோ, ஸ்மார்ட்போனையோ நோண்டிக்கொண்டிருக்கும் வேலை தான். அட்வைஸை விட பயனுள்ளது ஒரு முன்மாதிரி வாழ்க்கை என்பதை நாம் உணர்வதில்லை.

எனக்கு அவ்வப்போது தோன்றும்,

கடந்த தலைமுறை ஆட்கள் நம்மை அட்வைஸ் செய்து கடுப்படித்ததால் தான் இப்போது நாம் அட்வைஸ் கூடைகளுடன் அலைகிறோமோ என்று.

“அதிகாலையில எழும்பி படிடா… மனசுல நல்லா பதியும்” என அப்பா சொன்னதுண்டு. நான் கேட்டதில்லை. ஆனால் இப்போது அந்த அட்வைஸை பிள்ளைகளுக்குக் கொடுக்கத் தவறுவதில்லை.

ஹெல்தியா சாப்பிடுடா. எதுக்கு இந்த ஜங்க் ஃபுட் எல்லாம் சாப்பிடறே ? காய்கறி, பழம் எல்லாம் தான் உடம்புக்கு நல்லது தெரியுமா ? அதுல என்னென்ன சத்து இருக்கு தெரியுமா ? என நான் அடுக்கிக் கொண்டே போகும் அட்வைஸின் போது அம்மாவின் குரல் மனதில் கேட்கும். “டேய், இதையெல்லாம் நான் சொன்னப்போ கேட்டியா ?”

ஊருக்கு தான் உபதேசம். நாம் அதில் எதையும் கண்டுகொள்வதில்லை. அல்லது பெரும்பாலானவற்றைக் கண்டு கொள்வதில்லை.

ஒரு காரணம், அட்வைஸ் எளிது. ஒருவர் உதவி நாடி நம்மிடம் வருகிறார் என வைத்துக் கொள்வோம், அவர்களுடைய தேவைக்கு கொஞ்சம் பணம் கொடுப்பதை விட எளிது நாலு அட்வைஸை கொடுப்பது. அந்த அட்வைஸை வைத்து அவர் என்ன வீடா கட்ட முடியும் ?

இரந்து திரிபவரிடம், “வேலைக்கு போலாம்ல” என்பதில் தொடங்கி, அலுவலகத்தில், “இதை அப்படி செய்திருக்கலாம்ல” என்பது வரை அட்வைஸ்கள் நம்மிடமிருந்து புறப்பட்டுக் கொண்டே இருக்கின்றன. நாம் எப்படி பிறருடைய அட்வைஸ்களை கிழித்துக் காற்றில் பறக்கவிடுகிறோமோ அதே போல தான் நம்முடைய அட்வைஸ்களையும் பிறர் கிழித்துக் கால்வாயில் மிதக்க விடுவார்கள். கடலில் பெய்யும் மழையினால் வேருக்கென்ன லாபம் ?

நம்மிடம் ஒருவர் வந்து எனக்கு இந்த விஷயத்துல கொஞ்சம் அட்வைஸ் கொடுங்க என கேட்டால், காது கொடுத்துக் கேளுங்கள். “உன் பிரச்சனை உன் பாடு. இதுல எல்லாம் என்னோட அட்வைஸ் கேக்காதே’ என உதாசீனப்படுத்தாதீர்கள். சக மனிதனின் கவலை நமது கவலை எனும் சிந்தனை கொள்ளுங்கள்.

ஒருவேளை ஒருவர் நம்மிடம் அட்வைஸ் கேட்கவில்லையேல், தேவையில்லாமல் மூக்கை நுழைத்து அட்வைஸை எறியாதீர்.

சரி, அதுவும் எப்படிப்பட்ட சூழல்களில் அட்வைஸ் செய்யலாம் ?

ஒருவர் வந்து, ‘மட்டன் பிரியாணி பண்ணலாமா, சிக்கன் பிரியாணி பண்ணலாமான்னு யோசிக்கிறேன். என்ன சொல்றீங்க ?” என கேட்டால் நீங்கள் ஆச்சார சைவமாய் இருந்தால் அமைதியாய் இருப்பதே நல்லது. அதை விட்டு விட்டு பத்து நிமிடம் அவரிடம் மட்டன் பிரியாணி புராணத்தைச் சொல்ல ஆரம்பிக்காதீர்கள். இல்லையே, “நான் தயிர்சாதம் மட்டும் தான் சாப்பிடுவேன். ஆனா என் பிரண்ட்ஸ் எல்லாருக்கும் மட்டன் பிரியாணி தான் பிடிக்கும்” என சொல்லலாம்.

சுருக்கமாக, எது நமக்குத் தெரியுமோ, எதில் நமக்கு அனுபவம் இருக்கிறதோ, அதைப்பற்றிய ஆலோசனைகளை மட்டுமே சொல்லவேண்டும் என்பதை ஒரு அடிப்படை விதியாகக் கொள்ளலாம்.

அதேபோல என்னோட ஹெல்த்துக்கு நான் ஏதாச்சும் பண்ணனும். என்ன பண்ணலாம் என ஒருவர் கேட்கிறார் என வைத்துக் கொள்ளுங்கள். “டெய்லி காலைல சிரசாசனம் பண்ணுங்க. அப்படியே சர்வாங்காசனமும் முடிச்சுட்டு, சைக்ளிங் போங்க” என உங்களுடைய பட்டியலை ஒப்புவிக்காதீர்கள். வந்து கேட்பவருடைய நிலமை என்ன ? அவருடைய வயது என்ன ? அவருடைய உடல்நிலைக்கு எது தாக்குபிடிக்கும் என பல விஷயங்களை அறிந்து சொல்லுங்கள். அல்லது வேறு ஒரு பயிற்சியாளரை அணுகச் சொல்லுங்கள்.

சுருக்கமாக, உங்களுக்கு ஒத்து வருகிறது என்பதற்காக எல்லோருக்கும் அது ஒத்து வரும் என நினைப்பது தவறு. அனுபவம் இருக்கும் எதையும் அட்வைசாக எல்லோருக்கும் சொல்லவும் கூடாது. அடுத்தவர் பார்வையில் அதை அலசிய பிறகே சொல்லவேண்டும்.

உங்களிடம் ஒருவர் அட்வைஸ் கேட்கிறார் என வைத்துக் கொள்ளுங்கள். அது அவர்களுடைய தேவை சார்ந்த விஷயம் தானே தவிர, உங்களுடைய அறிவு சார்ந்த விஷயம் அல்ல. எந்த நோக்கத்துக்காகக் கேட்கிறாரோ அந்த விஷயத்தைப் பற்றிய அறிவுரைகளை மட்டும் நல்குங்கள். “ஒரு நாய்க்குட்டி வாங்கலாம்ன்னு இருக்கேன். என்ன பிரீட் வாங்கலாம்” என ஒருவர் கேட்டால் உடனே உற்சாகமாகி நாய்ங்கறது என்ன தெரியுமா ? என கிமு கதைகளை ஆரம்பிக்காதீர்கள். எது தேவையோ அதைச் சொல்லுங்கள்.

சுருக்கமாக, எனக்கு இதெல்லாம் தெரியும் என்பதை வெளிப்படுத்துவதல்ல அட்வைஸ். உனக்கு எது தேவை என்பதைப் பரிமாறுவது மட்டுமே.

ஒருவர் உங்களிடம் ஒரு அட்வைஸ் கேட்டால், முழுமையாய் புரிந்து கொள்ளும் முன் அறிவுரை சொல்ல ஆரம்பிக்காதீர்கள். ஏன் இந்த அறிவுரை ? எதை நிறைவேற்றப் போகிறீர்கள் ? உங்களுடைய இலட்சியம் என்ன ? எதை நோக்கிய பயணம் உனது ? என பல விஷயங்களைக் கேட்டு பின்னர் அதற்குத் தக்கபடி ஒரு பதிலை சொல்லுங்கள். உதாரணமாக “என்ன படிக்கலாம் ?” என கேட்பவனிடம் “விமானியாகறதுக்குப் படி” என சொல்வதை விட, “உன் விருப்பம் என்ன ? உனக்குப் பிடித்தது என்ன ?” என்பதையெல்லாம் முதலில் தெரிந்து கொள்ள வேண்டும். உயரத்தைப் பார்த்தாலே பயப்படுபவனுக்கு மாலுமி ஆவது சரியான தேர்வாய் இருக்காது.

சுருக்கமாக, துப்பாக்கிக்கு உள்ளே நுழைந்து சுடுவதை நிறுத்த வேண்டும். ஒரு அறிவுரை சொல்லும் முன் அறிவுரை கேட்பவரின் நோக்கத்தை சரியாகப் புரிந்து கொள்ள வேண்டும்.

நாம் சில இடங்களில் தோல்வியடைந்திருப்போம். அந்த இடங்களில் எல்லோரும் தோல்வியடைவார்கள் என முடிவு செய்து விடக்கூடாது. சிலருக்கு சில விஷயங்கள் இயல்பாகவே வரும். சிலருக்கு சில விஷயங்கள் சுட்டுப் போட்டாலும் வராது. எனவே நமது தோல்வியின் சுவடை அடுத்தவரின் தலையில் ஆலோசனையாய்ச் சுற்றி வைக்கக் கூடாது.

சுருக்கமாக, அட்வைஸ் என்பது பிறரை உற்சாகமூட்டுவதாய் இருக்க வேண்டும். நமது தோல்வியின் பயத்தையோ, எதிர்சிந்தனையையோ பிறர் மனதில் விதைப்பதாய் இருக்கக் கூடாது.

நம்முடைய உணர்வு நிலையும், பிறருடைய உணர்வு நிலையும் ஒன்றாக இருக்க வேண்டியதில்லை. சிலர் ரொம்பவே சென்சிட்டிவ் ஆக இருப்பார்கள். சிலர் எருமை மாடு கணக்கா இருப்பார்கள். இருவருக்கும் ஒரே மாதிரி அட்வைஸ் ஒத்து வராது. உதாரணமாக “என் மாமியாருக்கு நான் ஒரு பதில் சொல்லணும், அட்வைஸ் பண்ணு” என தோழி கேட்டால் என்ன சொல்வீர்கள் என யோசித்துப் பாருங்கள்.

சுருக்கமாக, கேட்கும் நபருடைய இயல்பு, குணாதிசயம் போன்றவற்றைப் புரிந்தபின் அதற்கான பதிலைச் சொல்வது மிகச் சிறப்பு.

நீங்கள் ஒரு சிறந்த நண்பராகவோ, சமூக ஆர்வலராகவோ, வயது முதிர்ந்தவராகவோ, நிறைய அனுபவம் உடையவராகவோ இருக்கலாம். அதற்காக எல்லாம் தெரியும் எனும் எண்ணம் இருக்கவே கூடாது. சில அட்வைஸ்களுக்கு சிலரை நாடும்படி வைக்க வேண்டும். “நான் தற்கொலை பண்ணலாம்ன்னு இருக்கேன். எப்படி பண்ணலாம்” என ஒருவர் கேட்டால், அவரை கையோடு கூட்டிக்கொண்டு போய் கவுன்சிலிங்கில் உட்கார வைக்க வேண்டும்.

சுருக்கமாக, எல்லா விஷயத்துக்கும் நாமே அட்வைஸ் சொல்ல வேண்டும் என்பதில்லை. சரியான நபர்களிடம் நாம் அவர்களை அனுப்பி வைப்பது மிகச்சிறந்த செயலாக இருக்கும்.

அதே போல எந்த ஒரு விஷயத்திலும் நாம் சொல்கின்ற அட்வைஸ் மனித மாண்புக்கும், மனித நேயத்துக்கும், அழகான உறவுகளுக்கும் எதிரான ஒன்றாய் இருக்கவே கூடாது. அதன் பெயர் அட்வைஸ் அல்ல. விஷம். அட்வைஸ் ஒருவரை வாழவைக்கும். அவர் சார்ந்த சமூகத்தையும் வாழ வைக்கும். ஆனால் விஷம் ஒருவரை அழிக்கும் விஷமத்தனமானது.

சுருக்கமாக, நமது அட்வைஸ் எதிர்மறை விளைவை எங்கும் உருவாக்கவே கூடாது என்பதில் உறுதியாக இருக்க வேண்டும்.

கடைசியாக ஒன்று. நான் இதுவரை எழுதிய எதுவுமே உங்களுக்கான அட்வைஸ் அல்ல. கண்ணாடி முன்னால் நின்று எனக்கு நானே சொல்லிக் கொண்டவை. எனவே தயவு செய்து அட்வைஸ் பிரம்புடன் அடிக்க வராதீர்கள்.

*

சேவியர்.

Block Chain 15

Week 15

Image result for blockchain

கடந்த பதினான்கு வாரங்களாக பிளாக் செயின் பற்றியும், அதன் தொழில்நுட்பம் பற்றியும், அதன் பயன்கள் பற்றியும், புதிய நவீன அவதாரங்கள் பற்றியும் பார்த்தோம். பிளாக் செயின் ஏன் தவிர்க்க முடியாத ஒரு தொழில்நுட்பம் என்பதைப் புரிந்து கொண்டிருப்பீர்கள் என நம்புகிறேன்.

இந்த வாரம் சில முக்கியமான தகவல்களைப் பார்ப்போம்,

ஒரு மாணவனாக, அல்லது தொழில்நுட்பத்தின் மீது ஆர்வம் கொண்ட பணியாளராக ஏன் நான் பிளாக் செயின் தொழில்நுட்பத்தைக் கற்றுக் கொள்ள வேண்டும் ?

1. இது வேலைவாய்ப்பை அள்ளித்தரும் ஒரு தொழில்நுட்பம். கடந்த ஓரிரு ஆண்டுகளாக வேகமெடுத்து முன்செல்லும் ஒரு தொழில்நுட்பம். எனவே இதைக் கற்றுக் கொள்வது வேலை வாய்ப்பை நிச்சயம் அதிகரிக்கும்.

2. இது இன்றைய தொழில்நுட்பத்தையெல்லாம் மாற்றியமைக்கும் வலிமை கொண்டது. இன்றைக்கு சென்ட்ரலைஸ்ட் முறையில் இயங்கும் தொழில்நுட்பங்களையெல்லாம் பகிரப்படும் தொழில்நுட்பத்துக்கு மாற்றுவது இது. சுருக்கமாகச் சொல்லவேண்டுமெனில் ஒரு அதிரடித் தொழில்நுட்ப மாற்றம்.

3. வங்கிகள், நிதி நிறுவனங்கள் போன்றவையெல்லாம் இந்த தொழில்நுட்பத்தை அங்கீகரிக்க ஆரம்பித்திருப்பதால் இவை நமது வாழ்வில் தவிர்க்க முடியாத ஒரு அம்சமாக மாறப் போகிறது. அத்தகைய தொழில் நுட்பத்தை அறிந்திருப்பது நல்லது மட்டுமல்ல தேவையானதும் கூட.

4. பெரும்பாலான டொமைன்கள் பிளாக் செயின் தொழில்நுட்பத்தை அரவணைக்க ஆரம்பித்திருக்கின்றன. இன்சூரன்ஸ், லாஜிஸ்டிக்ஸ் தொடங்கி தேர்தலில் வாக்களிப்பது வரை இது நீள்கிறது. எனவே இதன் தேவையும், இதைப் பற்றி அறிந்த பொறியாளர்களின் தேவையும் அதிகரிக்கிறது.

5. இன்றைக்கு நாம் பரபரப்பாகப் பேசுகின்ற தொழில்நுட்பங்களான ஆர்டிபிஷியல் இன்டலிஜென்ஸ், இன்டர்நெட் ஆஃப் திங்க்ஸ், மெஷின் லேர்னிங் போன்ற தொழில்நுட்பங்கள் அனைத்தையும் இந்த பிளாக் செயின் தொழில்நுட்பத்துக்குள் இணைக்க முடியும்.

6. பிளாக் செயின் தொழில்நுட்பம் பாதுகாப்பானது. தொழில்நுட்பங்களின் வளர்ச்சி பாதுகாப்பை ஊர்ஜிதப்படுத்தவேண்டும். பாதுகாப்பற்ற தொழில்நுட்பங்கள் காலப்போக்கில் அழிந்து விடும். பிளாக் செயினின் பாதுகாப்பு மிகப்பெரிய பலம்.

7. பல்வேறு தளங்களையும் ஒரே பிளாக் செயின் தொழில்நுட்பத்துக்குள் கொண்டு வருவதும் பரிசோதனையில் இருக்கிறது. உலகம் முழுவதுக்கும் பொதுவான ஒரு பிளாக் செயின் கட்டமைப்பை உருவாக்குவதும் சாத்தியம். தவிர்க்க முடியாத இன்றைய தொழில்நுட்பமான ஸ்மார்ட்போனும் பிளாக்செயினுக்குள் நுழைந்திருக்கிறது.

8. பிளாக் செயினைக் கற்றுக் கொள்ளும் போது, கிரிப்டோகரன்ஸி பற்றியும் கற்றுக் கொள்ள முடியும். நாளைய உலகம் ஒருவேளை கிரிப்டோகரன்சியை அங்கீகரத்துக் கொண்டால் நாம் பெற்றுக் கொள்ளும் அறிவு நிரம்பப் பயனளிக்கும்.

9. பிளாக் செயின் என்பது நவீனம். நவீனத்தின் கரங்களுக்கே சமூகத்தை மாற்றியமைக்கும் வலிமை உண்டு. அத்தகைய புது தொழில்நுட்பத்தை துவக்கத்திலேயே கற்றுக் கொள்வது மற்றவர்களை விட எளிதில், வேகமாக அந்தத் துறையில் நுழைய உதவும்.

10. உலக தொழில்நுட்பங்களில் ஒரு சதவீதம் அளவுக்கும் குறைவாகத் தான் பிளாக் செயின் பயன்படுத்தப்படுகிறது. ஆனால் இது மிக வேகமாக அதிகரிக்கும் என்பது சர்வ நிச்சயம். தொழில்நுட்பத்தைக் கற்றுக் கொண்டு அதை சரியாகப் பயன்படுத்துபவர்களுக்கு இது பணம் காய்க்கும் மரம்.

இந்த பத்து தகவல்களும் பிளாக் செயினை கற்றுக்கொள்ள வேண்டியதன் தேவையை எடுத்துக் கூறுகின்றன. சரி, நிறுவனங்கள் ஏன் பிளாக் செயினை அரவணைக்கின்றன. நாளை அவை பிளாக் செயினை விட்டு விலகிவிடாது என்பதற்கு என்ன உத்தரவாதம் ?

ஒரு தொழில்நுட்பத்தை விட்டு நிறுவனம் விலகிவிடாது என்பதற்கு எந்த உத்தரவாதமும் இல்லை. ஆனால் ஒரு தொழில்நுட்பத்தை ஏன் ஆதரிக்கின்றன என்பதற்கு பல காரணங்கள் உண்டு. அந்த வகையில், ஏன் நிறுவனங்கள் பிளாக் செயினை ஆதரிக்கின்றன என்பதற்கான ஒரு பத்து பாயின்ட்களை பார்க்கலாம்.

1. பாதுகாப்பு தான் நிச்சயமாக முதல் பாயின்ட். திடீர் திடீரென இப்போது நிறுவனத்தின் சர்வர்கள் இணைய தளங்களெல்லாம் ஒட்டு மொத்தமாய் முடங்குவது போல பிளாக் செயின் தொழில்நுட்பத்தில் நிகழாது. காரணம் இதில் பயன்படுத்தப்படும் டிஸ்ட்ரிபியூட்டர் தொழில்நுட்பம். ஒரே இடத்தில் அனைத்து தகவல்களையும் கொட்டி வைத்து ஏமாறாமல், பிரித்து வைக்கும் தொழில் நுட்பம் இது.

2. தகவல் பாதுகாப்பு இரண்டாவது முக்கியமான விஷயம். பரிமாற்றம் செய்யும் தகவல்களையோ, பணத்தையோ அவ்வளவு எளிதில் யாரும் ஆட்டையைப் போட முடியாது. அப்படியே ஒரு தில்லாலங்கடி வந்து உள் நுழைந்தாலும் ஒரு ‘நோட்’ எனப்படும் சின்ன ஒரு தகவல் பெட்டிக்குள் மட்டுமே நுழைய முடியும். அதற்கும் வெகு குறைவான சாத்தியமே உண்டு.

3. வெளிப்படைத் தன்மை இன்னொரு காரணம். பிளாக்செயினுக்குள் அங்கீகரிக்கப்படாத தகவல்கள் நுழைவதில்லை. யாருக்கும் தெரியாமல் ஒரு பரிவர்த்தனை நடப்பதுமில்லை. என்ன நடக்கிறது, யார் நடத்துவது போன்ற விஷயங்கள் அந்த வலைக்குள் இருப்பவர்களுக்கு தெரிந்து, அவர்களுடைய பரிசீலனையுடனே நடக்கும் என்பது பெரிய பாசிடிவ் விஷயம்.

4. தகவல்களை மாற்றுவதோ, அழிப்பதோ சாத்தியமில்லை என்பது இன்னொரு வசீகரம். ஒரு பரிவர்த்தனையை மாற்ற வேண்டுமெனில் அதற்காக இன்னொரு பரிவர்த்தனை செய்ய வேண்டும். ஒரு முறை செய்த பரிவர்த்தனை எப்போதுமே பிளாக் செயினில் இருக்கும். இதனால் ஒரு முழுமையான வரலாறு எப்போதும் அழியாமல் பாதுகாக்கப்படும்.

5. நல்ல செயல்திறனில் பிளாக் செயின் பயணிக்க முடியும். தற்போதைய கட்டமைப்புகளை விட அதிக பெர்ஃபாமன்ஸ் பிளாக் செயினின் மூலம் கிடைக்கும். எனவே நிறுவனங்கள் இதை விரும்புகின்றன.

6. வேகம் இன்னொரு முக்கியமான அம்சம். ஒரு தொழில்நுட்பம் வெற்றியடைய வேண்டுமெனில் வேகம் மிக முக்கியம். ஒரு ஸ்மார்ட் போன் ஆப்ளிகேஷன் பத்து செகன்ட் ஓப்பன் பண்ணாவிட்டாலே நாம் டென்ஷனாகி விடுவோம். அத்தகைய வாழ்க்கைச் சூழலில் தொழில்நுட்பத்தின் வேகத்தை அதிகரிக்க பிளாக் செயினினால் கூடும் என்பது வரவேற்புக்குரிய செய்தி. இதில் லெட்ஜர் கான்செப்ட் இருப்பது தகவல்களை உடனுக்குடன் பரிசோதிக்கவும், பரிமாற்றங்களை உடனுக்குடன் செயல்படுத்தவும் உதவும். இதனால் தேவையற்ற தாமதங்கள் விலகி வேகம் அதிகரிக்கும்.

7. குறைந்த செலவு இன்னொரு முக்கியமான விஷயம். நிறுவனங்கள் முக்கியமாக மூன்று விஷயங்களைப் பார்க்கும். ஒன்று பிழையற்ற தன்மை. இரண்டு, வேகம். மூன்று குறைந்த செலவு. இந்த மூன்றையும் நிவர்த்தி செய்கின்ற தொழில்நுட்பங்களையோ, ஐடியாக்களையோ நிறுவனங்கள் இரு கரம் நீட்டி வரவேற்கும். பொருள் நல்லா இருந்தா விலை அதிகமா இருக்கு, விலை குறைவா இருந்தா பெர்ஃபானம்ஸ் சரியில்லை, பெர்ஃபாமன்ஸ் சரியா இருந்தா அடிக்கடி பிரச்சினை வருது என்பது தான் பொதுவான புலம்பலாய் இருக்கும். பிளாக் செயின் அந்த மூன்று தளங்களிலும் வெற்றி முத்திரை பதிக்கிறது.

8. கிரிப்டோகரன்சி பரிவர்த்தனையை பல சர்வதேச நிறுவனங்கள், குறிப்பாக லாஜிஸ்டிக் நிறுவனங்கள் அங்கீகரிக்கின்றன. அத்தகைய பண பரிவர்த்தனையை சார்ந்திருக்கின்ற நிறுவனங்களுக்கு பிளாக் செயின் தான் ஆகச் சிறந்த தொழில்நுட்பம்.

9. இகாமர்ஸ் எனப்படும் ஆன்லைன் வர்த்தகங்கள் இன்றைக்கு கொடிகட்டிப் பறப்பதை அறிவோம். அத்தகைய பிஸினஸ் மாடல்களுக்கு மிகச் சிறந்த ஒரு கட்டமைப்பாக பிளாக் செயின் இருக்கிறது.

10. ஒருவருடைய கட்டுப்பாட்டில் இந்த பிளாக் செயின் நெட்வர்க் இல்லை. நம்புங்கள், எந்த ஒரு தனி மனித கட்டுப்பாட்டிலும் இந்த பிளாக் செயினின் தகவல்களோ, நிர்வாக அதிகாரமோ இருப்பதில்லை. பிரைவட் பிளாக் செயின் வைத்திருந்தால் கூட அது முழுக்க முழுக்க ஒருவருக்கோ, ஒரு தலைமைக்கோ முழு அதிகாரத்தையும் வழங்காது என்பது தான் யதார்த்தம். இப்படி பொறுப்புகளையும், உரிமைகளையும் பகிர்ந்து கொடுப்பது நிறுவனங்களின் ரிஸ்க் கை குறைக்கிறது. அதுவும் பிளாக் செயினின் வசீகரத்துக்கு ஒரு காரணம்.

இவையெல்லாம் பிளாக் செயினை ஏன் நிறுவனங்கள் அரவணைக்கின்றன என்பதற்கான சில உதாரணங்கள். இந்த காரணங்களும் பிளாக் செயின் குறித்து கற்கவேண்டும் எனும் ஆர்வத்தைத் தூண்டும் என்பதில் சந்தேகமில்லை.

பிளாக் செயின் குறித்த இந்தத் தொடர் உங்களுக்குப் பயனளித்திருக்கும் என நம்புகிறேன். இந்த வாய்ப்புக்காக புதிய தலைமுறை கல்விக்கு எனது மனமார்ந்த நன்றிகளைத் தெரிவித்துக் கொள்கிறேன்.

மாணவர்களே,
புதிய தொழில்நுட்பத்தை கற்றுக் கொள்ளுங்கள்,
வெற்றிகளை எட்டிப் பிடியுங்கள்.

*
நிறைவுற்றது.

இன்னும் ஒரு கால் நூற்றாண்டு கடக்கட்டும்…..

Image result for future relationship robo

ஒவ்வொரு கால்நூற்றாண்டும் நமக்கு முன்னால் ஏகப்பட்ட மாற்றங்களை உருவாக்கித் தந்து கொண்டே இருக்கிறது. இன்றைய நவீன தொழில்நுட்பம் நாளுக்கு நாள் ஏதோ ஒரு புதுமையை அறிமுகம் செய்து கொண்டே இருக்கிறது. “ஆஹா என்ன புதுமை இது” என வியந்து முடிப்பதற்குள் அந்த புதுமை பழையதாகி நம்மை நோக்கிப் பல்லிளிக்கிறது.

முன்பெல்லாம் மிகப்பெரிய மாற்றம் என்பது ஒரு நூற்றாண்டுக்கு ஒரு முறை நிகழும் சமாச்சாரமாய் இருந்தது. இப்போதோ அது சில ஆண்டுகளின் இடைவெளியிலேயே நிகழ்கிறது. போன ஆண்டு வாங்கிய ஸ்மார்ட்போன் இன்றைக்கு அருங்காட்சியக பொம்மை போல மாறிவிடுகிறது. ஆர்டிபிஷியல் இண்டலிஜென்ஸ், ஆகுமெண்டட் ரியாலிட்டி, மெஷின்லேர்னிங் போன்றவற்றின் கலவை இன்று மனிதர்களின் இடத்தை இயந்திரங்களுக்கு விற்றுக்கொண்டிருக்கிறது.

இப்போது மனிதர்களிடையே இயந்திரங்கள் இயங்கிக் கொண்டிருக்கின்றன. இன்னும் இருபத்து ஐந்து ஆண்டுகளில் இயந்திரங்களின் இடையே மனிதர்கள் வாழ்ந்து கொண்டிருப்பார்கள்.

வீடுகளிலுள்ள பெரும்பாலான வேலைகளை இயந்திரங்களே செய்யும். மனிதர்களின் சோம்பல் அதிகரிக்கும், அதற்கேற்ப நோய்களும் மனிதர்களின் வாசல்களில் இறக்குமதியாகிக் கொண்டே இருக்கும்.

கொஞ்சம் ஆதிகாலத்துக்குப் போய்ப் பார்ப்போம். மனிதன் விலங்குகளோடும், இயற்கையோடும் இரண்டறக் கலந்து வாழ்ந்தான். பின்னர் கொடிய விலங்குகளை விலக்கி விட்டு, வீட்டு விலங்குகளோடு வாழ ஆரம்பித்தான். விலங்குகள் வாழ்வின் பாகமாயின. பின்னர் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக அந்த விலங்குகளை விட்டு விட்டு இயற்கையோடு வாழ ஆரம்பித்தான்.

பின் இயற்கையையும் கொஞ்சம் கொஞ்சமாய் விலக்கி விட்டு செயற்கையில் இன்பம் காண ஆரம்பித்தான். இயற்கையும், விலங்குகளும் விலகிச் செல்ல செயற்கை மெல்ல மெல்ல மனிதனை கபளீகரம் செய்ய ஆரம்பித்தது. இப்போது, செயற்கையின் மயக்கத்தில் அவன் செல்லரித்துக் கொண்டிருக்கிறான். அவனது கரங்களில் வாழ்க்கை, அவசரத்தைத் திணித்து விட்டு நிதானமாய்ச் சிரிக்கிறது.

இன்னும் இருபத்தைந்து ஆண்டுகளில் என்னென்ன நடக்கும் என்பதை கணிப்பதே கடினமாக இருக்கிறது. தொழில்நுட்பத்திலும், அறிவியலிலும் வியப்பின் கதைகளை அடுக்கி வைத்தாலும் வாழ்க்கை கொண்டு வரப்போகிற சில விஷயங்களை நினைத்தால் மனதில் கவலை கூடாரமடித்துக் கொள்கிறது.

கூட்டுக் குடும்பங்கள் தனித்தனி குழுக்களாக வாழ்ந்து வரும் இன்றைய சூழல் இனியும் பலவீனமடையும். தனித்தனிக் குடும்பமே ஒற்றுமையாய் வாழாத சூழல் உருவாகும். வீடுகளில் இருக்கும் ஒரு சில நபர்களையும், தொழில்நுட்பம் கண்ணுக்குத் தெரியாத சீனப் பெருஞ்சுவர்களால் பிரித்து வைக்கும். எங்கே தொடுதலும், அணைத்தலும் இல்லாத உறவுகள் வாழ்கிறதோ அங்கே அன்பும் அன்னியோன்யமும் விலகி, செயற்கைச் சாத்தான் செயர் போட்டு அமர்வான். வருடங்கள் செல்லச் செல்ல குடும்பங்களின் இறுக்கமான இழை பிரிந்து எளிதில் உடையும் நிலையில் அவை நிலைபெறும்.

அன்புக்காகவும், உறவுக்காகவும், ஆறுதலுக்காகவும் தோள்களையும், ஆள்களையும் தேடிய காலம் தேய்ந்து விடும். இன்பத்துக்காகவும், இளைப்பாறவும் இயந்திரங்களைத் தேடும் காலம் நிச்சயம் உருவாகும். அப்போது கண்ணியமான காதலை, கணினி இயந்திரங்கள் இடமாற்றம் செய்யும். ஸ்பரிசத்தின் கவிதையை டிஜிடலின் மென்பொருள்கள் அழித்துச் சிரிக்கும். உறவுகளின் இனிமையை முழுமையாத் தொலைத்த ஒரு தலைமுறை முளைத்தெழும்பும்.

திருமணங்கள் ஆயிரம்கால பந்தங்கள் எனும் நிலை அழிந்தொழிய, அவை பழங்கால சித்தாந்தத்தின் மிச்சங்கள் எனும் கருத்துருவாக்கம் உருவாகும். முடிச்சுகளால் முடங்காத வாழ்க்கையையே மனித மனம் தேடும். அவை கலாச்சாரத்தின் கட்டளைகளையும், வயதுகளின் வரம்புகளையும் கலைத்தெறியும். விட்டுக்கொடுத்தல் எனும் வார்த்தை அகராதியிலிருந்து விலகி விட, விட்டு விலகுதல் என்பதே வெகு சகஜமாய் மாறும்.

“முன்பெல்லாம் ஐம்பது ஆண்டுகள் தம்பதியர் சேர்ந்தே வாழ்ந்தார்களாம்” என வியப்பாய் இளசுகள் பேசித் திரியும். இணைந்து வாழ்கின்ற குடும்பங்கள் அழிந்து வருகின்ற உயிரினங்கள் போல எங்கேனும் ஒன்றிரண்டு அவமானக் குரல்களிடையே அடக்கமாய் வாழ்ந்து முடிக்கும்.

ஆற்றங்கரையில், மாமர நிழலில் ஆர அமர நாவல் வாசித்த இனிமைத் தருணங்களெல்லாம் முழுவதும் விடைபெற்றோட, நாலு வரி நாவல்கள், ரெண்டு வரி கதைகள் என எழுத்துகளெல்லாம் இறுக்கமாகும். ஓடும் ரயிலில் தோன்றி மறையும் காட்சிகள் போல இலக்கியத்தின் சுவை இதயத்தில் நுழையாமல் வெளியேறிச் செல்லும்.

நட்புகள் பெரும்பாலும் டிஜிடல் வசமாகும். வார இறுதிகளில் சந்தித்து, குட்டிச் சுவரில் கதைகள் பேசும் எதிர்காலங்கள் இல்லாமலேயே போகும். கான்ஃபரன்ஸ் போட்டு டிரீட் கொண்டாடும் புதுமைகளே அரங்கேறும். பல இடங்களில் இருந்தாலும் டிஜிடலில் விர்ச்சுவலாய் ஒரே இடத்தில் கலந்து சிரிக்கும் சந்திப்பு தளங்கள் உருவாகும்.

“முன்பெல்லாம் திரைப்படங்களைத் திரையிட தியேட்டர்கள் இருந்துச்சாம் தெரியுமா ?” என எதிர்காலம் பேசிக்கொள்ளும். நினைத்த இடங்களில் படங்களைத் திரையிட்டு ரசிக்கும் விர்ச்சுவல் விழிகள் உருவாகும். விழிகளுக்கு நேரடியாகவே படங்கள் தரவிறக்கம் செய்யப்படும். இமைத்தலைக் கொண்டு எதுவும் செய்யலாம் எனும் புது தொழில்நுட்பம் உருவாகும்.

மனிதர்கள் நடமாடும் இயந்திரங்களாகவே இருப்பார்கள். அவர்களுடைய கண் அசைவுகளும் கவனிக்கப்படும். அவர்களுக்கென எந்த சுதந்திரமும் இருக்காது. அவர்கள் மூச்சு விடுகின்ற எண்ணிக்கையையும் சட்டெனச் சொல்லும் டிஜிடல் சிலந்தி வலை எங்கும் வியாபித்திருக்கும். எல்லாமே ஆட்டோமெடிக் பாதையில் பயணிக்கும். தானாகவே முளைத்து வளரும் தானியங்களைப் போல, தானாகவே ஓடும் ஆட்டோமெடிக் கார்களைப் போல, எல்லாமே தானியங்கியாய் மாறும்.

வர்த்தகமும், பணமும் டிஜிடலின் கைகளில் தஞ்சம் புகும். எதையும் கையில் பார்க்க முடியாத சூழல் உருவாகும். இருப்பதாய்த் தோற்றமளிக்கும் மாயக் கரன்சிகளில் உலகம் புரண்டு படுக்கும். சர்வதேச நிறுவனங்கள் நினைத்தால் யாரை வேண்டுமானாலும் கண நேரத்தில் ஏழையாக்கவோ, கண நேரத்தில் செல்வந்தனாக்கவோ முடியும் எனும் சூழல் உருவாகும்.

நம் வாழ்க்கை நம் கையில் என்பது நகைச்சுவையாய்த் தோன்றும். நம் வாழ்க்கை நம் கையைத் தவிர எல்லாருடைய கைகளிலும் தவித்து வாழும். ஏதோ ஒரு ஏகாதிபத்யச் சிந்தனையின் பகடைக்காய்களாக மானிட வர்க்கம் மாறும். யாருடைய அடையாளத்தையும் முழுமையாய் அழிக்கவும், யாரை வேண்டுமானாலும் புகழில் ஏற்றவும், யாரை வேண்டுமானாலும் புழுதியில் அழுத்தவும் டிஜிடல் தீர்வுகள் மிக எளிதாகும்.

ஆடைகள் என்பவை அவமானம் மறைக்க எனும் சிந்தனை மறையும். ஆடை என்பது அங்கத்தின் விளம்பரப் பலகை எனும் புதிய சிந்தனை வலுப்பெறும்.

அழகை அங்கீகரிக்கவும், அதை அடையாளப்படுத்தவும், அதை பகிரங்கப்படுத்தவும் ஆடைகள் பயன்படும். எதுவுமே நீண்டகாலத் திட்டங்களாய் இருக்காது. வேகத்தின் விளைநிலங்களாகவே அனைத்தும் மின்னி மறையும்.

நாவினால் பேசிக்கொள்வதை மறந்து போகும் தலைமுறை உருவாகும். விரல்களாலும், சென்சார்களாலும், அசைவுகளாலும் தகவல்களைப் பரிமாறிக் கொள்ளும் புதிய வழிமுறை வியாபிக்கும்.

நின்று நிதானித்து வாழ்க்கையை ரசிப்பவர்களை, அறிவிலிகள் என உலகம் பேசும். கால ஓட்டமெனும் காட்டாற்றில் கட்டையுடன் கட்டிப் புரண்டு சுழல்பவர்களை அகிலம் பாராட்டும். எல்லாம் தலைகீழாய் மாறிய ஒரு புதிய உலகம் சமைக்கப்படும்.

அந்த கால மாற்றத்தின் கடைசிப் படிக்கட்டில் நின்று கொண்டு ஒரு கூட்டம், கடந்த தலைமுறையின் அனுபவங்களை விதைக்கப் போராடும்.

மனிதத்தை விட்டு விடாதீர்கள்,அதுவே வாழ்வின் மகத்துவம் என அவர்கள் கூக்குரலிடுவார்கள். உறவுகளை விட்டு விடாதீர்கள் அன்பின்றி அமையாது உலகு என அவர்கள் போதிப்பார்கள். கடந்த தலைமுறையின் புனிதத்தைப் புதைத்து விடாதீர்கள் என அவர்கள் பதட்டத்துடன் பேசுவார்கள்.

அவர்களைக் கவனிக்கவும் நேரமின்றி, அடுத்த காலாண்டை நோக்கி ஓடிக்கொண்டிருக்கும் வாழும் தலைமுறை !

*

சேவியர்

பேசுவது என்மொழி, கேட்பது உன் மொழி

Image result for microsoft hologram japanese

மும்மொழியல்ல, எம்மொழி வேண்டுமானாலும், யார் வேண்டுமானாலும் எப்போது வேண்டுமானாலும், எங்கே வேண்டுமானாலும் பேசலாம் எனும் சாத்தியத்தை இன்றைய தொழில்நுட்பம் உருவாக்கித் தந்திருக்கிறது. ஹோலோபோர்டேஷன் டிரான்ஸ்லேட்டர் நுட்பம் இன்றைய வசீகர அம்சமாய் மாறியிருக்கிறது.  ஒரு காலத்தில் புனைக்கதை போல இருந்த விஷயங்கள் ஒவ்வொன்றாய் யதார்த்தமாகிக் கொண்டிருக்கின்றன.

ஹோலோபோர்டேஷன் என்ன என்பதை விளக்க, எந்திரன் படத்திலுள்ள ஒரு காட்சியை நினைத்தாலே போதும். மேடையில் ரஜினியின் ஒளி உருவம் தோன்றி கேள்விகளுக்குப் பதிலளிக்குமல்லவா ? அது தான் ஹோலோபோர்டேஷன் தொழில்நுட்பத்தின் காட்சியமைப்பு. நமது உருவத்தை எங்கிருந்தும், எங்கே வேண்டுமானாலும் தோன்றச் செய்வது தான் இதன் அடிப்படை.

இந்த ஹோலோபோர்ட்டேஷனை இன்னும் வசீகரமாக்கி, தரத்தை அதிகப்படுத்தி, புதிய தொழில்நுட்பங்களை இணைத்து வியக்க வைத்திருக்கிறது மைக்ரோசாப்ஃட் நிறுவனம். நினைத்த இடத்தில் உருவத்தை தோன்றச் செய்வது மட்டுமல்லாமல், இடத்துக்குத் தக்கபடி மொழியைப் பேசச்செய்வது என நவீனம் புகுத்தியிருக்கிறது.

ஆங்கிலத்தில் ஆற்றுகின்ற உரையை எப்படி ஹோலோகிராம் உருவம் ஒன்று அப்படியே ஜப்பானிய மொழியில் பேசும் என்பதை செயல்படுத்திக் காட்டினார் மைக்ரோசாஃப்டின் அஸூர் கார்ப்பரேன் வைஸ் பிரசிடென்ட் ஜூலியா வயிட் அவர்கள். ஹோலேலென்ஸ் 2 எனப்படும் ஹெட்செட்டை மாட்டியபடி, தனது உருவத்தையே மேடையில் ஹோலோகிராமாக தோன்றச் செய்து, அதை ஜப்பானிய மொழி பேச வைத்து கூட்டத்தை வியக்க வைத்தார் அவர்.

செயற்கை அறிவு எனப்படும் ஆர்டிபிஷியல் இன்டெலிஜென்ட் வெகு வேகமாக அடுத்தடுத்த கட்டங்களுக்கு விரைந்தோடிக் கொண்டே இருக்கிறது என்பதை இத்தகைய தொழில்நுட்ப வருகைகள் நிரூபிக்கின்றன.

பிற தொழில்நுட்பங்களை எல்லாம் இப்போது ஆர்டிபிஷியல் இன்டெலிஜென்ட் தன்னோடு அரவணைத்துக் கொண்டு விஸ்வரூபம் எடுத்துக் கொண்டிருக்கிறது என்று சொல்லலாம்.

உதாரணமாக, நாம் டைப் செய்வதை வாசித்துக் காட்டும் (டெக்ஸ்ட் டு ஸ்பீச் ) தொழில்நுட்பம். இதை அஸூர் ஸ்பீச் சர்வீசஸ் உருவாக்கியிருக்கிறது. இந்த தொழில்நுட்பமும் இதில் பயன்படுத்தப்பட்டுள்ளது.

அஸூர் கொண்டு வந்த தயாரிப்பான “அஸூர் டிரான்ஸ்லேட்” தான் இதன் இன்னொரு முக்கியமான நுட்பம். இது கிளவுட் தொழில்நுட்பத்தில் இணைக்கப்பட்டுள்ள மொழி மாற்று மென்பொருளாகும். எந்த மொழியில் பேசுகிறோம், எந்த மொழிக்கு உரை மாற்றப்பட வேண்டும் என்பதைச் சொல்லி விட்டால் மென்பொருளே நமது மொழியை மாற்றித் தரும். இந்தத் தொழில்நுட்பம் தான் ஆங்கிலத்தை ஜெப்பானிய மொழியாக மாற்றியதன் பின்னணியில் இயங்கும் மென்பொருள்.

குறிப்பிடவேண்டிய வியப்பூட்டும் அம்சம் என்பது “நியூரல் டெக்ஸ் டு ஸ்பீச் ” தொழில்நுட்பம் தான். இது தான் வெறுமனே உயிரற்ற வகையில் மொழி மாற்றம் செய்யாமல், நாம் எப்படிப் பேசுவோமோ அதே குரலில், அதே உச்சரிப்பில், அதே அழுத்தத்தில் உரையை மாற்றுகிறது. சொல்லப்போனால் நாமே முன்னின்று பேசுவது போன்ற ஒரு அக்மார்க் உணர்வைத் தருவது இது தான். இப்போதைக்கு நாற்பத்தைந்து மொழிகளில் பேசுவதற்கான கட்டமைப்பை நிறுவனம் உருவாக்கியிருக்கிறது.

ஹோலோகிராம் உருவத்தை அச்சு அசலாக கொண்டு வருவதற்கு விர்ச்சுவல் ரியாலிட்டியைப் போல‌ ‘மிக்சட் ரியாலிடி’ பயன்படுத்தப்பட்டுள்ளது. எதார்த்தமான உருவ வடிவமைப்பை மைக்ரோசாஃப்ட் நிறுவனத்தின் “மிக்சட் ரியாலிடி கேப்சர் ஸ்டுடியோஸ்” செய்கிறது.

இது உருவாக்கியிருக்கும் எதிர்காலம் வியப்பானது. உதாரணமாக, அமெரிக்காவிலுள்ள ஒரு பேராசிரியர் நடத்துகின்ற பாடம், உலகின் பல பாகங்களிலும் உள்ள மாணவர்களின் இருப்பிடங்களில், அவர்களுடைய மொழியில் அவர் நேரடியாக வந்து பேசுவது போல் அமைந்தால் எப்படி இருக்கும் ? அந்தக் கனவை இது சாத்தியமாக்கித் தரும்.

வெற்றிமணி : மனிதருக்கு எத்தனை முகங்கள்

Image result for people and masks

“யப்பா…. சரியான பச்சோந்தியா தான் இருப்பான் போல. அவன் சொன்னதையே மாத்தி சொல்றான். அன்னிக்கு ஒரு மாதிரி பேசறான் இன்னிக்கு ஒரு மாதிரி பேசறான்”

“என்கிட்டே நல்லவ மாதிரி பேசிட்டு, அவ கிட்டே போய் என்னை பற்றி வேற மாதிரி சொல்லியிருக்கா அவ. இவங்களையெல்லாம் நம்பவே கூடாது. புடவை மாதிரி முகத்தை மாத்திகிட்டே இருக்காங்க”

இப்படிப்பட்ட உரையாடல்களை நாம் அடிக்கடி சந்திக்கிறோம். பல வேளைகளில் நாம் இத்தகைய உரையாடல்களை நிகழ்த்தவும் செய்கிறோம். மக்கள் ஹெல்மெட்டை அணிந்து கொள்வது போல முகங்களை அணிந்து கொள்கிறார்கள் என்பது தான் நமது ஆதங்கம்.

உங்க வீட்ல முகம் பார்க்கும் கண்ணாடி இருக்கா ? அப்படின்னா முதல்ல அந்த கண்ணாடி முன்னாடி போய் நில்லுங்க. அந்த கண்ணாடியில் தெரியும் முகம் ஒரு நாளைக்கு எத்தனை தடவை எப்படியெல்லாம் தன்னோட முகத்தை மாற்றியிருக்கு என்பதை யோசிச்சு பாருங்க. அப்போ புரியும் ! முகங்களை மாற்றுவது என்பது நம்மிடமிருந்து துவங்கியிருக்கிறது எனும் விஷயம்.

காலையில் எழும்பி சுடச்சுட ஒரு கப் தேனீர் குடிக்கும் போது இருக்கின்ற முகம் கொஞ்ச நேரத்தில் காணாமல் போய்விடும். அலுவலக பரபரப்புகளில் இன்னொரு முகம் வந்து அமர்ந்து கொள்ளும். கோபமும் எரிச்சலும் அந்த முகத்தில் படரும். அதே நேரத்தில் ஏதோ ஒரு நண்பனின் தொலைபேசி அழைப்பு வருகிறது என வைத்துக் கொள்ளுங்கள், சட்டென இன்னொரு முகம் வந்து தற்காலிகமாய் அமர்ந்து, அந்த கால் முடிந்தவுடன் காலார நடந்து போய்விடும்.

வீட்டை விட்டு வெளியே கிளம்பும்போது பொதுவெளியில் இன்னொரு முகத்தை எடுத்து அணிந்து கொள்கிறோம். அந்த முகம் நமக்கே பிடிக்காத முகமாய் பல நேரங்களில் அமைந்து விடுகிறது.

அப்படியே வண்டியை அலுவலக பார்க்கிங் லாட்டில் நிறுத்தி விட்டு அலுவலகத்துக்குள் நுழையும் போது அணிவோம் பாருங்கள் ஒரு முகம் அந்த முகம் ஒரு சிறப்பான பணியாளனைப் போல ஜொலிக்கும். அதிலும் குறிப்பாக மேலதிகாரியைச் சந்திக்கும் போது முக்கனியின் சுவையைப் பிழிந்தெடுத்த ஒரு புன்னகையும் மரியாதையும் நம்மிடமிருந்து புறப்படும்.

அலுவகலத்தில் அணிவதற்கென நமக்கு பல பிரத்யேக முகங்கள் உண்டு. ரிசப்சனில் இருப்பவர்கள், செக்யூடிரி பணியாளர்கள், கேன்டீன் ஊழியர்கள், துப்புரவாளர்கள், நமக்குக் கீழே வேலை செய்பவர்கள், நமது உயரதிகாரிகள் என ஒவ்வொருவருக்கும் ஏற்ற வகையில் பல முகங்களைக் கொண்டு திரிகிறோம்.

நிமிடத்துக்கு நிமிடம், சூழலுக்கு ஏற்ப அந்த முகத்தை எடுத்து அணிந்து கொள்கிறோம். சில வேளைகளில் நாம் அணிந்திருக்கின்ற முகம் என்ன என்பதில் நாமே குழம்பிப் போவதும் உண்டு. அலுவலகம் முடிந்து வீடு திரும்பும் போது பிள்ளைகளின் முன்னால் புதிய ஒரு முகம். மனைவியின் முன்னால் இன்னொரு முகம் என நாம் அணிந்து கொள்கிறோம்.

அத்துடன் நமது முகங்களின் சதுரங்கம் முடிவடைவதில்லை. ஆலயத்துக்குள் நுழையும் போது நமக்குள் இருக்கின்ற முகங்களில் புனிதத்தின் அதிகபட்ச சாயலுடைய ஒரு முகத்தை அணிந்து கொள்கிறோம். அந்த முகத்தில் பிழையின் சுருக்கங்கள் கூட இருக்காது. கழுவி வைத்த கடவுளைப் போல அந்த முகங்கள் பளிச்சிடும். கடவுளே கண்களைக் கசக்கிக் கொண்டு குழம்பிப் போகும் நிலமையில் நாம் இருப்போம். ஆலயம் முடிந்தபின் கழற்றி வீசப்படும் அந்த முகங்களின் வேலை அடுத்த ஆலய பிரவேசம் வரை தேவைப்படாது.

இப்படி நண்பர்களுடன் பேசுவதற்கு, தோழிகளிடம் பேசுவதற்கு, ரகசிய உரையாடல்களுக்கு, பொதுவெளி உரையாடல்களுக்கு, மேடைப் பேச்சுகளுக்கு, ஆடைப் பேச்சுகளுக்கு என ஒவ்வோர் மேடைக்கும் தயாராக நாம் அவதாரங்களை அணிந்து கொள்கிறோம்.

இத்தனை முகங்களோடு முட்டி மோதி, முட்டியுடைந்து கிடக்கும் நாம் தான் இன்னொருவர் மீது மிக எளிதாக குற்றம் சுமத்தி விடுகிறோம். அதற்குக் காரணம் இல்லாமல் இல்லை. “நாம் நம்மைப் பற்றிய குறைகளை எளிதில் கண்டுகொள்வதில்லை. பிறருடைய குறைகளையே காண்கிறோம். இதற்குக் காரணம் நாம் நம்மைப் பற்றி உள்ளுக்குள் எழுதி வைக்கின்ற சமாதானங்களே” என்கிறது உளவியல்.

நமது வாழ்க்கையைப் பொறுத்தவரை நாம் செய்கின்ற தவறுகளைக் கூட சரியென்றே மனம் பதிவு செய்கிறது. பளிச் எனத் தெரியும் தவறுகளுக்கு “காரண காரியங்களை” துணைக்கு அழைத்துக் கொள்கிறது. அதே தவறை இன்னொருவர் செய்யும் போது “அவன் ஒரு பச்சோந்தி” என பளிச் என சொல்லி விடுகிறோம். எந்த வித தயக்கமும் இல்லாமல்.

அலுவலகத்தில் இரண்டு வேலைகள் இருக்கின்றன என வைத்துக் கொள்ளுங்கள். ஒருவரை அழைத்து ஏதாவது ஒரு வேலையைச் செய்யச் சொன்னால் இருப்பதில் எளிதான வேலையைத் தான் அவர் செய்வார். ” ரெண்டுமே ஒரே மாதிரி வேலை தான்.. ஒண்ணு கஷ்டம் ஒண்ணு ஈசி என்றெல்லாம் கிடையாது” என தனது தேர்வை நியாயப்படுத்துவார். அதே நேரம், கடினமான வேலை அவருக்குத் தரப்பட்டால், “எனக்கு மட்டும் கஷ்டமான வேலை, அடுத்தவனுக்கு ஈசியான வேலை” என்பார். இது யதார்த்தம். இதை ஆய்வு முடிவுகளும் நிரூபித்திருக்கின்றன. நாம் போலித்தனத்தின் இயல்பில் வளர்கிறோம் என்பதையே இது நிறுவியது.

நண்பர்கள் காரசாரமாக வியர்க்க விறுவிறுக்க, கண்கள் சிவக்க, நரம்புகள் புடைக்க அரசியல் விவாதம் செய்வதைக் கண்டிருப்போம். அதே நண்பர் இன்னொரு தடவை கட்சி மாறி இன்னொருவரை ஆதரிக்கும் போது, சட்டென முகமூடியை மாற்றி நேர் எதிராக தனது கருத்துகளை அள்ளி வீசுவதையும் புன்னகையோடு எதிர்கொள்கிறோம்.

“நானெல்லாம் மதவாதியில்லை. மத நல்லிணக்கம் தான் தேவை. எல்லா மதமும் ஒரே விஷயத்தைத் தான் போதிக்குது.” என்றெல்லாம் பொதுவெளியில் பேசுகின்ற ஒருவர், தான் சார்ந்த மத நிகழ்வுகளில் கலந்து கொள்ளும் போது முற்றிலும் வித்தியாசமான ஒரு மனிதராகப் பரிமளிப்பதை நாம் பார்க்கலாம்.

அமெரிக்க வீதியில் “நான் இந்தியன்” என மார்தட்டிக் கொள்ளும் நாம் அப்படியே மும்பை விமான நிலையத்தில் வந்திறங்கியதும் நான் இந்தியன் அல்ல, நான் தமிழன் என சட்டென ஒரு முகமூடியை அணிந்து கொள்கிறோம். அல்லது குறைந்தபட்சம் சென்னை வந்திறங்கும்போதாவது அதை அணிந்து கொள்கிறோம்.

சூழலுக்கும், ஆட்களுக்கும் தக்கபடி முகத்தை மாற்றுவது போல, பிறருடைய முகத்துக்கு ஏற்றபடி நாம் முகமூடி அணிந்து கொள்வதும் சர்வ சாதாரணமாய் நடக்கும். அதிலும் குறிப்பாக நமது மேலதிகாரிகள், நமது பிரியத்துக்குரியவர்கள் என்ன முகமூடி அணிந்திருக்கிறார்களோ அதன் அடிப்படையிலான முகமூடிகளை நாம் அணிந்து கொள்கிறோம். அதிகாரியின் முடிவுகளை ஆதரிக்கும் முகமூடிகள் நமக்கு பல நேரங்களில் அவசியமாகின்றன. மனைவியின் முடிவுகளுக்கு ஆமோதிக்கும் முகமூடிகள் நமக்கு எப்போதுமே தேவைப்படுகின்றன.

முகமூடிகள் சில நேரங்களில் அழகானவை. காதலியின் விரல்கோர்த்து கடற்கரை மணலில் புரளும் காதலன் சொல்கின்ற கவிதைப் பொய்கள் முகமூடியின் முல்லைப் பூக்கள். எனக்குப் பிடித்தது உன் கண்களும், உன் புன்னகையும் தான் என அவன் சொல்வதில் அக்மார்க் பொய் ஒளிந்திருக்கும். உன் அழகுக்காக நான் உன்னை விரும்பவில்லை, உன்னுடைய குணம் என்னை வசீகரித்துவிட்டது எனும் உரையாடலில் பொய்யின் ஆட்டுக்குட்டிகள் ஓடித் திரியும். அவையெல்லாம் அழகியலின் இழைகள். சிலிர்ப்பு மழையின் முகமூடிகள்.

முகமூடிகள் சில நேரங்களில் அவை அவசியமானவை. வீட்டில் பிஸியாக இருக்கும் நேரத்தில் வந்து நுழைகின்ற பக்கத்து தெரு அங்கிளை விரட்ட முடியாது. “வாங்க அங்கிள் வந்து ரொம்ப நாளாச்சு, நேற்று கூட பேசிட்டிருந்தோம், என்னடா அங்கிளை இன்னும் காணோமேன்னு” என சொல்லும் முகமூடிப் பதிலில் நிச்சயம் உண்மையில்லை. ஆனால் விருந்தோம்பலின் வழிப்பாதையில் அது அவசியம். காயப்படுத்தாத கனிவுப் பயணத்தில் அது அத்தியாவசியம்.

முகமூடிகள் சில நேரங்களில் அருவருப்பானவை. உறவுகளின் இடையே அவை போலியாய் நுழையும் போதும், நம்பிக்கையின் போர்வைகளில் அவை கொடும் நாகங்களாய் நகரும் போதும், அன்பின் அருவிகளில் அவை விஷத்துளிகளாய் கரையும் போதும் முகமூடிகள் அருவருப்பானவை. “சர்வம் மனைவி மயம்” என நடித்து விட்டு இன்னொரு காதலை வளர்ப்பவனின் முகமூடிகள் அவலட்சணமானவை. “கணவனே கண்கண்ட தெய்வம்” என போற்றி விட்டு இன்னொரு ரகசியக் காதலனைக் கொண்டிருக்கும் பெண்ணின் முகமூடிகள் வெறுப்புக்குரியவை. அவை சமூகத்தின் வேர்களிலிருந்து விலக்கப்பட வேண்டியவை.

நமது தேவை, பிறருடைய முகத்தில் இரண்டாம் தோலாக ஒட்டிக் கொண்டிருக்கும் முகமூடியை அடையாளம் காண்பதோ, அறுத்தெறிவதோ அல்ல. நமது மனதில் அலமாரிகளில் நாம் அடுக்கி வைத்திருக்கும் முகமூடிகளில் தேவையற்ற அத்தனை முகமூடிகளையும் ஆழக் கடலில் அமிழ்த்தி விடுவது தான். அதற்கு, நமது பார்வை பிறரைப் பார்க்கும் புறப்பார்வையாய் இல்லாமல், நம்மைப் பார்க்கும் அகப்பார்வையாய் மாற வேண்டும்.

இயேசுவின் வாழ்க்கையில் ஒரு நிகழ்வு உண்டு. இயேசு ஆலய முற்றத்தில் அமர்ந்து மணலில் எதையோ வரைந்து கொண்டிருக்கிறார். அப்போது பாலியல் குற்றத்தில் கையும் களவுமாகப் பிடிபட்டதாய் ஒரு பெண்ணை இயேசுவின் முன்னால் போட்டார்கள் சதிகரர்கள். கூடியிருந்த மக்களின் கையில் கொலைவெறியுடன் மூச்சிரைக்கும் கற்கள். மோசேயின் சட்டப்படி பாலியல் குற்றம் செய்த பெண் கல்லால் எறிந்து கொல்லப்பட வேண்டும். குற்றம் செய்த பெண் தரையில் கிடக்கிறார். இப்போது இயேசுவைப் பார்த்துக் கேட்கிறது கூட்டம். சட்டத்தைப் பின்பற்றி கல்லால் எறியவா ? என்ன சொல்கிறீர் ?

அந்தக் கேள்வி இரு புறமும் கூர்மையான வாள். ‘சரி..எறியுங்கள்’ என்றால் இயேசு அன்பானவர், ஏழைத் தோழன், எளியவர்களின் பாதுகாவலர் எனும் பிம்பம் உடையும். ‘வேண்டாம் விட்டு விடுங்கள்’ என்றால் சட்டத்தை மீறியவர் எனும் தண்டனைக்குரிய குற்றம் வரும். இயேசு அந்தக் கேள்வியைச் சீண்டவில்லை. ஏறெடுத்தும் பார்க்கவில்லை. ஒரே ஒரு வாக்கியம் சொன்னார்.

“உங்களில் பாவம் இல்லாதவன், முதல் கல்லை எறியட்டும்”

அவ்வளவு தான். திகைத்துப் போனது கூட்டம். எடுத்த கல்லைக் கொண்டு தங்களைத் தாங்களே எறியும் அவஸ்தை அவர்களுக்கு. எல்லோர் மனக்கண்ணிலும் அவர்களுடைய பாவத்தின் பட்டியல் வந்து நீண்டிருக்கும். அவர்கள் அணிந்திருந்த ‘மதக் காவலர்’ முகமூடி கிழிந்து தொங்கியது. வேறு வழியில்லை. கற்களைப் போட்டு விட்டு விலகிச் சென்றனர்.

இது தான் நம்மை நோக்கி நீட்டப்படும் கேள்வியும். நம்முடைய முகமூடிகள் எத்தனை ? அது யாரையெல்லாம் காயப்படுத்தியிருக்கிறது ? எந்தப் போலித்தனங்களெல்லாம் நம்மை விட்டு அகற்றப்பட வேண்டும் ? சிந்திப்போம்.
முகமூடிகளற்ற முகங்களோடு உறவுகளை நேசிப்போம். வாழ்க்கை அர்த்தப்படும்.

*

சேவியர்

பேய்மெண்ட் சிஸ்டம் – 3

Image result for BIN bank

டெபிட் அல்லது கிரடிட் கார்ட்களில் 16 இலக்க எண் இருப்பதைப் பார்த்திருப்பீர்கள். அதில் முதல் ஆறு இலக்கங்கள் பி.ஐ.என் எனப்படும் பேங்க் ஐடண்டிபிகேஷன் நம்பர். வங்கியை அடையாளப்படுத்தும் எண். அந்த வங்கி அதன் பின் வருகின்ற பத்து இலக்க எண்களை 000 000 0001 முதல் 999 999 9999 வரையிலான எண்களால் நிரப்பிக் கொள்ளலாம். அதாவது நூறு கோடி கார்ட்கள் வரை ஒரு வங்கி கார்ட்களை வினியோகிக்க முடியும். இதை பின் ரேன்ச் ( BIN Range )என்பார்கள். 

கார்டை வினியோகிக்கும் இஷ்யூவர் வங்கிகள் (வழங்குநர்கள்) முதலில் இந்த பி.ஐ.என் எண்ணை பேய்மெண்ட் சிஸ்டத்தோடு இணைப்பார்கள். அப்போது தான் பேய்மெண்ட் சிஸ்டம் இந்த வங்கிகளுக்கு பரிவர்த்தனைகளை சரியாக அனுப்ப முடியும். 

அதே போல பரிவர்த்தனைகளை ஆரம்பித்து வைக்கின்ற அக்யூரர் ( வாங்குபவர்) வங்கிகளும் இப்படி ஒரு பி.ஐ.என் எண்ணை பேய்மெண்ட் சிஸ்டத்தோடு இணைப்பார்கள். ஆனால் அவர்களுடைய தேவை வேறு. உதாரணமாக ஒரு பி.ஓ.எஸ் மெஷினில் பல இஷ்யூயிங் வங்கிகளுடைய கார்ட்கள் பயன்படுத்தப்படும். இவற்றையெல்லாம் பேய்மெண்ட் சிஸ்டத்துக்கு அனுப்பி வைக்க வேண்டும். அப்படி அனுப்பும் போது எங்கிருந்து இந்த பரிவர்த்தனைகள் வந்தன என்பதைக் குறித்து வைத்துக்கொள்ள இந்த அக்யூரர் வங்கியின் பி.ஐ.என் எண் பயன்படும்.

இந்த தகவல்கள் ஒரு இடத்திலிருந்து இன்னொரு இடத்துக்குச் சென்று கொண்டே இருக்கும். இவை குறியீடுகளாக, எண்களாக, மெசேஜ்களாக என பல வடிவங்களில் செல்லும். அப்படி தகவல்களை அனுப்பும் டிஜிடல் கடிதங்களுக்கு டேட்டா எலிமெண்ட்ஸ் (DE – Data Elements) என்று பெயர். இந்த தகவல் பரிமாற்றங்கள் எல்லாம் ஐ.எஸ்.ஓ (ISO) எனப்படும் ஒரு நிர்ணயிக்கப்பட்ட வடிவத்தில் தான் இருக்கும். 

எந்த ஒரு நபருடனும் உரையாட அவரது மொழி உங்களுக்குத் தெரிந்திருக்க வேண்டும். இருவருக்கும் தெரிந்த ஒரு பொது மொழி இல்லாமல் தகவல் பரிமாற்றம் சாத்தியமில்லை. அதே போல தான் இந்த பேய்மெண்ட் சிஸ்டத்திலும் ஒரு பொதுவான மொழி தேவைப்பட்டது. அந்த தேவைக்காக உருவானது தான் இந்த ஐ.எஸ்.ஓ (இண்டர்நேஷனல் ஸ்டாண்டர்ட் ஆஃப் ஆர்கனைசேஷன் ). உலகின் பெரும்பாலான பேய்மெண்ட் சிஸ்டம் இன்று பயன்படுத்தும் மொழி ஐ.எஸ்.ஓ தான். சில பேய்மெண்ட் சிஸ்டங்கள் வேறு வடிவங்களையும் பயன்படுத்துகின்றன.

பி.ஓ.எஸ் மெஷின் தன்னுடைய வங்கிக்கு தகவலை அனுப்பும் போது ஐ.எஸ்.ஓ ஃபார்மேட்டில் அனுப்புகிறது. அது அங்கிருந்து பேய்மெண்ட் இடைமுகத்துக்குச் செல்லும் போது ஐ.எஸ்.ஓ ஃபார்மேட் தொடர்கிறது. அங்கிருந்து அது இஷ்யூயர் வங்கிக்குச் செல்லும் போது அங்கும் ஐ.எஸ்.ஓ மொழியே இருக்கிறது. அதே பயணம் மீண்டும் வழங்குநர் வங்கியிலிருந்து திரும்பி பி.ஓ.எஸ் மெஷினுக்கு வரும் வரை நிடிக்கிறது . இது வங்கிகளும், பேய்மெண்ட் சிஸ்டமும் ஏற்கனவே ஒத்துக்கொள்கின்ற வழிமுறையாகும். 

பேய்மெண்ட் டொமைன் பற்றி படிக்க வேண்டுமெனில் இந்த ஐ.எஸ்.ஓ ஃபார்மேட் தகவல் பரிமாற்றத்தைப் புரிந்து கொள்ள வேண்டியது அவசியமாகும். ஒரு சில முக்கியமான ஐ.எஸ்.ஓ பீல்ட் களைப் பற்றி சொல்கிறேன். எம்.ஐ.டி (MIT – Message Type Indicator மெசேஜ் டைப் இண்டிகேட்டர்) என்பது ஒரு ஃபீல்ட். அதாவது அந்த பரிவர்த்தனை எப்படிப்பட்டது என்பதைக் குறிப்பிடும் இடம் இது. இதை டேட்டா எலிமெண்ட் 000 (DE 000) என்று சொல்வார்கள். இது மிக மிக முக்கியமான தகவல்.

உதாரணமாக பி.ஓ.எஸ் மெஷின் இந்த டேட்டா எலிமெண்டில் 0100 எனும் தகவலை வைத்து அனுப்பினால் இது ஒரு பர்ச்சேஸ் பரிவர்த்தனை (Purchase Transaction) என்று அர்த்தம். இதைப் பெறுகிற அக்யூரர் வங்கி அதை அப்படியே பேய்மெண்ட் சிஸ்டத்துக்கு அனுப்பும், அது பின்னர் வழங்குநர் வங்கிக்கு செல்லும். அந்த வங்கி எல்லாவற்றையும் சரிபார்த்து, சரியாய் இருக்கிறது என கண்டுகொண்டால், 0110 என ஒரு தகவலை திருப்ப அனுப்பும். ‘உன் தகவல் கிடைத்தது, இதோ என்னுடைய பதில்’ என்பது இதன் பொருள். அந்த தகவல் பி.ஓ.எஸ் மெஷினை வந்தடையும் போது தான் தகவல கடைக்காரர் சிரித்துக் கொண்டே பொருட்களைத் தருவார்.

( தொடரும் )

thanthi

உலக தகவல் வளர்ச்சி தினம்

Image result for world information day
புறாக்களின் கால்களில் தகவல்களைக் கட்டி அனுப்பிய கதைகள் இப்போது வேடிக்கையாய் இருந்தாலும், வரலாற்றில் அது நிகழ்த்திய பங்களிப்பு மகத்தானது. கடல், மலை கடந்து இன்னொரு ஊருக்கு, இன்னொரு நாட்டுக்கு செய்திகளை அனுப்ப புறாக்கள் தான் பயன்பட்டன.
ஒற்றர்கள் தகவல்களைச் சுமந்து செல்வதில் இருந்த தாமதங்களையும், ‘தகவல் கசிவு’ போன்ற பாதுகாப்பு சிக்கல்களையும் புறாக்கள் சரிசெய்தன. கால்நிலைகளைப் பொருட்படுத்தாமல் அவை கன கட்சிதமாகத் தகவல் பரிமாற்றை நிகழ்த்திக் காட்டின.
வரலாற்றுப் பதிவுகள் நமக்கு தகவல் பரிமாற்றத்தின் பல்வேறு நிலைகளை விளக்கிக் கொண்டே இருக்கின்றன. தோலில் செய்திகளை எழுதி வைப்பது, கல்வெட்டுகளில் செய்திகளைக் கொத்தி வைப்பது, கணிமண் ஓடுகளில் தகவல்களை எழுதி வைப்பது, ஓலைகளில் செய்திகளை பொறித்து வைப்பது என தகவல் வளர்ச்சி ஒவ்வொரு காலத்துக்கும் ஏற்ற வகையில் வளர்ந்து கொண்டே வருகிறது.
தபால் நிலையங்கள், அஞ்சல் துறை போன்றவையெல்லாம் வந்தபின் தகவல் பரிமாற்றங்கள் பெருமளவில் வளர்ச்சியடைந்தன. இதன் வேர்கள் கிமு ஆறாம் நூற்றாண்டில் என்றாலும் கிபி பதினாறாம் நூற்றாண்டில் தான் இது முறைப்படுத்தப்பட்ட ஒரு வடிவத்தை எட்டியது. இந்தியாவில் ஆங்கிலேயரின் ஆட்சிக்காலம் வந்தபின்பு தான் இது வளர ஆரம்பித்தது.
கடந்த தலைமுறை மக்களுக்கெல்லாம் இன்னும் நினைவுகளில் அஞ்சல் நிலையங்கள் நிழலாடும் என்பதில் சந்தேகமில்லை. இன்லண்ட் லெட்டர்களின் ஓரங்களிலும் கிறுக்கி எழுதிய சுவாரஸ்ய நினைவுகள் விலகுவதில்லை. போஸ்ட் கார்ட், போஸ்ட் கவர், இன்லண்ட் லெட்டர் போன்றவை தான் தகவல் பரிமாற்றத்தின் ஒரே ஆயுதமாக வலுவாக இருந்த காலகட்டம் நீளமானது.
தொலைபேசிப் பயன்பாடு வந்தபின் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக எழுத்து பரிமாற்றங்கள் குறையத் துவங்கின. இருந்தாலும் ஸ்மார்ட்போன்களின் காலம் வரை அஞ்சல் துறையின் பங்களிப்பு தொடர்ந்து கொண்டே தான் இருந்தது.
தொலைபேசி சேவை இந்தியாவில் 1881 களில் ஆரம்பிக்கப்பட்டபோது இந்திய அளவில் நூறை விடக் குறைவான எண்ணிக்கையில் தான் வாடிக்கையாளர்கள் இருந்தனர். அது படிப்படியாக வளர்ந்து 1990களில் 200 பேருக்கு ஒரு தொலைபேசி எனுமளவில் வந்து நின்றது. இன்றைக்கு ஆளுக்கு ரெண்டு தொலைபேசியை வைத்துக் கொண்டு அலைகின்ற சூழல் உருவாகியிருக்கிறது.
தொலைபேசிக்கும், செல்போன்களுக்குமிடையே நுழைந்த ஒரு தகவல் தொழில்நுட்பம் பேஜர். துரதிர்ஷ்டவசமாக அதன் ஆயுள் மிக மிகக் குறைவாக இருந்தது. பெல்டில் கட்டப்பட்டிருக்கும் ஒரு சின்ன கருவியில் செய்திகள் வரும். இது பெரும்பாலும் நிறுவனங்கள் தங்களுடைய விற்பனை பிரதிநிதிகளுக்கு செய்திகளை அனுப்பும் வகையில் பயன்பட்டது.
செல்போன் வந்தபின் எஸ்.எம்.எஸ்கள் பேஜரின் தேவையை முழுவதுமாக ஒழித்து விட்டன. அந்தஸ்தின் அடையாளம், செல்வந்தர்களுக்கே உரியது என்றெல்லாம் இருந்த செல்போன்கள் இன்றைக்கு குடிசைகளிலும் நிரம்பியிருக்கின்றன.
இப்போது ஸ்மார்ட்போன்களின் காலம். இணையத்தின் வருகைக்குப் பின் ஸ்மார்போன்களின் சிம்மாசனம் சரியவேயில்லை. ஸ்மார்ட் போன்கள் தின்று ஏப்பம் விட்ட தொழில் நுட்பங்கள் கொஞ்ச நஞ்சமல்ல. இன்லெண்ட் லெட்டர்களை மின்னஞ்சல்கள் விழுங்கின. பேஜர்களை எஸ்.எம்.எஸ்கள் தின்று தீர்த்தன. தந்திச் சேவையை குறுஞ்செய்திகள் இல்லாமல் செய்து விட்டன. கேசட்கள், சிடிக்கள் போன்றவற்றை டிஜிடல் வடிவ எம்பி3 கள் இல்லாமல் செய்து விட்டன. டிவிடிக்களை டிஜிடல் வீடியோக்கள் முழுங்கி விட்டன. வகை வகையாய் வந்து கொண்டிருந்த கேமராக்களை செல்போன்களின் கேமராக்கள் நாடுகடத்தி விட்டன.
இணையமும் , சமூக வலைத்தளங்களும், ஸ்மார்ட் போன்களும் தகவல் வளர்ச்சியை முன்னெப்போதும் இல்லாத அளவுக்கு உயரத்தில் கொண்டு போய் வைத்திருக்கின்றன.
நிகழ்ச்சிகள் நடந்து கொண்டிருக்கும் போதே லைவ் ஆக காண்பிக்க ஃபேஸ்புக் லைவ் உட்பட பல்வேறு செயலிகள் இருக்கின்றன. வெளிநாடுகளில் நடக்கின்ற காதுகுத்து, கல்யாணங்களை ஊரின் கிராமத்து சொந்தங்களும் இப்போது திண்ணையில் அமர்ந்து கொண்டே ரசிக்க முடிகிறது.
வீடியோ சேட்கள் தகவல் பரிமாற்றத்தை உணர்வு ரீதியாக மாற்றியிருக்கிறது. ‘எண்ணை தேய்ச்சு குளிடா’ என தூரதேசத்தில் இருக்கும் மகனுக்கு அம்மா தன் வெற்றிலை வாயோடு செய்தியைச் சொல்ல முடிகிறது. வீட்டில் இருக்கும் குழந்தையோடு அலுவலகத்தில் இருக்கும் அம்மா ‘சாப்டியா ?’ என நலம் விசாரிக்க முடிகிறது. நள்ளிரவு தாண்டிய பொழுதுகளிலும் நட்புகளும், காதல்களும் கவித்துவம் பேசித் திரிய முடிகிறது.
அலெக்ஸா, இன்னிக்கு மழை பெய்யுமா ? சிரி, நுங்கம்பாக்கம் டிராபிக் எப்படி ? கூகிள், நல்லதா ஒரு பாட்டி போடு என இப்போது நமது கேள்விகளுக்குப் பதில் சொல்ல கருவிகள் காது திறந்துக் காத்திருக்கின்றன.
உலகம் முழுவதும் இன்றைக்கு தகவல்கள் நிரம்பியிருக்கின்றன. அவையே நிறுவனங்களுக்கு லாபத்தை கோடி கோடியாய் கொட்டிக் கொடுக்கின்றன. பிக்டேட்டா, இண்டர் நெட் ஆஃப் திங்க்ஸ், மெஷின் லேர்ணிங், ஆர்டிஃபிஷியல் இண்டெலிஜெண்ட் என எல்லாமே இன்றைக்கு தகவல்களின் மேல் கட்டமைக்கப்பட்ட தொழில்நுட்பங்களே.
உலக தகவல் வளர்ச்சி தினத்தில் நாம் மனதில் கொள்ள வேண்டிய ஒரே ஒரு விஷயம், இன்றைக்கு எதுவும் ரகசியமாய் இல்லை என்பது தான். பொதுவெளியில் பேசுகின்ற, பகிர்கின்ற, எழுதுகின்ற எல்லா செய்திகளும் ஏதோ ஒரு தொழில்நுட்பத்தின் காது வழியாக இன்னொரு தொழில்நுட்பத்தின் மனசுக்குள் போய் அமர்ந்து கொள்கிறது. அதை அழிக்க முடியாது, ராவணத் தலை போல வெட்ட வெட்ட முளைத்துக் கொண்டே இருக்கும். விழிப்பாய் இருப்போம் !
*
சேவியர்

ஓடவும் முடியாது, ஒளியவும் முடியாது 

Image result for digital security

வீட்டை விட்டு வெளியே கிளம்பும் போது ஒரு தடவைக்கு நாலு தடவை  பூட்டை இழுத்துப் பார்த்து, கதவைத் தள்ளிப் பார்த்து எல்லாம் பத்திரமாய் இருக்கிறது என திருப்திப்பட்டு விட்டு கிளம்புகிறோம். ஒருவேளை வீடு பத்திரமாய் இருக்கலாம், ஆனால் வெளியே கிளம்பும் நாம் பத்திரமாய் இருக்கிறோமா ? “இல்லை” என்பதே கசப்பான உண்மை !

தொழில்நுட்பத்தின் மூன்றாவது கண் நம்மை கண நேரமும் விடாமல் கண்காணித்துக் கொண்டே இருக்கிறது. இந்த கணம் நீங்கள் எங்கே இருக்கிறீர்கள், என்ன செய்து கொண்டிருக்கிறீர்கள் என்பது மூன்றாவது கண்ணுக்குத் தெரியும். 

உங்களுக்கு என்ன பிடிக்கும் என்ன பிடிக்காது என்பது உங்கள் வாழ்க்கைத் துணையை விட அதிகமாய் அந்த மூன்றாவது கண்ணுக்குத் தெரியும். உங்களுடைய தினசரி நடவடிக்கை என்ன என்பது உங்களை விடத் துல்லியமாய் அந்த மூன்றாவது கண்ணுக்குத் தெரியும். 

சில ஆண்டுகளுக்கு முன்பு வரை போன் பயன்படுத்துவது நமது வசதிக்கான ஒன்றாகவே இருந்தது. ஆனால் இன்று நாம் போன் பயன்படுத்துவது நிறுவனங்களின் வளர்ச்சிக்காக என மாறிப் போய்விட்டது. நாம் எங்கே செல்கிறோம் என்பதையும், நாம் என்ன செய்கிறோம் என்பதையும், நாம் எதை செய்யாமல் விடுகிறோம் என்பதையும் ஸ்மார்ட்போன் டிஜிடல் தகவல்களாக எங்கெங்கோ அனுப்பிக் கொண்டே இருக்கிறது. ஒரு லைவ் கிரிக்கெட் வர்ணனையைப் போல நம்மைப் பற்றிய தகவல்கள் சர்வர்களில் சேமிக்கப்படுகின்றன.

இந்தத் தகவல்கள் தான் நிறுவனங்களின் பணம் காய்க்கும் மரம். இந்த தகவல்கள் தான் தொட்டதையெல்லாம் பொன்னாக்கித் தரும் வரம். இவனிடம் என்ன விற்கலாம், இவனிடம் என்ன பேசலாம், இவனிடமிருந்து நமக்கு என்ன கிடைக்கும் என்பதையெல்லாம் இந்த தகவல்களைக் கொண்டு தான் கணிக்கிறார்கள். அதற்காக இருப்பவை தான் பிக்டேட்டா அனாலிடிக்ஸ், அதற்கான அல்காரிதங்கள் போன்ற தொழில் நுட்பங்களெல்லாம்  

பொதுவாக நிறுவனங்கள் இவற்றையெல்லாம் தங்களுடைய தொழில் வளர்ச்சிக்காகவும், விற்பனை வளர்ச்சிக்காகவும் தான் பயன்படுத்துகின்றன. ஆனால் இந்த தகவல்களைக் கொண்டு என்ன வேண்டுமானாலும் செய்யலாம் எனும் அச்சம் எல்லோரிடமும் உண்டு. குறிப்பாக, இந்த தகவல் திருடப்பட்டால் என்னவாகும் ? அதைக் கொண்டு நமது உடமைகளுக்கோ, உயிருக்கோ ஆபத்து ஏற்பட்டால் என்ன செய்வது எனும் அச்சம் வெகு நியாயமானது.

நமது தேசம் டிஜிடல் பரிவர்த்தனைகளை நோக்கி தீவிரமாய்ப் பயணித்துக் கொண்டிருக்கிறது. இந்தக் கால்கட்டத்தில் நமது ஸ்மார்ட் போன்களே நமக்கு பெரும்பாலான பரிவர்த்தனைகளை நிறைவேற்றித் தருகின்றன. பேடிஎம் ஆகவோ, வங்கிக் கணக்குகளாகவோ, கூகிள் பே யாகவோ ஏதோ ஒரு வடிவத்தில் நமது தகவல்களெல்லாம் ஸ்மார்ட்போன் வழியாகத் தான் பயணமாகின்றன. 

இந்தத் தகவல்களை நாம் பயன்படுத்தும் ஆப்களோ, நமது இணைய சேவை வழங்கு நிறுவனங்களோ, நமது மௌபைல் கம்பெனிகளோ திருடிக் கொள்வதற்கான வாய்ப்புகள் உண்டு. மால்வேர்கள், வாட்ஸப் மெசேஜ்களாகவோ, மின்னஞ்சல் அட்டாச்மெண்ட்களாகவோ நமது ஸ்மார்ட்போன் கதவைத் தட்டிக் கொண்டே இருக்கின்றன. நம்பிக்கையில்லாத லிங்க்களையோ, அட்டாச்மெண்ட்களையோ ஒரே ஒரு முறை கிளிக்கி விட்டால் கூட நமது தகவல்கள் தொலைந்து போக வாய்ப்பு உண்டு

நாம் பலமுறை ஏமாந்து போகக்கூடிய ஒரு இடம் வைஃபை. இலவச வைஃபை அல்லது பொது இடங்களில் கிடைக்கின்ற கட்டண வைஃபைக்கள் பாதுகாப்பற்றவை. நமது மொபைலை அத்தகைய வைஃபையில் இணைத்தால் நமது ஸ்மார்ட்போனில் இருக்கும் எந்தத் தகவலையும் பறிகொடுக்கும் வாய்ப்பு உருவாகும். 

எங்கே சென்றாலும் தூக்கி சுமக்கும் ஸ்மார்ட்போன்கள் தங்களது இருப்பிடத்தை எப்போதும் இன்னொரு இடத்துக்கு அனுப்பிக் கொண்டே இருக்கின்றன. ஜியோ லொக்கேஷன் எனப்படும் இந்த தகவல் நமது போனின் இருப்பிடத்தை துல்லியமாய்ச் சொல்லி, நாம் எங்கே இருக்கிறோம் என்பதை பதிவு செய்கிறது. நாம் மட்டுமல்ல, நமக்குப் பக்கத்தில் நமது நண்பர்களின் போன்கள் இருந்தால் எத்தனை பேர் எங்கே இருக்கிறோம் என்பதையெல்லாம் சொல்லிவிடும். 

அப்படின்னா லொக்கேஷனை ஆஃப் பண்ணிடலாம் பிரச்சினையில்லை என நினைப்பீர்கள். அது தான் இல்லை. இப்போது நமது இருப்பிடத்தை வெறும் லொக்கேஷன் சர்வீஸ் மட்டும் கண்டுபிடிப்பதில்லை. ஆஸிலரோ மீட்டர், பாரோ மீட்டர், மேக்னடோமீட்டர் உட்பட பல சென்சார்களும் போனின் இருப்பிடத்தைத் துல்லியமாய் கண்டு சொல்கின்றன. 

அதே போல நாம் மொபைலில் இன்ஸ்டால் செய்யும் ஆப்கள் மிகப்பெரிய ஆபத்தின் திறவு கோலாய் இருக்க வாய்ப்பு உண்டு. ஆப்களை இன்ஸ்டால் செய்யும் போது நாம் அது கேட்கின்ற அனுமதிகளுக்கெல்லாம் ‘ஓகே… ஓகே” என சொல்லிக் கொள்கிறோம். நமது காண்டாட்க், கேமரா போன்றவற்றை இயக்கும் அனுமதியை நாமாகவே கொடுத்து விடுகிறோம். அது போலியான அல்லது பாதுகாப்பற்ற அப் ஆக இருக்கும் பட்சத்தில் நமது தகவல்கள் மிக மிக எளிதாக திருடப்பட்டு விடுகின்றன. 

இப்போது சில புதிய திடுக்கிட வைக்கும் தனிமனித சுதந்திர மீறல்கள் வந்திருக்கின்றன. அதில் ஒன்று கேமரா ஹேக்கிங். நமது மொபைலில் உள்ள கேமராவையோ, நமது கணினியில் உள்ள வெப்கேமையோ தொலைவிலிருந்தே  இயக்குவது. கேமரா இயங்கிக் கொண்டிருப்பது, நமக்குத் தெரியாது. நமது செல்போன் கேமரா காட்டுகின்ற விஷயங்களையெல்லாம் தொலைவிலுள்ள சேமிப்பு தளங்களில் சேமிக்கப்படும். அது எப்படி வேண்டுமானாலும் பயன்படுத்தப்படலாம். 

இன்னொன்று போனிலுள்ள மைக்ரோபோன் மூலமாக நேர்கிறது. நமது உரையாடல்கள் நமக்குத் தெரியாமலேயே காதுகொடுத்துக் கேட்கப்பட்டு இன்னொரு இடத்துக்கு அனுப்பப்படும் ஆபத்து அது. நாம் போனில் பேசுவது மட்டுமல்லாமல், போனை ஆன் பண்ணாமல் பேசுவதைக் கூட ரகசியமாய் ஒட்டுக்கேட்கும் ஆபத்து இதில் உண்டு. கூகிள் ஹோம், அலெக்ஸா, சிரி போன்றவையெல்லாம் எப்போதுமே நமது உரையாடல்களைக் கவனித்துக் கொண்டிருக்கின்றன என்பது நினைவில் இருக்கட்டும். 

ஏற்கனவே ஒருவர் இன்னொருவரிடம் பேசுவதை ரெக்கார்ட் செய்யும் வசதிகள் இருக்கின்றன. மொபைல் நிறுவனங்களோ, ஆப்ஸ்களோ, இணைய சேவை வழங்கும் நிறுவனங்களோ நினைத்தால் யாருடைய பேச்சை வேண்டுமானாலும் ரெக்கார்ட் செய்யலாம் எனும் வசதியை இன்றைய தொழில் நுட்பம் தந்திருக்கிறது. இதனால் எவ்வளவு ரகசியமாய் நாம் கிசுகிசுத்தாலும் அது பொதுவெளியில் வரும்  வாய்ப்பு உண்டு. 

அதே போல நமது சேட்கள், மின்னஞ்சல்கள் எல்லாமே தொழில்நுப்டத்தின் கண்களால் வாசிக்கப்பட்ட பின்பு தான் அடுத்த நபருக்குச் சென்று சேர்கிறது. அடுத்தவருக்கு வருகின்ற லெட்டரைப் படிக்கக் கூடாது எனும் நாகரீகமும், அடுத்தவருடைய பேச்சை ஒட்டுக் கேட்கக் கூடாது எனும் நாகரீகமும் தொழில்நுட்ப உலகில் செல்லாக்காசாகி விட்டன. 

நாம் மொபைலில் எடுக்கின்ற போட்டோக்களை சில ஆப்கள் திருடுகின்றன என சமீபத்தில் ஒரு தொழில்நுட்பக் கட்டுரை சொன்னது. நமது புகைப்படத்தை வைத்து அது எங்கே எப்போது எடுக்கப்பட்டது போன்ற தகவல்களையெல்லாம் தொழில்நுட்பம் புட்டுப் புட்டு வைக்கிறது. 

நவீன செல்போன்களில் ஏகப்பட்ட சென்சாகள் இருக்கின்றன. நமது கை அசைவையும், கண் அசைவையும் கண்காணிக்கும் சென்சார்கள் இருக்கின்றன. நாம் எந்த மாடியில் இருக்கிறோம் என்பதைக் கூட பாரோ மீட்டர்  எனும் சென்சார் அனுப்பும் செய்தியால் அறிய முடியும். சென்சார்களுக்கென ஆப்ஸ் தனி அனுமதி கேட்பதில்லை. எனவே எந்த ஆப் டவுன்லோட் செய்தாலும் இந்த சென்சார்கள் அதனுடன் இணைந்து கொள்ளும். 

நமது செல்போனில் நாம் டைப் செய்யும் விஷயங்களைத் திருடவும், நமது பாஸ்வேர்ட் போன்றவற்றை கண்டறியவும் கூட மென்பொருட்கள் உள்ளன. வெறுமனே மொபைலில் டைப் செய்து விட்டு டெலீட் செய்தால் கூட, எதையெல்லாம் டைப் செய்தோம் எதையெல்லாம் டெலீட் செய்தோம் என்பதையும் தொழில்நுட்பம் குறித்து வைத்துக் கொள்கிறது என்றால் பார்த்துக் கொள்ளுங்கள்.

இப்படி உங்களுடன் கூடவே இருந்து உங்களைப் பற்றிய அத்தனைத் தகவல்களையும் புட்டுப் புட்டு வைக்கின்றன ஸ்மார்ட்போன்களும், அதனுடன் இணைந்த நவீன தொழில்நுட்பங்களும். நாளை உங்களுடைய டிரைவிங் ஸ்பீடுக்குத் தக்கபடி உங்களுடைய கார் இன்சூரன்ஸ் அதிகரிக்கலாம், உங்களுடைய ‘தண்ணி அடிக்கும்’ பழக்கத்துக்கு ஏற்ப உங்களுடைய ஹெல்த் இன்சூரன்ஸ் அதிகரிக்கலாம். ஏன் உங்கள் அலுவலக பெர்ஃபாமன்ஸைக் கூட உங்கள் மொபைல் தரும் டேட்டாவைக் கொண்டே முடிவும் செய்து விடலாம். 

‘ஓடவும் முடியாது, ஒளியவும் முடியாது ஐ வில் பி வாச்சிங்’ என்பது பிக் பாஸை விட தொழில்நுப்டத்துக்கே அதிகம் பொருந்தும். இந்த சூழலில் பாதுகாப்பாய் இருப்பது எப்படி ?

  1. ஸ்மார்ட்போன்களை அங்கும், இங்கும் வைத்துச் செல்லாதீர்கள். பாதுகாப்பாய் வைத்திருங்கள். அவ்வப்போது பேக்கப் எடுத்துக் கொள்ளுங்கள்
  2. புளூடூத், வைஃபை போன்றவற்றை தேவையற்ற நேரங்களில் ஆஃப் செய்தே வைத்திருங்கள்.
  3. மிக மிக அவசியமான ஆப்ஸ் மட்டும் உங்களிடம் இருக்கட்டும். அதுவும் அங்கீகரிக்கப்பட்ட இடங்களிலிருந்து மட்டும் தரவிறக்கம் செய்யுங்கள்.
  4. சந்தேகத்துக்கு இடமான எந்த ஒரு லிங்கையோ, அட்டாச்மெண்டையோ கிளிக்காதீர்கள். 
  5. போனுக்கு கடின பாஸ்வேர்ட் போட்டு மூடி வையுங்கள். ஆப்ஸ்களைப் பயன்படுத்தியபின் முறையாய் எக்ஸிட் செய்யுங்கள். 
  6. பொது வைஃபைகளில் இணையாதீர்கள். அப்படியே இணைய வேண்டிய கட்டாயமான சூழல் வந்தாலும் பண பரிவர்த்தனைகள் நடத்தாதீர்கள். ஆட்டோ லாகின் வசதியை ஆன் செய்யாதீர்கள். 
  7. என்கிரிப்ஷன் வசதி இருக்கின்ற மொபைலெனில் அதைப் பயன்படுத்துங்கள். மொபைலின் ஓஎஸ் அப்டேட்களை உடனுக்குடன் நிறுவுங்கள். 
  8. ஒரு நல்ல ஆன் டி வைரஸ் மென்பொருளை பயன்படுத்துங்கள். தொலைவிலிருந்தே மொபைலில் உள்ளவற்றை அழிக்கும் ‘ரிமோட் வைப்’ ஆப்ஷனைப் பயன்படுத்துங்கள். 
  9. பழைய போனை முடிந்தமட்டும் விற்காமல் இருங்கள், அப்படி விற்கவேண்டிய சூழலெனில் மெமரி கார்ட், சிம்கார்ட், இண்டர்னல் மெமரி அனைத்தையும் ஃபார்மேட் செய்யுங்கள். அழிக்கப்பட்ட படங்களையும், தகவல்களையும் தேவையானால்  மீண்டெடுக்கலாம் என்பதை நினைவில் கொள்ளுங்கள்.
  10. ஜியோடேகிங் ஆப்ஷனை ஆஃப் செய்யுங்கள். செக்யூரிடி செட்டிங்ஸை எப்போதுமே அதிகபட்டமாக வையுங்கள்.

*

சேவியர்

தினத்தந்தி