நதி யெனும் கவிதை

Image result for River

இந்த
நதிகள் மட்டும் இல்லையென்றால்
அந்த
கானகக் கச்சேரிக்கு
இசையில்லாமல் போயிருக்கும்.

மெல்லிய
புல்லாங்குழலாய்
ஒவ்வோர் பாறை இடுக்கிலும்
இசையை
ஒட்டி வைத்து நடப்பது
நதிகள் தானே.

பச்சைகள் புறப்படுவதும்
நாகரீகம் பெறப்படுவதும்
நதிகளின்
கரைகளில் தானே.

கடல்ப் பெண்ணின்
நீலமான முந்தானை
இந்த
நீளமான நதிகள் தானே.

பூக்களையும்
இலைகளையும்
சமத்துவத் தோளில்
சுமந்து திரிவது
நதிகள் மட்டும் தானே.

நதிகள்
மறைந்து போனால்,
வளங்கள் குறைந்து
உயிரினமே
உறைந்து போகுமே.

நதி,
பூமித் தாயின் இரத்தப் பாசனம் !?

நாட்டிய அரங்கேற்றம்
நயாகராவில்,
ஒத்திகை நடப்பது
குற்றாலத்தில்,
ஆங்காங்கே மேடை போட்டு
பாடிவிட்டுத் தான்
நதிகளும் நடக்கின்றன.

கடலின் கால்களில்
கரைந்தபின்
ஆறுகள் மெல்ல மெல்ல
அகலமாகின்றன,
கடலுக்குள் விழும் பக்தியில்
ஆறுகள் அடையும் முக்தி.

சலவை செய்த
தண்­ர் ஆடைகள்
கடலில் வந்து
நீலம் முக்கிக் கொள்கின்றன.

எத்தனை பாரம் ஆனாலும்
நெஞ்சில்
ஈரம் மாறாதது
அருவிகள் தானே.

பூக்கள் தலை நீட்டி
பாய்மரக் கப்பலாய்
படபடத்து நகர,
உள்ளுக்குள் மீன்கள்
நீர்மூழ்கிக் கப்பலால்
நழுவும்.
நதிகள் அவற்றின் பாதைகள்.

கானம் பாடிக் களைத்த
காட்டுக் குயில்களுக்கு
நதிகள்
தாகம் தீர்க்கும் தருமன்.
சாதகம் செய்யும் பாடகற்கு
நதிகள்
பாதகம் செய்யா பரமாத்மா.

நதிகள் மட்டும் இல்லையேல்
பச்சையம் விற்கும் சூரியன்
சருகுகளை
மட்டுமே செய்து குவித்திருப்பான்.

நதிகள் மட்டும் இல்லையேல்
பூமியின் பாதிக் கறைகள்
கழுவப் படாமலேயே
கிடந்திருக்கும்.

நதிகள் மட்டும் இல்லையேல்
பாதிக் கவிதைகள்
தாகத்தில் தொண்டை
வறண்டிருக்கும்.

தவம் கலைக்கும்
ரதியும் நதியே,
தவம் கொடுக்கும்
கதியும் நதியே.

சுத்தமாகவும்
சத்தமாகவும் சுற்றும் நதிகள்
ஆங்காங்கே
அரசியல் கலக்கும் போது
மட்டும்
அழுக்கடைந்து அழுகின்றன.

நதி யெனும் கவிதை.

Image result for Beautiful river

இந்த
நதிகள் மட்டும் இல்லையென்றால்
அந்த
கானகக் கச்சேரிக்கு
இசையில்லாமல் போயிருக்கும்.

மெல்லிய
புல்லாங்குழலாய்
ஒவ்வோர் பாறை இடுக்கிலும்
இசையை
ஒட்டி வைத்து நடப்பது
நதிகள் தானே.

பச்சைகள் புறப்படுவதும்
நாகரீகம் பெறப்படுவதும்
நதிகளின்
கரைகளில் தானே.

கடல்ப் பெண்ணின்
நீலமான முந்தானை
இந்த
நீளமான நதிகள் தானே.

பூக்களையும்
இலைகளையும்
சமத்துவத் தோளில்
சுமந்து திரிவது
நதிகள் மட்டும் தானே.

நதிகள்
மறைந்து போனால்,
வளங்கள் குறைந்து
உயிரினமே
உறைந்து போகுமே.

நதி,
பூமித் தாயின் இரத்தப் பாசனம் !?

நாட்டிய அரங்கேற்றம்
நயாகராவில்,
ஒத்திகை நடப்பது
குற்றாலத்தில்,
ஆங்காங்கே மேடை போட்டு
பாடிவிட்டுத் தான்
நதிகளும் நடக்கின்றன.

கடலின் கால்களில்
கரைந்தபின்
ஆறுகள் மெல்ல மெல்ல
அகலமாகின்றன,
கடலுக்குள் விழும் பக்தியில்
ஆறுகள் அடையும் முக்தி.

சலவை செய்த
தண்­ர் ஆடைகள்
கடலில் வந்து
நீலம் முக்கிக் கொள்கின்றன.

எத்தனை பாரம் ஆனாலும்
நெஞ்சில்
ஈரம் மாறாதது
அருவிகள் தானே.

பூக்கள் தலை நீட்டி
பாய்மரக் கப்பலாய்
படபடத்து நகர,
உள்ளுக்குள் மீன்கள்
நீர்மூழ்கிக் கப்பலால்
நழுவும்.
நதிகள் அவற்றின் பாதைகள்.

கானம் பாடிக் களைத்த
காட்டுக் குயில்களுக்கு
நதிகள்
தாகம் தீர்க்கும் தருமன்.
சாதகம் செய்யும் பாடகற்கு
நதிகள்
பாதகம் செய்யா பரமாத்மா.

நதிகள் மட்டும் இல்லையேல்
பச்சையம் விற்கும் சூரியன்
சருகுகளை
மட்டுமே செய்து குவித்திருப்பான்.

நதிகள் மட்டும் இல்லையேல்
பூமியின் பாதிக் கறைகள்
கழுவப் படாமலேயே
கிடந்திருக்கும்.

நதிகள் மட்டும் இல்லையேல்
பாதிக் கவிதைகள்
தாகத்தில் தொண்டை
வறண்டிருக்கும்.

தவம் கலைக்கும்
ரதியும் நதியே,
தவம் கொடுக்கும்
கதியும் நதியே.

சுத்தமாகவும்
சத்தமாகவும் சுற்றும் நதிகள்
ஆங்காங்கே
அரசியல் கலக்கும் போது
மட்டும்
அழுக்கடைந்து அழுகின்றன.

புல்லிலும் பூக்கள் உண்டு.

 

Image result for flowers in grass

புல்லின் தான்
பூத்திருக்கிறேன்,
ஆனாலும் நான்
பூ தானே !

சாலையோர சருகொன்று
என்
மேனியை உயிரோடு
சமாதியாக்க இயலும்,

ஓர்
பாதச் சுவடு விழுந்தால்
பாதாளம் வரை
புதையுண்டு போவேன்.

சாலையோரமாய்,
ஓர் நெல்லின் நீளத்தில்
சிறு கல்லின் பாதத்தில் தான்
நான்
வேர் விட்டுக் கிடக்கிறேன்,

ஆனாலும்,
ஓர் முல்லையின் முகமுண்டு,
மேன்மை இல்லையெனிலும்
ஓர் ரோஜாவின்
மென்மையும் உண்டு என்னில்.

பூஜையறைக்கு
புற்களின் பூக்களை யாரும்
பறித்துச் செல்வதில்லை,

கூந்தலில் ஏந்திட
கன்னியர் யாருமே
கருதுவதில்லை.

தொடுக்கும் மாலையிலும்
இட ஒதுக்கீடு
எனக்கில்லை,
மலர் வளையம் கூட
மனம் வைப்பதில்லை !

நானும் பூ தான்,
ஒதுக்கப்பட்டவர் உதிர்க்கும்
சிறு புன்னகையின்
நீளம் தான் எனது.

தட்ப வெட்ப நிலைகளைத்
தாங்கிக் கொள்ளும்
நந்தவனத் தாயோ,
கூரைகளை எட்டிப்பிடிக்கும்
தோரணத் தொட்டிகளோ
என் கால்களுக்கு கீழே இல்லை.

யாருக்கேனும்,
ஆதாயம் தராவிடில்
ஆகாயம் பார்க்க வேண்டும் தான்,
மனிதனானாலும்
பூ வானாலும்.

பழக்கங்களுக்கு
வெளியே வந்து யாரும்
பழகிக் கொள்வதில்லை
எதுவும்.

எனக்குப் பிடிக்கும்

Related image
மவுனம்
எனக்குப் பிடிக்கும்.

நகரத்து நெரிசல்களில்
நசுங்கி
மொட்டை மாடியில்
இளைப்பாறும் மாலை நேரத்தில்
இந்த மவுனம் எனக்குப் பிடிக்கும்.

வண்ணத்துப் பூச்சி
பூவின் வாசல்திறக்கும்
அழகை
விழிகள் விரியப் பார்க்கும் போதும்,

மாவிலையின்
முதுகெலும்பில்
நழுவிவரும் மழைத்துளி
மண்ணின் மார்பை முத்தமிடப்போகும்
சில்லென்ற நிமிடங்களிலும்.

சொட்டுச் சொட்டாய்
வடிந்து கொண்டிருக்கும்
மாலை மஞ்சளின் மரண நிமிடங்களை
மலையுச்சியின் மரத்தடியில்
மனம் கலைய இரசிக்கும் போதும்,

இனங்காண இயலாத பறவையொன்று
சிறகடித்துப்
பாடிச் சென்றது எந்த ராகம் என்று
சிந்தனையைக் கொஞ்சம்
சிறகடிக்க விடும்போதும்.

இதயம் முழுவதும்
இன்ப அதிர்வுகளை விட்டுச் செல்லும்
இந்த மௌனம்
எனக்குப் பிடிக்கும்.

சத்தம்
எனக்குப் பிடிக்கும்.

விழுவதனால் வேகம் சேர்க்கும்
மலையருவி.
அடிப்பதனால் அழகு விற்கும்
கடல் அலைகள்.
இயற்கை மேல் ஈரம் துவட்டும்
மழைக் கரங்கள்.

மௌனத்துக்குத் தூண்டில் போடும்
சத்தங்களும்.
மௌனங்களுக்குள் மறைந்து கிடக்கும்
சத்தங்களும்.
கொலுசு மாட்டிய நதிபோல
சங்கீதமாய் எப்போதுமே மனசைக் கொத்தும்.

இத்தனை இருந்தும்.

மொத்த ரசனைகளையும்
யுத்தமில்லாமல் சிதைத்துச் செல்லும்,
கண்மூடி
கவிதை யோசிக்கும் கனங்களில்
கன்னத்தில் நீ இடும்
சத்தமில்லாத ஒரு முத்தம்.

நயாகரா.

Image result for Niagara
நயாகரா.

இது,
இரு நாடுகளுக்கிடையே பாயும்
ஓர் தண்­ர்ப்பாலம்.

மொழிபெயர்க்க முடியுமா
இந்த
விழிபெயர்க்கும் பிரம்மாண்டத்தை ?

கைக்கெட்டும் தூரத்தில் கனடா
பாதங்களுக்குக் கீழ் அமெரிக்கா,
நடுவில் ஓடும் நயாகரா நீரின்
இருகரங்களில் இரு நாடுகள்.

வானத்தின் ஒருபகுதி
கிழிந்து விழுகிறதா ?

இந்த அருவியின் அடிவாரம்தான்
மேக உற்பத்தியின்
கொள்முதல் நிலையமா ?

கால்வழுக்கி
கீழே விழுகின்ற தண்­ருக்கு
புதுக்கால்கள் பிறப்பதெப்படி ?

புருவங்கள் விழுந்துவிடுமளவுக்கு
விழிகளுக்குள் வியப்புக் கோளங்கள்.

பாறைகளுக்கு இடையே
வானவில் பார்த்ததுண்டா ?

நாடுகளுக்கிடையே
அருவி கிழித்த
அழகிய கவிதையை வாசித்ததுண்டா ?

இருகண்களும் இளைக்குமளவுக்கு
அழகுகளை
அள்ளிக் கொட்டியதுண்டா ?

இல்லையேல்
நயாகராவுக்கு வாருங்கள்.

இங்கேயும்
மழைக்கோட்டுடன் நனைகிறார்கள் பலர்.
முட்டைக்குள் ஒளிந்துகொண்டு
கொக்கரிக்க ஆசைப்படும் சேவல் மனிதர்கள்.

தலை நனையும் கவலையுடன்
நடக்கிறார்கள் பல நாகரீகவாதிகள்.
பாவம்
புல்லாங்குழல் இவர்களுக்கு
உடைந்துபோன மூங்கில்.

ஒவ்வொரு பாறைஇடுக்கிலும்
நயாகரா எழுதிப்போகும் சிம்பொனியை,
ஒட்டுமொத்த ஈரச் சூழலுக்கு
இயற்கை அமைக்கும் பின்னணி இசையை,
எந்த இசைக் கருவியும் இன்னும்
அருவியாய்ப் பொழியவில்லை.

தண்­ரும் தண்­ரும் மோதி மோதியே
கண்களுக்குள் பரவசத் தீ.

கோப்பைகளில் ஊற்றி ஊற்றி
இந்த
நயாகராவை நுகர்ந்துவிட முடியாது.
நயாகரா பொழியும் பிரம்மாண்டச் சாரலும்
தாய் மடி தரும் பிரபஞ்ச அமைதியும்
தலைவைத்தால் மட்டுமே நனையும் சங்கதிகள்.

இன்னும் சில கண்கள் இருந்தால்
அழகின் கொள்ளளவு
அதிகமாகியிருக்கும்,
நயாகராவின் நாட்டிய அரங்கேற்றத்துக்கு
இருகண்கள் என்பது
இருளில் நடப்பது போன்றதே !!

நயாகரா
நான் என்னும் கர்வத்தை
கசக்கிப் பிழிந்துக் கிழித்துப் போடும் .
விரல் தொடும் தூரத்தில்
நேரில் பார்த்தால் மட்டுமே
நெஞ்சக்குழிகளுக்குள் நிஜமாய் தங்கும்.

நயாகரா.
எந்தக் கவிதையும் எழுதிவிட முடியாத
சிலிர்ப்பின் குழந்தை.

நயாகரா.
இது ஒரு காவியத்துக்கான கனத்தின்
ஒரு வார்த்தைக் கவிதை.

பூக்கள் பேசுவதில்லையா ?

Image result for flowers

நான் தான்
பூ பேசுகிறேன்.

மொட்டுக்குள் இருந்தபோதே
முட்டி முட்டிப்
பேசியவைகள் தான்
எல்லாமே.
ஆனாலும்
உங்கள் திறவாச் செவிகளுக்குள்
விழுந்திருக்க வாய்ப்பில்லை.

என்
விலா எலும்புவரை
வண்டுகள் வந்து
கடப்பாரை இறக்கிச் செல்லும்.

வருட வரும்
வண்ணத்துப் பூச்சியும்
மகரந்தம்
திருடித் திரும்பும்.

என்னை
உச்சி மோந்துச் சிரிப்பாள்
இல்லத்தரசி,
ஆனாலும்
அவள் இப்போது
மிதித்து நிற்பது
நேற்றைய ஒரு மலரைத்தான்.

எனக்குப் பிடிக்கவில்லை
இந்த வாழ்க்கை.

தீய்க்குள் புதைக்கப்பட்ட
மெழுகு போலதான்
ஒரு பகலால்
இருட்டிப் போகும்
எனது வாழ்க்கையும்.

மென் கர வருடலும்,
சிறுமியரின் திருடலும்
வாடல் வரையே நீடிக்கும்.

மரணத்தின் போது
மண்டியிட்டழாத சொந்தமெதற்கு
எனக்கு ?

மொட்டாய் முடங்கியபோதே
விரியக் கூடாதென்று
உறுதியாய் இருந்தேன்.
முடியவில்லை.

விரிந்தபின்
வாடக் கூடாதென்று
வீம்பாய் இருந்தேன்
இயலவில்லை.

எதுவும் என்னால்
நிர்ணயிக்கப் படாத வாழ்க்கை
எனக்கெதுக்கு.

ஓரமாய்
நீ அமர்ந்து
கவிதை எழுதிப் போகவா ?

பனி விளையும் பூமி.

Image result for Snow street

வானம்
எப்போது
நீர் இறைப்பதை நிறுத்திவிட்டு
பஞ்சுப் பொதிகளைப்
பட்டுவாடா செய்யத் துவங்கியது ?

இந்த குளிர் விளைச்சலில்
குயில்களுக்குக்
குரலடைப்புப் போராட்டமா?

இலைகளை அவிழ்த்துவிட்டு
மரங்கள் இங்கே
உறைந்த நீரை
உடுத்திக் கொள்கிறதே !!

கண்களுக்கு
எல்லா இடங்களிலும்
வெள்ளைப் பாசனம்.
வெள்ளைப் பனிகள் விலகிய இடங்களில்
வெள்ள சாசனம்

நிர்வாணச் சாலைகள்
இனிமேல் அடிக்கடி
ஆடை அணியும்.
ஆனாலும்
அரசாங்க துச்சாதனர்களால்
அவசர அவசரமாய் அவிழ்க்கப் படும்.

புல்லின் மேல் பனி
பார்த்திருக்கிறேன்.
பனியில் புதைந்து போன புற்களை
இப்போது தான் பார்க்கிறேன்.

கூரைகளின் மேல்
இன்னோர் குளிர்க்கூரை!!
வாகனங்களின் மேல்
வெள்ளைப் போர்வை.

இது பூமிக்கு வானம் போர்த்தும்
பொன்னாடையா?
இல்லை
பூமியோடு வானுக்குள்ள
பனிப்போரா ?

இந்த கண்டத்தைப் பிடித்து
குளிர்சாதனப் பெட்டிக்குள்
அடைத்தது யார்?

சென்னைச் சூரியனை
சிலநாட்களுக்குக் கடன்வாங்கி
இங்கே
வெப்ப வினியோகம் நடத்தலாமா ?

இல்லை
வியர்வைக்குள் விழுந்துகிடக்கும்
சிங்காரச் சென்னைக்கு
அமெரிக்கக் குளிரை
அனுப்பி வைக்கலாமா ?

வா என் கண்மணி
மனசுக்குள் வெகுவாய்
குளிரெடுக்கிறதென்று
கவிதை எழுதலாமா ?

விரைவாய் சொல்லுங்கள்
விரல்கள் குளிரில்
விறைத்துப் போகிறது !!!

இரவுக் காட்சிகள்

Image result for Man waking in night india

எப்போதும்
பரபரப்பாய் இருக்கும்
அந்தத் தெருவை
இப்போது தான்
இரவில் பார்க்கிறேன்.

அத்தனை சத்தங்களும்
கத்திக் கத்தி
தொண்டை வறண்டதில்
மூலைக்கு மூலை
சுருண்டு கிடக்கின்றன.

கடைகளின் வாசல்களில்
யாராரோ
கோணிக்குள்
வெப்பம் இரந்தும்
கொசுவுக்குப் பயந்தும்
வளைந்து கிடக்கின்றனர்.

தெருநாய்கள் சில
எதையோ துரத்தி
எதற்கோ மோப்பம் பிடித்து,
ஆங்காங்கே
பேரணி நடத்துகின்றன.

காலையில்
கோழிகளை கொன்று குவித்த
அந்த
கசாப்புக் கடை
மரத்துண்டு,
பிசுபிசுப்பு மாறாமல்
நினைவுச் சின்னமாய்
நிற்கிறது.

கிழிந்த கூரைக் குடிசை
தாழ்வாரங்களில்,
ஆமை மார்க்
கொசுவர்த்திகளின் துணையுடன்,
கைலிக் கால்கள்
இந்திய வரைபடம் போன்ற
பாய்களைத் தேய்த்து
படுத்துக் கிடக்கின்றன.

புழுதி முதுகுகளுடன்
முந்தானை முனை கடித்து
நடக்கும்
சேரிக் குழந்தைகள்
குடிசைகளுக்குள்
விரல் கடித்துக் கிடக்கக் கூடும்.

திரையரங்க
இரவுக் காட்சி முடிந்து
வரும் வழியில்,
பகலைப் புரட்டிப் போட்ட
நிஜ இரவுக் காட்சி !
உறங்கிய பின்னும்
விலகும் என்று தோன்றவில்லை.

தவிர்த்திருக்கலாம்
இரு
இரவுக் காட்சிகளையும்.

0

மழை

Image result for Rain and flower

மெல்ல மெல்ல மனக்கேணியில்
தெறித்துச் சிதறுகின்றன நீர் முத்துக்கள்.
வெளியே மழை.

மண்ணோடு ஏதோ சொல்ல
மரண வேகத்தில் பாய்கிறது மேகம்.

மழை.

இயற்கை செடிகளுக்கு அனுப்பும்
பச்சையப் பராமரிப்பாளன்.
சாலைகளுக்கோ அவன்
சலுகைச் சலவையாளன்.

வாருங்கள்,
குடைகளுக்குள் நனைந்தது போதும்
தண்­ரால் தலைதுவட்டிக் கொள்ளலாம்.

பாருங்கள்,

அந்த வரப்பின் கள்ளிகள் கூட
கண்திறந்து குளிக்கின்றன.

சின்னச் சின்ன சிப்பிகள் கூட
வாய் திறந்து குடிக்கின்றன.

பூக்கள் செல்லமாய்
முகம் கழுவிக் கொள்கின்றன.

முகம் நனைக்க முடியாத வேர்கள் கூட
அகம் நனையக் காத்திருக்கிண்றன.

மழை வேர்வை சிந்தியதும்
பூமிப்பெண்ணிடம் புதுவாசனை.

இப்போது தான்
சகதிக்கூட்டைச் சிதைத்து
வெளிக்குதிக்கின்றன
பச்சைத் தவளைகள்.

முகம் சுருக்க மறுக்கின்றன
தொட்டாச்சிணுங்கிகள்.

புற்களைக் கழுவி சாயவிட்டு,
காய்ந்த ஆறுகளில் ஆழப்பாய்ந்து,
சிறுவர்களின் காகிதக் கப்பல்களைக் கவிழ்த்து,
மரங்கொத்திக்கு தாகம் தணித்து
இதோ நதியைக் குடிக்கப் பாய்கிறது
மண்ணில் குதித்த மழை.

பூமிக்கு வானம் அனுப்பிய
விண்ணப்பக் கயிறு இது.

காற்று ஏறி வர
வானம் இறக்கிவைத்த
இந்த தண்­ர்ஏணி மேகத்தின் முதுகில்
தான் சாய்க்கப்பட்டிருக்கிறது.

அவ்வப்போது வானம்
மின்னல் நுனியில்
இடி கட்டி இறக்குகிறது.

மொட்டைமாடியில் இளைப்பாறி,
நாட்டிய நங்கையின்
சலங்கையொலியாய் சன்னலோரம் சிதறி,
குவிந்த இலைகளின் கழுத்து வரைக்கும்
குளிர் ஊற்றிச் சிரிக்கிறது
இந்த மழை.

தேனீர்க் கோப்பைகளில் வெப்பம் நிறைத்து
கதகதப்புப் போர்வைக்குள் உடலைப் பொதிந்து,
சாரளங்கள் வழியேயும்
மழையை ரசிக்கலாம்.

உச்சந்தலைக்கும்
உள்ளங்கால் விரலுக்குமிடையே
ஈரச் சிறகைச் சுற்றிக்கொண்டும்
மழையை ரசிக்கலாம்.

மழை. அது ஒரு இசை.
கேட்டாலும் இன்பம்,
இசைத்தாலும் இன்பம்.

நல்ல இசை தன் ரீங்காரத்தை
காதோரங்களில் விட்டுச் செல்லும்.
மழை மாவிலையில் விட்டுச் செல்லும்
கடைசித் துளிகளைப்போல.

வாருங்கள்,
குழாய்த்தண்­ர்க் கவலைகளை
கொஞ்சநேரம் ஒத்திவைத்துவிட்டு.
இந்த சுத்தமழையில்
சத்தமிட்டுக் கரையலாம்.

மழை.
புலன்கள் படிக்கும் புதுக்கவிதை.

மழை.
பூமிக்கு பச்சை குத்தும்
வானத்தின் வரைகோல்.

மழை.
இளமையாய் மட்டுமே இருக்கும்
இயற்கையின் காவியம்.

மழை.
இலக்கணங்களுக்குள் இறுக்கமுடியாத
இயற்கையின் ஈர முடிச்சு.

நிலாச் சாயம்

Image result for moon shadow

இன்னும்
வெள்ளை காயாத
நிலாச் சாயம்
என்
மொட்டை மாடி முழுதும்.

நிலவைத் தின்னும்
வேகத்துடன்,
வானில்
வெள்ளை மேகங்கள்
வறண்ட நாக்குகளோடு
அலைகின்றன.

யாரோ
இறுகக்கடித்ததால் தான்
அந்த
நிலவில் கன்னத்தில்
கருப்பு பதிந்திருப்பதாய்
இறந்து போன ஏதேனும்
ஓர் இதிகாசம்
எழுதியிருக்கக் கூடும்.

எதையும் காதில் வாங்காமல்,
எத்தனை முறை
போர்த்தி முடித்தாலும்
முரண்டு பிடித்து,
புரண்டு படுத்து
மேகப் போர்வைக்கு வெளியே
நழுவி விழுகிறது
அந்த
நிலாக் குழந்தை.

சூரியனின் சிவப்பு ஒளியை
உறிஞ்சிக் குடித்து
எப்படி
வெள்ளை ஒளியை
பிரசவித்து நகர்கிறது
இந்த பிள்ளை நிலா ?

கலையக் கலைய
புதிது புதிதாய்
வெள்ளைப் பூக்களை
எப்படி
அள்ளி விதைத்து நடக்கின்றன
இந்த மேகச் செடிகள்.

செதுக்கி வைத்த
உருவம் இன்றி,
நிலைமாறி நிலைமாறி
சப்தமின்றி சிற்பம் செதுக்கி
வானில் தொங்கவிடுகிறதே
இந்த
வெள்ளை தேக மேகங்கள்.

இத்தனை மிருதுவாய்
இதயம் இருந்தால்
எப்படி இருக்கும் ?

ஆனாலும்
கர்ப்பமான கார் மேகமாய்
பாரத்தோடு ஈரமாவதையே
பார்த்து நடக்கிறதே
மானுடம்.

கவிதை எழுத
வந்தவனுக்கு
வானில் ஓர்
கவிதைத் தொகுப்பு.

கண்களை விலக்கி
கவிதையை கலைக்காமல்
இன்னும் அந்த
வெள்ளை இரவில்
விழித்துக் கிடக்கிறேன்.

என் கையில்
கவிதை வந்து
படுக்கக் காத்திருக்கும்
ஓர் வெள்ளைக் காகிதம்.