வெற்றிமணி : மனிதருக்கு எத்தனை முகங்கள்

Image result for people and masks

“யப்பா…. சரியான பச்சோந்தியா தான் இருப்பான் போல. அவன் சொன்னதையே மாத்தி சொல்றான். அன்னிக்கு ஒரு மாதிரி பேசறான் இன்னிக்கு ஒரு மாதிரி பேசறான்”

“என்கிட்டே நல்லவ மாதிரி பேசிட்டு, அவ கிட்டே போய் என்னை பற்றி வேற மாதிரி சொல்லியிருக்கா அவ. இவங்களையெல்லாம் நம்பவே கூடாது. புடவை மாதிரி முகத்தை மாத்திகிட்டே இருக்காங்க”

இப்படிப்பட்ட உரையாடல்களை நாம் அடிக்கடி சந்திக்கிறோம். பல வேளைகளில் நாம் இத்தகைய உரையாடல்களை நிகழ்த்தவும் செய்கிறோம். மக்கள் ஹெல்மெட்டை அணிந்து கொள்வது போல முகங்களை அணிந்து கொள்கிறார்கள் என்பது தான் நமது ஆதங்கம்.

உங்க வீட்ல முகம் பார்க்கும் கண்ணாடி இருக்கா ? அப்படின்னா முதல்ல அந்த கண்ணாடி முன்னாடி போய் நில்லுங்க. அந்த கண்ணாடியில் தெரியும் முகம் ஒரு நாளைக்கு எத்தனை தடவை எப்படியெல்லாம் தன்னோட முகத்தை மாற்றியிருக்கு என்பதை யோசிச்சு பாருங்க. அப்போ புரியும் ! முகங்களை மாற்றுவது என்பது நம்மிடமிருந்து துவங்கியிருக்கிறது எனும் விஷயம்.

காலையில் எழும்பி சுடச்சுட ஒரு கப் தேனீர் குடிக்கும் போது இருக்கின்ற முகம் கொஞ்ச நேரத்தில் காணாமல் போய்விடும். அலுவலக பரபரப்புகளில் இன்னொரு முகம் வந்து அமர்ந்து கொள்ளும். கோபமும் எரிச்சலும் அந்த முகத்தில் படரும். அதே நேரத்தில் ஏதோ ஒரு நண்பனின் தொலைபேசி அழைப்பு வருகிறது என வைத்துக் கொள்ளுங்கள், சட்டென இன்னொரு முகம் வந்து தற்காலிகமாய் அமர்ந்து, அந்த கால் முடிந்தவுடன் காலார நடந்து போய்விடும்.

வீட்டை விட்டு வெளியே கிளம்பும்போது பொதுவெளியில் இன்னொரு முகத்தை எடுத்து அணிந்து கொள்கிறோம். அந்த முகம் நமக்கே பிடிக்காத முகமாய் பல நேரங்களில் அமைந்து விடுகிறது.

அப்படியே வண்டியை அலுவலக பார்க்கிங் லாட்டில் நிறுத்தி விட்டு அலுவலகத்துக்குள் நுழையும் போது அணிவோம் பாருங்கள் ஒரு முகம் அந்த முகம் ஒரு சிறப்பான பணியாளனைப் போல ஜொலிக்கும். அதிலும் குறிப்பாக மேலதிகாரியைச் சந்திக்கும் போது முக்கனியின் சுவையைப் பிழிந்தெடுத்த ஒரு புன்னகையும் மரியாதையும் நம்மிடமிருந்து புறப்படும்.

அலுவகலத்தில் அணிவதற்கென நமக்கு பல பிரத்யேக முகங்கள் உண்டு. ரிசப்சனில் இருப்பவர்கள், செக்யூடிரி பணியாளர்கள், கேன்டீன் ஊழியர்கள், துப்புரவாளர்கள், நமக்குக் கீழே வேலை செய்பவர்கள், நமது உயரதிகாரிகள் என ஒவ்வொருவருக்கும் ஏற்ற வகையில் பல முகங்களைக் கொண்டு திரிகிறோம்.

நிமிடத்துக்கு நிமிடம், சூழலுக்கு ஏற்ப அந்த முகத்தை எடுத்து அணிந்து கொள்கிறோம். சில வேளைகளில் நாம் அணிந்திருக்கின்ற முகம் என்ன என்பதில் நாமே குழம்பிப் போவதும் உண்டு. அலுவலகம் முடிந்து வீடு திரும்பும் போது பிள்ளைகளின் முன்னால் புதிய ஒரு முகம். மனைவியின் முன்னால் இன்னொரு முகம் என நாம் அணிந்து கொள்கிறோம்.

அத்துடன் நமது முகங்களின் சதுரங்கம் முடிவடைவதில்லை. ஆலயத்துக்குள் நுழையும் போது நமக்குள் இருக்கின்ற முகங்களில் புனிதத்தின் அதிகபட்ச சாயலுடைய ஒரு முகத்தை அணிந்து கொள்கிறோம். அந்த முகத்தில் பிழையின் சுருக்கங்கள் கூட இருக்காது. கழுவி வைத்த கடவுளைப் போல அந்த முகங்கள் பளிச்சிடும். கடவுளே கண்களைக் கசக்கிக் கொண்டு குழம்பிப் போகும் நிலமையில் நாம் இருப்போம். ஆலயம் முடிந்தபின் கழற்றி வீசப்படும் அந்த முகங்களின் வேலை அடுத்த ஆலய பிரவேசம் வரை தேவைப்படாது.

இப்படி நண்பர்களுடன் பேசுவதற்கு, தோழிகளிடம் பேசுவதற்கு, ரகசிய உரையாடல்களுக்கு, பொதுவெளி உரையாடல்களுக்கு, மேடைப் பேச்சுகளுக்கு, ஆடைப் பேச்சுகளுக்கு என ஒவ்வோர் மேடைக்கும் தயாராக நாம் அவதாரங்களை அணிந்து கொள்கிறோம்.

இத்தனை முகங்களோடு முட்டி மோதி, முட்டியுடைந்து கிடக்கும் நாம் தான் இன்னொருவர் மீது மிக எளிதாக குற்றம் சுமத்தி விடுகிறோம். அதற்குக் காரணம் இல்லாமல் இல்லை. “நாம் நம்மைப் பற்றிய குறைகளை எளிதில் கண்டுகொள்வதில்லை. பிறருடைய குறைகளையே காண்கிறோம். இதற்குக் காரணம் நாம் நம்மைப் பற்றி உள்ளுக்குள் எழுதி வைக்கின்ற சமாதானங்களே” என்கிறது உளவியல்.

நமது வாழ்க்கையைப் பொறுத்தவரை நாம் செய்கின்ற தவறுகளைக் கூட சரியென்றே மனம் பதிவு செய்கிறது. பளிச் எனத் தெரியும் தவறுகளுக்கு “காரண காரியங்களை” துணைக்கு அழைத்துக் கொள்கிறது. அதே தவறை இன்னொருவர் செய்யும் போது “அவன் ஒரு பச்சோந்தி” என பளிச் என சொல்லி விடுகிறோம். எந்த வித தயக்கமும் இல்லாமல்.

அலுவலகத்தில் இரண்டு வேலைகள் இருக்கின்றன என வைத்துக் கொள்ளுங்கள். ஒருவரை அழைத்து ஏதாவது ஒரு வேலையைச் செய்யச் சொன்னால் இருப்பதில் எளிதான வேலையைத் தான் அவர் செய்வார். ” ரெண்டுமே ஒரே மாதிரி வேலை தான்.. ஒண்ணு கஷ்டம் ஒண்ணு ஈசி என்றெல்லாம் கிடையாது” என தனது தேர்வை நியாயப்படுத்துவார். அதே நேரம், கடினமான வேலை அவருக்குத் தரப்பட்டால், “எனக்கு மட்டும் கஷ்டமான வேலை, அடுத்தவனுக்கு ஈசியான வேலை” என்பார். இது யதார்த்தம். இதை ஆய்வு முடிவுகளும் நிரூபித்திருக்கின்றன. நாம் போலித்தனத்தின் இயல்பில் வளர்கிறோம் என்பதையே இது நிறுவியது.

நண்பர்கள் காரசாரமாக வியர்க்க விறுவிறுக்க, கண்கள் சிவக்க, நரம்புகள் புடைக்க அரசியல் விவாதம் செய்வதைக் கண்டிருப்போம். அதே நண்பர் இன்னொரு தடவை கட்சி மாறி இன்னொருவரை ஆதரிக்கும் போது, சட்டென முகமூடியை மாற்றி நேர் எதிராக தனது கருத்துகளை அள்ளி வீசுவதையும் புன்னகையோடு எதிர்கொள்கிறோம்.

“நானெல்லாம் மதவாதியில்லை. மத நல்லிணக்கம் தான் தேவை. எல்லா மதமும் ஒரே விஷயத்தைத் தான் போதிக்குது.” என்றெல்லாம் பொதுவெளியில் பேசுகின்ற ஒருவர், தான் சார்ந்த மத நிகழ்வுகளில் கலந்து கொள்ளும் போது முற்றிலும் வித்தியாசமான ஒரு மனிதராகப் பரிமளிப்பதை நாம் பார்க்கலாம்.

அமெரிக்க வீதியில் “நான் இந்தியன்” என மார்தட்டிக் கொள்ளும் நாம் அப்படியே மும்பை விமான நிலையத்தில் வந்திறங்கியதும் நான் இந்தியன் அல்ல, நான் தமிழன் என சட்டென ஒரு முகமூடியை அணிந்து கொள்கிறோம். அல்லது குறைந்தபட்சம் சென்னை வந்திறங்கும்போதாவது அதை அணிந்து கொள்கிறோம்.

சூழலுக்கும், ஆட்களுக்கும் தக்கபடி முகத்தை மாற்றுவது போல, பிறருடைய முகத்துக்கு ஏற்றபடி நாம் முகமூடி அணிந்து கொள்வதும் சர்வ சாதாரணமாய் நடக்கும். அதிலும் குறிப்பாக நமது மேலதிகாரிகள், நமது பிரியத்துக்குரியவர்கள் என்ன முகமூடி அணிந்திருக்கிறார்களோ அதன் அடிப்படையிலான முகமூடிகளை நாம் அணிந்து கொள்கிறோம். அதிகாரியின் முடிவுகளை ஆதரிக்கும் முகமூடிகள் நமக்கு பல நேரங்களில் அவசியமாகின்றன. மனைவியின் முடிவுகளுக்கு ஆமோதிக்கும் முகமூடிகள் நமக்கு எப்போதுமே தேவைப்படுகின்றன.

முகமூடிகள் சில நேரங்களில் அழகானவை. காதலியின் விரல்கோர்த்து கடற்கரை மணலில் புரளும் காதலன் சொல்கின்ற கவிதைப் பொய்கள் முகமூடியின் முல்லைப் பூக்கள். எனக்குப் பிடித்தது உன் கண்களும், உன் புன்னகையும் தான் என அவன் சொல்வதில் அக்மார்க் பொய் ஒளிந்திருக்கும். உன் அழகுக்காக நான் உன்னை விரும்பவில்லை, உன்னுடைய குணம் என்னை வசீகரித்துவிட்டது எனும் உரையாடலில் பொய்யின் ஆட்டுக்குட்டிகள் ஓடித் திரியும். அவையெல்லாம் அழகியலின் இழைகள். சிலிர்ப்பு மழையின் முகமூடிகள்.

முகமூடிகள் சில நேரங்களில் அவை அவசியமானவை. வீட்டில் பிஸியாக இருக்கும் நேரத்தில் வந்து நுழைகின்ற பக்கத்து தெரு அங்கிளை விரட்ட முடியாது. “வாங்க அங்கிள் வந்து ரொம்ப நாளாச்சு, நேற்று கூட பேசிட்டிருந்தோம், என்னடா அங்கிளை இன்னும் காணோமேன்னு” என சொல்லும் முகமூடிப் பதிலில் நிச்சயம் உண்மையில்லை. ஆனால் விருந்தோம்பலின் வழிப்பாதையில் அது அவசியம். காயப்படுத்தாத கனிவுப் பயணத்தில் அது அத்தியாவசியம்.

முகமூடிகள் சில நேரங்களில் அருவருப்பானவை. உறவுகளின் இடையே அவை போலியாய் நுழையும் போதும், நம்பிக்கையின் போர்வைகளில் அவை கொடும் நாகங்களாய் நகரும் போதும், அன்பின் அருவிகளில் அவை விஷத்துளிகளாய் கரையும் போதும் முகமூடிகள் அருவருப்பானவை. “சர்வம் மனைவி மயம்” என நடித்து விட்டு இன்னொரு காதலை வளர்ப்பவனின் முகமூடிகள் அவலட்சணமானவை. “கணவனே கண்கண்ட தெய்வம்” என போற்றி விட்டு இன்னொரு ரகசியக் காதலனைக் கொண்டிருக்கும் பெண்ணின் முகமூடிகள் வெறுப்புக்குரியவை. அவை சமூகத்தின் வேர்களிலிருந்து விலக்கப்பட வேண்டியவை.

நமது தேவை, பிறருடைய முகத்தில் இரண்டாம் தோலாக ஒட்டிக் கொண்டிருக்கும் முகமூடியை அடையாளம் காண்பதோ, அறுத்தெறிவதோ அல்ல. நமது மனதில் அலமாரிகளில் நாம் அடுக்கி வைத்திருக்கும் முகமூடிகளில் தேவையற்ற அத்தனை முகமூடிகளையும் ஆழக் கடலில் அமிழ்த்தி விடுவது தான். அதற்கு, நமது பார்வை பிறரைப் பார்க்கும் புறப்பார்வையாய் இல்லாமல், நம்மைப் பார்க்கும் அகப்பார்வையாய் மாற வேண்டும்.

இயேசுவின் வாழ்க்கையில் ஒரு நிகழ்வு உண்டு. இயேசு ஆலய முற்றத்தில் அமர்ந்து மணலில் எதையோ வரைந்து கொண்டிருக்கிறார். அப்போது பாலியல் குற்றத்தில் கையும் களவுமாகப் பிடிபட்டதாய் ஒரு பெண்ணை இயேசுவின் முன்னால் போட்டார்கள் சதிகரர்கள். கூடியிருந்த மக்களின் கையில் கொலைவெறியுடன் மூச்சிரைக்கும் கற்கள். மோசேயின் சட்டப்படி பாலியல் குற்றம் செய்த பெண் கல்லால் எறிந்து கொல்லப்பட வேண்டும். குற்றம் செய்த பெண் தரையில் கிடக்கிறார். இப்போது இயேசுவைப் பார்த்துக் கேட்கிறது கூட்டம். சட்டத்தைப் பின்பற்றி கல்லால் எறியவா ? என்ன சொல்கிறீர் ?

அந்தக் கேள்வி இரு புறமும் கூர்மையான வாள். ‘சரி..எறியுங்கள்’ என்றால் இயேசு அன்பானவர், ஏழைத் தோழன், எளியவர்களின் பாதுகாவலர் எனும் பிம்பம் உடையும். ‘வேண்டாம் விட்டு விடுங்கள்’ என்றால் சட்டத்தை மீறியவர் எனும் தண்டனைக்குரிய குற்றம் வரும். இயேசு அந்தக் கேள்வியைச் சீண்டவில்லை. ஏறெடுத்தும் பார்க்கவில்லை. ஒரே ஒரு வாக்கியம் சொன்னார்.

“உங்களில் பாவம் இல்லாதவன், முதல் கல்லை எறியட்டும்”

அவ்வளவு தான். திகைத்துப் போனது கூட்டம். எடுத்த கல்லைக் கொண்டு தங்களைத் தாங்களே எறியும் அவஸ்தை அவர்களுக்கு. எல்லோர் மனக்கண்ணிலும் அவர்களுடைய பாவத்தின் பட்டியல் வந்து நீண்டிருக்கும். அவர்கள் அணிந்திருந்த ‘மதக் காவலர்’ முகமூடி கிழிந்து தொங்கியது. வேறு வழியில்லை. கற்களைப் போட்டு விட்டு விலகிச் சென்றனர்.

இது தான் நம்மை நோக்கி நீட்டப்படும் கேள்வியும். நம்முடைய முகமூடிகள் எத்தனை ? அது யாரையெல்லாம் காயப்படுத்தியிருக்கிறது ? எந்தப் போலித்தனங்களெல்லாம் நம்மை விட்டு அகற்றப்பட வேண்டும் ? சிந்திப்போம்.
முகமூடிகளற்ற முகங்களோடு உறவுகளை நேசிப்போம். வாழ்க்கை அர்த்தப்படும்.

*

சேவியர்

Advertisements

பேய்மெண்ட் சிஸ்டம் – 3

Image result for BIN bank

டெபிட் அல்லது கிரடிட் கார்ட்களில் 16 இலக்க எண் இருப்பதைப் பார்த்திருப்பீர்கள். அதில் முதல் ஆறு இலக்கங்கள் பி.ஐ.என் எனப்படும் பேங்க் ஐடண்டிபிகேஷன் நம்பர். வங்கியை அடையாளப்படுத்தும் எண். அந்த வங்கி அதன் பின் வருகின்ற பத்து இலக்க எண்களை 000 000 0001 முதல் 999 999 9999 வரையிலான எண்களால் நிரப்பிக் கொள்ளலாம். அதாவது நூறு கோடி கார்ட்கள் வரை ஒரு வங்கி கார்ட்களை வினியோகிக்க முடியும். இதை பின் ரேன்ச் ( BIN Range )என்பார்கள். 

கார்டை வினியோகிக்கும் இஷ்யூவர் வங்கிகள் (வழங்குநர்கள்) முதலில் இந்த பி.ஐ.என் எண்ணை பேய்மெண்ட் சிஸ்டத்தோடு இணைப்பார்கள். அப்போது தான் பேய்மெண்ட் சிஸ்டம் இந்த வங்கிகளுக்கு பரிவர்த்தனைகளை சரியாக அனுப்ப முடியும். 

அதே போல பரிவர்த்தனைகளை ஆரம்பித்து வைக்கின்ற அக்யூரர் ( வாங்குபவர்) வங்கிகளும் இப்படி ஒரு பி.ஐ.என் எண்ணை பேய்மெண்ட் சிஸ்டத்தோடு இணைப்பார்கள். ஆனால் அவர்களுடைய தேவை வேறு. உதாரணமாக ஒரு பி.ஓ.எஸ் மெஷினில் பல இஷ்யூயிங் வங்கிகளுடைய கார்ட்கள் பயன்படுத்தப்படும். இவற்றையெல்லாம் பேய்மெண்ட் சிஸ்டத்துக்கு அனுப்பி வைக்க வேண்டும். அப்படி அனுப்பும் போது எங்கிருந்து இந்த பரிவர்த்தனைகள் வந்தன என்பதைக் குறித்து வைத்துக்கொள்ள இந்த அக்யூரர் வங்கியின் பி.ஐ.என் எண் பயன்படும்.

இந்த தகவல்கள் ஒரு இடத்திலிருந்து இன்னொரு இடத்துக்குச் சென்று கொண்டே இருக்கும். இவை குறியீடுகளாக, எண்களாக, மெசேஜ்களாக என பல வடிவங்களில் செல்லும். அப்படி தகவல்களை அனுப்பும் டிஜிடல் கடிதங்களுக்கு டேட்டா எலிமெண்ட்ஸ் (DE – Data Elements) என்று பெயர். இந்த தகவல் பரிமாற்றங்கள் எல்லாம் ஐ.எஸ்.ஓ (ISO) எனப்படும் ஒரு நிர்ணயிக்கப்பட்ட வடிவத்தில் தான் இருக்கும். 

எந்த ஒரு நபருடனும் உரையாட அவரது மொழி உங்களுக்குத் தெரிந்திருக்க வேண்டும். இருவருக்கும் தெரிந்த ஒரு பொது மொழி இல்லாமல் தகவல் பரிமாற்றம் சாத்தியமில்லை. அதே போல தான் இந்த பேய்மெண்ட் சிஸ்டத்திலும் ஒரு பொதுவான மொழி தேவைப்பட்டது. அந்த தேவைக்காக உருவானது தான் இந்த ஐ.எஸ்.ஓ (இண்டர்நேஷனல் ஸ்டாண்டர்ட் ஆஃப் ஆர்கனைசேஷன் ). உலகின் பெரும்பாலான பேய்மெண்ட் சிஸ்டம் இன்று பயன்படுத்தும் மொழி ஐ.எஸ்.ஓ தான். சில பேய்மெண்ட் சிஸ்டங்கள் வேறு வடிவங்களையும் பயன்படுத்துகின்றன.

பி.ஓ.எஸ் மெஷின் தன்னுடைய வங்கிக்கு தகவலை அனுப்பும் போது ஐ.எஸ்.ஓ ஃபார்மேட்டில் அனுப்புகிறது. அது அங்கிருந்து பேய்மெண்ட் இடைமுகத்துக்குச் செல்லும் போது ஐ.எஸ்.ஓ ஃபார்மேட் தொடர்கிறது. அங்கிருந்து அது இஷ்யூயர் வங்கிக்குச் செல்லும் போது அங்கும் ஐ.எஸ்.ஓ மொழியே இருக்கிறது. அதே பயணம் மீண்டும் வழங்குநர் வங்கியிலிருந்து திரும்பி பி.ஓ.எஸ் மெஷினுக்கு வரும் வரை நிடிக்கிறது . இது வங்கிகளும், பேய்மெண்ட் சிஸ்டமும் ஏற்கனவே ஒத்துக்கொள்கின்ற வழிமுறையாகும். 

பேய்மெண்ட் டொமைன் பற்றி படிக்க வேண்டுமெனில் இந்த ஐ.எஸ்.ஓ ஃபார்மேட் தகவல் பரிமாற்றத்தைப் புரிந்து கொள்ள வேண்டியது அவசியமாகும். ஒரு சில முக்கியமான ஐ.எஸ்.ஓ பீல்ட் களைப் பற்றி சொல்கிறேன். எம்.ஐ.டி (MIT – Message Type Indicator மெசேஜ் டைப் இண்டிகேட்டர்) என்பது ஒரு ஃபீல்ட். அதாவது அந்த பரிவர்த்தனை எப்படிப்பட்டது என்பதைக் குறிப்பிடும் இடம் இது. இதை டேட்டா எலிமெண்ட் 000 (DE 000) என்று சொல்வார்கள். இது மிக மிக முக்கியமான தகவல்.

உதாரணமாக பி.ஓ.எஸ் மெஷின் இந்த டேட்டா எலிமெண்டில் 0100 எனும் தகவலை வைத்து அனுப்பினால் இது ஒரு பர்ச்சேஸ் பரிவர்த்தனை (Purchase Transaction) என்று அர்த்தம். இதைப் பெறுகிற அக்யூரர் வங்கி அதை அப்படியே பேய்மெண்ட் சிஸ்டத்துக்கு அனுப்பும், அது பின்னர் வழங்குநர் வங்கிக்கு செல்லும். அந்த வங்கி எல்லாவற்றையும் சரிபார்த்து, சரியாய் இருக்கிறது என கண்டுகொண்டால், 0110 என ஒரு தகவலை திருப்ப அனுப்பும். ‘உன் தகவல் கிடைத்தது, இதோ என்னுடைய பதில்’ என்பது இதன் பொருள். அந்த தகவல் பி.ஓ.எஸ் மெஷினை வந்தடையும் போது தான் தகவல கடைக்காரர் சிரித்துக் கொண்டே பொருட்களைத் தருவார்.

( தொடரும் )

thanthi

உலக தகவல் வளர்ச்சி தினம்

Image result for world information day
புறாக்களின் கால்களில் தகவல்களைக் கட்டி அனுப்பிய கதைகள் இப்போது வேடிக்கையாய் இருந்தாலும், வரலாற்றில் அது நிகழ்த்திய பங்களிப்பு மகத்தானது. கடல், மலை கடந்து இன்னொரு ஊருக்கு, இன்னொரு நாட்டுக்கு செய்திகளை அனுப்ப புறாக்கள் தான் பயன்பட்டன.
ஒற்றர்கள் தகவல்களைச் சுமந்து செல்வதில் இருந்த தாமதங்களையும், ‘தகவல் கசிவு’ போன்ற பாதுகாப்பு சிக்கல்களையும் புறாக்கள் சரிசெய்தன. கால்நிலைகளைப் பொருட்படுத்தாமல் அவை கன கட்சிதமாகத் தகவல் பரிமாற்றை நிகழ்த்திக் காட்டின.
வரலாற்றுப் பதிவுகள் நமக்கு தகவல் பரிமாற்றத்தின் பல்வேறு நிலைகளை விளக்கிக் கொண்டே இருக்கின்றன. தோலில் செய்திகளை எழுதி வைப்பது, கல்வெட்டுகளில் செய்திகளைக் கொத்தி வைப்பது, கணிமண் ஓடுகளில் தகவல்களை எழுதி வைப்பது, ஓலைகளில் செய்திகளை பொறித்து வைப்பது என தகவல் வளர்ச்சி ஒவ்வொரு காலத்துக்கும் ஏற்ற வகையில் வளர்ந்து கொண்டே வருகிறது.
தபால் நிலையங்கள், அஞ்சல் துறை போன்றவையெல்லாம் வந்தபின் தகவல் பரிமாற்றங்கள் பெருமளவில் வளர்ச்சியடைந்தன. இதன் வேர்கள் கிமு ஆறாம் நூற்றாண்டில் என்றாலும் கிபி பதினாறாம் நூற்றாண்டில் தான் இது முறைப்படுத்தப்பட்ட ஒரு வடிவத்தை எட்டியது. இந்தியாவில் ஆங்கிலேயரின் ஆட்சிக்காலம் வந்தபின்பு தான் இது வளர ஆரம்பித்தது.
கடந்த தலைமுறை மக்களுக்கெல்லாம் இன்னும் நினைவுகளில் அஞ்சல் நிலையங்கள் நிழலாடும் என்பதில் சந்தேகமில்லை. இன்லண்ட் லெட்டர்களின் ஓரங்களிலும் கிறுக்கி எழுதிய சுவாரஸ்ய நினைவுகள் விலகுவதில்லை. போஸ்ட் கார்ட், போஸ்ட் கவர், இன்லண்ட் லெட்டர் போன்றவை தான் தகவல் பரிமாற்றத்தின் ஒரே ஆயுதமாக வலுவாக இருந்த காலகட்டம் நீளமானது.
தொலைபேசிப் பயன்பாடு வந்தபின் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக எழுத்து பரிமாற்றங்கள் குறையத் துவங்கின. இருந்தாலும் ஸ்மார்ட்போன்களின் காலம் வரை அஞ்சல் துறையின் பங்களிப்பு தொடர்ந்து கொண்டே தான் இருந்தது.
தொலைபேசி சேவை இந்தியாவில் 1881 களில் ஆரம்பிக்கப்பட்டபோது இந்திய அளவில் நூறை விடக் குறைவான எண்ணிக்கையில் தான் வாடிக்கையாளர்கள் இருந்தனர். அது படிப்படியாக வளர்ந்து 1990களில் 200 பேருக்கு ஒரு தொலைபேசி எனுமளவில் வந்து நின்றது. இன்றைக்கு ஆளுக்கு ரெண்டு தொலைபேசியை வைத்துக் கொண்டு அலைகின்ற சூழல் உருவாகியிருக்கிறது.
தொலைபேசிக்கும், செல்போன்களுக்குமிடையே நுழைந்த ஒரு தகவல் தொழில்நுட்பம் பேஜர். துரதிர்ஷ்டவசமாக அதன் ஆயுள் மிக மிகக் குறைவாக இருந்தது. பெல்டில் கட்டப்பட்டிருக்கும் ஒரு சின்ன கருவியில் செய்திகள் வரும். இது பெரும்பாலும் நிறுவனங்கள் தங்களுடைய விற்பனை பிரதிநிதிகளுக்கு செய்திகளை அனுப்பும் வகையில் பயன்பட்டது.
செல்போன் வந்தபின் எஸ்.எம்.எஸ்கள் பேஜரின் தேவையை முழுவதுமாக ஒழித்து விட்டன. அந்தஸ்தின் அடையாளம், செல்வந்தர்களுக்கே உரியது என்றெல்லாம் இருந்த செல்போன்கள் இன்றைக்கு குடிசைகளிலும் நிரம்பியிருக்கின்றன.
இப்போது ஸ்மார்ட்போன்களின் காலம். இணையத்தின் வருகைக்குப் பின் ஸ்மார்போன்களின் சிம்மாசனம் சரியவேயில்லை. ஸ்மார்ட் போன்கள் தின்று ஏப்பம் விட்ட தொழில் நுட்பங்கள் கொஞ்ச நஞ்சமல்ல. இன்லெண்ட் லெட்டர்களை மின்னஞ்சல்கள் விழுங்கின. பேஜர்களை எஸ்.எம்.எஸ்கள் தின்று தீர்த்தன. தந்திச் சேவையை குறுஞ்செய்திகள் இல்லாமல் செய்து விட்டன. கேசட்கள், சிடிக்கள் போன்றவற்றை டிஜிடல் வடிவ எம்பி3 கள் இல்லாமல் செய்து விட்டன. டிவிடிக்களை டிஜிடல் வீடியோக்கள் முழுங்கி விட்டன. வகை வகையாய் வந்து கொண்டிருந்த கேமராக்களை செல்போன்களின் கேமராக்கள் நாடுகடத்தி விட்டன.
இணையமும் , சமூக வலைத்தளங்களும், ஸ்மார்ட் போன்களும் தகவல் வளர்ச்சியை முன்னெப்போதும் இல்லாத அளவுக்கு உயரத்தில் கொண்டு போய் வைத்திருக்கின்றன.
நிகழ்ச்சிகள் நடந்து கொண்டிருக்கும் போதே லைவ் ஆக காண்பிக்க ஃபேஸ்புக் லைவ் உட்பட பல்வேறு செயலிகள் இருக்கின்றன. வெளிநாடுகளில் நடக்கின்ற காதுகுத்து, கல்யாணங்களை ஊரின் கிராமத்து சொந்தங்களும் இப்போது திண்ணையில் அமர்ந்து கொண்டே ரசிக்க முடிகிறது.
வீடியோ சேட்கள் தகவல் பரிமாற்றத்தை உணர்வு ரீதியாக மாற்றியிருக்கிறது. ‘எண்ணை தேய்ச்சு குளிடா’ என தூரதேசத்தில் இருக்கும் மகனுக்கு அம்மா தன் வெற்றிலை வாயோடு செய்தியைச் சொல்ல முடிகிறது. வீட்டில் இருக்கும் குழந்தையோடு அலுவலகத்தில் இருக்கும் அம்மா ‘சாப்டியா ?’ என நலம் விசாரிக்க முடிகிறது. நள்ளிரவு தாண்டிய பொழுதுகளிலும் நட்புகளும், காதல்களும் கவித்துவம் பேசித் திரிய முடிகிறது.
அலெக்ஸா, இன்னிக்கு மழை பெய்யுமா ? சிரி, நுங்கம்பாக்கம் டிராபிக் எப்படி ? கூகிள், நல்லதா ஒரு பாட்டி போடு என இப்போது நமது கேள்விகளுக்குப் பதில் சொல்ல கருவிகள் காது திறந்துக் காத்திருக்கின்றன.
உலகம் முழுவதும் இன்றைக்கு தகவல்கள் நிரம்பியிருக்கின்றன. அவையே நிறுவனங்களுக்கு லாபத்தை கோடி கோடியாய் கொட்டிக் கொடுக்கின்றன. பிக்டேட்டா, இண்டர் நெட் ஆஃப் திங்க்ஸ், மெஷின் லேர்ணிங், ஆர்டிஃபிஷியல் இண்டெலிஜெண்ட் என எல்லாமே இன்றைக்கு தகவல்களின் மேல் கட்டமைக்கப்பட்ட தொழில்நுட்பங்களே.
உலக தகவல் வளர்ச்சி தினத்தில் நாம் மனதில் கொள்ள வேண்டிய ஒரே ஒரு விஷயம், இன்றைக்கு எதுவும் ரகசியமாய் இல்லை என்பது தான். பொதுவெளியில் பேசுகின்ற, பகிர்கின்ற, எழுதுகின்ற எல்லா செய்திகளும் ஏதோ ஒரு தொழில்நுட்பத்தின் காது வழியாக இன்னொரு தொழில்நுட்பத்தின் மனசுக்குள் போய் அமர்ந்து கொள்கிறது. அதை அழிக்க முடியாது, ராவணத் தலை போல வெட்ட வெட்ட முளைத்துக் கொண்டே இருக்கும். விழிப்பாய் இருப்போம் !
*
சேவியர்

ஓடவும் முடியாது, ஒளியவும் முடியாது 

Image result for digital security

வீட்டை விட்டு வெளியே கிளம்பும் போது ஒரு தடவைக்கு நாலு தடவை  பூட்டை இழுத்துப் பார்த்து, கதவைத் தள்ளிப் பார்த்து எல்லாம் பத்திரமாய் இருக்கிறது என திருப்திப்பட்டு விட்டு கிளம்புகிறோம். ஒருவேளை வீடு பத்திரமாய் இருக்கலாம், ஆனால் வெளியே கிளம்பும் நாம் பத்திரமாய் இருக்கிறோமா ? “இல்லை” என்பதே கசப்பான உண்மை !

தொழில்நுட்பத்தின் மூன்றாவது கண் நம்மை கண நேரமும் விடாமல் கண்காணித்துக் கொண்டே இருக்கிறது. இந்த கணம் நீங்கள் எங்கே இருக்கிறீர்கள், என்ன செய்து கொண்டிருக்கிறீர்கள் என்பது மூன்றாவது கண்ணுக்குத் தெரியும். 

உங்களுக்கு என்ன பிடிக்கும் என்ன பிடிக்காது என்பது உங்கள் வாழ்க்கைத் துணையை விட அதிகமாய் அந்த மூன்றாவது கண்ணுக்குத் தெரியும். உங்களுடைய தினசரி நடவடிக்கை என்ன என்பது உங்களை விடத் துல்லியமாய் அந்த மூன்றாவது கண்ணுக்குத் தெரியும். 

சில ஆண்டுகளுக்கு முன்பு வரை போன் பயன்படுத்துவது நமது வசதிக்கான ஒன்றாகவே இருந்தது. ஆனால் இன்று நாம் போன் பயன்படுத்துவது நிறுவனங்களின் வளர்ச்சிக்காக என மாறிப் போய்விட்டது. நாம் எங்கே செல்கிறோம் என்பதையும், நாம் என்ன செய்கிறோம் என்பதையும், நாம் எதை செய்யாமல் விடுகிறோம் என்பதையும் ஸ்மார்ட்போன் டிஜிடல் தகவல்களாக எங்கெங்கோ அனுப்பிக் கொண்டே இருக்கிறது. ஒரு லைவ் கிரிக்கெட் வர்ணனையைப் போல நம்மைப் பற்றிய தகவல்கள் சர்வர்களில் சேமிக்கப்படுகின்றன.

இந்தத் தகவல்கள் தான் நிறுவனங்களின் பணம் காய்க்கும் மரம். இந்த தகவல்கள் தான் தொட்டதையெல்லாம் பொன்னாக்கித் தரும் வரம். இவனிடம் என்ன விற்கலாம், இவனிடம் என்ன பேசலாம், இவனிடமிருந்து நமக்கு என்ன கிடைக்கும் என்பதையெல்லாம் இந்த தகவல்களைக் கொண்டு தான் கணிக்கிறார்கள். அதற்காக இருப்பவை தான் பிக்டேட்டா அனாலிடிக்ஸ், அதற்கான அல்காரிதங்கள் போன்ற தொழில் நுட்பங்களெல்லாம்  

பொதுவாக நிறுவனங்கள் இவற்றையெல்லாம் தங்களுடைய தொழில் வளர்ச்சிக்காகவும், விற்பனை வளர்ச்சிக்காகவும் தான் பயன்படுத்துகின்றன. ஆனால் இந்த தகவல்களைக் கொண்டு என்ன வேண்டுமானாலும் செய்யலாம் எனும் அச்சம் எல்லோரிடமும் உண்டு. குறிப்பாக, இந்த தகவல் திருடப்பட்டால் என்னவாகும் ? அதைக் கொண்டு நமது உடமைகளுக்கோ, உயிருக்கோ ஆபத்து ஏற்பட்டால் என்ன செய்வது எனும் அச்சம் வெகு நியாயமானது.

நமது தேசம் டிஜிடல் பரிவர்த்தனைகளை நோக்கி தீவிரமாய்ப் பயணித்துக் கொண்டிருக்கிறது. இந்தக் கால்கட்டத்தில் நமது ஸ்மார்ட் போன்களே நமக்கு பெரும்பாலான பரிவர்த்தனைகளை நிறைவேற்றித் தருகின்றன. பேடிஎம் ஆகவோ, வங்கிக் கணக்குகளாகவோ, கூகிள் பே யாகவோ ஏதோ ஒரு வடிவத்தில் நமது தகவல்களெல்லாம் ஸ்மார்ட்போன் வழியாகத் தான் பயணமாகின்றன. 

இந்தத் தகவல்களை நாம் பயன்படுத்தும் ஆப்களோ, நமது இணைய சேவை வழங்கு நிறுவனங்களோ, நமது மௌபைல் கம்பெனிகளோ திருடிக் கொள்வதற்கான வாய்ப்புகள் உண்டு. மால்வேர்கள், வாட்ஸப் மெசேஜ்களாகவோ, மின்னஞ்சல் அட்டாச்மெண்ட்களாகவோ நமது ஸ்மார்ட்போன் கதவைத் தட்டிக் கொண்டே இருக்கின்றன. நம்பிக்கையில்லாத லிங்க்களையோ, அட்டாச்மெண்ட்களையோ ஒரே ஒரு முறை கிளிக்கி விட்டால் கூட நமது தகவல்கள் தொலைந்து போக வாய்ப்பு உண்டு

நாம் பலமுறை ஏமாந்து போகக்கூடிய ஒரு இடம் வைஃபை. இலவச வைஃபை அல்லது பொது இடங்களில் கிடைக்கின்ற கட்டண வைஃபைக்கள் பாதுகாப்பற்றவை. நமது மொபைலை அத்தகைய வைஃபையில் இணைத்தால் நமது ஸ்மார்ட்போனில் இருக்கும் எந்தத் தகவலையும் பறிகொடுக்கும் வாய்ப்பு உருவாகும். 

எங்கே சென்றாலும் தூக்கி சுமக்கும் ஸ்மார்ட்போன்கள் தங்களது இருப்பிடத்தை எப்போதும் இன்னொரு இடத்துக்கு அனுப்பிக் கொண்டே இருக்கின்றன. ஜியோ லொக்கேஷன் எனப்படும் இந்த தகவல் நமது போனின் இருப்பிடத்தை துல்லியமாய்ச் சொல்லி, நாம் எங்கே இருக்கிறோம் என்பதை பதிவு செய்கிறது. நாம் மட்டுமல்ல, நமக்குப் பக்கத்தில் நமது நண்பர்களின் போன்கள் இருந்தால் எத்தனை பேர் எங்கே இருக்கிறோம் என்பதையெல்லாம் சொல்லிவிடும். 

அப்படின்னா லொக்கேஷனை ஆஃப் பண்ணிடலாம் பிரச்சினையில்லை என நினைப்பீர்கள். அது தான் இல்லை. இப்போது நமது இருப்பிடத்தை வெறும் லொக்கேஷன் சர்வீஸ் மட்டும் கண்டுபிடிப்பதில்லை. ஆஸிலரோ மீட்டர், பாரோ மீட்டர், மேக்னடோமீட்டர் உட்பட பல சென்சார்களும் போனின் இருப்பிடத்தைத் துல்லியமாய் கண்டு சொல்கின்றன. 

அதே போல நாம் மொபைலில் இன்ஸ்டால் செய்யும் ஆப்கள் மிகப்பெரிய ஆபத்தின் திறவு கோலாய் இருக்க வாய்ப்பு உண்டு. ஆப்களை இன்ஸ்டால் செய்யும் போது நாம் அது கேட்கின்ற அனுமதிகளுக்கெல்லாம் ‘ஓகே… ஓகே” என சொல்லிக் கொள்கிறோம். நமது காண்டாட்க், கேமரா போன்றவற்றை இயக்கும் அனுமதியை நாமாகவே கொடுத்து விடுகிறோம். அது போலியான அல்லது பாதுகாப்பற்ற அப் ஆக இருக்கும் பட்சத்தில் நமது தகவல்கள் மிக மிக எளிதாக திருடப்பட்டு விடுகின்றன. 

இப்போது சில புதிய திடுக்கிட வைக்கும் தனிமனித சுதந்திர மீறல்கள் வந்திருக்கின்றன. அதில் ஒன்று கேமரா ஹேக்கிங். நமது மொபைலில் உள்ள கேமராவையோ, நமது கணினியில் உள்ள வெப்கேமையோ தொலைவிலிருந்தே  இயக்குவது. கேமரா இயங்கிக் கொண்டிருப்பது, நமக்குத் தெரியாது. நமது செல்போன் கேமரா காட்டுகின்ற விஷயங்களையெல்லாம் தொலைவிலுள்ள சேமிப்பு தளங்களில் சேமிக்கப்படும். அது எப்படி வேண்டுமானாலும் பயன்படுத்தப்படலாம். 

இன்னொன்று போனிலுள்ள மைக்ரோபோன் மூலமாக நேர்கிறது. நமது உரையாடல்கள் நமக்குத் தெரியாமலேயே காதுகொடுத்துக் கேட்கப்பட்டு இன்னொரு இடத்துக்கு அனுப்பப்படும் ஆபத்து அது. நாம் போனில் பேசுவது மட்டுமல்லாமல், போனை ஆன் பண்ணாமல் பேசுவதைக் கூட ரகசியமாய் ஒட்டுக்கேட்கும் ஆபத்து இதில் உண்டு. கூகிள் ஹோம், அலெக்ஸா, சிரி போன்றவையெல்லாம் எப்போதுமே நமது உரையாடல்களைக் கவனித்துக் கொண்டிருக்கின்றன என்பது நினைவில் இருக்கட்டும். 

ஏற்கனவே ஒருவர் இன்னொருவரிடம் பேசுவதை ரெக்கார்ட் செய்யும் வசதிகள் இருக்கின்றன. மொபைல் நிறுவனங்களோ, ஆப்ஸ்களோ, இணைய சேவை வழங்கும் நிறுவனங்களோ நினைத்தால் யாருடைய பேச்சை வேண்டுமானாலும் ரெக்கார்ட் செய்யலாம் எனும் வசதியை இன்றைய தொழில் நுட்பம் தந்திருக்கிறது. இதனால் எவ்வளவு ரகசியமாய் நாம் கிசுகிசுத்தாலும் அது பொதுவெளியில் வரும்  வாய்ப்பு உண்டு. 

அதே போல நமது சேட்கள், மின்னஞ்சல்கள் எல்லாமே தொழில்நுப்டத்தின் கண்களால் வாசிக்கப்பட்ட பின்பு தான் அடுத்த நபருக்குச் சென்று சேர்கிறது. அடுத்தவருக்கு வருகின்ற லெட்டரைப் படிக்கக் கூடாது எனும் நாகரீகமும், அடுத்தவருடைய பேச்சை ஒட்டுக் கேட்கக் கூடாது எனும் நாகரீகமும் தொழில்நுட்ப உலகில் செல்லாக்காசாகி விட்டன. 

நாம் மொபைலில் எடுக்கின்ற போட்டோக்களை சில ஆப்கள் திருடுகின்றன என சமீபத்தில் ஒரு தொழில்நுட்பக் கட்டுரை சொன்னது. நமது புகைப்படத்தை வைத்து அது எங்கே எப்போது எடுக்கப்பட்டது போன்ற தகவல்களையெல்லாம் தொழில்நுட்பம் புட்டுப் புட்டு வைக்கிறது. 

நவீன செல்போன்களில் ஏகப்பட்ட சென்சாகள் இருக்கின்றன. நமது கை அசைவையும், கண் அசைவையும் கண்காணிக்கும் சென்சார்கள் இருக்கின்றன. நாம் எந்த மாடியில் இருக்கிறோம் என்பதைக் கூட பாரோ மீட்டர்  எனும் சென்சார் அனுப்பும் செய்தியால் அறிய முடியும். சென்சார்களுக்கென ஆப்ஸ் தனி அனுமதி கேட்பதில்லை. எனவே எந்த ஆப் டவுன்லோட் செய்தாலும் இந்த சென்சார்கள் அதனுடன் இணைந்து கொள்ளும். 

நமது செல்போனில் நாம் டைப் செய்யும் விஷயங்களைத் திருடவும், நமது பாஸ்வேர்ட் போன்றவற்றை கண்டறியவும் கூட மென்பொருட்கள் உள்ளன. வெறுமனே மொபைலில் டைப் செய்து விட்டு டெலீட் செய்தால் கூட, எதையெல்லாம் டைப் செய்தோம் எதையெல்லாம் டெலீட் செய்தோம் என்பதையும் தொழில்நுட்பம் குறித்து வைத்துக் கொள்கிறது என்றால் பார்த்துக் கொள்ளுங்கள்.

இப்படி உங்களுடன் கூடவே இருந்து உங்களைப் பற்றிய அத்தனைத் தகவல்களையும் புட்டுப் புட்டு வைக்கின்றன ஸ்மார்ட்போன்களும், அதனுடன் இணைந்த நவீன தொழில்நுட்பங்களும். நாளை உங்களுடைய டிரைவிங் ஸ்பீடுக்குத் தக்கபடி உங்களுடைய கார் இன்சூரன்ஸ் அதிகரிக்கலாம், உங்களுடைய ‘தண்ணி அடிக்கும்’ பழக்கத்துக்கு ஏற்ப உங்களுடைய ஹெல்த் இன்சூரன்ஸ் அதிகரிக்கலாம். ஏன் உங்கள் அலுவலக பெர்ஃபாமன்ஸைக் கூட உங்கள் மொபைல் தரும் டேட்டாவைக் கொண்டே முடிவும் செய்து விடலாம். 

‘ஓடவும் முடியாது, ஒளியவும் முடியாது ஐ வில் பி வாச்சிங்’ என்பது பிக் பாஸை விட தொழில்நுப்டத்துக்கே அதிகம் பொருந்தும். இந்த சூழலில் பாதுகாப்பாய் இருப்பது எப்படி ?

  1. ஸ்மார்ட்போன்களை அங்கும், இங்கும் வைத்துச் செல்லாதீர்கள். பாதுகாப்பாய் வைத்திருங்கள். அவ்வப்போது பேக்கப் எடுத்துக் கொள்ளுங்கள்
  2. புளூடூத், வைஃபை போன்றவற்றை தேவையற்ற நேரங்களில் ஆஃப் செய்தே வைத்திருங்கள்.
  3. மிக மிக அவசியமான ஆப்ஸ் மட்டும் உங்களிடம் இருக்கட்டும். அதுவும் அங்கீகரிக்கப்பட்ட இடங்களிலிருந்து மட்டும் தரவிறக்கம் செய்யுங்கள்.
  4. சந்தேகத்துக்கு இடமான எந்த ஒரு லிங்கையோ, அட்டாச்மெண்டையோ கிளிக்காதீர்கள். 
  5. போனுக்கு கடின பாஸ்வேர்ட் போட்டு மூடி வையுங்கள். ஆப்ஸ்களைப் பயன்படுத்தியபின் முறையாய் எக்ஸிட் செய்யுங்கள். 
  6. பொது வைஃபைகளில் இணையாதீர்கள். அப்படியே இணைய வேண்டிய கட்டாயமான சூழல் வந்தாலும் பண பரிவர்த்தனைகள் நடத்தாதீர்கள். ஆட்டோ லாகின் வசதியை ஆன் செய்யாதீர்கள். 
  7. என்கிரிப்ஷன் வசதி இருக்கின்ற மொபைலெனில் அதைப் பயன்படுத்துங்கள். மொபைலின் ஓஎஸ் அப்டேட்களை உடனுக்குடன் நிறுவுங்கள். 
  8. ஒரு நல்ல ஆன் டி வைரஸ் மென்பொருளை பயன்படுத்துங்கள். தொலைவிலிருந்தே மொபைலில் உள்ளவற்றை அழிக்கும் ‘ரிமோட் வைப்’ ஆப்ஷனைப் பயன்படுத்துங்கள். 
  9. பழைய போனை முடிந்தமட்டும் விற்காமல் இருங்கள், அப்படி விற்கவேண்டிய சூழலெனில் மெமரி கார்ட், சிம்கார்ட், இண்டர்னல் மெமரி அனைத்தையும் ஃபார்மேட் செய்யுங்கள். அழிக்கப்பட்ட படங்களையும், தகவல்களையும் தேவையானால்  மீண்டெடுக்கலாம் என்பதை நினைவில் கொள்ளுங்கள்.
  10. ஜியோடேகிங் ஆப்ஷனை ஆஃப் செய்யுங்கள். செக்யூரிடி செட்டிங்ஸை எப்போதுமே அதிகபட்டமாக வையுங்கள்.

*

சேவியர்

தினத்தந்தி

டிஜிடல் வாலெட் நில்.. கவனி.. பயன்படுத்து ( Daily Thanthi )

Image result for digital wallet

நமக்கு முந்தைய தலைமுறை சட்டைப்பையில் ஒரு சின்ன நோட்புக்கும், ஒரு பேனாவும் சொருகி வைத்துக் கொண்டு அலைந்தது. அந்த புத்தகம் தான் அவர்களுடைய ஒட்டு மொத்த கணக்கு வழக்குகளுக்குமான ஆதாரம். அதில் தான் விலாசங்களும், தொலை பேசி எண்களும், கடன் பாக்கிகளும் எழுதப்பட்டிருக்கும்.

இன்றைக்கு அது டிஜிடல் மயமாகிவிட்டது. நமது கையில் இருக்கும் ஸ்மார்ட்போன்கள் தான் நமது நடமாடும் தகவல் பெட்டகம். தொலை பேசி எண்களானாலும் சரி, தகவல்களானாலும் சரி, வங்கிக் கணக்கு விஷயங்களானாலும் சரி எல்லாமே அந்த கையடக்க பெட்டிக்குள் டிஜிடல் வடிவத்தில் இளைப்பாறுகின்றன.

டிஜிடல் பரிவர்த்தனை பாதுகாப்பானதா ? எனும் கேள்வி இன்றைக்கு மலையேறிவிட்டது. அதிலிருக்கும் ஆபத்துகளை அங்கீகரித்துக் கொண்டு அடுத்த கட்டத்தை நோக்கி மக்கள் முன்னேறிவிட்டார்கள். அது தருகின்ற வசதிக்காக, சில சவால்களை எதிர்கொள்ளவும் அவர்கள் தயாராக இருக்கின்றனர்.

உதாரணமாக நீண்ட நெடிய கியூவில் சில மணி நேரங்கள் காத்திருப்பதை விட ஒரு சின்ன ஆபத்து வரலாம் எனும் எச்சரிக்கை உணர்வுடன் ஆன்லைனில் பில் கட்டுவதையே மக்கள் இன்று விரும்புகின்றனர். தியேட்டரில் கவுண்டர் முன்னால் அதிகாலையிலேயே நின்று மண்டை உடைய, இரத்தம் சொட்டச் சொட்ட முதல் காட்சி டிக்கெட் வாங்கியதெல்லாம் வரலாறுகளாகிவிட்டன. இன்று ஏதோ ஒரு ஆப் தான் நமக்கு டிக்கெட்களை வசதியாய் வாங்கித் தருகிறது.

வணிகம் எப்போதும் மக்களுடைய வசதிக்கு ஏற்ப கடைகளை விரித்துக் கொண்டே இருக்கும். இன்றைக்கு மக்களின் டிஜிடல் பயன்பாட்டை முன்னிறுத்தி தான் ஏகப்பட்ட புதிய பிஸினஸ் முறைகள் கிளர்ந்தெழுந்து கொண்டிருக்கின்றன. டிஜிடலைத் தொடாத எந்த தொழிலும் இனிமேல் வெற்றி பெற முடியாது என்பது எழுதப்படாத விதி. அது உணவகம், மருத்துவம் போன்ற அடிப்படை விஷயங்களானாலும் கூட.

டிஜிடல் வாலெட்கள் இன்றைக்கு வசீகர அம்சமாக மாறியிருப்பதற்கும், புதிது புதிதாய் முளைத்தெழும்புவதற்கும் அது தான் காரணம். உதாரணமாக பேடிஎம், மொபிவிக், பேயு, கூகிள் பே, ஆப்பிள் பே, ஓலா மணி இத்யாதி இத்யாதி என ஏகப்பட்ட வாலெட் சேவைகள் இன்றைக்கு களத்தில் குதித்திருக்கின்றன. அவற்றில் சில, மிக வெற்றிகரமாக காலூன்றியும் இருக்கின்றன.

பயனர்களுக்கு எதைப் பயன்படுத்தலாம் ? எது நல்லது ? எது ஆபத்தில்லாதது எனும் கேள்விகள் எழுவது சகஜம். குறிப்பாக சில நிறுவனங்கள் ஏகப்பட்ட தள்ளுபடிகளை அள்ளி வீசுகின்றன, ஏகப்பட்ட ‘கேஷ் பேக்’ ஆஃபர்களை கொட்டித் தருகின்றன. ‘ஆயிரம் ரூபாய்க்குப் பொருள் வாங்கினேன். பொருளும் நல்லாயிருக்கு முன்னூறு ரூபா கேஷ்பேக்கா வந்துடுச்சு’ என மக்கள் பேசுவதை அடிக்கடி கேட்கமுடிகிறது.

இவ்ளோ கம்மியான விலைக்கு பொருளை விற்றால் எப்படி நிறுவனத்துக்குக் கட்டுப்படியாகிறது எனும் கேள்வி கூட சில வேளைகளில் நமக்கு எழுவதுண்டு. ஒரு விஷயத்தை புரிந்து கொள்ள வேண்டும். லாபம் எனும் விஷயம் இல்லாமல் எந்த நிறுவனமும் அதன் சுண்டு விரலைக் கூட பயனர்களை நோக்கி நீட்டுவதில்லை. பெரும்பாலான டிஜிடல் வாலெட் நிறுவனங்களும் அப்படித் தான்.

இவை பயனர்களுக்கும், விற்பனையாளர்களுக்கும் இடையே ஒரு பாலம் போல இருக்கின்றன. பயனர்களின் தேவையை, விற்பனையாளர்களிடமிருந்து வாங்கி தங்கள் மூலமாக பரிவர்த்தனை செய்கின்றன. இந்த நிறுவனங்களில் லாபம் பல வகைகளில் வருகின்றன. ஒன்று, விற்பனையாளர்களிடமிருந்து ஒரு தொகையை கமிஷனாகப் பெறுகின்றன. சில சேவைகளுக்கு பயனர்களிடமிருந்தே கட்டணத்தைப் பெறுகின்றன.

இன்னொன்று தங்கள் மூலமாக நடைபெறுகின்ற பரிவர்த்தனைகளான பல கோடி ரூபாய்களை ஒரு குறிப்பிட்ட காலம் தங்களுடைய கட்டுப்பாட்டில் வைத்திருந்து பல இடங்களில் முதலீடு செய்கின்றன.

உதாரணமாக, உங்களுக்கு 300 ரூபாய் பணம் திரும்ப வருகிறதெனில் அது உங்கள் பாக்கெட்டில் பணமாக வருவதில்லை. அது பேடிஎம் மணியாகவோ, ஓலா மணியாகவோ ஏதோ ஒரு டிஜிடல் வடிவத்தில் தான் இருக்கும். உண்மையில் அந்த பணம் நீங்கள் பயன்படுத்தும் வரை அவர்களுடைய கட்டுப்பாட்டில் தான் இருக்கும். ஒரு கோடி பேருக்கு 300 ரூபாய் கிடைத்தால் அந்த முன்னூறு கோடிரூபாயும் உண்மையில் அவர்களிடம் தான் இருக்கும்.

இந்த பணத்தை வைத்திருக்கின்ற வங்கியும் நிறுவனத்துக்கு வட்டி கொடுக்கும், அந்த பணத்தை முதலீடு செய்யும்போதும் கணிசமான லாபம் கிடைக்கும், அந்த பரிவர்த்தனைகளுக்கும் நல்ல கட்டணம் கிடைக்கும், இவையெல்லாம் போக விளம்பரங்களை தளங்களில் வெளியிடுவதன் மூலமும் பணம் கிடைக்கும்.

இந்த நிறுவனங்களைப் பயன்படுத்துவதில் ஏதேனும் ஆபத்து உண்டா ? என்றால் சில ஆபத்துகள் உண்டு என்பதே பதில். உதாரணமாக, இவை உங்களுக்கும் உங்களுடைய வங்கிக்கும் இடையேயான பாலமாக இருக்கின்றன. உங்களுடைய முக்கியமான தகவல்கள் இந்த இடைநிறுவனத்திற்குக் கிடைக்கிறது. அவற்றை அவை தவறாகப் பயன்படுத்துவதில்லை, காரணம் நீங்கள் அவர்களுடைய கஸ்டமர். ஆனால் அவர்களிடமிருந்து அவை திருடப்படலாம், ஹேக்கர்களால் கடத்திச் செல்லப்படலாம் எனும் ஆபத்து உண்டு.

எனினும், இன்றைய நவீன தொழில்நுட்பங்கள் இத்தகைய நிறுவனங்களின் பாதுகாப்பையும் என்கிரிப்ஷன் டெக்னாலஜி மூலமாக உறுதி செய்கின்றன. இதன்மூலம் தகவல்கள் திருடப்படுவது குறையும். ஆயிரம் தான் இருந்தாலும், டிஜிடல் பயன்பாட்டுக்கே உரிய ஆபத்துகள் இவற்றிலும் உண்டு

டிஜிடலை முழுமையாய் ஒதுக்கி விடவே முடியாது எனும் காலகட்டத்தில் நாம் வாழ்கிறோம். விரும்பியோ, விரும்பாமலோ அந்த சூழல் உருவாகியிருக்கிறது.

இத்தகைய சூழலில் பாதுகாப்பாய் இருக்க இந்த அடிப்படை விஷயங்களை மனதில் கொள்ளுங்கள்.

1. கஷ்டம் பார்க்காமல் மிகவும் கடினமான பாஸ்வேர்ட் பயன்படுத்துங்கள். அதை அடிக்கடி மாற்றுங்கள்.

2. உங்கள் ஸ்மார்ட்போன் எப்போதும் லாக் செய்யப்பட்ட நிலையிலேயே இருக்குமாறு பார்த்துக் கொள்ளுங்கள்.

3. பொது வைஃபைகளில் அதை இணைக்காதீர்கள். வீட்டை விட்டு வெளியே வந்தால் வைஃபையை அணைத்தே வையுங்கள்.

4. புதிதாக வருகின்ற பாதுகாப்பு அப்டேட்களை உதாசீனம் செய்யாதீர்கள்.

5. எந்த ஆப்பைப் பயன்படுத்தினாலும் அதை பயன்படுத்தியபின் அதை விட்டு முழுமையாக வெளியே வாருங்கள்.

6. அடிக்கடி உங்களுடைய கணக்கு வழக்குகளைப் பார்த்து ஏதேனும் சந்தேகப்படும்படியான பரிவர்த்தனை நடந்திருக்கிறதா என கவனியுங்கள்.

7. பாதுகாப்பற்ற ஆப்களை உங்கள் ஸ்மார்ட்போனில் தரவிறக்கம் செய்யாதீர்கள்.

8. சிறப்பு வைரஸ் பாதுகாப்பு மென்பொருட்களைப் பயன்படுத்துங்கள்.

9. சந்தேகத்துக்கிடமான தளங்களில் ஆன்லைன் பரிவர்த்தனை செய்யாதீர்கள்.

10. உங்கள் பாஸ்வேர்ட், பயனர் பெயர், மின்னஞ்சல் பாஸ்வேர்ட் போன்ற அனைத்தையும் பாதுகாப்பாகவே வைத்திருங்கள்

*

சேவியர்
Daily Thanthi

Article : உனக்கு நீயே நீதிபதி.

Image result for man thinking

சொர்க்கத்தில் நுழைவதற்காக கடவுளின் முன்னால் எல்லோரும் வந்து நிற்கின்றனர். அப்போது ஒரு அறிவிப்பு வருகிறது. “சொர்க்கத்தில் உள்ள சட்டதிட்டங்களில் ஒரு சின்ன மாறுதல். அதன் படி பாலியல் குற்றம் என்பது குற்றப்பட்டியலில் இருந்து நீக்கப்படுகிறது. பூமியில் பாலியல் குற்றம் செய்தவர்களும் சுவர்க்கத்தில் நுழையலாம்”

அறிவிப்பைக் கேட்டவுடன் கூட்டத்தில் நின்றிருந்தவர்களில் பாதி பேர் , “அட… சே.. நல்ல வாய்ப்பை வீணடிச்சுட்டோமே” என மனதில் நினைத்தார்கள். உடனே அடுத்த அறிவிப்பு வந்தது.

“வாய்ப்பை மிஸ் பண்ணிட்டோமே என நினைத்தவர்களெல்லாம் நரகத்துக்கும், மற்றவர்களெல்லாம் சொர்க்கத்துக்கும் வரலாம் “

வேடிக்கையாகச் சொல்லப்பட்ட கதையாக இருந்தாலும் இது சொல்ல வருகின்ற அடிப்படைக் கருத்து என்னவென்றால், “நமது மனதை நாமே வகைப்படுத்தாவிடில் அதனால் பயனில்லை” என்பது தான். வேர்களைக் கவனிக்காவிடில் கனிகள் சுவையாக இருக்காது என்பது தான்.

வெளிப்புறமான சட்டங்களோ, திட்டங்களோ, கட்டாயங்களோ, கண்டிப்புகளோ கொண்டு வருகின்ற மாற்றமானது உள்ளார்ந்த மாற்றத்தை உருவாக்குவதில்லை. மாற்றம் என்பது உள்ளில் உருவாகி வெளிப்படும் போது தான் அது மிகுந்த கனிகொடுக்கின்ற வாழ்க்கையை நமக்குத் தருகிறது.

நமக்கு நியாயமாகத் தீர்ப்பு வழங்கக்கூடியவர்கள் இரண்டே இரண்டு பேர் தான். ஒன்று கடவுள், இன்னொன்று நாம். காரணம், பிறர் நம்மை கணிப்பது நமது வெளிப்படையான செயல்களை வைத்துத் தான். ஆனால் நமக்கு மட்டுமே தெரியும் நமது உள்ளார்ந்த சிந்தனைகள்.

ஒருவரை நோக்கிப் புரிகின்ற புன்னகையை மொழிபெயர்த்தால் என்ன கிடைக்கும் என்பது நமக்கு மட்டுமே தெரியும். அதன் பின்னால் விகாரத்தின் கோரப் பற்கள் மறைந்திருக்கலாம். எரிச்சலின் எரிதழல் ஒளிந்திருக்கலாம். வெறுப்பின் குத்தீட்டிகள் குனிந்திருக்கலாம். பொறாமையின் புலி நகங்கள் புதைந்திருக்கலாம். அது நமக்கு மட்டுமே தெரியும். ஒரு புன்னகை புனிதமானது, அதன் பின்னணி புனிதமா என்பதை யாரும் அறிவதில்லை.

அல்லது நாம் ஒருவருக்கு உதவி செய்ய முன்வரலாம். அதன் பின்னால் மனிதத்தின் இழைகள் இருப்பதாகவே சமூகம் கருதிக் கொள்ளும். ஒருவேளை அதன் பின் நமது பெருமையின் வேர்கள் பற்றியிருக்கலாம். சுயநலத்தின் சன்னல்கள் திறந்திருக்கலாம். அல்லது கட்டாயத்தின் சட்டங்கள் கூட மறைந்திருக்கலாம். அதை அறிவது நாம் மட்டுமே.

இப்படி ஒவ்வொரு விஷயத்திலும் நம்மைப் பற்றிய தெளிவான குற்றப்பத்திரிகையை எழுத நம்மால் மட்டுமே முடியும். தெளிவான குற்றப்பத்திரிகைகளே நமது வாழ்வில் இருக்கின்ற குற்றங்களைக் குறித்த புரிதல்களை நமக்குத் தரும். குற்றங்கள் குறித்த தெளிவே அதை விலக்க வேண்டும் எனும் உந்துதலைத் தரும். அந்த உந்துதலே புனிதத்தை நோக்கிய நமது பயணத்தின் அடிப்படை விஷயம்.

தவறு செய்யவே வாய்ப்பில்லாத ஒரு இடத்தில் நேர்மையாளனாய் இருப்பதில் ஆச்சரியமில்லை. ஆனால் தவறு செய்ய அத்தனை வாய்ப்புகளும் கொட்டிக் கிடக்கின்ற ஒரு இடத்தில் நேர்மையாளராய் இருக்கிறீர்களா என்பதில் தான் நமது வாழ்க்கை அளவிடப்படுகிறது.

அது அலுவலக பேனாவை சொந்த வேலைக்காகப் பயன்படுத்துவதாய் இருந்தாலும் சரி, நேசித்த ஒருவரை உள்ளூர வெறுப்பதானாலும் சரி. சின்ன விஷயமோ, பெரிய விஷயமோ நமது மனமே நம்மை இயக்குகிறது.

மனம் எனும் குதிரைக்கு இடுகின்ற கடிவாளங்கள் வாழ்க்கை எனும் பயணத்தில் வெளிப்படுகின்றன. அந்த கடிவாளங்கள் நமது இயல்பிலிருந்து வெளிப்படும் போது வாழ்க்கை இனிமையாகிறது. அந்த கடிவாளங்கள் கட்டாயத்தின் கட்டுகளாகும் போது வாழ்க்கை வலிமிகுந்ததாகிறது.

நமது வாழ்க்கைக்கு நாமே நீதிபதியாக இருக்க வேண்டும். நம்மை வனையும் குயவனாக நாமே இருக்க வேண்டும். நம்மைச் செதுக்கும் சிற்பியாக நாமே இருக்க வேண்டும். அப்போது தான் நமது வாழ்க்கை அர்த்தமுடையதாகும்.

நமக்கு நாமே நீதிபதியாக இருக்கும்போது, சட்டங்கள் இல்லாவிட்டாலும் நேர்மையாக வாழவேண்டுமெனும் உந்துதல் இருக்கும். யாரும் பார்க்காவிட்டாலும் நம்மை நாமே பார்த்துக் கொள்கிறோம் எனும் எச்சரிக்கை உணர்வு இருக்கும். நமது தவறுகளுக்கான தண்டனையை நாமே பெற்றுக் கொள்ளவேண்டும் எனும் தார்மீக சிந்தனை இருக்கும்.

நமக்கு நாமே நீதிபதியாகும் போது, பிறருக்கு எதிராக நாம் தீர்ப்புகளை எழுத மாட்டோம். அவர்களுக்கு எதிராக அவர்களே வாதிடுவார்கள், தீர்ப்பிடுவார்கள். பிறருடைய வாழ்க்கையில் தேவையற்ற தலையீடுகளைச் செய்யாமல் இருக்கும் போது சமூக பிணைப்பு வலுவடையும்.

ஒவ்வொரு மரமும் செழிப்பாக இருக்கும்போது கானகம் செழிப்பாக இருக்கும். ஒவ்வொரு துளியும் புனிதமாக இருக்கும் போது நதியின் மொத்தமும் தூய்மையாக இருக்கும். ஒவ்வொரு மனிதரும் தன்னைத் தானே செதுக்கும் போது சமூகம் வலிமையாய் இருக்கும்.

நமது பலவீனங்களை மன்னிக்கும் நீதிபதியாக நாம் மாறும் போது, பலவீனங்களை பலங்களாய் மாற்றும் வாய்ப்புகள் கிடைக்கும். நமது பலங்களை நாமே பாராட்டிக் கொள்ளும் போது நமது பலங்களை பயன்களாக மாற்றிக் கொள்ளும் உறுதி உருவாகும். நமது குறைகளை நாமே செதுக்கும் போது நமது வாழ்க்கை அர்த்தம் பெறும்.

ஆனால் ஒன்று, நமக்கு நாமே நீதிபதியாய் மாறுவது, நமது தவறுகளுக்கு அனுமதி வழங்க அல்ல, நமது பிழைகளுக்கு அங்கீகாரம் கொடுக்க அல்ல, நமது குற்றங்களை கண்டுகொள்ளாமல் இருக்க அல்ல. நம்மை நாமே சீர்தூக்கிப் பார்த்து சரிசெய்ய.

ஒவ்வொரு நாளும் நமது செயல்களை நமக்கு முன்னால் கொண்டு நிறுத்தி வாதியாகவும், பிரதிவாதியாகவும் நாமே வாதிடுவோம். அந்த வாதம் நேர்மையாய் இருக்கட்டும். அப்போது நமது பிழைகளும், நமது நல்ல செயல்களும் நமக்கே புரியவரும். அதற்கான தீர்ப்பை நாமே எழுதுவோம்.

நம்மை நாமே சரியாகத் தீர்ப்பிடும்போது சமூகம் நம்மை தவறாகத் தீர்ப்பிடுவதில்லை. நம்மை நாமே திருத்திக் கொள்ளும் போது சமூகம் நம்மை உடைப்பதில்லை. அந்த பணியை நாம் கைக்கொள்ள வேண்டும்.

நமக்கு நாமே நீதிபதியானால்
பிறருக்கு நாம் குற்றவாளியாவதில்லை.

*

முதியவர் அறிவுரையும்; இளையவர் அசட்டையும்

Image result for old and young

பைபிளில் ஒரு சுவாரஸ்யமான கதை உண்டு. இஸ்ரேல் நாட்டின் புதிய அரசனாக ‘ரகபெயாம்’ தேர்ந்தெடுக்கப்பட வேண்டும். அவர் சாலமோன் மன்னனின் மகன். அவனைத் தேடி நாட்டிலுள்ள மக்களெல்லாம் வந்தனர். வந்தவர்கள் அவரிடம் விண்ணப்பம் ஒன்றினை வைத்தனர்.

“ உங்கள் தந்தை எங்களுக்கு ரொம்ப கஷ்டத்தைக் குடுத்தாரு. நீங்க எங்களோட கஷ்டத்தைக் கொஞ்சம் குறைச்சீங்கன்னா, நாங்க காலம் பூரா உங்க பணியாளர்களா இருப்போம்” என்பது தான் அந்த விண்ணப்பம்.

“சரி நீங்க போயிட்டு மூணு நாள் கழிச்சு வாங்க” என சொல்லி அனுப்பினார் ரகபெயாம்.

முதலில் அரண்மனையிலுள்ள முதியோர்களைக் கூப்பிட்டு ஆலோசனை கேட்டார். “நீங்க சொல்லுங்க, என்ன பண்ணலாம் ?”

அவர்கள் அவருக்கு நல்ல ஒரு ஆலோசனை சொன்னார்கள். “அரசே..நீங்க கொஞ்சம் இறங்கி வந்து அவர்களுக்கு இரக்கம் காட்டுங்க. அப்போ உங்களுக்கு அவர்கள் பணிந்திருப்பார்கள்” !

பிறகு அவன் அவனுடைய நண்பர்களான இளைஞர்கள் சிலரிடம் ஆலோசனை கேட்டான். அவர்களோ, “என்னது ? பணிஞ்சு போறதா ? உன் வெயிட் என்னாவது ? உங்க கஷ்டத்தை நான் இன்னும் அதிகமாக்குவேன். சாட்டைக்கு பதில் முள் சாட்டை பயன்படுத்துவேன்னு சொல்லுங்க. அது தான் அரசனுக்குரிய மரியாதை” என்றார்கள்.

ரகபெயாம் முதியோரின் வார்த்தையைப் புறக்கணித்து இளைஞர்கள் சொன்னது போல் செய்தான். மக்கள் கிளர்ந்தெழுந்தனர். அவனை விரட்டியடித்து விட்டு இன்னொருவரை தங்களுக்கு அரசராக்கினார்கள்.

முதியோரின் ஆலோசனையைப் புறக்கணித்த ரகபெயாம் அனைத்தையும் இழந்து வாழ்வில் தோல்வியடைந்தான்.

“மூத்தோர் சொல் முழு நெல்லிக்காய், முன்பு கசக்கும் பின்பு இனிக்கும்” என அம்மா அடிக்கடி சொல்வார். பெரியவர்களுடைய வார்த்தைகளுக்கு வலிமை உண்டு. அவை அவர்களுடைய நீண்டகால அனுபவத்தின் வெளிச்சத்தில் வருபவை. அவை அவர்களுடைய தொலை நோக்குப் பார்வையில் வருபவை. அவர்களுடைய அறிவுரைகள் உணர்ச்சி வேகத்தில் உருவானவை அல்ல, அவை பெரும்பாலும் அவர்கள் கற்றுக்கொண்ட பாடங்களிலிருந்து பெறப்படுபவையே..

முதியவர்களோடு இணைந்து வாழ்கின்ற இளையவர்களைப் பார்த்தால் சட்டென கண்டுபிடித்து விடலாம். அவர்களுடைய அணுகுமுறையில் ஒரு கனிவும் தெளிவும் இருக்கும். முதியவர்களோடு வாழாத இளைஞர்களிடம் பரபரப்பும், பதட்டமும் இருக்கும். காரணம் எளிது. முதியவர்கள் வாழ்க்கையை பயணித்து வந்தவர்கள் அவர்களுடைய அனுபவங்களும், அணுகுமுறைகளும் இளைய தலைமுறைக்கு வரம்., அவர்களுடைய கதைகள் வாழ்வியல் பாடங்களை எளிதாக புரிய வைக்கின்றன.

தாத்தா பாட்டிகளோடு வளர்கின்ற குழந்தைகள் விரைவில் பேசுவார்கள், மன பலத்தோடு வளர்வார்கள் என ஆய்வுகள் சொல்கின்றன என்பதையும் இந்த நேரத்தில் கவனத்தில் கொள்ள வேண்டும்.

முதியவர்கள் தான், கடந்த தலைமுறைக்கும் இந்த தலைமுறைக்கும் இடையே பாலமாக இருப்பவர்கள். அந்த பாலம் உடைபடும் போது இரண்டு தலைமுறைக்கு இடையேயான அறிவுப் பகிர்தலும், உணர்வுப் பகிர்தலும் இல்லாமல் போய்விடும் அபாயம் உண்டு. முதியவர்களை அரவணைப்பது ஒன்றே இந்த உறவு நீட்சிக்கான அடிப்படை ஆதாரம் என்பதை உணர்ந்து கொள்வோம்.

பெரும்பாலும் இளைஞர்கள் உதாசீனப்படுத்தக் கூடிய ஒரு விஷயம் கலாச்சார மாற்றம் சார்ந்தது. கதைகளோடும், உரையாடல்களோடும் வளர்ந்த முதியவர்களுக்கு வாட்ஸப்களும், ஃபேஸ்புக் களும் ஜீரணிக்க முடியாத புதுமைகள். இரவு ஒன்பது மணி ஆனவுடன் தூங்கச் செல்லும் முதியவர்களுக்கு அதிகாலை வரை இளசுகள் அடிக்கும் டிஜிடல் அரட்டை ஒத்துக் கொள்ள முடியாத ஒவ்வாமை ! தங்களுடைய வாழ்க்கை முறையோடு ஒப்பிட்டு அவர்கள் காட்டும் பிடிவாதம் இளசுகளுக்கும், முதியவர்களுக்கும் இடையே மனக் கசப்புகளை உருவாக்கி விடுகிறது.

முதியவர்களோடு சேர்ந்து வாழ்தலும், அவர்களுடைய அறிவுரைகளைக் கேட்டலும் இளைஞர்களுக்கு மட்டும் வலுவூட்டும் செயலல்ல, அது முதியவர்களின் நலனுக்கும் நல்லது என்கின்றன ஆய்வுகள். அவர்களுடைய வாழ்க்கை புதுப்பிக்கப்படுவதாக அவை சொல்கின்றன.

அறுபது வயதுக்கு மேற்பட்ட முதியவர்களிடம் கேட்கும் அறிவுரை ஞானமுள்ளதாய் இருக்கும் எனவும், அவர்களே நீண்ட கால திட்டத்தை மனதில் வைத்து அறிவுரை வழங்க முடியும் என்றும் அமெரிக்காவிலுள்ள டெக்சாஸ் பல்கலைக்கழக ஆய்வு ஒன்று தெரிவித்திருந்தது. “இளைஞர்கள் பாஸ்ட் ஃபுட் போல உடனடி பயன் என்பதை மட்டுமே சிந்திக்கின்றனர். ஆராயாமல் முடிவெடுக்கின்றனர். முதியவர்களோ தொலை நோக்குப் பார்வையுடன் முடிவெடுக்கின்றனர்” ஏன்கிறார் இந்த ஆய்வை நடத்திய பேராசிரியர் ‘டாட் மடாக்ஸ்’ .

முதியவர்கள் வாழ்வில் பல தோல்விகளைச் சந்தித்து கடந்து வந்தவர்கள். பல வெற்றிகளையும் சந்தித்து வந்தவர்கள். வெற்றிகள் தந்த பரவசங்களும், தோல்விகள் தந்த பாடங்களும் அவர்களுடைய இதயத்தின் இயங்கு தசைகளெங்கும் இயங்கிக் கிடக்கும் என்பதில் சந்தேகமில்லை. அவர்கள் தவறிய இடங்களில் நாம் விழாமலும், வெற்றிகளில் மமதை கொள்ளாமலும் இருக்க அவை உதவி புரியும்.

அதே நேரத்தில் இளைஞர்களிடம் இருக்கக்கூடிய சக்தி அபரிமிதமானது. அவர்களுக்கு தொழில்நுட்பமும் இன்றைய அறிவியல் வளர்ச்சியும் தந்திருக்கும் வாய்ப்புகள் அலாதியானவை. அவற்றை இளைஞர்கள் அரவணைக்க நினைப்பார்கள். அது பல நேரங்களில் முதியவர்களுக்குப் புரிவதில்லை. புரியாதவற்றை ஒத்துக் கொள்வது அவர்களுக்கு எப்போதுமே எளிதாய் இருப்பதில்லை.

தாங்கள் வாழ்ந்த காலமே பொற்காலம் எனும் சிந்தனையை அவர்களிடமிருந்து பிரித்து விட முடியாது. நாம் முதியவர்கள் ஆகும்போது “நாம் வாழ்ந்த காலமே பொற்காலம்” என நாமும் சொல்வோம் என்பதில் கடுகளவும் சந்தேகம் இல்லை.  அத்தகைய சிந்தனைகளை கொஞ்சம் விலக்கி வைப்பதே இளைஞர்களின் வலிமையை முழுமையாய் பயன்படுத்த வழிவகை செய்யும்.

முதியவர்களோடு இணைவது எளிதாய் நடப்பதில்லை. ஒரே அலைவரிசையில் சிந்தனைகள் இருப்பதில்லை. ஆனால் இணைந்து விட்டால் அந்த நட்பும், உறவும் எளிதில் உடைபடுவதில்லை.

துரதிர்ஷ்டவசமாக இன்றைக்கு முதியவர்கள் கவனிக்கப்படுவதில்லை. அல்லது அவர்களுக்குரிய மரியாதை சரியான அளவில் கிடைப்பதில்லை. கிராமங்கள் முதியோர் இல்லங்களாகிவிட்டன. இளைஞர்கள் வேலை தேடி நகர்ப்புறங்களுக்கு இடம்பெயர்ந்து விட்டனர். நகர்ப்புறங்களில் இருக்கின்ற முதியவர்களுக்காய் சொகுசான முதியோர் இல்லங்கள் தயாராக்கப்படுகின்றன. அவர்களது அனுபவமும், அவர்களது உறவுகளும் தனிமைப்படுத்தப்படுகின்றன.

வலிகளிலேயே கொடுமையான வலி, தான் உயிருக்கு உயிராய் நேசித்த உறவுகளால் உதாசீனப்படுத்தப்படுவது தான். இன்றைக்கு முதியவர்கள் எதிர்பார்ப்பது சொகுசான வாழ்க்கையல்ல, உறவான வாழ்க்கை. முதியவர்களின் அனுபவங்களை கவனிக்காமல் விடுவது, தேசத்தின் பொக்கிஷங்களை துருப்பிடிக்க விடுவதைப் போன்றது.

இன்று நாம் விதைப்பதையே நாளை நாம் அறுவடை செய்வோம். முதுமையை நாம் மதித்தால், நமது முதுமையும் மதிக்கப்படும். அவர்கள் அன்பினாலும் உறவினாலும் கட்டப்பட்டவர்கள். அவர்களை காயப்படுத்துவது நீங்காத சாபத்தை அள்ளித்தரும்.

முதியவர்களின் அனுபவமும், இளைஞர்களின் மனபலமும் இணைந்து விட்டால் சமூக வீதியில் வெற்றிகளுக்குக் குறைவே இருக்காது !

*

சேவியர்

விடுமுறை, புதுமுறை !

 

Image result for Holiday indian village

முன்பெல்லாம் கோடை விடுமுறை என்றால் பொட்டியைக் கட்டிக்கொண்டு தூரத்தில் இருக்கும் பாட்டி வீட்டுக்கோ, மாமா வீட்டுக்கோ சென்று கொட்டமடிப்பது தான் உலக மகா சந்தோசமாய் இருந்தது. உறவுகளைப் புதுப்பித்துக் கொள்ளவும், படித்துப் படித்து சோர்ந்து போயிருக்கும் மூளையை கொஞ்சம் ரிலாக்ஸ் பண்ணவும் இந்த விடுமுறை நாட்கள் பயன்பட்டன.

இப்போதெல்லாம் விடுமுறையின் அர்த்தமே தலைகீழாய் மாறிவிட்டது. விடுமுறையை பிஸினஸை வளர்த்துக் கொள்வதற்குக் கிடைத்த ஒரு வாய்ப்பாக நிறுவனங்கள் நினைக்கின்றன.

‘க்ரேஷ் கோர்ஸ்” என்பது ஃபேஷன் வார்த்தையாகி விட்டது. சம்மர் டிராயிங் கோர்ஸ், சம்மர் கராட்டே, சம்மர் கிரிக்கெட், சம்மர் கிட்டார் என எங்கும் திடீர் பயிற்சி நிலையங்கள் படையெடுப்பது இந்த காலத்தில் தான். எப்படியாவது தங்கள் பிள்ளைகளை சகலகலா வல்லவர்களாக்க வேண்டும் என கங்கணம் கட்டிக்கொண்டிருப்பவர்களுக்கு இவையெல்லாம் வசீகர அழைப்புகள். நிறுவனங்கள் அலேக்காக ஒரு பெரிய தொகையையும் சுருட்டிக் கொண்டு கடமைக்கு நாலு விஷயங்களைச் சொல்லிக் கொடுத்து விட்டு கிளம்பி விடுவார்கள்.

இன்னும் சிலருக்கு கோடை விடுமுறை தான் நீட், நுழைவுத் தேர்வுகள் போன்றவற்றுக்கான காலம். ‘ஸ்கூல் திறந்தா தாண்டா நமக்கெல்லாம் நிம்மதி’ என குழந்தைகளை அலற வைக்கின்றன இப்போதைய கோடைகாலங்கள் என்பது தான் கசப்பான உண்மை !

கொஞ்சம் நிதானியுங்கள். குழந்தைகளுடைய உடலுக்கும், மனதுக்கும், மூளைக்கும் இடையே சரியான சமநிலை வேன்டும். யானைகளுக்கே புத்துணர்ச்சி முகாம் வைக்கும் நாம், குழந்தைகளுக்கு வைக்காமல் இருப்பது பிழையல்லவா ?

இந்த கோடை விடுமுறையை, விடுமுறையின் உண்மையான அர்த்தத்துக்கு கூட்டிச் செல்வோம். அது குழந்தைகளின் கல்விக்கும், உடலுக்கும் உற்சாகமூட்டும் !

1. ஏட்டுச் சுரைக்காய் கறிக்கு உதவாது ! குழந்தைகள் நமது மண்ணின் வளத்தையும், தன்மையையும் நமது உண்மையான வாழ்க்கை முறையையும் புரிந்து கொள்ள வேண்டும். அதற்கு அவர்களை தமிழகத்தின் ஏதோ ஒரு குக் கிராமத்துக்குக் கூட்டிச் செல்லுங்கள் !

எளிய மக்களின் வாழ்க்கை எப்படி இருக்கிறது. அவர்கள் எவ்வளவு கள்ளம் கபடமில்லாமல் இருக்கிறார்கள். அவர்கள் எப்படி விவசாயம் செய்கிறார்கள் போன்றவையெல்லாம் அவர்கள் நேரடியாக கண்டு உணரட்டும்.

அவர்களுடைய மனதில் விவசாயத்தைப் பற்றியும், விவசாயிகளைப் பற்றியும், அவர்களுடைய வாழ்க்கை முறை பற்றியும் ஒரு நல்ல புரிதல் கிடைக்கும்.

2. மாட்டு வண்டியில் பிள்ளைகளை கூட்டிச் செல்லுங்கள். வயல் வரப்புகளில் ஆடுகளோடு ஓடி விளையாடச் செய்யுங்கள். கிராம்த்து வீடுகளின் கொல்லைப்புறங்களில் கோழிகளோடு ஓடி விளையாட வையுங்கள். பாதுகாப்பான நீர்நிலைகளுக்குக் கூட்டிச் சென்று நீச்சலடிக்கக் கற்றுக் கொடுங்கள். ஓடைகளில் மீன்களைப் பிடிக்கப் பழக்குங்கள்.

இவையெல்லாம் குழந்தைகளை முற்றிலும் புதிய உலகம் ஒன்றுக்குள் அழைத்துச் செல்லும் என்பதில் எள்ளளவும் சந்தேகமில்லை !

3. நமது ஊருக்கு அருகிலேயே உள்ள ஏதேனும் வரலாற்று இடங்களுக்கு பிள்ளைகளைக் கூட்டிச் செல்லுங்கள். பாரதியார் பிறந்த இடம், கட்டபொம்மன் வாழ்ந்த இடம் இப்படி ஏதாவது. அப்படி போவதற்கு முன் குழந்தைகளுக்கு போகின்ற இடத்தையும், அந்த நபரின் வரலாற்றையும், அந்த இடத்தின் முக்கியத்துவத்தையும் விளக்குங்கள். அப்போது அவர்கள் அந்த இடத்துக்குச் செல்லும் போது அதை உணரவும், உள்வாங்கிக் கொள்ளவும் வசதியாக இருக்கும்.

நமது ஊரிலுள்ள வரலாற்றுப் பின்னணிகளையும், நமது என்பதையும் நமது மண்ணின் சிறப்பையும் குழந்தைகள் அறிந்திருப்பது அவசியம்.

4. உறவுகளால் அமைவது தான் வாழ்க்கை. நான்கு சுவர்களுக்குள், செயற்கைக் குளிருக்குள் முடிந்து போவதல்ல ! எனவே தூரத்துச் சொந்தக்காரர்கள், நெருங்கிய உறவினர்கள், நெருங்கிய நண்பர்கள் ஆகியோரின் வீடுகளுக்குச் சென்று நேரம் செலவிடுவதும், அவர்களை வீட்டுக்கு அழைத்து நேரம் செலவிடுவதும் சிறப்பானது !

வாழ்க்கையின் உன்னதம், உறவுகளின் வலிமையில் தான் இருக்கிறது என்பதை குழந்தைகள் உணரவேண்டியது அவசியம்.

5. டிஜிடல் உலகத்தை விட்டு இந்த கோடை விடுமுறையில் குழந்தைகளை வெளியே கொண்டு வாருங்கள். மொபைலையோ, டேப்லெட்டையோ, லேப்டாப்பையோ, தொலைக்காட்சியையோ பார்த்துக் கொண்டே விடுமுறையை அழிக்கும் கலாச்சாரத்தை மாற்றுங்கள்.

டிஜிடல் தவிர்த்த எந்த விளையாட்டையும் ஊக்கப்படுத்துங்கள்.

6. குழந்தைகளோடு அதிக நேரம் செலவிடுங்கள். பெற்றோரோடு அதிகம் இணைந்திருக்கும் பிள்ளைகள் நல்ல சமூக மதிப்பீடுகளையும், பாதுகாப்பு உணர்வையும் கொண்டிருக்கும் என்கின்றன ஆய்வுகள். அத்தகைய நல்ல ஒரு ஆரோக்கிய உலகுக்குள் குழந்தைகளைக் கூட்டிச் செல்லுங்கள்.

குழந்தைகளோடு குழந்தையாய் விளையாடுங்கள். மண்ணில் புரளுங்கள். படம் கிறுக்குங்கள், தோட்டத்தில் செடி வைத்து பொழுதைப் போக்குங்கள். எதை செய்கிறீர்கள் என்பது உங்கள் விருப்பம், ஆனால் அதை குழந்தைகளோடு இணைந்து செய்யுங்கள்.

7. மனிதநேயத்தைக் குழந்தைகளுக்குள் வளரச் செய்யுங்கள். நம்மை விட நலிந்த நிலையில் நிறைய மக்கள் இருக்கிறார்கள். அவர்களுக்கு உதவுவது சக மனிதனாக நம்முடைய தார்மீகக் கடமை என்பதை அவர்களுக்குப் புரிய வையுங்கள்.

ஒரு மனநலம் பாதிக்கப்பட்டோர் விடுதி, ஒரு குழந்தைகள் காப்பகம், ஒரு முதியோர் இல்லம் போன்றவற்றுக்கு குழந்தைகளைக் கூட்டிச் செல்லுங்கள். குறைந்தபட்சம் இரண்டு மணி நேரங்களை அவர்களோடு செலவிடுங்கள்.

இருப்பதைக் கொண்டு ஆனந்தமாய் இருப்பது எப்படி என்பதையும் பிள்ளைகள் கற்றுக் கொள்வார்கள். பிறருக்கு உதவ வேண்டும் எனும் சிந்தனையையும் பெற்றுக்கொள்வார்கள்.

8. ஒரு நூலகத்துக்கு பிள்ளைகளைக் கூட்டிச் செல்லுங்கள். இன்றைய டிஜிடல் உலகில் நூலகங்கள் அழிந்து வரும் உயிரினங்கள் போல ஆகிவிட்டன. தேடிப்பிடித்து ஒரு லைப்ரரிக்குக் கூட்டிச் செல்லுங்கள். நூலகம் எப்படி இயங்குகிறது, எப்படி நமது வாழ்க்கையை நூல்கள் மாற்றுகின்றன போன்றவற்றை சுவாரஸ்யமாய் விளக்குங்கள்.

நல்ல நூல்களை அறிமுகம் செய்யுங்கள். அவர்களுக்குப் பிடித்த நூல்களை அவர்களோடு சேர்ந்து படியுங்கள். ரசியுங்கள்.

9. குழந்தைகளுக்கு குடும்பப் பொறுப்புகளைக் கொஞ்சம் கற்றுக் கொடுக்கும் காலமாக இது இருந்தால் இன்னும் சிறப்பு. உதாரணமாக குழந்தைகளோடு சேர்ந்து சமைக்கலாம். குழந்தைகளை அழைத்துக் கொண்டு கடைவீதியில் நடக்கலாம். பொருட்களின் விலையை உணரவைக்கலாம்.

அருகிலிருக்கும் போஸ்ட் ஆபீஸ் கூட்டிச் சென்று ஒரு காலத்தில் தபால் துறை எப்படி நமது வாழ்க்கையில் பின்னிப் பிணைந்திருந்தது என்பதை விளக்கலாம்.வீட்டை சுத்தப்படுத்துவது, அழகுபடுத்துவது போன்ற வேலைகளில் அவர்களை ஈடுபடுத்தலாம்.

இவையெல்லாம் அவர்களுக்கு சுவாரஸ்யம் தரும் வகையில் செய்ய வேண்டும். ‘வீட்டை கிளீன் பண்ணுடா’ என்று சொல்லாமல், ‘வா… அந்த அலமாராவை உனக்கு புடிச்ச மாதிரி கிளீன் பண்ணி அடுக்கி வைப்போம்’ என சொல்லுங்கள். இணைந்து செய்வதை குழந்தைகள் ரசிக்கும், இல்லையேல் வெறுக்கும்.

10. குழந்தைகளின் தனித் திறமைகள் என்ன என்பதைக் கண்டறிந்து அதை புடம் போட இந்தக் காலத்தைப் பயன்படுத்தலாம். வரைவது அவர்களின் விருப்பமெனில் அதற்கான உபகரணங்கள் வாங்கி கொடுத்து வரைய வைக்கலாம்.

எழுதுவது அவர்களுடைய விருப்பமெனில் அவர்களுக்குப் பிடித்த விஷயங்களை எழுத வைக்கலாம். இப்படி அவர்களுடைய விருப்பம் எதுவாக இருந்தாலும் அதற்கான களத்தையும், வாய்ப்புகளையும் உருவாக்கிக் கொடுங்கள்.

ஒரு பிளாக் ஆரம்பித்து அவர்களுடைய படைப்புகளை அதில் இணைத்து வைப்பது அவர்களுடைய கலை ஆர்வத்தை ஊக்கப்படுத்தும்.

கோடை காலத்தை செலவிட ஏகப்பட்ட வழிகள் உண்டு. உங்கள் விருப்பப்படி நீங்கள் உங்கள் விடுமுறையைச் செலவிடலாம். ஆனால் அது குழந்தைகளுக்கு டிஜிடல் விலகிய, மனிதம் நெருங்கிய, உற்சாகம் பொங்கிய, உறவுகள் துலங்கிய கோடையாய் இருக்கட்டும் ! விடுமுறை இனிதாகட்டும் !

*

 

வெற்றிக்கும், தோல்விக்கும் இடையே ..

வெற்றி தோல்வி பற்றி சிந்தித்தாலே சட்டென நினைவுக்கு வரும் தாமஸ் ஆல்வா எடிசனின் கதை !  ஆயிரக்கணக்கான முறை தோல்வியைத் தழுவிய அவர் கடைசியில் வெற்றிகரமாய் மின்விளக்கைக் கண்டுபிடித்தார். ‘இத்தனை முறை தோற்றுவிட்டீர்களே’ என அவரிடம் கேட்டார்கள். அதற்கு அவர் ‘நான் தோற்றேன் என்று யார் சொன்னது ? எவையெல்லாம் தவறான வழிகள் என்பதைக் கண்டுபிடித்தேன்’ என்றார்.

வெற்றி என்பதும், தோல்வி என்பதும் நமது மனதைப் பொறுத்தது. நமது மதிப்பீடுகளைப் பொறுத்தது. நமது வாழ்க்கையில் நாம் எதை முதன்மைப்படுத்துகிறோம் என்பதைப் பொறுத்தது !

வாழ்க்கையை ஒரு பயணம் என எடுத்துக் கொண்டால், ஒவ்வொரு காலகட்டத்திலும் ஒவ்வொரு விஷயம் நமக்கு இலக்காக இருக்கிறது. ஒவ்வொரு விஷயம் நமக்கு வெற்றியாய் இருக்கிறது. சிறுவயதில் சைக்கிள் ஓட்டுவது வெற்றி என மார்தட்டுவோம். இருபது வயதில் சைக்கிள் ஓட்டுகிறேன் என பீத்திக்கொள்ள முடியாது !

தேர்வில் மதிப்பெண், ஒரு வேலை, திருமணம், குழந்தை வளர்ப்பு, கலைகள் என எல்லாவற்றிலும் நாம் ஒரு விஷயத்தை வெற்றி என கோடு போட்டு வைத்திருக்கிறோம். கோட்டுக்கு இந்தப் பக்கம் வந்தால் வெற்றி, கோட்டுக்கு அந்தப் பக்கம் போனால் தோல்வி என்பதே பெரும்பாலும் நம்முடைய முடிவு.

பெரும்பாலான வேளைகளில் நமது வெற்றியை நிர்ணயிப்பது கூட நாமல்ல. அடுத்தவருடைய தோல்வி தான் ! இன்னொருவரை விட நாம் ஒரு படி மேலே இருப்பதாகக் காட்டி கொள்வது, அல்லது அடுத்தவரை இழுத்து ஒரு படி கீழே தள்ளுவது வெற்றி என கருதிக் கொள்வதுண்டு !

உண்மையில், வெற்றி என்பதும் தோல்வி என்பதும் மாயையே !

வெற்றி என்பதும், தோல்வி என்பதும் வாழ்வின் நிகழ்வுகளுக்கு நாமாகவே இட்டுக் கொண்ட நாமங்கள். மதிப்பெண் பட்டியலில் இந்த இடத்தில் இருந்தால் அது வெற்றி ! பொருளாதாரத்தில் இந்த நிலையில் இருந்தால் அது வெற்றி ! அலுவலகத்தில் இந்த நிலையில் எனில் அது வெற்றி ! கலைகளில் இந்த இருக்கையில் அமர்ந்தால் அது வெற்றி என்றெல்லாம் நாமே மைல்கற்களை போட்டு விடுகிறோம். நமது பயணம் அந்த மைல் கற்களின் வழியாய் போகவில்லையேல் அதைத் தோல்வி என முடிவு செய்து விடுகிறோம்.

வெற்றி என்பது இறைவன் தந்த ஒரு நாளை எப்படி நல்ல முறையில் நாம் செலவிட்டோம் என்பதில் இருக்கிறது. அதே நாளை பிறருக்கு பயனற்ற வகையில் செலவிடும் போது அது தோல்வியாய் மாறிவிடுகிறது ! இப்படிப்பட்ட நாட்களின் கூட்டுத்தொகை நமது வாழ்க்கையின் வெற்றி தோல்வியை பறைசாற்றுகிறது.

ஒரு இடத்தை அடைவதே வெற்றி என முடிவு செய்து விட்டால், அந்தப் பயணத்தின் இடையில் நடக்கின்ற சுவாரஸ்யங்களை மொத்தமாய் இழந்து விடுவோம். மலையின் உச்சியில் ஒரு வீடு இருக்கிறது என வைத்துக் கொள்ளுங்கள். அந்த உச்சியை அடைவது தான் உங்கள் இலட்சியம் என வைத்துக் கொள்ளுங்கள். அதை இரண்டு விதமாக அணுகலாம்.

ஒன்று, போகும் வழியில் மலையை ரசித்து, மலையின் தலையில் தலையாட்டும் இலைகளை ரசித்து, கானகத்தின் காற்றோடு கதை பேசிச் சிரிக்கும் பெயர் தெரியா மலர்களை ரசித்து, கிளைகளில் தாவும் பறவையின் இறகுகளின் மென்மையை ரசித்து, சரசரக்கும் சருகுகளின் இசையை ரசித்து பயணிக்கலாம்.

அல்லது, வீட்டின் கூரையில் மட்டுமே பார்வையை பதித்து, அர்ஜுனர் வில் போல, கல் முள் எல்லாம் தாண்டி வீட்டை அடையலாம். போகும் வழியில் இருக்கின்ற அத்தனை சுவாரஸ்யங்களையும் நிராகரித்து விடலாம்.

இதில் முதலாவது மனிதன் அந்த வீட்டை அடையாவிட்டாலும் மனதுக்குள் குதூகலமாய் இருப்பான். அவனது பயணம் வெற்றி என அவனுக்குத் தோன்றும். இரண்டாவது மனிதனோ வீட்டை அடைந்தாலும் அது அவனுக்கு விருப்பமானதாய் இல்லை என விரைவிலேயே உணரத் துவங்குவான்.

வெற்றி வண்ணத்துப் பூச்சியைப் பிடிப்பதிலல்ல !

அதை ரசிப்பதில் !

“இலட்சியத்தை நோக்கி ஓடுங்கள். தோல்வியடைந்தால் துவளாதீர்கள். நீடிய பொறுமையுடனும், விடா முயற்சியுடனும் ஓடினால் வெற்றி நிச்சயம்” என்றெல்லாம் மூச்சு முட்ட பேசும் தன்னம்பிக்கை உரைகள் நமக்குத் தேவையற்றவை ! அவை பழைய சித்தாந்தத்தின் பிள்ளைகள்.

ஒரு இலக்கை அடைவதல்ல வெற்றி !

இலக்கு எது என அறிவதில் !! 

மரணப் படுக்கையில் மூச்சை இழுத்து இழுத்து விடும் ஒருவரிடம் கேட்டுப் பாருங்கள். சிக்கலில்லாமல் மூச்சு விடுவதே வாழ்க்கையின் வெற்றி என்பார் !

டயாலிஸிஸ் படுக்கையில், தினமும் அளந்து வைத்த அரை டம்பர் தண்ணீரில் மட்டுமே நாக்கை நனைத்து வாழும் ஒருவரிடம் கேளுங்கள், நிறைய தண்ணீர் குடிப்பதே வாழ்க்கையின் வெற்றி என்பார்.

சாலை கடக்க ஆளை எதிர்பார்த்து கலங்கி நிற்கும் பார்வையிழந்தவர் சொல்வார், உலகைக் காண முடிந்தால் அதுவே மிகப்பெரிய வெற்றி !

மௌனத்தின் தாழ்வாரங்களில் உழலும் பேச்சிழந்தவருக்கோ, ஒரு வார்த்தை பேசுவதே வாழ்க்கையின் ஆகப்பெரிய வெற்றியாய் இருக்கும் !

சற்றே சிந்தித்துப் பார்ப்போம் !

எது வெற்றி ?

மாருதி வைத்திருப்பவர் மெர்சிடிஸ் க்கு மாறுவதா ? கூரை வீடு வைத்திருப்பவர் மாளிகை வீட்டுக்கு இடம் பெயர்வதா ? இல்லை ! வெற்றி என்பது நாம் பயணிப்பதில் இல்லை, நமக்குள் பயணிப்பதில் இருக்கிறது !

நமது பால்யகால நினைவுகளை கொஞ்சம் அசைபோட்டுப் பார்ப்போம் ! எது நமக்கு வெற்றியாய் தெரிந்தது ? எது நமக்கு மகிழ்ச்சியாய் இருந்தது ?

தந்தையின் கரம் பிடித்து வரப்புகளில் நடந்த நாட்கள், கணினியில் விரல் அடித்து கடந்த நாட்களை விட உன்னதமானவை இல்லையா ? அன்னையின் கரம் தொட்டு அமுதுண்ட நாட்கள், ஐந்து நட்சத்திர ஹோட்டல் உணவுகளை விட உன்னதமானவை இல்லையா ? சண்டையிட்டும், அழுதும் திரிந்த சகோதர நாட்கள் அலுவலக கெட் டுகதர்களை விட மகத்துவமானவை இல்லையா ?

எனில் வெற்றி என்பது உயர்தலில் அல்ல, உணர்தலில் !

உறவுகளின் பாசக் கூட்டில் நாட்களை இனிதே கழிக்க முடிந்தால் அது வெற்றி ! மண் வந்த கடவுளான‌ பெற்றோரைப் பாதுகாக்க பாசம் துடித்தால் அது வெற்றி ! தோழர்களின் தேவையில் கேட்காமலேயே கால்கள் ஓடினால் அது வெற்றி ! மனித நேயத்தின் குரல் கண நேரமும் உயிர்ப்புடன் துடித்தால் அது வெற்றி !

எனில், வெற்றி என்பது சேர்ப்பதில் அல்ல, செலவழித்தலில் !

பாசத்தின் கரம் பிடித்து மகனுக்காகவும், மகளுக்காகவும் உழைக்கும் தந்தை, மனதில் இம்மியளவும் சோர்வு கொள்வதில்லை. பிள்ளைகளில் நலனே அவரது வெற்றி !  நேசத்தில் தினம் நனைந்து அத்தனை வேலைகளையும் இழுத்துப் போட்டுச் செய்யும் அன்னை எரிச்சல் கொள்வதில்லை. பிள்ளைகளின் பசியாற்றுதலே அன்னையின் வெற்றி

!எனில் வெற்றி என்பது அடைதலில் அல்ல, உடைதலில்.

கடைகளிலும், இணையத்திலும் வெற்றிகளுக்கான விதிமுறைகள் ஆயிரக்கணக்கில் உண்டு. தோல்வியிலிருந்து எப்படி வெற்றியை பற்றிக் கொள்ளலாம் என போதிக்கும் நூற்கள் பல்லாயிரக்கணக்கில் உண்டு. அவையெல்லாம் பொருளாதாரத்தின் பல் பிடித்து உங்களை சிம்மாசனம் ஏற்றத் துடிப்பவை !

அவற்றை ஒதுக்குங்கள் ! வெற்றி என்பது இருக்கைகளில் இல்லை இதயத்தில் இருக்கிறது. வெற்றி என்றால் என்ன என்பதை மறு பரிசீலனை செய்வோம். வாழ்வின் அர்த்தத்தைப் புரிந்து கொள்வதிலும், நமது வாழ்க்கையை பிறருக்கு பயனுள்ள வகையில் அமைத்துக் கொள்வதிலும் தான் வெற்றி இருக்கிறது !

கோபத்தை துரத்தி விட்டு அன்பை அணிந்து கொள்ளும் வாழ்வில் வெற்றி இருக்கிறது. சலனத்தை விலக்கி விட்டு உறவுகளை இறுகப் பிடிப்பதில் வெற்றி இருக்கிறது. இறுக்கத்தை உடைத்து விட்டு மன்னிப்பை பகிர்வதில் வெற்றி இருக்கிறது !

உலகம் தருகின்ற அட்டவணைக்குள் அடைபடுவதல்ல வாழ்க்கை ! இறைவன் கொடுத்த சிறகைக் கொண்டு வானம் அடைவதே வாழ்க்கை !

இக்கணம் நமதே !

இவ் எண்ணமே வெற்றி !!

*

 

தமிழாய் வாழ்ந்த மணிமொழியனார்

Book MockUp copy2

உலகத் திருமறையாம் திருக்குறள் உலகெங்கும் மக்களுக்கு வாழ்வியலைக் கற்றுக் கொடுத்துக் கொண்டிருக்கிறது. சிலருக்கு திருக்குறள் என்பது இலக்கிய நூல். சிலருக்கு வாழ்வியல் நூல். சிலருக்கு வாழ்க்கையே அந்த நூல் தான் ! அப்படி வாழ்வின் அத்தனை மூலை முடுக்குகளையும் திருக்குறளின் சிந்தனைகளினால் அலங்கரித்து வாழ்ந்தவர் தான் மணிமொழியனார். அவரைப் போல திருக்குறளை நேசித்தவர்கள் இருக்க முடியுமா என்பது மிகப்பெரிய கேள்விக்குறியே !

கடந்த ஆண்டு அவர் இந்த உலகை விட்டுப் பிரியும் வரை அவர் குறளையே குரலாய்க் கொண்டிருந்தார் ! குறளையே விரலாய்ப் பற்றியிருந்தார்.

அவரது வாழ்க்கையில் அவர் கொண்டிருந்த இலட்சியங்கள் இரண்டு. ஒன்று திருக்குறள் காட்டும் நெறியில் வாழ்வது. தனது வாழ்க்கையின் ஒவ்வொரு செயலையும் அதன் அடிப்படையிலேயே அமைத்துக் கொண்டார். தனது குடும்பத்திலுள்ளவர்களுக்கும் திருக்குறளின் அழகையும், எழிலையும் தொடர்ந்து சொல்லிக் கொண்டே இருப்பார்.

இன்னொன்று, திருக்குறள் காட்டும் நெறியை உலகெங்கும் பரப்புவது. அதற்காக உலகின் பல்வேறு பாகங்களிலும் பயணித்து திருக்குறளைக் குறித்து உரைகள் ஆற்றினார். இப்படி தனது இலட்சியங்கள் இரண்டையும் மிகவும் வெற்றிகரமாக செயல்படுத்திக் காட்டியவர் மணிமொழியனார்.

குறிப்பாக மாணவர்கள், இளைஞர்கள் ஆகியோரின் வாழ்க்கையில் திருக்குறள் நுழைய வேண்டும் எனும் ஆர்வம் கொண்டிருந்தார். அப்படி நுழைந்தால் அவர்களுடைய வாழ்க்கை அறம் சார்ந்த நெறியில் செழுமையாய் வளரும் என்பதை அவர் உளமார நம்பினார். அதற்காக பல்வேறு போட்டிகள், கலந்துரையாடல்கள், திருக்குறள் கருத்தரங்கங்கள் போன்றவற்றை நடத்தி வந்தார்.

அப்துல் கலாம் அவர்கள் திருக்குறளைப் பேசாமல் எந்த உரையையும் முடிப்பதில்லை. மணிமொழியனாரோ, பேசுவது முழுவதும் திருக்குறளாகவே இருக்கும்.

தவத்திரு குன்றக்குடி அடிகளார் கையால் திருக்குறள் செம்மல் விருது பெற்ற அவர், திருக்குறள் மாமணி, குறள் வேள், வள்ளுவத் தென்றல், திருக்குறள் பீடம் போன்ற அனைத்து திருக்குறள் சார்ந்த விருதுகளையும் பெற்றிருக்கிறார் என்பது அவரது திருக்குறள் பணியை விளக்குகிறது. அவருடைய தமிழ்ப் பணிகளுக்காக, கடந்த‌ ஏப்ரல் மாதம் தமிழக அரசு தமிழ்ச்செம்மல் விருது வழங்கி கௌரவித்தது. அவருடைய மகள் டாக்டர் அனு அதைப் பெற்றுக் கொண்டார்.

இவரது படைப்புகளின் முழு நூல், ‘மணிமொழியம்’ எனும் பெயரில் சமீபத்தில் வெளியானது. அவரது முந்தைய நூல்களான இலக்கியம் பேசி மகிழவோ, குறள் நிலா முற்றம் போன்றவையும் இந்த முழு தொகுப்பில் இடம் பெற்றுள்ளன. திருக்குறளை நேசிப்பவர்களும், மணிமொழியன் அவர்களை நேசிப்பவர்களும் போற்றிப் பாதுகாக்க வேண்டிய நூல் இது !

*

Thanks

Vettimani, London & Germany