தகவல் இல்லா தொடர்புகள்…

Image result for email

 

 

 

இணையத்தில்
ஏதோ இணைப்புப் பிழை,
உனக்கனுப்பிய
மின்னஞ்சல்
வழியில் எங்கோ விழுந்துவிட்டது.

உன்
வீட்டுத் தொலைபேசி
வேலை செய்யவில்லையா ?

மறந்து போன நண்பனை
வழியில் சந்திக்கும் போது
உதடுகள்
ஓயாமல் பொய்சொல்லும்.

‘கடுதாசி போட்டேனே’
என்று அப்பா யாரிடமோ
ஒரு நாள்
சொல்லிக் கொண்டிருந்தார்.

மறக்கத் துவங்கியிருக்கும்
பால்ய கால நண்பர்களுக்கு
டைரியைத் தொலைத்தேனெனும்
முன் ஜாமீன் பதில் தான்.

இந்த நட்பு
இறுதிவரை இருக்குமென்று நினைத்து
இறுக்கமற்றுப் போனவற்றின்
கணக்குகள்
ஐந்தாம் வகுப்பிலிருந்து
அமெரிக்கா வரை நீள்கிறது.

பாம்பின் மேல் பழி சுமத்திய
ஆதாம் காலத்தைய ஆரம்பம் தான்
இந்த
தப்பித்தல் உளறல்கள்.

கற்காலத்துக்கும்
தற்காலத்துக்கும்
அர்த்தங்களின் தூரம் அதிகமில்லை,
பெயர் சூட்டுதலில் தான்
பல நூற்றாண்டு நீளம்.

நேற்று,
சாலையோரம் மங்கலான வெளிச்சத்தில்
அவனைப் பார்த்தேன்,
ஒரு காலத்தில் என்னோடு
நெருக்கமாய் இருந்தவன்.

விசாரிப்புக்கிடையில்
வினவினான்
ஒரு கடிதம் அனுப்பினேனே,
கிடைத்ததா ?

சிரிப்புக்கிடையில் சொன்னேன்.
ஆம்,
பதில் கூட அனுப்பினேனே !

 

Advertisements

செலவுகள்

Related image

 

கிறிஸ்மஸ் மரத்தைச் சுற்றி
மின்சார மின்மினிகளை
வரிசையாய்
நிற்க வைத்தேன்,
உச்சியில் சின்னதாய் ஓர்
செயற்கை நட்சத்திரத்தையும்
செய்து வைத்தேன்.

யதார்த்தமான ஒரு
குடிலை வாங்கி
குழந்தை இயேசுவை உள்ளே
இளைப்பாற வைத்தேன்.

சுவரைச் சுத்தமாக்கி
காயாத பூக்களை
சாயாமல் ஒட்டி வைத்தேன்.

வாசலிலும்,
அறைகளிலும்
தோரணத் தொங்கல்,
கூரைகளில் கூட
நட்சத்திர ஊஞ்சல்.
எல்லாம் செய்து வைத்தேன்.

பொருளாதாரத்தைக் கொஞ்சம்
சுரண்டித் தின்றாலும்,
இந்த
விழாக்கால ஏற்பாடு
இதமான உறக்கம் தந்தது
இரவில்.

கனவில்,
சிரித்துக் கொண்டே
இயேசு கேட்டார்,
இத்தனை செலவு செய்தாயே
யார் அன்பையேனும்
சம்பாதித்தாயா ?

தொடரும் சிறுகதைகள்.

Related image

அனாதைகள்
இந்த தேசத்தின்
இன்னொரு நிறம்.

வறுமைக்கோட்டின்
சுருக்குப் பிடிகளும்,
எல்லைக்கோட்டைத் தாண்டிய
வாலிபத்தின் கொடுக்குப் பிடிகளும்
பிரசவித்த பலவீனங்கள்.

காகிதக் கட்டுகளில்
கண்ணயர்ந்து,
குப்பைகளில் குடியிருக்கும்
செல்லாக்காசுகளின் செல்லரித்த
முகத்தோற்றங்கள்.

பசி
இவர்களின் தேசியப் பிரச்சனை,
பாசம்
இவர்களின் இமைகளில் தொற்றிக்கிடக்கும்
பகல்க்கனவு.

சாலையோரத்தின்
தேனீர் விடுதித் துடைப்பங்களாய்,

சாக்கடைச் சுத்தீகரிப்பின்
மனித இயந்திரங்களாய்,

அனாதை இல்லங்களின்
படுக்கைகளுக்கே பாரங்களாய்,
பல முகங்கள்
இந்த தளிர்களுக்கு.

ஆற்றில் மிதந்தாலும்
குளிக்க முடியா தாமரைகளாய்
பாரததேசத்தின் பிறந்தும்
அசோகச் சக்கரத்தால்
நசுக்கப்படுகின்றன
இந்த கொழுகொம்பில்லா கொடிகள்.

பாரி வள்ளல்களோ
தேர் கொடுக்க
முல்லைக்கொடி தேடி அலைகிறார்கள்.

கனவுகாணும் உரிமை கூட
கலைக்கப்பட்டு,
வைக்கோர்ப்போருக்குள் வைக்கப்பட்ட
தீவிரவாதத் தீப்பந்தங்களாய்
இந்த
பயிர்களின் வயிறுகள் எரியும்.

யாரேனும் ஆறுதலாய்
தோள் தொடுவார்களா ?
யார் விரலேனும் விழிதுடைக்குமா ?
எனும் எண்ணங்களுக்கெல்லாம்
முற்றுப்புள்ளி வைத்து
விரைந்து நடப்பர்
நாகரீகத்தின் மனித உருவங்கள்.

என்றேனும் ஓர் கரம் தொடும்
எனும்
கனவை அருகிலிருத்தி
இரவுகளோடு சேர்ந்து
இன்னும் விழித்திருக்கிறார்கள்.
கதவுகளே இல்லாத கண்ணீ­ர் வாசல்களில்.

முதுமை

Image result for old man

வயோதிகத்தின் வழிப்பாதை.
அது
இன்னொரு பிரசவத்தின்
பிரயாசை.

ஒரு முட்டை ஓட்டின் பலவீனத்தில்
கால் முட்டிகள்,
அதிர்ந்து தும்மினால்
அறுந்து வீழும் வலியில்
அரற்றும் அங்கங்கள்.

சுய ஓடுகளாலேயே ஒதுக்கப்படும்
ஆமை வாழ்க்கை இது.

இரங்கல் கூட்டம் போடும்
இரக்கமில்லாதோர் சபை.
இங்கு
முதியவர்களின் முகத்திற்கு நேராய்
மூச்சுக்கு
மூவாயிரம் குற்றச்சாட்டுக்கள்.

உயிரை மட்டும்
இழுத்துப் பிடித்திருக்கும்
இந்த சுருக்கங்களின் தேசத்தோடு
இளசுகளின் யுத்தங்கள்.

தளிர்களின் நரம்புகளெங்கும்
சருகுகளோடு சண்டை.

பச்சையப் பாசனம் நின்றுபோன
இந்த
வைக்கோல் வயல்களுக்கு
கொழுகொம்புகளே
கொலைக்களமாகி விடுகின்றன.

இரும்பாய் இருந்தவரை
ஏதேதோ வடிவத்தில் வாழ்க்கை.
கால்கள் துருப்பிடிக்கத் துவங்கியபின்
தரையோடு தான்
தவழ்கிறது மிச்ச வாழ்க்கை.

கைத்தடிகளின் கால்களோடும்,
கட்டில்
கால்களின் துணையோடும்,
ஜன்னலோரக் காற்றோடு பேசிப் பேசி
கழிந்து விடும் எஞ்சிய ஜ“விதம்.

நெஞ்சில் தவழ்ந்த
மகனின் பிஞ்சுக்கால்கள்
இப்போது வலுவடைந்து விட்டன.

அவன் அடுத்த தலைமுறைக்கான
கதவுகளோடும் கனவுகளோடும்
நடக்கின்றான்.
நான்
இறந்தகாலத்தின் படுக்கையில்
இன்னும் இறக்காமல்.

உறவுகளுக்குப் பாரமாகிப்போனது
என் உடல்.
கடவுளின் கருணைக் கொலைக்காக
கண்­ர் மனு சுமந்து கிடக்கிறது
உணர்விழந்து போன உயிர்.

பிராணன் போகட்டுமென்று
பிரார்த்தனை செய்யும் மனசு,
செத்துப் போயேன் எனும்
மருமகள் வார்த்தையால்
இன்னொரு முறை சாகும்.

அழுவதில் அத்தனை ஆனந்தமா..

Image result for just born crying

 

எங்கே இருக்கிறேன்,
நான் யார் ?
என்ன நேர்கிறது எனக்கு ?
ஒன்றும் விளங்கவில்லை,

சட்டென்று விழிகளில்
வேகமாய்ப் பாய்கிறது
வெளிச்ச அருவி

ஏதோ ஒரு முரட்டுக்கரம்
கூரிய கத்தியால்
என் உடலில் வெட்டுகிறது.

யாரோ எரிமலைக்குழம்பில்
என்னை அமிழ்த்துகிறார்கள்.

உடலைச் சுற்றி ஏதோ ஒன்று
எலும்புகளை நொறுக்குகிறது.

அசுர பலத்துடன் இரு கைகள்
என்னை
தலைகீழாய் உலுக்குகின்றன.

தொண்டை வரைக்கும்
வார்த்தைகள் உருண்டு வந்து
மொழி மறந்து வறண்டு போகின்றன.

புரியாத சத்தங்களின்
பிரம்மாண்ட ஊர்வலம்
என் காதுகளைச் சுற்றிலும்.

ஏதேதோ மோதுகின்றன
என் மேனியெங்கும்.

ஒட்டுமொத்தப் பயத்தின்
ஒற்றைப்புள்ளியாய் நான்.
விலகாத பயம் விரிவடைய
உயிர் திரட்டி வீறிட்டு அழுகிறேன்.

வெளியே சிரிப்பொலி
குழந்தை அழுதுவிட்டது எனும்
ஆனந்தக் குரல்களுடன்.

என் மகள்.

Image result for girl child

 

மெல்ல மெல்லச் சின்ன
மல்லிகைக் கால்கள் பின்ன
சின்னச் சின்ன சின்னம் வைத்து
அல்லி நடை போடுகிறாய்.

ஒற்றைப் புன்னகையில்
உலகை விற்று விட்டு
பிஞ்சு விரல் அஞ்சிலும்
வெற்றிப் பத்திரம் நீட்டுகிறாய்.

என் மீசைக் கயிறு பிடித்து
தோள் மலை ஏறுகிறாய்.
கன்னப் பிரதேசங்களில்
நகப் பள்ளம் தோண்டுகிறாய்.

செதுக்கிச் செய்த சின்னச் சூரியனாய்,
உன் கண்களின் சிரிப்பு
வாசல் முழுதும் சிதறிக்கிடக்கிறது.

பதுக்கி வந்த பகல் நிலவாய்
உன் குளிர்த் தழுவல்கள்
படுக்கை முழுதும் பரவிக்கிடக்கின்றன

செம்பருத்திப் பாதங்கள்
சமயலறைவரை
சிறு செம்மண் கோலம் வரைய,
தளிர் மாவிலைக் கைதரும்
ரேகைச் சித்திரங்கள்
வெள்ளைச் சுவரை அழுக்காக்கி அழகாக்கும்.

நீ
பிறப்பதற்குத் தவமிருந்தது ஒருகாலம்,
உன்
ஒவ்வோர் அசைவுகளும்
வரம் தருவது நிகழ் காலம்.

பிஞ்சுக்கன்னங்களை நெஞ்சில் தாங்கி,
ரோஜாத்தீண்டலாய் விழும்
மெல்லிய உன் மூச்சுக் காற்றில்,
மனசுக்குள் சில
மனங்கொத்திகளை பறக்கவிடுகிறேன்.

உன் அழுகைக் கரைகளில்
கரைந்து போகிறேன்.
உன் மெல்லிய உதைகளில்
மென்மையாய் மிதக்கிறேன்.

என் வாலிபங்கள் காத்திருந்தது
உன் வரவுக்காய் தானோ ?
நான் சந்தித்த
மகிழ்வுகளின் மாநாடு தான்
உன் வரவோ ?

காலங்களைப் பிடித்திழுக்கும்
உன் கரங்களுக்குள் கடிவாளமாகி
உன் கண்களோடு கலந்து போய்
கவியரங்கம் நடத்துகிறேன்.

உன்
முத்தங்களுக்காய் மனுச்செய்து
நான் மண்டியிடும் போதெல்லாம்
பக்கத்து வீட்டுச் சன்னல்
சத்தமாய் ஒலிபரப்பு செய்யும்.
‘ஊரிலில்லாத பிள்ளையைப் பெற்றுவிட்டான் “ என்று.

உனக்கும் எனக்கும்
உயிர்ப்பாய்ச்சல் நடக்கும் போது
ஊர்ப்பாய்ச்சல் நமக்கெதுக்கு ?
தயங்காமல் தாவிவந்து
என் இரு தோளில் தொங்கி
இன்னொரு முத்தம் தந்துவிட்டுப் போ.
இறுக்கமாய் சிறிது நேரம் இருந்துவிட்டுப் போ.

பாட்டி

 

Image result for south indian Old lady painting

இப்போதெல்லாம் எனக்கு
பாட்டியின் ஞாபகம்
அடிக்கடி வருகிறது.

கொஞ்சம் அன்புக்காக
எனது சிறு புன்னகைக்காக
ஜ“வனுக்குள்
பாசத்தின் ஜென்மத்தைப்
பதுக்கி வைத்திருந்த பாட்டி.

எனக்குத் தெரிந்து
பாட்டியின் நெடும் பயண நேரமே
சந்தைக்கும்
சமையலறைக்கும் இடைப்பட்ட தூரம் தான்.

கொல்லைப்புறத்தின்
பதனீர்ப்பானைகளுக்கிடையில்
பதியனிடப்பட்டு
பயிரானது தான் அவள் முதுமை!!

சருகுகள் பொறுக்குவதிலும்
சுள்ளிகள் சேகரிப்பதிலும்
ஓலை முடைவதிலுமாய்
அவள் வருடங்கள் முழுவதுமே
விறகுக்காய் விறகாகிப் போனது.

கிழக்குப் பக்கத்தில்
கட்டிவைத்திருந்த
கோழிக் கூட்டுக்குள்
முட்டைதேடி முட்டைதேடி
முடிந்துபோகும் காலைகள்.

சமையல் கட்டில்
சருகுக் கூட்டில்
கரிசல் காட்டில்..
இப்படியே மங்கிப் போகும்
மாலைப் பொழுதுகள்.

மண்ணெண்ணெய் விளக்கு
வெளிச்சத்தில்
விட்டில்களை விரட்டி விரட்டி
பாக்கு இடிப்பதிலேயே
முடிந்து போகும் இரவுகள்..

நினைவிருக்கிறது.
சின்னவயதில்
ஆசையாய் நெய் முறுக்கு தந்து
என்னைத் தழுவும் போதெல்லாம்
வழியும்
வெற்றிலைக்கறை கண்டு
விருப்பமின்றி ஒதுங்கியிருக்கிறேன்.

இப்போதெல்லாம்
சாப்பிட்டாயா ?
என்று கேட்கும் பாட்டியின் குரல்
அவ்வப்போது எதிரொலிக்கும்
ஆழ்மனதின் ஏதோ ஒரு எல்லையிலிருந்து.

பாட்டியிடம்
சாப்பிட்டாயா என்று
பாசத்தோடு ஒரே ஒருமுறை
கேட்கத் தோன்றுகிறது.

கால ஓட்டத்தில் ஏதேதோ மாற்றங்கள்
பதனீர் சட்டிகள்,
சருகு அடுப்புகள்,
மண்ணெண்ணெய் விளக்குகள்,
எல்லாம்..
எல்லாம் இறந்து விட்டன.
என் பாட்டியும்.

இன்னொரு வழிப்பாதை.

Image result for south indian wedding father

 

 

பிரிய மகளுக்கு இன்று திருமணம்.
நெற்றிச் சுட்டி முதல்,
சமயலறைச் சட்டி வரை
எல்லாம் வைக்க வேண்டிய இடத்தில் வைத்தாயிற்று.

வாசலை மறைத்து நிற்கும்
பூவிலைத் தோரணங்கள்.
மெலிதாய்ப் புரண்டுவரும் இன்னிசை,
உறவினர், நண்பர் உற்சாக உரையாடல்கள்,
ராஜ கம்பீரத்துடன் மணமேடை.

காஞ்சிபுரக் கசவு நிறத்தில்
கவிதைக் கன்னம்,
அலங்காரங்களின் அபினயத்தில்
அழகுப் பதுமையாய் மணப்பெண்.

பரிசுப் பொருட்களின்
பளபளப்புக்கிடையே
தேய்ந்துகொண்டிருக்கிறது நேரம்.

மேடையில் யாகம் வளர்த்தாயிற்று,
நான் தேடிப்பிடித்த மாப்பிள்ளையும்
சிறுவயதில் என்னோடு ஓடிப் பிடித்து
விளையாடிய என் ஒரே மகளும் மேடையில்.

மந்திரங்கள் மெலிதாக
வெளி விழத்துவங்கின,
அதோடு இழைந்து என் நினைவுகளும்.

அறிவுச் சுடரின் அத்தனை இழைகளையும்
மொத்தமாய் அள்ளி வந்து
என்னை
மெத்த மகிழ்த்திய மகள்.

வீட்டின் ஒவ்வோர் அறைகளிலும்
கலைக்கப்பட்ட பொருட்களும்,
அடுக்கப்பட்ட அவளது நினைவுகளும் தான்.

பாதக் கொலுசுப் பாவாடை பிராயம்,
தாழத் தழையும் தாவணி வயது,
புதிதாய் பிறக்க வைத்த புடவைப் பருவம்
காலம் முன்னோக்கியும்
நினைவுக் கடிகாரம் பின்னோக்கியும்
நகர்ந்து கொண்டிருக்கிறது.

நாளை முதல்
என் மூச்சுக் காற்றில் பாதி
இன்னொரு ஊரில்
உலாவப் போகிறதா ?

சத்தங்கள் இல்லாமல்
இந்த வீடு
மௌனத்தோடு சண்டையிடப் போகிறதா ?

வீட்டு முற்றத்து மல்லிகைச் செடி
வாசமில்லாத பூவை
பிறப்பிக்கப் போகிறதா ?

நினைவுகள் மனதில் விழ விழ
கால்கள் களைப்படகின்றன.

“ கெட்டிமேளம் கெட்டிமேளம் “
சத்தங்கள் நொடியில் வேகம் பிடிக்க.
கண்களின் ஓரத்தில் வெது வெதுப்பாய்
வழிகிறது மகிழ்வைக் குழைத்த சோகம்.

கண் எரிகிறது,
யாகம் ஏன் இவ்வளவு புகைகிறது?
கூடி இருப்பவர்கள் பேசுகிறார்கள்.

சட்டென்று என் கைவிட்டுவிட்டு
கடற்கரைக் கூட்டத்தில் ஓடி மறையும்
ஒருவயதுக் குழந்தையாய்
என் எதிரில் மகள்.
அவள் கலங்கிய கண்ணருகே
கதறும் மன அலை ஒட்டிச் சென்ற
இன்னொருதுளிக் கண்­ணீர்.

ஓர் தாயின் கடிதம்.

Image result for south indian pregnant painting

 

 

என்
பரவசப் படிக்கட்டுகளில்
பனிக்கட்டியாய்
உறைந்த என் மழலையே.

இப்போதெல்லாம்,
என்
விரல்களின் முனைகளில்
நகங்களுக்குப் பதிலாய்
வீணைகள் முளைக்கின்றன.

என்
கண்களுக்குள்
புதிதாய் சில
கருவிழிகள் உருவாகின்றன.

புலரும் காலைகளும்,
நகரும் மாலைகளும்
உன்
புன்னகை விரிப்புகளில் தான்
பயணிக்கின்றன.

உன்
சின்னச் சின்ன அசைவுகளில்
தான்
என் கவிதைக் கனவுகள்
பிரசுரமாகின்றன.

என் உயிரின் நீட்சி,
உன் வரவின் ஆட்சி.

என்னிடம்
வார்த்தைகள் இல்லை.
மலர்க் கண்காட்சிக்குள்
விழுந்து விட்ட
பூப் பிரியை யாய்
பொழுதுகள் உலர்கின்றன.

ஒவ்வொர் நாளும்
என்
கனவுகளின் கதவுகள்
அகலமாய் திறக்கின்றன.

மனசு மட்டும்
கைகளில் இறங்கி வந்து
வயிறு தடவிப் பார்க்கிறது.

நெருங்கி வரும்
உன்
ஜனன நாளை.

 

பிரிய மகனே.

Image result for old man sitting at park

 

உன் கடிதம் வந்து மாதங்களாகிறது.
நான்
தபால்காரன் விலகிச் செல்லும் வரை
வாசலில் தான் விழித்திருக்கிறேன்.

மனம் ஒத்துழைக்குமளவுக்கு
இப்போதெல்லாம்
உடம்பு ஒத்துழைக்க மறுக்கிறது.
ஆனாலும்
உன்னைப்பற்றி நினைக்கும்போது மட்டும்
இன்னும் இளமையாய் உணர்கிறேன்.

மழலைப்பருவத்தின்
மாலை வேளைகளிளெல்லாம்
நீ
என் மார்பு நனைத்துக் கிடப்பாய்.
பிஞ்சு விரல்களால் மீசையை இழுத்துச் சிரிப்பாய்
தூங்கவிடாமல் புரள்வாய்
நினைவிருக்கிறது.

நம் வயலோரக்காற்றெல்லாம்
உன்னை முத்தமிட
நீ
என் உள்ளங்கைக்குள் கரம் பொத்தி
என் சுவடுகளுக்குள் அளவெடுத்து நடப்பாய்.

பட்டென்று
அம்மாவின் முந்தானை இழுத்து
அவளை சமையல் செய்யவிடாமல்
சிறைப்பிடிப்பாய்.

உன் முகத்தின் முக்கால்வாசியும்
சோறு தின்ன
வாய்க்குள் சில பருக்கைகள்
மட்டுமே பயணப்படும்.

வெள்ளையடித்து முடித்த சுவர்களெங்கும்
சேற்றுச் சித்திரம் வரைவாய்
தூங்க மறுக்கும் இரவுகளில்
தாயின் தாலாட்டுகளில் லயித்திருப்பாய்.

பழைய கதைகளைப் புதிதாய்ப் பேசிப் பேசி
ஒவ்வோர் கிழமைகளிலும்
நானும், உன் அம்மாவும்
உன் நினைவுகளில் தான்
சுவாசித்துக் கொண்டிருக்கிறோம்

உனக்கு
மழலை நினைவுகளெல்லாம்
பள்ளிக்கூட படிதாண்டியபோது மறந்திருக்கும்.

சிறுவனாய் சிரித்ததெல்லாம்
கல்லூரி வாழ்க்கையால்
கழுவப்பட்டிருக்கும்.

கல்லூரிக் கலாட்டாக்கள் கூட
வேலைப்பளுவில் களைந்து போயிருக்கும்..

இன்னும்
நீ எனக்கு மழலை தான்.

வங்கியின் வயிற்றை நிரப்பும் வேகத்தில்
எங்கள் மனசை பட்டினியிடாதே..
நான் வேண்டுவதெல்லாம்
ஐந்திலக்க அமெரிக்க டாலர்களை விட
நலமென உன் கரம் எழுதும்
ஓர்
நான்கு வரிக் கடிதம் தான்.