புராஜக்ட் மேனேஜ்மெண்ட் 8 – சவால் & ஆபத்து

8.

சவால்களையும், ஆபத்துகளையும் எதிர்கொள்ளல்

 

ஒருத்தர் நல்ல டிரைவர்ன்னு எப்போ சொல்லுவோம் ? ஆளே இல்லாத ரோட்ல நல்லா வண்டி ஓட்டறவரை நாம நல்ல டிரைவர் ந்னு சொல்றதில்லை. நெருக்கடியான ரோடா இருந்தாலும் லாவகமா, விபத்தை ஏற்படுத்தாம வண்டி ஓட்டறவரைத் தான் நல்ல டிரைவர்ன்னு சொல்லுவோம். அவசரமா ஒரு இடத்துக்குப் போக வேண்டியிருந்தா ரிஸ்க் எடுத்து, அதே நேரம் விபத்து இல்லாம ஓட்டறவரைத் தான் நாம நல்ல டிரைவர்ன்னு சொல்லுவோம் இல்லையா ?

உதாரணமா சென்னை ரோட்டை எடுத்துக்கோங்க. கார் ஓடிட்டே இருக்கும்போ நாலு சைக்கிள் முன்னாடி வரும், அதை சமாளிச்சு அந்தப் பக்கம் போனா ரெண்டு பைக் வரும், அதையும் இடிக்காம முன்னாடி போன ராங் சைட்ல ஒரு மாட்டு வண்டி வரும், பின்னாடி வர வண்டி நம்மை இடிக்காம பிரேக் பிடிக்கும்போ ரெண்டு பேரு சர்வதேச வார்த்தைகளால நம்மை திட்டிட்டே முன்னாடி போவாங்க. இப்படிப்பட்ட ரோட்ல டென்ஷன் இல்லாம, நிதானமா, ஆபத்தில்லாம வண்டி ஓட்டறவர் இருந்தா அவர் தான் நல்ல டிரைவர்.

புராஜக்ட் மேனேஜருக்கு இருக்க வேண்டிய குணாதிசயமும் இது தான். அவரை ஒரு டிரைவரோட ஒப்பிட்டு நாம பேசலாம். இலக்கை போய் சேரணும். விபத்து ஏற்படக் கூடாது. நமக்கும் ஆபத்து நேரக் கூடாது. எந்த ரூட் டிராபிக் அதிகமா இருக்கும்ன்னு கவனிச்சு அதுக்கு ஏற்றபடி போணும். அல்லது மாற்றுப் பாதையை முன் கூட்டியே தீர்மானிக்கணும். யாராச்சும் திட்டினா கூட நிதானம் இழக்கக் கூடாது. இப்படி சொல்லிட்டே போலாம்.

எந்த ஒரு புராஜக்ட்டும் சிவப்புக் கம்பளம் மேல நடக்கிற அனுபவமா இருக்காது. அப்படி இருந்தா அங்கே புராஜக்ட் மேனேஜருக்கு வேலை இல்லை. புராஜக்ட்களெல்லாம் மாமியார் மருமகள் சண்டை மாதிரி சிக்கல்களோடு தான் பயணிக்கும். அதை சமாளிக்கவும், சரியான நேரத்தில், சரியான தீர்மானங்களை எடுக்கவும் புராஜக்ட் மேனேஜர்களுக்கு திறமை தேவைப்படுகிறது. சின்னச் சின்ன புராஜக்ட்கள், குறைந்த நபர்கள் இருக்கின்ற புராஜக்ட்களெல்லாம் பெரிய சிக்கல்களைச் சந்திப்பதில்லை. புராஜக்டின் அளவும், காலமும் அதிகரிக்க அதிகரிக்க சவால்களும் அதிகரித்துக் கொண்டே இருக்கும்.

அதனால் தான் எந்த ஒரு புராஜக்ட்டுக்கும் ‘ரிஸ்க் பிளான்’ அதாவது ‘ஆபத்தை எதிர்கொள்ளும் திட்ட வரைவு’ அவசியமாகிறது. ரிஸ்க் எடுக்கிறது எனக்கு ரஸ்க் சாப்பிடற மாதிரி என நாம் புராஜக்டை ஆரம்பித்தால், கடைசியில் ‘எல்லாத்தையும் பிளான் பண்ணி பண்ணணும்’ என புலம்பி அடங்க வேண்டியிருக்கும்.

ஆபத்து என்பது, நமது புராஜக்டை முடிக்க விடாமல் தடையாய் வருகின்ற விஷயங்கள் எனலாம். ரிஸ்கே இல்லாமல் ஒரு புராஜக்ட் இருக்க வாய்ப்பில்லை. ஆனால் புராஜக்டின் தன்மைக்கு ஏற்ப ரிஸ்கின் அளவு மாறுபடும். உதாரணமாக நீண்ட காலம் செய்ய வேண்டிய புராஜக்ட், திறமையான ஆட்கள் இல்லாத புராஜக்ட், புத்தம் புதிய தொழில்நுட்பத்தில் தொடங்க வேண்டிய புராஜக்ட், முன் அனுபவம் ஏதுமற்ற புதுமையான ஒரு புராஜக்ட் இவற்றுக்கெல்லாம் ரிஸ்க் கொஞ்சம் அதிகம். அதை அலசி ஆராய்ந்து திட்டமிட வேண்டும்.

இரண்டு விதமான ரிஸ்க் உண்டு. ஒன்று நெகடிவ் ரிஸ்க். இன்னொன்று பாசிடிவ் ரிஸ்க். நெகடிவ் என்றாலே பெயரைப் போலவே எதிர்மறையான ஒரு விளைவை உருவாக்குவது என புரிந்து கொள்ளலாம். ஏதோ ஒரு விஷயம், புராஜக்டை சரியான நேரத்தில் முடிக்க விடாமல் செய்கிறது. அல்லது ஒரு விஷயம் நல்ல தரத்தில் புராஜக்டை செய்ய விடாமல் தடுக்கிறது. இவையெல்லாம் எதிர்மறை ஆபத்துகள்.

பாசிடிவ் ரிஸ்க் எனப்படும் நேர்மறை ஆபத்துகளை, ஆபத்துகள் என்று சொல்வதே தவறு தான். அதாவது புராஜக்ட் நிர்ணயிக்கப்பட்ட நாளில் முடியாது. ஆனால் அதற்கு முன்பாகவே முடிந்து விடும் என்பது நேர்மறை ஆபத்தின் உதாரணம். அல்லது பத்து கோடி பட்ஜெட் போட்டது, எட்டு கோடியில் முடிந்து விடுவதைப் போன்ற ஆனந்தப் பிழை இது.

சரி, இந்த ரிஸ்க் மேனேஜ்மென்ட் என்பது எதிர்மறை ரிஸ்கைத் தான் முக்கியமாகக் கவனிக்கும். ஆபத்து மேலாண்மை இருப்பதனால் ஆபத்து வராது என்று அர்த்தமல்ல, ஆனால் அப்படி வரும்போது என்ன செய்யலாம் என்பதற்கான முன்னேற்பாடுகள் செய்யப்பட்டிருக்கும். அல்லது என்ன செய்ய வேண்டும் என்பது திட்டமிடப்பட்டிருக்கும்.

உதாரணமாக மழைக்கால மீட்புக் குழுவை மனதில் நினையுங்கள். அப்படி ஒரு குழு இருக்கிறது என்பதற்காக மழை வராது என்று அர்த்தமல்ல. மழை வந்தால் என்ன செய்ய வேண்டும். வெள்ளப்பெருக்கு வந்தால் என்ன செய்யவேண்டும் போன்ற திட்டங்கள் தயாராய் இருக்கும். அதனால் திடீரென வெள்ளம் வரும்போது பதற வேண்டியிருக்காது.

இந்த ரிஸ்க் மேஜேன்மென்டில் ஐந்து நிலைகள் உண்டு.

1. ரிஸ்கைக் கண்டறிதல்

புராஜக்டின் பாதையில் என்னென்ன ஆபத்துகள் வரலாம் என்பதைக் கணிப்பது. முன் அனுபவங்களும், புராஜக்டின் தன்மையை நன்றாகப் புரிந்து வைத்திருப்பதும் இந்த ஆபத்துகளைக் கண்டறியும் பணியில் கைகொடுக்கும்.

2. ரிஸ்கின் விளைவுகளை புரிந்து கொள்ளுதல்.

கண்டறிந்த ஆபத்துகள் உண்மையிலேயே நிகழ்ந்தால் என்னென்ன பாதிப்புகள் வரும் என்பதைப் பட்டியலிடுதல். வேலை செய்ய சரியான ஆட்கள் கிடைக்கவில்லையேல் என்ன செய்வது ? அப்படிப்பட்ட சூழலில் என்ன ஆபத்து வரலாம் ? இவற்றையெல்லாம் கண்டறிவது இரண்டாம் நிலை.

3. ரிஸ்கை எதிர்கொள்ளத் திட்டமிடுதல்.

சரி, ரிஸ்க் வரலாம். அப்படி வந்தால் இந்த பிரச்சினை நேரலாம். அப்படியானால் அதை எதிர்கொள்ள என்னென்ன திட்டம் இடவேண்டும் என்பதைப் பற்றிய நிலை இது. மிக முக்கியமான கட்டம்.

4. ரிஸ்கைக் கண்காணித்தல்.

ஒரு ரிஸ்க் வந்தாச்சு என்றால் அதைக் கவனிப்பது, அது குறைகிறதா அதிகரிக்கிறதா என்பதைப் பார்ப்பது, இந்த ரிஸ்க் வேறு ரிஸ்க் களைக் கொண்டு வருமா என யோசிப்பது இவையெல்லாம் இந்த நிலையில் வரும்.

5. ரிஸ்கை அறிவித்தல்.

ஆபத்து இருப்பதை சம்பந்தப்பட்ட எல்லாருக்கும் அறிவிப்பது இந்த நிலை. புராஜக்டின் தொடக்கம் முதல் முடிவு வரை ஒவ்வொரு கட்டத்திலும் இந்த ஆபத்துகளைக் கண்டறிவதும், அறிவிப்பதும் மிகவும் முக்கியம்.

ஊர்ல உள்ள பெரியவர்களிடம் இப்படியெல்லாம் பேசினால், “ஏண்டா வெறுத்த வாக்கு பேசறே. நல்லதா பேசேன்பா” என்பார்கள். புராஜக்டைப் பொறுத்தவரை நெகடிவ் சிந்தனை ரொம்ப முக்கியம். ஐயோ ஆபத்து வரலாம் எனும் சிந்தனை தான் வண்டி ஓட்டும்போது சீட்பெல்ட் போட நம்மைத் தூண்டுகிறது. போலீஸ்காரர்கள் நிறுத்துவார்கள் எனும் பயம் தான் ஹெல்மெட்டை போட நினைவூட்டுகிறது. விபத்து ஏற்பட்டா என்ன செய்றது எனும் அச்சம் தான் இன்சூரன்ஸ் எடுக்க நம்மை வலியுறுத்துகிறது. எனவே தான் இந்த நெகடிவ் சிந்தனை புராஜக்ட்டில் ரொம்ப முக்கியமாகிறது.

காட்ஃபாதர் திரைப்படத்தில் ஒரு வசனம் வரும், “நல்லது நடக்கும் என நம்பு. ரொம்ப மோசமாக நடந்தால் என்ன செய்வது என திட்டமிடு” என்று. அதை அப்படியே அலேக்காகத் தூக்கி இந்த புராஜக்ட் மேனேஜ்மென்டில் பொருத்திக் கொள்ளலாம்.

உதாரணமாக புராஜக்டில் ஒரு நல்ல சுறுசுறுப்பான கில்லாடி வேலைக்காரர் இருக்கிறார் என வைத்துக் கொள்வோம். அவர் தான் புராஜக்டின் முதுகெலும்பு. நமது புராஜக்ட் முடியும் வரை அவர் நம்மோடு இருப்பார் என நம்ப வேண்டும். அதே நேரம், அவர் சட்டென ஒரு நாள் வேலையை விட்டு நின்று விட்டால், என்ன செய்வது எனும் திட்டம் தயாராய் இருக்க வேண்டும். பேக் அப் பிளான் எனப்படும், மாற்று வழி தயாராய் இருக்க வேண்டும். அது தான் விஷயம்.

ஒரு விஷயத்தை மனதில் கொள்ளுங்கள். ரிஸ்க் பிளான் என்பது கண்டிப்பாக அந்த ஆபத்து வரும் என‌ அடித்துச் சொல்கிற சமாச்சாரம் அல்ல. அந்த ஆபத்து வருவதற்கான வாய்ப்புகள் அதிகம் என்பதை பதிவு செய்வது தான்.

ரிஸ்க் குறித்து இன்னும் கொஞ்சம் விரிவாய்ப் பார்ப்பது பயனளிக்கும் என நினைக்கிறேன். அடுத்த வாரம் இன்னும் கொஞ்சம் விஷயங்களைப் பற்றிப் பேசுவோம்

( தொடரும் )

புராஜக்ட் மேனேஜ்மெண்ட் 7 – பணியாளர் மேலாண்மை

பணியாளர் மேலாண்மை

“ஏட்டுச் சுரைக்கா கறிக்கு உதவாது” என சின்ன வயதில் படித்த பழமொழி ஒன்று சட்டென ஞாபகத்துக்கு வருகிறது. என்ன தான் திட்டமிடல் நடத்தி, என்னென்ன வேலைகள் என்பதை ‘வர்க் பிரேக் டவுன்’ மூலம் வகைப்படுத்தி, அவற்றைக் கொண்டு ஒரு நெட்வர்க் டயகிராம் வரைந்தாலும் கடைசியில் வேலை செய்ய சரியான ஆட்கள் இல்லையேல் எல்லாமே ஏட்டுச் சுரைக்காயாக மாறிவிடும். சட்டியில குழம்பு இருக்காது.

“ஆளில்லாம எப்படிய்யா வேலையை முடிக்கிறது ?”, “இருக்கிற ஆளை வெச்சு வேலையை முடிக்கிறதுங்கறது மயிரைக் கட்டி மலையை இழுக்கிறது போல” என்றெல்லாம் புலம்பாத மேனேஜர்களைப் பார்ப்பது குதிரைக் கொம்பு. கள யதார்த்தம் அது தான். வேலை செய்ய சரியான நபர்கள் எப்போதும் நமக்குக் கிடைத்து விடுவதில்லை. புராஜக்டின் வெற்றி தோல்வியை நிர்ணயிக்கும் மிக முக்கியமான காரணிகளில் ஒன்று அது என்பதில் எள் முனையளவும் சந்தேகமும் இல்லை.

சரியாகத் திட்டமிட்டு, சரியான நபர்களைக் கொண்டு ஆரம்பிக்கப்படும் வேலை எதிர்பார்த்த‌ வெற்றியை அடையும். திறமையற்ற பணியாளர்களெனில் வெற்றி வசப்படுவதில்லை. எனவே தான் ரிசோர்ஸ் பிளானிங் எனப்படும் பணியாளர் திட்டமிடல் மிக முக்கியமான ஒரு அம்சமாகிறது. அதற்கு சில எளிய வழிமுறைகளைப் பின்பற்ற வேண்டும்.

வகைப்படுத்தி வைத்திருக்கின்ற வேலையை முடிக்கத் திறமையான பணியாளர்கள் இருக்கிறார்களா என்பதை முதலில் பார்க்க வேண்டும்.

பணியாளர்களை வேலைக்கு அமர்த்தும் போதே, என்ன வேலை அவர்களிடமிருந்து எதிர்பார்க்கப்படுகிறது எனும் தெளிவான புரிதலை அவர்களுக்குக் கொடுக்க வேண்டும்.

ஒரு வேலையை எவ்வளவு நாளில் முடிக்க முடியும் என்பதை அவர்களுடைய திறமையின் அடிப்படையில் முடிவு செய்ய வேண்டும்.

புராஜக்ட் திட்டம், மற்றும் நெட்வர்க் டயகிராம் அடிப்படையில் எப்போது எந்த நபர் தேவை என்பதைக் குறித்த தெளிவு வேண்டும். அந்தந்த நேரத்தில் அந்தந்த நபர்கள் தயாராக இருக்கும் சூழலை உருவாக்க வேண்டும்.

பத்தோ இருபதோ நபர்களைக் கொண்ட வேலைக்கு இந்த வேலையெல்லாம் மிக எளிதாய் இருக்கும். ஆனால் நூற்றுக்கணக்காகவோ, ஆயிரக்கணக்காகவோ ஆட்கள் பணி செய்யும் புராஜக்ட்களெனில் இந்த ரிசோர்ஸ் பிளானிங் ஒரு மிகப்பெரிய சவால், அல்லது தலைவலி என்று தான் சொல்ல வேண்டும்.

எந்த பணிக்கும் தேவைக்கு அதிகமாகவோ, தேவைக்கு குறைவாகவோ இல்லாமல், ஒவ்வொரு பணிக்கும் தேவையான அளவுக்கு ஆட்களை மட்டும் நியமிக்கும் திட்டமிடல் இதன் முக்கியமான அம்சங்களில் ஒன்று. இதை ரிசோர்ஸ் லோடிங் என்பார்கள்.

அதே போல, ஒரு நபருக்கு அதிகப்படியான வேலை, இன்னொரு நபருக்கு குறைந்த நேர‌ வேலை என திட்டமிடுவது தவறு. திறமை அதிகமானவர்கள் அதிக வேலையை முடிப்பது யதார்த்தம். அதுக்காக அவர்களை பன்னிரண்டு மணி நேரம் வேலை பார்க்கச் சொல்லி தலையில் மிளகாய் அரைக்கக் கூடாது. அது சரியான திட்டமிடல் அல்ல. ஒவ்வொருவருக்கும் என்னென்ன பணி எனவும், எவ்வளவு நேரம் எனவும் வரையறுப்பதை பணியாளர் பயன்பாடு எனலாம். ஆங்கிலத்தில் ரிசோர்ஸ் யூட்டிலைசேஷன் என்பார்கள்.

இவற்றையெல்லாம் செய்வதற்கு முதலில் ஒரு “பணியாளர்களின் திறமை” பட்டியல் ஒன்றைத் தயாரிக்க வேண்டும். ஸ்கில் செட் மெட்ரிக்ஸ் என அதை அழைப்பார்கள். அதில் ஒவ்வொரு நபர்களின் பெயரையும் வரிசையாய் எழுதி அவர்களுக்கு எந்த திறமை இருக்கிறது என்பதைப் பட்டியலிட வேண்டும். ஒருவருக்கு குறைந்த பட்சம் ஒரு திறமை வலுவாக இருக்கும். ஒன்றுக்கு மேற்பட்ட திறமைகள் ஒருவருக்கு இருப்பதும் சர்வ சாதாரணம்.

உதாரணமாக ஒரு கட்டிடம் கட்டும் வேலையெனில் அதில் ஈடுபடும் நபர்களின் பெயர்களை முதலில் எழுதி. அவருடைய முதன்மைத் திறமை, இரண்டாவது திறமை, மூன்றாவது திறமை என வரிசைப்படுத்த வேண்டும். எலக்டிரிக்கல் வேலை செய்யும் ஒருவருக்கு பிளம்பிங்கும் தெரிந்திருக்கலாம். கொஞ்சம் கொஞ்சம் பெயின்டிங்கும் தெரிந்திருக்கலாம். அப்படியானால் முதன்மைத் தகுதி எலக்டிரிக்கல், அடுத்த திறமை பிளம்பிங், மூன்றாவது பெயிண்டிங் என குறிப்பிட வேண்டும்.

ஒரு நபரை என்னென்ன வேலைக்கெல்லாம் பயன்படுத்தலாம், எப்போதெல்லாம் யாரையெல்லாம் பயன்படுத்தலாம் போன்றவற்றைத் திட்டமிட இது வெகுவாக உதவும். ஒருவருக்கு ஒரு திறமை இருக்கிறது என்பதற்காக அவரை அந்த வேலையில் திணிக்கவும் கூடாது. அவருடைய விருப்பத்தையும் கேட்கவேண்டும். அதுவே புராஜக்டை வெற்றிகரமாக முடிக்க உதவும். விருப்பமில்லாத வேலையில் ஒருவர் வைக்கப்பட்டால் அந்த வேலை எப்படி நடக்கும் என்பதை தனியே சொல்லத் தேவையில்லை.

ஒரு புராஜக்ட் மேனேஜரின் திறமை சரியான நபர்களை சரியான இடத்தில் புராஜக்டின் தேவைக்கு ஏற்ப பயன்படுத்துவதில் அடங்கியிருக்கிறது. ஒரு பணிக்கு ஐந்து பேர் தேவையெனில் எல்லாரும் சூப்பர் டூப்பராக, அனுபவம் வாய்ந்தவர்களாக இருக்கத் தேவையில்லை. அனுபவம் மிகுந்தவர்கள் சிலர், குறைந்த அனுபவம் உடையவர்கள் சிலர், சொல்வதை செய்பவர்கள் என பல தரப்பு ஆட்களையும் கலந்து ஒரு குழு அமைப்பது சிறப்பானது. இதை ரிசோர்ஸ் மிக்ஸ் என்பார்கள். இப்படிப்பட்ட குழு தான் விரைவாவ வேலையை முடிக்கும்.

ஒரு பணிக்குத் தேவையான ஆட்கள் ரெடிமேடாகக் கிடைப்பார்கள் என சொல்ல முடியாது. பெரிய வேலைகளுக்கெல்லாம் திறமைசாலிகளுக்குத் தட்டுப்பாடு நிலவுவது வெள்ளிடை மலை. அப்படிப்பட்ட சூழல்களில் புராஜக்ட் மேனேஜரின் பணியும், திட்டமிடலும் மிகவும் தேவைப்படும். இருக்கும் நபர்களில் யாருக்கெல்லாம் பயிற்சி கொடுத்து வேலை செய்ய வைக்கலாம். யாரையெல்லாம் வெளியே அனுப்பி பயிற்சி பெறச் சொல்லலாம். எப்படிப்பட்டவர்களை வெளியிலிருந்து தேர்ந்தெடுக்கலாம் போன்றவற்றையெல்லாம் ஆலோசித்து சரியான முடிவை எடுக்க அவர்களின் அனுபவமும், அறிவும் தேவைப்படும்.

ஒரே நிறுவனத்தில் அதிக நாட்கள் வேலை செய்பவர்கள் நிறுவனத்துக்குள்ளே நல்ல தொடர்புகளை வைத்திருப்பார்கள். ஒரு புராஜக்ட் வரும் போது, “எனக்கு அந்த நபர் வேண்டும், இந்த நபர் வேண்டும்” என கேட்டுப் பெறுவதுண்டு. தனிப்பட்ட முறையில் பணியாளர்களை அறிந்திருக்கும் போது, நபர்களைத் தேர்ந்தெடுக்கலாம். அப்படி தெரியாத பட்சத்தில் “தேவைகளின் பட்டியலை” வைத்துக் கொண்டு நபர்களை இன்டர்வியூ மூலம் தேர்ந்தெடுக்கலாம்.

புராஜக்டில் வேலை செய்யும் ஆட்களுடைய திறமையை உற்பத்தித் திறன் (புரடக்டிவிடி ) மூலம் கண்டறிவது மேலாண்மையின் ஒரு பாகம். அதாவது கொடுக்கப்பட்டுள்ள நேரத்தில் ஒரு நபர் எவ்வளவு வேலையை முடித்திருக்கிறார் என்பது தான் அந்த கணக்கு. உதாரணமாக பத்து பேர் தீப்பெட்டி செய்யும் வேலை செய்கிறார்களெனில், ஒவ்வொருவரும் 8 மணி நேர முடிவில் எத்தனை தீப்பெட்டி செய்து முடித்திருக்கிறார்கள் என்பது புரடக்டிவிடி கணக்கீடு எனலாம்.

இந்த உற்பத்தித் திறன் பல காரணங்களால் மாற்றங்களைச் சந்திக்கும். “பொறந்தது முதலே தீப்பெட்டி செய்றதையே தொழிலாக வெச்சிருக்காரு ஒருத்தர்” என வைத்துக் கொள்ளுங்கள். அவர் கண்டிப்பாக நிறைய தீப்பெட்டிகளைச் செய்து குவிப்பார். விரல்கள் அவருக்கு நன்றாகப் பழகியிருக்கும். இன்னொருத்தருக்கு அவ்ளோ பெரிய எக்ஸ்பீரியன்ஸ் எல்லாம் இல்லை, ஆனா திறமை இருக்கு ஆரோக்கியமும் இருக்கு என்றால் அவரும் நல்ல மெச்சத்தக்க வேலையைச் செய்வார். ஒருவேளை “இன்னிக்கு நைட்டுக்குள்ள லோடு போயாவணும், நீங்க என்ன பண்ணுவீங்களோ ஏது பண்ணுவீங்களோ எனக்குத் தெரியாது, வேலை முடிஞ்சாவணும்” என்பது போன்ற தலைபோகும் அவசரங்கள் இருந்தால் ஆளாளுக்கு மாடு மாதிரி உழைத்து வேலையை முடிப்பார்கள்.

சிலர் அடிப்படையிலேயே ரொம்ப சுறுசுறுப்பாக இருப்பார்கள். தீப்பெட்டியை ஒட்டிவிட்டு காத்திருக்கும் நேரத்தில், இன்னொரு வேலையைச் செய்வார். அங்கிருந்து வேறு ஒரு வேலையை முடிப்பார். காலையில் வீட்டம்மாக்கள் சமையலறையில் சக்கரம் கட்டி ஓடுவது போல ஓடுவார். அவருடைய உற்பத்தித் திறம் எப்போதுமே அதிகமாகத் தான் இருக்கும். நல்ல உற்பத்தித் திறனை வெளிப்படுத்துகின்ற ஆட்கள் தான் பதவி உயர்வுகள், சம்பள உயர்வுகள், அங்கீகாரங்கள் போன்றவற்றைப் பெறுவார்கள். ஏனோ தானோவென கடமைக்கு வேலை செய்பவர்கள் பணிவாழ்வில் உயர்வு அடைவதேயில்லை.

அதே போல பணியிடத்தின் சூழலும் பணியாளர்களின் உற்பத்தித் திறனில் பாதிப்பை ஏற்படுத்துவதுண்டு. நன்றாக வேலை செய்யக் கூடிய நிம்மதியான இடத்தில் அதிக வேலை நடக்கும். “ஆபீஸுக்குள்ள நுழைஞ்சாலே கடுப்பாகுது” எனும் இடங்களில் உற்பத்தித் திறன் எப்போதும் கம்மியாகவே இருக்கும். அதனால் தான் நிறுவனங்கள் வேலை சூழலை நிம்மதியானதாகவும், உற்சாகமானதாகவும் மாற்ற கணிசமான பணம் செலவிடுகின்றன.

நீங்கள் ஒரு வேலைக்குச் செல்கின்றீர்களெனில் உங்களுடைய உற்பத்தித் திறனை எப்படி அதிகரித்துக் கொள்வது என்பதைப் பற்றி சிந்திக்க வேண்டும். அதற்காக புதுமையான வழிமுறைகளை அரவணைக்க வேண்டும். அது உங்களை விரைவில் அலுவலகத்தில் உயரிய இடத்தில் வைக்கும்

( தொடரும் )

புராஜக்ட் மேனேஜ்மெண்ட் 6 : எப்போ முடிப்பீங்க ?

புராஜக்டை எப்போ முடிப்பீங்க ?

எந்த ஒரு புராஜக்டையும் துவங்கும் போது நமக்கு முன்னால் நீட்டப்படுகின்ற மிக முக்கியமான கேள்வி, “எப்போ இந்த புராஜக்டை முடிப்பே” என்பது தான். ஒரு புராஜக்ட் எப்போது முடியும் என்பதை கண்டுபிடிப்பது மிக முக்கியமான அம்சம். அது சரியாக அமையாத போது ஏகப்பட்ட பொருளாதார இழப்பும், நேர இழப்பும் வந்து விடுகிறது. பல வேளைகளில் அந்த புராஜக்டே கூட கைவிடப்படுவதுண்டு.

புராஜக்டைத் தருபவர்கள் எவ்வளவு சீக்கிரம் இதை முடிக்க முடியுமோ அத்தனை வேகமாக முடிக்க வேண்டும் என எதிர்பார்ப்பார்கள். அதற்காக அவர்கள் பல வேளைகளில் சாத்தியமில்லாத கால அளவைக் கூட நிர்ணயிப்பார்கள். யானையை விழுங்க வேண்டும் அதையும் உடனே விழுங்க வேண்டும் என்பார்கள். நாட்கள் அதிகரிக்க அதிகரிக்க புராஜக்டுக்கான‌ செலவுகள் அதிகமாகும் என்பது ஒரு பக்கம். இந்த புராஜக்டை முதன் முதலில் சந்தைப்படுத்த வேண்டும் எனும் தேவை இன்னொரு பக்கம். என இதற்கு பல காரணங்கள் இருக்கலாம்.

ஆனால், புராஜக்ட் செய்பவர்களுக்குத் தான் அதன் கஷ்டம் தெரியும். ஒரு புராஜக்டை முடிக்க எவ்வளவு கால அவகாசம் தேவைப்படும் என்பதெல்லாம் பல காரணிகளைப் பொறுத்தது. அதற்குரிய தொழில்நுட்பம் வேண்டும், அதற்குரிய ஆட்கள் வேண்டும், அதற்குத் தேவையான பொருட்கள் வேண்டும், அதற்குத் தேவையான பட்ஜெட் வேண்டும் என இந்த விஷயங்களை அடுக்கிக் கொண்டே போகலாம்.

பொதுவாக ஒரு புராஜக்டை முடிக்க‌ எவ்வளவு நாட்கள் தேவைப்படும் என்பதைக் கண்டுபிடிக்க பல வழிமுறைகளை வைத்திருப்பார்கள். அதில் ஒன்று நெட்வர்க் டயகிராம். அதாவது வலைப்பின்னல் படம். இது உலக அளவில் ஏறக்குறைய எல்லா வகையான தளங்களிலும் செயல்படுத்தப்படுகின்ற ஒரு முறை.

நெட்வர்க் படத்தை வரையும் முன், என்னென்ன பணிகள் செய்ய வேண்டும் என்பதைத் திட்டமிட வேண்டும். அதன் பின் அந்த பணிகளை எந்தெந்த வரிசையில் செய்யவேண்டும் என பார்க்க வேண்டும். அதன்பிறகு ஒவ்வொரு பணிக்கும் எவ்வளவு கால அளவு தேவைப்படும் என்பதை முடிவு செய்ய வேண்டும். இந்த விஷயங்களைக் கொண்டு தான் தான் ஒரு புராஜக்டை முடிக்க எவ்வளவு நாட்கள் ஆகும் என்பதைக் கண்டு பிடிக்க முடியும். சுருக்கமாக கீழ்க்கண்ட இரண்டு விஷயங்களும் அடிப்படை.

1. பணிகளை எந்த வரிசையில் செய்ய வேண்டும்
2. ஒவ்வொரு பணியை செய்யவும் ஆகும் கால அளவு என்ன‌

இந்த தகவல் இருந்தால் மட்டுமே ஒரு புராஜக்டை எவ்வளவு காலத்தில் முடிக்க முடியும் என அறிய முடியும். உதாரணமாக, பத்து பணிகள் இருக்கின்றன என வைத்துக் கொள்ளுங்கள். ஒவ்வொரு பணிக்கும் ஒவ்வொரு வாரம் ஆகும் என்றால் அதைக் கொண்டு புராஜக்டின் கால அளவைக் கணிக்கலாம்.

ஒன்றன் பின் ஒன்றாகத் தான் பணிகளைச் செய்ய முடியும் எனில் பத்து வாரங்கள் ஆகும். இரண்டு இரண்டு பணிகளை ஒரே நேரத்தில் இரண்டு குழுக்களை வைத்துச் செய்யலாம் எனில் ஐந்து வாரங்கள் ஆகும். அல்லது எல்லா வேலைகளையும் ஒரே நேரத்தில் செய்யலாம் எனில் ஒருவாரம் ஆகும். இப்படி ஒரு தோராயமான கணக்கை எட்ட எளிதாக இருக்கும். அதை அறிவியல் பூர்வமாக துல்லியமாய் கண்டுபிடிக்க இந்த நெட்வர்க் டயகிராம் பயன்படும்.

நெட்வர்க் படத்தில் மூன்று விஷயங்கள் முக்கியமானவை

1. மைல்கற்கள்
2. பணிகள்
3. கால அளவு

மைல்கற்கள் என்பது நமது பணியின் பாதையில் வருகின்ற‌ குறிப்பிடத்தக்க இடங்கள் எனலாம். அதை அடைவதற்கு ஒரு கால அளவு இருக்கும். ஆனால் மைல்கல்லுக்கு ஒரு கால அளவு இருக்காது. சாலைப் பயணங்களில் ஒரு குறிப்பிட்ட மைல் கல்லை அடைய கொஞ்ச தூரம் பயணம் செய்வோம், ஆனால் அந்த மைல்கல்லுக்கென பயண நேரம் இருக்காது இல்லையா ? அது போல தான்.

வீடு கட்டவேண்டுமெனில் பிளான் போட்டு அதை அப்ரூவல் வாங்குவது ஒரு மைல் கல், அஸ்திவாரம் கட்டுவது இன்னொரு மைல் கல், காங்கிரீட் போடுவது இன்னொரு மைல்கல், எலக்ட்ரிக் வேலை ஒரு மைல் கல், பிளம்பிங் ஒரு மைல் கல் என புரிந்து கொள்ளலாம்.

இந்த நெட்வர்க் டயகிராம் சின்னச் சின்ன கட்டங்களும், அதை இணைக்கின்ற அம்புகளுமாக இருக்கும். கட்டங்களில் “பணிகள் அல்லது மைல்கற்கள்” குறிப்பிடப்பட்டிருக்கும். கட்டங்களில் ஒவ்வொரு பணிக்கும் எவ்வளவு கால அளவு என்பதை ( உதாரணம் t – 10 மணி நேரம் ) என்பதைக் குறிப்பிட வேண்டும். கட்டத்தில் இருப்பது மைல் கல் எனில் கால அளவு பூச்சியம் என குறிப்பிட வேண்டும்.

ஒரு வேலை முடிந்தபின் தான் அடுத்த பணிக்கு நகர முடியும். முந்தைய பணி முடியாமல் அடுத்த பணிக்குச் செல்ல முடியாது. அடுத்த பணி எது என்பதை அம்புக்குறி மூலம் இன்னொரு கட்டத்தைக் காட்ட வேண்டும். ஒரு கட்டத்திலிருந்து ஒன்றிற்கு மேற்பட்ட அடுத்த கட்டத்துக்கும் செல்ல முடியும், அவையெல்லாம் ஒரே நேரத்தில் செய்யக் கூடிய பல‌ பணிகள் என்பதை மனதில் கொள்ளுங்கள்.

இப்படி ஒவ்வொரு பணிக்கும் ஒவ்வொரு கட்டம் போட்டு, அவற்றை ஒன்றன் பின் ஒன்றாக இணைக்கும் போது ஒரு மிகப்பெரிய படம் கிடைக்கும். அதை வைத்துக் கொண்டு ஒட்டு மொத்த புராஜக்டின் பயண நேரத்தைக் கண்டுபிடிக்கலாம்.

இப்படி ஒரு படம் வரைந்து முடிந்தீர்களெனில் பாதி வேலை முடிந்து விட்டது என்று அர்த்தம். அதன் பிறகு முதல் கட்டத்திலிருந்து கடைசி கட்டத்திற்குச் செல்ல ஆகும் அதிக பட்ச தூரம் எது என பார்க்க வேண்டும். அதை கிரிட்டிகல் பாத், மிக முக்கியமான பாதை, என்பார்கள். ஒரு புராஜக்டை முடிக்க தோராயமாய் ஆகின்ற கால அளவு அது தான். எனவே தான் இந்த பாதையைக் கண்டுபிடிப்பது மிக முக்கியம். இந்தப் பாதையைக் கண்டுபிடிக்க ஒரே வழி இந்த நெட்வர்க் டயகிராம் தான்.

ஒரு புராஜக்டின் கடைசி நிலையை எட்ட வேறு பல வழிகளும் இருக்கலாம். அவற்றை நான் கிரிட்டிக்கல் பாத் என்பார்கள். அதாவது முக்கியமற்ற பாதை. அதில் புராஜக்ட் முடிந்தாலும் எல்லா பணிகளும் நிறைவடைந்திருக்காது. உதாரணமாக வீடு முழுமையடைந்திருக்கும், ஆனால் பெயிண்டிங் முடிந்திருக்காது என்பது போல.

இது மிகவும் எளிய ஒரு வழிகாட்டல். இதில் ஒவ்வொரு பணியையும் எப்போது துவங்கலாம், ஒரு பணிக்கும் அடுத்த பணிக்கும் இடையே எவ்வளவு நேரம் காத்திருக்க வேண்டும் போன்ற அனைத்து விஷயங்களும் பதிவு செய்யப்படும். விரிவாக இந்த நெட்வர்க் டயகிராம் பற்றிப் பார்க்க விரும்புபவர்கள் இணையத்தில் அதற்குரிய தகவல்களைத் தேடிக் கற்றுக் கொள்ளலாம். ஏகப்பட்ட இலவச கட்டுரைகளும், வீடியோக்களும் இருக்கின்றன.

சில நேரங்களில் புராஜக்ட் குறிப்பிட்ட காலத்தில் துவங்காது. ஆனால் அதை முடிக்க வேண்டிய நேரத்தை மாற்ற முடியாத சூழல் இருக்கலாம். அப்படிப்பட்ட சூழலில் கடைசியிலிருந்து முதல் கட்டத்தை நோக்கி நகர்ந்து எந்தெந்த விஷயங்களின் காத்திருப்பு நேரத்தைக் குறைக்கலாம் என்பது போன்ற விஷயங்களை அலசுவார்கள். இதை பேக்வேர்ட் பாஸ் என்பார்கள். இது சிறப்பான முறை என சொல்ல முடியாது, ஆனால் தவிர்க்க முடியாத சூழல்களில் இவற்றைக் கட்டாயமாய் செய்ய வேண்டிய நிலை வரலாம் என்பதையும் மறுக்க முடியாது.

புராஜக்ட் மேனேஜ்மென்ட் பயணத்தில் இந்த நெட்வர் டயகிராம் ரொம்ப முக்கியமானது. இந்த நெட்வர்க் படத்தின் பணிகளும் கால அளவுகளும் மாறுதலுக்கு உட்படலாம். அதற்கு பல்வேறு காரணங்கள் இருக்கலாம். உதாரணமாக திடீரென அதிக நபர்கள் வேலைக்கு எடுக்கப்பட்டால் பணிகளின் கால அளவு குறையும். தொழில்நுட்பத்தில் ஏற்படும் புதுமையான ஒரு அம்சம் பணியின் காலத்தை குறைக்கும். அங்கீகாரம் கிடைக்க ஏற்படுகின்ற தாமதம் புராஜக்டின் துவக்கத்தை தாமதப்படுத்தும். சட்டென நிகழ்கின்ற காலநிலை மாற்றம் புராஜக்ட்டின் செயல்பாட்டைத் தடுக்கும். இப்படி பாசிடிவ் ஆகவோ, நெகடிவ் ஆகவோ மாற்றங்களை இவை சந்திக்கலாம். அவற்றைக் கொண்டு நெட்வர்க் டயகிராமை மாறுதல் செய்து கொள்ளவும் செய்யலாம்.

(தொடரும் )

புராஜக்ட் மேனேஜ்மென்ட் 5

புராஜக்ட் மேனேஜ்மென்ட் 5

“பையத் தின்னால் பனையையும் தின்னலாம்” என்றொரு பழமொழி மலையாளக் கரையோரம் உண்டு. அதாவது மெதுவாக சின்னச் சின்னத் துண்டுகளாகத் தின்னத் தொடங்கினால் ஒரு மிகப்பெரிய பனை மரத்தைக் கூட தின்று விடலாம் என்பது தான் அதன் பொருள்.

என்ன விளையாடறீங்களா ? இவ்ளோ பெரிய வேலையை எப்படி முடிப்பது என மலைப்பவர்களுக்காகச் சொல்லப்படுகின்ற பழமொழி இது. என்ன வேலையோ அதை சிறு சிறு பகுதிகளாகப் பிரி. ஒவ்வொன்றாய் செய்ய ஆரம்பி. விரைவிலேயே அது முடிந்து விடும். என்பது தான் இதன் சாராம்சம்.

புராஜக்ட் மேனேஜ்மென்ட் மொழியில் இதை வொர்க் ப்ரேக்டவுன் (Work Break down ) என்பார்கள். ஒரு வேலையை சின்னச் சின்னதாக உடைப்பது. ஒரு பெரிய பாறையை சின்னச் சின்ன சல்லிகளாக மாற்றுவதைப் போல.

ஒரு பெரிய புராஜக்டை சின்னச் சின்ன பகுதிகளாகப் பிரித்தபின் ஒவ்வொரு பகுதியையும் ஒவ்வொருவர் அல்லது ஒரு குழு பார்த்துக் கொள்ளலாம். சில பகுதிகளை ஒரே நேரத்தில் செய்யலாம், சிலவற்றை ஒன்றன் பின் ஒன்றாகத் தான் செய்ய முடியும்.

இப்படி பிரிக்கும் போது இரண்டு விஷயங்களைக் கவனத்தில் கொள்ள வேண்டும்.

1. 100% வேலையையும் பிரிக்க வேண்டும். எதையும் விட்டு விடக் கூடாது.
2. 100% வேலை தான் இருக்க வேண்டும். எதையும் ஒன்றுக்கு மேற்பட்ட தடவைகள் செய்யக் கூடாது. இந்த இண்டு விஷயங்களும் அடிப்படை.

முதலில் எதை உருவாக்கப் போகிறோம் என்பதைப் புரிந்து கொள்ள வேண்டும். உதாரணமாக ஒரு கார் உண்டாக்குவது என வைத்துக் கொள்வோம்.
பின்னர் அதை சின்னச் சின்ன பகுதிகளாகப் பிரிக்க வேண்டும். ஒவ்வொரு பகுதியும் ஏதோ ஒரு தயாரிப்பைத் தருவதாக இருக்க வேண்டும். டயர், கண்ணாடி, எஞ்சின் இப்படி ஏதோ ஒன்று. கண்ணாடியின் பாதி ஒரு வேலை, மீதி இன்னொரு வேலை என பிரிக்கக் கூடாது.

தனித் தனியே செய்கின்ற வேலைகளெல்லாம் இணைக்கக் கூடிய வகையில் இருக்க வேண்டும்.
ஒவ்வொரு வேலைக்கும் எவ்வளவு நேரம் ஆகும் என்பதைக் குறித்த ஒரு மதிப்பீடு உருவாக்க வேண்டும். போன்ற விஷயங்களையெல்லாம் மனதில் கொள்ள வேண்டும்.

புராஜக்டை பல விதங்களில் பிரிக்கலாம். உடைக்கலாம்.

1. தயாரிப்பு பாகங்கள். ஒரு தயாரிப்பின் பாகங்களை ஒவ்வொன்றாகத் தயாரிப்பதை ஒவ்வொரு சின்னச் சின்ன பிரிவுகளாகக் கொள்ளலாம்.

2. ஒவ்வொரு செயல்களை ஒவ்வொரு பாகமாக உருவாக்கலாம்.

3. பணியின் ஒவ்வொரு கட்டத்தையும் ஒவ்வொரு பாகமாகப் பிரிக்கலாம். தொடக்கம், தயாரிப்பு, கட்டுமானம்,… இப்படி.

4. பணி நடக்கும் இடங்களின் அடிப்படையில் புராஜக்டை பல விதங்களில் பிரிக்கலாம்.

5. புராஜக்டில் இணைந்துள்ள குழுக்களின் அடிப்படையிலும் புராஜக்டைப் பிரிக்கலாம்.

இந்த விதங்களில் உங்கள் புராஜக்டுக்கு செட் ஆகும் ஏதோ ஒன்றை மட்டும் தேர்ந்தெடுத்து அதற்குத் தக்கபடி புராஜக்டை பிரிக்க வேண்டும். சின்னச் சின்னப் பணிகளாக அழகாய் கட்டமைக்க வேண்டும். இரண்டு மூன்று வகைகளில் ஒரு புராஜக்டை உடைக்கக் கூடாது என்பது பாலபாடம். எது வேண்டும் என்பதை நன்றாக யோசித்துத் தீர்மானம் எடுக்கலாம்.

அப்படி தீர்மானம் எடுக்கும் போது சில விஷயங்களை மனதில் அசைபோடவேண்டும். குறிப்பாக, இந்த வகையில் பிரித்தால் அதற்கேற்ப ஆட்களை நியமிக்க முடியுமா, முக்கியமான மைல் கற்களை குறிப்பிட முடியுமா ? சரியான காலத்தில் வேலையை முடிக்க வேண்டுமா ? இப்படி.

பொதுவாக வர்க் பிரேக்டவுன் செய்யும் போது சில அடிப்படை விஷயங்கள் அலசப்படும்.

1. இதே போன்ற ஏதேனும் ஒரு புராஜக்ட் இதற்கு முன் செய்திருக்கிறோமா ? அப்படியெனில் அந்த திட்டவரைவு, அதில் கற்றுக் கொண்ட பாடங்கள் எல்லாவற்றையும் பயன்படுத்தி புதிய பிரேக்டவுன் திட்டத்தை உருவாக்க முடியுமா ? என்பதைப் பார்க்க வேண்டும்.

2. இந்த புராஜக்டை எந்த வகையில் பிரிப்பது பயனளிக்கும் ? இதை மேலிருந்து கீழாக பிரிக்கும் டாப்‍ – டவுன் அப்ரோச் (top down approach ) பயனளிக்குமா ? அல்லது கீழிலிருந்து மேலாக பணிகளைப் பிரிக்கும் பாட்டம் – அப் ( Bottom up ) அப்ரோச் பயனளிக்குமா என்பதைப் பார்க்க வேண்டும்.

3. ஒருவேளை புராஜக்ட் பற்றிய முழுமையான புரிதல் இல்லாவிட்டால் குழுவாக உட்கார்ந்து அலசுகின்ற ‘பிரெயின் ஸ்டாமிங்’ மூலமாக பிரேக்டவுன் கட்டமைப்பை உருவாக்கலாம்.

இரண்டு மூன்று விதமான சிந்தனைகள் நிறுவனத்துக்கு இருந்தால் ஒன்றுக்கு மேற்பட்ட பிரேக்டவுன் உருவாக்கலாம். ஆனால் புராஜக்ட் துவங்கும்போது ஒரே ஒரு பிரேக்டவுன் அமைப்பைத் தான் பயன்படுத்த வேண்டும் என்பது கட்டாயம். மற்றவற்றை விட்டு விட வேண்டும்.

பிரேக்டவுன் அமைப்பு சின்ன புராஜக்ட்களுக்கு மிக எளிதாக இருக்கும். ஆனால் பெரிய புராஜக்ட்களுக்கு இவை மிக மிகக் கடினமானதாக இருக்கும்.
சிறு சிறு பணிகளெல்லாம் எப்படி இணைக்கப்படும் என்பதைக் குறித்த மிகத் தெளிவான புரிதலும் பார்வையும் அவசியம்.

இந்த வேலையை சிறிது சிறிதாய் உடைக்கும் ‘வர்க் பிரேக்டவுன்’ அமைப்பை உருவாக்க பல வழிகள் உண்டு. அதில் ஒன்று ‘பபிள் சார்ட்’ முறை. குமிழி அமைப்பு என வைத்துக் கொள்ளலாம். முதலில் ஒரு குமிழியில் முக்கியமான ஒரு பணியை எழுத வேண்டும். அதை 1. என குறிக்க வேண்டும். பின் அதன் கீழே வருகின்ற ஒரு பணியை இன்னொரு குமிழியில் போட்டு அதில் 1.1 என குறிக்க வேண்டும். அதற்கும் கீழே வருகின்ற பணி இருந்தால் 1.1.1 என போட்டு இன்னொரு குமிழியைப் போட்டு இணைக்க வேண்டும். இப்படித் தொடர்ந்து செய்யும் போது ஒட்டு மொத்த பணிகளும் அதற்குள் அடங்கிவிடும்.

பெரும்பாலும் இந்த பபிள் சார்ட்டானது ‘பிரெயின் ஸ்டாமிங்’ செய்யும் போது தான் உருவாகும். இது ஒரு எளிமையான வழி.

இப்படி ஏதோ ஒரு வகையில் உருவாக்கப்படும் பிரேக்டவுன் அமைப்பில் தான் ஒரு புராஜக்டின் வெற்றியே அடங்கியிருக்கிறது என்பதை உணரவேண்டும். எனவே அதை எவ்வளவு தூரம் பக்காவாக மாற்ற முடியும் என்பதை அலசவேண்டும். அதற்காக சில வழிமுறைகளைக் கையாளவேண்டும்.

புராஜக்டில் வேலை செய்யப் போகின்ற நபர்களை அழைத்து அவர்களிடம் இந்த திட்டத்தை கொடுத்து ரிவ்யூ பண்ணச் சொல்லலாம். அவர்களுடைய பார்வையில் விடுபட்டிருக்கின்ற வேலைகளை சேர்த்துக் கொள்ள வசதியாக இருக்கும்.

இதே போன்ற பழைய புராஜக்ட்கள் ஏதேனும் இருந்தால் அதிலுள்ள பணிகளோடு இந்த பணிகளின் பட்டியலையும் ஒப்பிட்டுப் பார்த்து ஏதேனும் இடைவெளி இருந்தால் அவற்றை இட்டு நிரப்பலாம்.

புதிய ஐடியாக்களுக்காக, இணைப்புகளுக்காக இந்த வர்க் பிரேக்டவுன் அமைப்பை தயாராக வைத்திருக்க வேண்டும். விடுபட்டவற்றை துவக்கத்திலேயே கண்டறிந்து இணைக்க வேண்டும்.

சில விஷயங்கள் எப்படிப் போகும் என்பதைப் பற்றிய தெளிவு நமக்கு இருக்காது. அப்படிப்பட்ட இடங்களில் சில அனுமானங்கள் தவிர்க்க முடியாது. அவற்றை சரியாக எடுக்க வேண்டும். குறிப்பாக அந்தத் துறையில் அனுபவமுடையவர்களைக் கொண்டு அத்தகைய அனுமானங்களை எடுப்பது அதிக பயனளிக்கும்.

அதே போல புராஜக்ட்டிற்கு நேரிடப்போகும் ரிஸ்க் (ஆபத்து) களைக் குறித்த ஒரு மேலோட்டமான கணிப்பு நிச்சயம் இருக்க வேண்டும். சில விஷயங்கள் நடக்கும் என்பது நமக்குத் தெரியும். அதை நாம் கவனத்தில் கொள்ள வேண்டும். உதாரணமாக மின்வெட்டு, உறுப்பினர்களின் விடுமுறைகள், தொழில்நுட்ப அறிவு போன்றவற்றைச் சொல்லலாம். சில விஷயங்கள் நடக்கும் என்பதைக் கணிக்க முடியாது. ஒரு மிகப்பெரிய வெள்ளப்பெருக்கு, ஒரு நிலநடுக்கம் போன்ற எதுவாகவும் இருக்கலாம்.

இத்தகைய ரிஸ்க்களை கண்டுபிடித்தால் மட்டும் போதாது. இப்படி ஒரு சவால் வந்தால் அதை எப்படி எதிர்கொள்வது என்பதையும் ஆலோசித்து வைக்க வேண்டும். உதாரணமாக மின் தடை வருமென கணித்தால் ஜெனரேட்டர் தயாராக்கி வைக்கலாம். வெள்ளப்பெருக்கு வரும் என நினைத்தால் பணியை பல இடங்களிலிருந்து செய்ய முடியுமா என யோசிக்கலாம், இப்படி.

இதற்காக நல்ல டெம்ளேட்களை பயன்படுத்தலாம். பல இலவச டெம்ப்ளேட்கள் இணையத்திலேயே கிடைக்கின்றன. இதிலுள்ள பணிகளெல்லாம் ஒரு குறிப்பிட்ட வரிசையில் இருக்க வேண்டும் என்பதும் கட்டாயமில்லை. புராஜக்டின் தேவைக்கேற்ப அந்த வரிசைகளை அமைத்துக் கொள்ளலாம்.

( தொடரும் )

புராஜக்ட் மேனேஜ்மென்ட் 4

புராஜக்ட் மேனேஜ்மென்ட் 4

எந்த ஒரு புராஜக்ட்டும் வெற்றிகரமாக இயங்க மிக முக்கியமான தேவை மனிதவளம் (Human Resource ). சரியான நபர்களை, சரியான நேரத்தில், சரியான இடத்தில் இணைத்துக் கொள்வது ஒரு புராஜக்டின் வெற்றிக்கு மிக முக்கியமான தேவை. கேட்பதற்கு எளிதாகத் தோன்றினாலும் மிக கடினமான வேலை இது என்பதில் மாற்றுக்கருத்து இல்லை.

சில முக்கியமான குழுக்களையோ, நபர்களையோ துவக்கத்திலேயே ஈடுபடுத்தவில்லையேல் மிக முக்கியமான தகவல்கள் ஒருவேளை கிடைக்காமல் போகலாம். ஒருவேளை பாதி கிணறு தாண்டிய கட்டத்தில் நீங்கள் லீகல் குழுவை இணைத்தீர்கள் என வைத்துக் கொள்ளுங்கள். அவர்கள் உங்களிடம், “ஏம்பா இந்த புராஜக்டை பண்றீங்க ? இதையெல்லாம் அப்ரூவ் பண்ண மாட்டோம்ன்னு அரசு விதிமுறை போட்டிருக்கு தெரியாதா ? ” என ஒரு குண்டைத் தூக்கிப் போட்டால் திருதிருவென விழிப்பதைத் தவிர வேறு வழியில்லை.

அதனால் தான் ஒரு புராஜக்ட் துவங்கும் முன்பே பிஸினஸ் குழு, ஆபரேஷன்ஸ் குழு, தொழில்நுட்பக் குழு, சேல்ஸ் அன்ட் மார்கெட்டிங் குழு, மேனேஜ்மென்ட் குழு, ரிசர்ச் குழு என யாரெல்லாம் அதோடு சம்பந்தப்படுவார்களோ அவர்கள் அனைவரையும் இணைக்க வேண்டியது அவசியம்.

ஆனால் எல்லோரையும் ஒரே நேரத்தில் ஆலோசிக்க வேண்டும் எனும் கட்டாயமும் இல்லை. எப்போது யாரை கலந்தாலோசிக்க வேண்டும் என்பதை புராஜக்டின் தன்மைக்கு ஏற்ப முடிவு செய்து கொள்ளலாம். அதை கவனமுடன் செய்யும் பணியை புராஜக்ட் மேனேஜர் செய்ய வேண்டும்.

சரி, புராஜக்டோடு சம்பந்தப்படும் நபர்களை மூன்று பிரிவாகப் பிரிக்கலாம்.

1. குழு உறுப்பினர்கள். ( டீம் மெம்பர்ஸ் ) இவர்கள் தான் இந்த புராஜக்டை உருவாக்கப் போகின்றவர்கள். இவர்களுக்கு முழுமையான தொழில்நுட்ப விஷயங்கள் அனைத்தும் தெரிய வேண்டும். இது மைய டீம். மிக மிக முக்கியமான டீம்.

2. பங்குதாரர்கள். ( ஸ்டேக்ஹோல்டர்ஸ் ) பொதுவாக நாம் பங்குதாரர்கள் என்பதற்கு ஒரு பொருள் வைத்திருப்போம். இந்த பங்குதாரர்கள் என்பவர்கள் புராஜக்டோடு நெருங்கிய தொடர்புடையவர்கள் அவ்வளவு தான். இந்த குழுவில் டீம் மெம்பர்களும் வருவார்கள். ஆனால் இது கொஞ்சம் விரிந்து பரந்த குழு. யாரெல்லாம் இந்த புராஜக்டுக்கு பங்களிப்பைக் கொடுப்பார்களோ, அல்லது புராஜக்டின் தாக்கம் யாருக்கெல்லாம் இருக்குமோ இவர்களையெல்லாம் ஸ்டேக்ஹோல்டர் என்பார்கள்.

3. மூன்றாவது பிரிவு ‘அறிவிக்கப்பட வேண்டியவர்கள்’. இவர்கள் தெரிந்தோ தெரியாமலோ இந்த குழுவில் இருப்பார்கள். பெரும்பாலும் இவர்களால் புராஜக்டுக்கு எந்த தாக்கமும் இருக்காது. உதாரணமாக நிறுவம் ஒரு புது புராடக்டை வடிவமைத்தால் அது நிறுவனத்திலுள்ள எல்லோருக்கும் அது தெரிவிக்கப்படும். பெரும்பாலும் மின்னஞ்சல் மூலமாக இந்த அறிவித்தல் நடக்கும். அப்படி தெரிவிக்கப்படுபவர்கள் தான் இந்த மூன்றாவது பிரிவினர்.

ஒரு புராஜக்ட் சம்பந்தமான ஆட்களின் பட்டியலைத் தயாரிப்பது பெரிய வேலையல்ல என நினைத்தால் அந்த நினைப்பை கொஞ்சம் ஓரங்கட்டி வையுங்கள். சின்ன புராஜக்ட்களுக்கு வேண்டுமானால் அது எளிதாக இருக்கலாம். ஆனால் பெரிய புராஜக்ட்களைப் பொறுத்தவரை அது தான் தலையை சுற்ற வைக்கும் மிகப்பெரிய பணி. அதனால் தான் நிறுவனங்களில் அதற்கென தனி குழுவே வைத்திருப்பார்கள்.

எனவே யாரையும் தவற விடாமல் இந்த நபர்களின் பட்டியலை உருவாக்க வேண்டும். பொதுவாக இரண்டு விதமான பட்டியலை உருவாக்கலாம். பின்னர் இரண்டையும் இணைத்துக் கொள்ளலாம்.

1. நிறுவனத்துக்கு உள்ளே உள்ளவர்களின் பட்டியல்
2. நிறுவனத்துக்கு வெளியே உள்ளவர்களின் பட்டியல்

இந்த பட்டியலை உருவாக்கும் போது ‘டாப் டவுன் அப்ரோச்’ அதாவது மேல்மட்டத்தில் உள்ளவர்கள் தொடங்கி கீழ் மட்டம் உள்ளவர்கள் வரை படிப்படியாக ஆட்களை கண்டு கொள்வது பயனளிக்கும்.

1. உயர்மட்டக்குழு.இவர்கள் நிறுவனத்தின் ஒட்டு மொத்த வளர்ச்சிக்கும், முதலீடுகளுக்கும், முயற்சிகளுக்கும் பொறுப்பாளர்கள்.

2. புராஜக்டைத் துவங்கியவர்கள். இவர்கள் நிறுவனத்திலுள்ள ஏதோ ஒரு குழுவாகவோ, தனிநபராகவோ இருக்கலாம். கஸ்டமர் கம்ப்ளையன்ட், மார்க்கெட் டிமான்ட் அல்லது வேறு ஏதோ ஒன்று இந்த புதிய புராஜக்ட்டுக்கான விதையைப் போட்டிருக்கலாம்.

3. புராஜக்ட் மேனேஜர். மிக முக்கியமான நபர். இந்த புராஜக்டை தொடக்கம் முதல் முடிவு வரை இருந்து கவனித்து, வழிநடத்தப் போகும் நபர்.

4. பயனாளர்கள். இந்த புதிய தயாரிப்பைப் பயன்படுத்தப் போகும் நபர்கள். அவர்களுடைய தேவைகளும், எதிர்பார்ப்புகளும் பிரதான இடத்தைப் பிடிக்கும்.

5. புராஜக்ட் மெம்பர்ஸ். இவர்கள் தான் இந்த புராஜக்டை டெவலப் செய்யப் போகும் நபர்கள். இவர்களைத் தவிர்க்கவே முடியாது.

6. சப்போர்ட் குரூப்ஸ். இவர்கள் பெரும்பாலும் புராஜக்டின் தொழில்நுட்ப விஷயங்களில் ஈடுபட மாட்டார்கள். ஆனால் இவர்களுடைய பங்களிப்பும் நிச்சயம் தேவைப்படும். மனிதவளம், ஃபைனான்ஸ், கான்ட்ராக்ட் போன்ற குழுக்களை இதன் உதாரணமாகச் சொல்லலாம்.

7. சிறப்பு நபர்கள். சில சிறப்பு நபர்கள் புராஜக்டுக்குத் தேவைப்படுவார்கள். அவர்களுடைய அனுபவமோ, அவர்களுடைய தொழில்நுட்ப சிறப்புத் தன்மையோ புராஜக்டுக்குத் தேவைப்படும் அத்தகைய நபர்களைக் கண்டு கொள்ள வேண்டும்.

இப்படி குழு ரீதியாக, அல்லது நிறுவன தொழிலாளர்களின் படி நிலையில் ஆட்களை அலசத் துவங்கினால் யாரையும் தவற விடாமல் தேவையான நபர்களை பட்டியலிட முடியும்.

அதே போல நிறுவனத்துக்கு வெளியே உள்ள நபர்களை அடையாளம் காண்பதற்கும் இத்தகைய பட்டியலை உருவாக்கலாம். உதாரணமாக‌

1. கஸ்டமர்கள் / கிளையன்ட்கள் ‍, இந்த புராடக்டை யாரெல்லாம் பயன்படுத்துவார்கள். அல்லது இந்த சேவையை யாரெல்லாம் பயன்படுத்துவார்கள் எனும் பட்டியல்

2. இணைந்து பயணிப்பவர்கள். பொதுவாக பெரிய புராஜக்ட்களை செயல்படுத்தும்போது வேறு நிறுவனங்களோடு கைகோர்த்திருப்போம். அவர்களுடைய பட்டியல் இது.

3. புராஜக்டுக்குத் தேவையான பொருட்களை யாரிடமிருந்து வாங்குகிடோம், அதை சப்ளை செய்வது யார், என்னென்ன ஒப்பந்தங்கள் போடவேண்டும் ? இவை சார்ந்த நபர்களின் பட்டியல்

4. அரசுத்துறை சார்ந்த அனுமதிகளுக்கு யாரை அணுகவேண்டும் போன்ற தகவல்கள்

5. நமது புராஜக்டோடு தொடர்பில் இருக்கக் கூடிய ஏதேனும் வெளி நபர்கள்.

6. கடைசியாக பொதுமக்களில் நமது தயாரிப்பு யாரிடம் தாக்கத்தை ஏற்படுத்தும் எனும் ஹை லெவல் தகவல்.

இப்படி நிறுவனத்துக்கு உள்ளேயும் வெளியேயும் இருக்கின்ற புராஜக்ட்டில் தாக்கத்தை ஏற்படுத்தக்கூடிய, அல்லது புராஜக்டால் தாக்கம் ஏற்படக் கூடிய மக்களின் பட்டியலை முதலில் உருவாக்க வேண்டும்.

அவர்களுடைய பெயர், பணி, பதவி, பொறுப்பு போன்றவற்றைப் பட்டியலிட வேண்டும்.

இந்த ஒட்டு மொத்த நபர்களின் பட்டியலை கடைசியில் மூன்று பிரிவுகளுக்குள் அடக்க வேண்டும் அது தான் மிக முக்கியம்.

1. இயக்குபவர்கள் ( டிரைவர்ஸ் )
2. துணைநிற்பவர்கள் ( சப்போர்ட்டர்ஸ் )
3. கவனிப்பவர்கள் ( அப்ஸர்வர்ஸ் )

இயக்குபவர்களால் தான் இந்த புராஜக்ட் துவங்கப்பட்டு, பயணித்துக் கொண்டிருக்கிறது. துணை நிற்பவர்கள் அதை உருவாக்கிக் கொண்டிருப்பவர்கள். கவனிப்பவர்கள் இந்த புராஜக்டினால் உருவாகும் பயன் என்ன என்பதை ஆர்வமுடன் கவனிக்கும் துறைத் தலைவர்கள் போன்றோர்.

புராஜக்டை தொடக்கம், தயாரிப்பு, உருவாக்குதல், முடிவு என நான்காகப் பிரிக்கலாம். இந்த இயக்குபவர்கள், துணைநிற்பவர்கள், கவனிப்பவர்கள் என‌ எல்லோரையும் எல்லா கட்டத்திலும் ஒரே போல பயன்படுத்தவும் கூடாது. உதாரணமாக இயக்குபவர்களின் பங்களிப்பு முதல் கட்டத்தில் அதிகமாக இருக்கும் பின்னர் படிப்படியாய் குறையும், கடைசியில் மீண்டும் அதிக பங்களிப்பு இருக்கும். துணை நிற்பவர்கள் முதலில் குறைவாகவும் பின்னர் அதிகமாகவும் ஈடுபடுவார்கள். கவனிப்பவர்களை எல்லா கட்டங்களிலும் குறைவாகவே ஈடுபடுத்த வேண்டும். இப்படி பங்களிப்பை வகைப்படுத்த வேண்டும்.

இதில் ஒருவர் பணியில் மற்றவர் நுழையாதபடி கவனிக்க வேண்டும். அவரவர் பணி என்ன என்பதை அவரவர்க்குப் புரிய வைக்க வேண்டியது முக்கியமானது.

இந்த பட்டியல் ஒரே நேரத்தில் முடிவடைவதல்ல, புராஜக்டின் பாதையில் மாற்றங்களைச் சந்தித்துக் கொண்டே தான் இருக்கும். எனவே இதை அடிக்கடி சரிபார்த்துக் கொள்வது நல்லது. இந்த பணிக்காக ஸ்பெஷல் டெம்லேட்கள் உண்டு அவற்றைப் பயன்படுத்திக் கொள்ளலாம்.
( தொடரும் )

புராஜக்ட் மேனேஜ்மென்ட் – 3

புராஜக்ட் மேனேஜ்மென்ட் 3

திட்டமிடுதல் ! எந்த ஒரு வேலைக்கும் திட்டமிடுதல் என்பது மிக மிக முக்கியமானது. சரியாகத் திட்டமிடாத பணிகள் மிக எளிதில் தோல்வியை அடையும். நிறுவனங்களின் வெற்றிகளையும் தோல்விகளையும் நிர்ணயிப்பதில் இவற்றுக்கு பெரும் பங்கு உண்டு.

இந்த திட்டமிடுதலில் உள்ள ஒரு டாப் டென் விஷயங்களைப் பார்ப்போம்.

முதலில் ஒரு புராஜக்டைத் துவங்கும் முன், “இந்த புராஜக்டை ஏன் துவங்குகிறோம்” எனும் கேள்வியை நாம் கேட்க வேண்டும். சரியான காரணங்கள் இல்லாமல் ஒரு புராஜக்டை ஏனோ தானோ என தொடங்கவே கூடாது என்பது பாலபாடம்.

இரண்டாவது இந்த புராஜக்ட் மூலம் எதை அடையப்போகிறோம் ? என்ன உருவாக்கப் போகிறோம் போன்றவற்றில் நல்ல தெளிவு இருக்க வேண்டும். இலக்கற்ற பயணங்கள் வெற்றி பெறுவதில்லை.

மூன்றாவதாக என்னென்ன தடைகளை நாம் எதிர்கொள்ள வேண்டியிருக்கும் போன்றவற்றைக் குறித்த ஒரு அடிப்படைப் புரிதலும், தெளிவும் இருக்க வேண்டும்.

நான்காவதாக, இந்த புராஜக்டைச் செய்வதற்கு என்னென்ன அனுமானங்கள் (Assumptions) நாம் செய்யப்போகிறோம். எவற்றையெல்லாம் ஊகிக்கிறோம் ? போன்ற விஷயங்களைப் பட்டியலிட வேண்டும்.

ஐந்தாவதாக, என்னென்ன வேலைகள் இந்த புராஜக்டில் இருக்கும் என்பதைப் குறித்த ஒரு உயர்மட்ட புரிதல் இருக்க வேண்டும். அவற்றைக் குறித்துக் கொள்ள வேண்டும்.

ஆறாவதாக, ஒரு புராஜக்டில் யாரெல்லாம் ஈடுபடப் போகிறார்கள் ? யாருடைய கருத்துகளையெல்லாம் நாம் கேட்கப்போகிறோம், இந்த புராஜக்ட் எவர்மூலமாக எல்லாம் மாற்றங்களைச் சந்திக்கலாம் எனும் பட்டியலை உருவாக்க வேண்டும். அவர்களுடைய பெயர், என்ன பொறுப்பு போன்றவற்றையெல்லாம் பதிவு செய்ய வேண்டும்.

ஏழாவதாக, கம்யூனிகேஷன், அதாவது தொடர்பாடலுக்கு தேவையான திட்டங்களை வகுக்க வேண்டும். புராஜக்ட் தொடர்புடைய அனைவருக்கும் புராஜக்டின் நிலையை குறிப்பிட்ட இடைவெளியில் பகிர்ந்து கொண்டே இருப்பது முக்கியமான அம்சம்.

எட்டாவதாக, புராஜக்டின் தரத்தை எப்படி நிர்ணயிப்பது, சோதித்தறிவது போன்ற தரம் சார்ந்த விஷயங்களுக்கான ஒரு பிளான் தயாரிக்க வேண்டும். என்னதான் மாஞ்சு மாஞ்சு புராஜக்ட் பண்ணினாலும் உருவாகும் பொருள் தரமற்றதாய் இருந்தால் அதனால் எந்த பயனும் இல்லை என்பது நாம் அறிந்ததே.

ஒன்பதாவதாக, புராஜக்ட் ஷெட்யூல் எனப்படும் கால அளவு குறித்த திட்ட வரைவு. புராஜக்டின் முக்கியமான மைல்கற்கள் எவை, எந்த பணிகளையெல்லாம் எப்போது செய்யவேண்டும். எதையெல்லாம் ஒன்றன் பின் ஒன்றாகச் செய்ய வேண்டும் ? எதையெல்லாம் ஒரே நேரத்தில் செய்யலாம் என பல விஷயங்களை இந்த திட்டவரையில் கொண்டு வர வேண்டும்.

பத்தாவதாக, ரிஸ்க்கை எப்படி கையாள்வது எனும் ஒரு திட்டம் வேண்டும். அதற்கு என்னென்ன ரிஸ்க்கள் வரலாம் என்பதைப்பற்றிய ஒரு புரிதல் வேண்டும். தீவிரமான டிஸ்கஷன்கள் மூலமாகவும், சாதக பாதக அலசல்கள் மூலமாகவும் இந்த ரிஸ்க் லிஸ்டை உருவாக்க முடியும்.

மிக மிக எளிமையாக திட்டமிடுதலில் இருக்கக் கூடிய அம்சங்களாக இவற்றைக் குறிப்பிடலாம். ஆனால் இவை ஒவ்வொன்றுமே கிளைகளை விரித்து ஆலமரமாக பரவக் கூடியது. அது புராஜக்டின் தன்மை, அதன் கால அளவு, அதன் முக்கியத்துவம் என பல விஷயங்கள் சம்பந்தப்பட்டது என்பதைக் கவனத்தில் கொள்ள வேண்டும்.

சின்ன புராஜக்ட் என்றால் ஒரு நாலு பக்கத்தில் இந்த விஷயங்களை அடக்கி விடலாம். ஒருவேளை மிகப்பெரிய புராஜக்ட் எனில் பல நூறு பக்கங்களுக்கு இந்த விஷயங்கள் நீளும்.

மிகத் தெளிவாக, நேர்த்தியாக எல்லாவற்றையும் பதிவு செய்ய வேண்டியது மிக மிக அவசியம். இதில் தவற விடுகின்ற தகவல்கள் புராஜக்டின் பாதையில் மிகப்பெரிய தலைவலியை உருவாக்கி விடக் கூடும்.

எந்த அளவுக்கு தெளிவாக, விரிவாக, நேர்த்தியாக திட்டமிடுகிறீர்களோ அந்த அளவுக்கு உங்களுடைய புராஜக்ட் வெற்றியடையும். எனவே இந்த நிலையில் பணி செய்பவர்கள் அனைவருமே தங்களுடைய முழுமையான அர்ப்பணிப்புடன் வேலை செய்ய வேண்டியது அவசியம்.

‘இதையெல்லாம் என்ன பிளான் பண்ண வேண்டியிருக்கு, நாம பண்ணாததா ? ” எனும் மிதப்புடம் பல புராஜக்ட்கள் ஆரம்பிப்பதுண்டு. ஆனால் பின்னர் அவை மிகப்பெரிய தடைக்கல்லாக மாறி, “ஒழுங்கா பிளான் பண்ணியிருக்கலாம்” என புலம்ப வைக்கும். தேவையற்ற செலவை இழுத்து வைக்கும், பலருடைய உழைப்பை வீணடிக்கும், நிறுவனத்தின் பெயரைக் கெடுத்து நடுவழியில் நிறுத்தும். எனவே இந்த கட்டத்தில் உதாசீனம் கூடவே கூடாது.

சரி எல்லாருமா சேர்ந்து அலசி ஆராய்ந்து மூளையைக் கசக்கி ஒரு பிளான் போட்டாச்சு. இனி என்ன பண்ணணும் ? முதலில் இந்த புராஜக்ட் சம்பந்தப்பட்ட குழுக்களின் ஒப்புதலைப் பெறவேண்டும். சில விஷயங்களை நாம் தவறாகப் புரிந்து கொண்டிருக்கலாம் அவற்றை தொடக்கத்திலேயே சரி செய்யவும், திருத்தி எழுதவும் இந்த ஒப்புதல் உதவும்.

இதில் நாம் பார்த்த விஷயங்களில் சிலவற்றை கொஞ்சம் விரிவாகப் பார்க்கலாம். பயப்படாதீர்கள், ரொம்ப விரிவாகப் பார்க்கப் போவதில்லை. சற்றே விரிவாக, ஆனால் எளிமையாக.

ஒரு புராஜக்ட்டின் முக்கியமான தேவைகளில் ஒன்று “என்ன செய்யப் போகிறோம்” எனும் கேள்வி. அதை புராஜக்ட் மொழியில் ஸ்கோப் என்பார்கள். இந்த புராஜக்டோட ஸ்கோப் என்ன எனும் கேள்வி சர்வ நிச்சயம். அதை பதிவு செய்து வைக்கும் கோப்பினை “ஸ்கோப் ஸ்டேட்மென்ட்” உதவும்( Scope Statement ) என்பார்கள்.

இதில், முதலில் ஏன் இந்த புராஜக்ட் வேண்டும் என்பதை நியாயப்படுத்தும் காரணங்களைப் பட்டியலிட வேண்டும். என்னென்ன செய்ய வேண்டும் என்பதைப் பட்டியலிட வேண்டும். ஏன் என்பதற்கு பல காரணங்கள் இருக்கலாம். ‘நிறுவனத்திற்கு அதிக லாபம் வருகின்ற’ விஷயமாய் இருக்கலாம். ‘நிறுவனத்தோட பெயரை பல இடங்களில் கொண்டு சேர்க்கின்ற’ விஷயமாய் இருக்கலாம். அல்லது நிறுவனத்தின் கனவு புராஜக்டாக இருக்கலாம். எதுவானாலும் பரவாயில்லை, ஆனால் ஒரு வலுவான ஏற்கக்கூடிய காரணம் இருக்க வேண்டும்.

இந்த புராஜக்ட் தரப்போகிற புராடக்ட் என்ன ? அல்லது சேவை என்ன ? போன்றவற்றைப் பட்டியலிட வேண்டும். பரிசோதனை முயற்சிகளாய் எந்த புராஜக்ட்களும் அமையக் கூடாது. அவற்றை ரிசர்ச் அன்ட் டெவலப்மென்ட் சென்டர்களில் வேண்டுமானால் வைத்துக் கொள்ளலாம்.

புராஜக்ட் தரப்போகும் புராடக்ட் அல்லது சேவையை டெலிவரபிள்ஸ் என்பார்கள். இந்த டெலிவரபிளில் என்னென்ன அம்சங்கள் இருக்க வேண்டும் என்பதையும் பட்டியலிட வேண்டும். உதாரணமாக‌ ஒரு புது மாடல் கார் என்பது டெலிவரபிள் என்றால் அதில் என்னென்ன அம்சங்கள் இருக்கும் என்பவையும் அதில் குறிப்பிடப்பட வேண்டும்.

இவையெல்லாம் இருந்தால் தான் ஒத்துக் கொள்ள முடியும். இல்லாவிட்டால் முடியாது. என ஒரு பட்டியல் இருக்கும் இல்லையா ? அதை ‘அக்சப்டன்ஸ் கிரைடீரியா'( Acceptance criteria ) என்பார்கள். ஏற்றுக் கொள்ளத் தேவையான அடிப்படை விஷயங்கள் என்று புரிந்து கொள்ளலாம்.

இந்த ஸ்கோப் விஷயத்தில் ஒரு முக்கியமான விஷயத்தை கடைபிடிக்க வேண்டும். எந்த ஒரு புராடக்டை உருவாக்கும் போதும் பலரும் அவர்களுடைய ஐடியாக்களைக் கொட்டுவார்கள். அவற்றையெல்லாம் கேட்டு, அலசி, ஆராய்ந்து தேவையானதை மட்டும் பிரித்தெடுக்க வேண்டும். எல்லாவற்றையும் ஏற்றுக் கொள்வது இயலாத காரியம். அதே போல தனிப்பட்ட விஷயங்களுக்காக எதையும் விட்டு விடவும் கூடாது. நிறுவனத்தின் நோக்கம் இலக்கு ஆகிவற்றின் அடிப்படையில் இதை அணுக வேண்டும்.

இதற்கு ஒரு சின்ன வழிமுறை உண்டு. விவாதிக்கப்படுகின்ற அம்சங்களையெல்லாம் மூன்று பிரிவின் கீழ் எழுதி வைக்க வேண்டும்.

1. தவிர்க்கவே கூடாத விஷயங்கள். உதாரணமாக எஞ்சின் இல்லாம காரை உருவாக்கவே முடியாது. அது தவிர்க்க முடியாத அம்சம்.

2. முக்கியமான விஷயங்கள். இது காரில் வைக்கின்ற மியூசிக் சிஸ்டம் போல. அது இல்லாமலும் கார் ஓடும், ஆனாலும் கார் விற்பனையாக வேண்டுமென்றால் மியூசிக் சிஸ்டம் அவசியம்.

3. இருந்தால் நல்லா இருக்கும் எனும் விஷயங்கள். உதாரணமாக ஆட்டோமெடிக் வைப்பர், அல்லது ஒரு குரூஸ் கன்ட்ரோல் போன்றவை. இவையெல்லாம் வசீகர அம்சங்கள்.

இந்த தலைப்பின் கீழ் பட்டியல் தயாரானால் எதையெல்லாம் “ஸ்கோப்பில்” நுழைக்கலாம் என்பதை எளிதாய் முடிவு செய்ய முடியும்.

( தொடரும் )

புராஜக்ட் மேனேஜ்மென்ட் 2

புராஜக்ட் மேனேஜ்மென்ட் 2
புராஜக்ட் மேனேஜ்மென்டில் ஐந்து செயல்முறைக் குழுக்கள் (Process Groups ) உண்டு என கடந்த வாரம் பார்த்தோம்
1. துவக்கம் ( Initiation )
2. திட்டமிடுதல் ( Planning )
3. உருவாக்குதல் ( Execution )
4. கண்காணித்தல் ( Monitoring and Control )
5. முடித்தல் (Closing)
என்பவையே அந்த ஐந்து குழுக்கள். இவற்றை ஐந்து நிலைகள் என்றும் வைத்துக் கொள்ளலாம். இந்த ஐந்து நிலைகளிலும் என்னென்ன நடக்கும் என்பதைக் குறித்த தெளிவான புரிதல் முதல் தேவை.
துவக்கம்  என்பது ஒரு புராஜக்ட்க்கான பிள்ளையார் சுழி என வைத்துக் கொள்ளலாம். இந்த கட்டத்தில் கேட்க வேண்டிய மிக முக்கியமான கேள்வி, “என்னதான் செய்ய போறோம் ?” என்பது தான். அதைக் குறித்த முழுமையான புரிதல் தான் புராஜக்ட்டின் வெற்றி தோல்வியை நிர்ணயிக்கும். எனவே என்ன செய்யப் போகிறோம், நம்மிடமிருந்து என்னென்ன எதிர்பாக்கிறார்கள், உத்தேசமாக எவ்வளவு செலவாகும் ? முக்கியமான சில நபர்களாக யாரை பயன்படுத்தலாம் போன்ற ஆரம்ப கட்ட கேள்விகள் மிக முக்கியம்
திட்டமிடல் என்பது ஒரு புராஜக்டின் முதுகெலும்பு போல. இதற்கு முந்தைய கட்டத்தில் என்ன செய்யப் போகிறோம் என்பதைக் குறித்த ஒரு சுருக்கமான பதில் கிடைத்திருக்கும். அதை ஸ்கோப் (Scope )என்றழைக்கலாம். இந்த திட்டமிடல் கட்டத்தில் தான் அந்த சின்ன ஒரு வரிக் கதை படிப்படியாக திரைக்கதையாக மாறும். எந்த காலகட்டத்தில் எந்த பணியைச் செய்ய வேண்டும் ? எத்தனை ஆட்கள் தேவை ? அவர்களை எப்படி எங்கிருந்து பெறுவது ? தரத்துக்கான திட்டம் என்ன ? ரிஸ்க்க்கான திட்டம் என்ன ? கம்யூனிகேஷன் திட்டம் என்ன போன்ற அத்தனை திட்டமிடல்களும் இங்கே தான் எடுக்கப்படுகின்றன.
உருவாக்குதல் தான்எக்சிக்யூஷன்‘. இதற்கு முந்தைய நிலையில் எதையெல்லாம் திட்டமிட்டோமோ அதையெல்லாம் செயல்படுத்துகின்ற இடம் இது. ஒரு மென்பொருள் தயாரிக்க திட்டமிட்டிருந்தால் அதற்கான மென்பொருளை எழுதும் கட்டம் இது தான். ஒரு பாலம் கட்ட திட்டமிட்டிருந்தால் அந்தக் கட்டுமானம் உண்மையில் நடைபெறுவது இந்தக் கட்டத்தில் தான். மிக முக்கியமான கட்டம் இது. இந்த கட்டத்தின் வெற்றி தோல்வியை நிர்ணயிப்பதில் நாம் உருவாக்கிய திட்டத்துக்கு மிக முக்கிய பங்கு உண்டு
கண்காணித்தல் என்பது நடக்கின்ற செயல்களைக் கண்காணிக்கும் கட்டம். இந்த கண்காணித்தல் என்பது தனியே நடக்காது, பிற செயல்களோடு இணைந்து பயணிக்கும். எல்லா நிலைகளிலும் இதன் பங்களிப்பு இருக்கும். குறிப்பாக உருவாக்குதல் கட்டத்தோடு பின்னிப் பிணைந்து தான் கண்காணித்தல் இருக்கும். நாம போட்ட திட்டத்தின் அடிப்படையில் செயல்கள் நடக்கின்றனவா ? குறிப்பிட்ட இலக்கை நோக்கி வேலை பயணிக்கிறதா ? செலவு கட்டுக்குள் இருக்கிறதா ? தேவையான தரம் இருக்கிறதா ? என அத்தனை விஷயங்களையும் இந்த கண்காணிப்பு தான் நடத்தும்
முடித்தல் என்பது கடைசிக் கட்டம். எல்லாம் நிறைவேறிற்று என்பதை சோதித்து முடித்து வைக்கும் இடம். இதில் சில டாக்குமென்டேஷன் வேலைகள், அங்கீகாரங்கள், கற்றுக் கொண்ட பாடங்களைப் பதிவுசெய்தல் போன்றவையெல்லாம் நடக்கும்.
இந்த ஐந்து செயல்நிலைகளும் எல்லா புராஜக்ட்களிலும் இருக்க வேண்டுமெனும் கட்டாயமில்லை. உதாரணமாக முதல் நிலையான தொடக்கம் சில இடங்களில் இருக்காது. புராஜக்ட் பண்ண வேண்டும் என்பது ஒரு நிறுவனத்தின் ஒரு முடிவாக இருக்கலாம்.எக்சிக்யூட்டிவ் கமிட்டி எனப்படும் உயர்மட்டக்குழு இந்த தொடக்க நிலையை கையில் எடுப்பார்கள். அப்படிப்பட்ட சூழல்களில் மற்ற நிலைகள் மட்டும் செயல்படும்
நிறுவனம் ஒரு புராஜக்டை செய்ய முடிவெடுக்கும் முன் இரண்டு அடிப்படைக் கேள்விகளைக் கேட்பார்கள்.  
1. இந்த புராஜக்டை நாம் செய்ய வேண்டுமா ? உயர்மட்டக்குழுவின் ஆலோசனையும், பிரைன் ஸ்ட்ராமிங் எனப்படும் அலசலும் இதற்கு உதவும். ‘இவ்ளோ செலவு செஞ்சு இதைச் செய்ய வேண்டியிருக்கு. இது நமக்கு கைகொடுக்குமா ? இல்லேன்னா மிகப்பெரிய இழப்பைச் சந்திக்க வேண்டியிருக்கும்என்பது அவர்களுடைய உரையாடலின் சாராம்சமாய் இருக்கும். ஒருவேளை இந்த புராஜக்டுக்குப் பதிலாய் வேறு ஏதாவது செய்ய முடியுமா ? இல்லைபெட்ரோமாக்ஸ் லைட்டே தான் வேணுமாஎன்பதை இவர்கள் முடிவு செய்வார்கள்.
2. இரண்டாவது கேள்வி தொழில்நுட்பம் சம்பந்தப்பட்டது. இதை நாம் செய்ய முடியுமா ? நமக்கு அந்த திறமை இருக்கிறதா ? நமது ஊழியர்களுக்கு இந்த தொழில்நுட்பம் தெரியுமா ? ஆழம் அறியாமல் காலை விட வேண்டாம் என்பதே இதன் அடிப்படை செய்தி
இப்படி அவர்கள் முடிவெடுத்து விட்டால் பின்னர் புராஜக்ட் நேராக பிளானிங் அதாவது திட்டமிடல் நிலைக்குச் செல்லும்
புராஜக்ட் மேனேஜ்மென்ட் ஏதோ புதிய கம்ப சூத்திரம் இல்லை. எந்த ஒரு வேலையோடும் நீங்கள் இதை இணைத்துப் பார்க்க முடியும். உதாரணமாக உங்களுடைய படிப்பையே எடுத்துக் கொள்ளுங்கள்
இன்னிக்கு கணக்கு பாடம் படிக்கணும் என முடிவெடுப்பீர்கள். முதல் நாலு பாடத்தையும் இன்னிக்கு முடிக்கணும் என்பது உங்களுடைய ஸ்கோப். அது தான் துவக்கம்
நாலு பாடத்தையும் எப்படி படிக்கலாம் ? எழுதிப் படிக்கலாமா ? வாசிக்கலாமா ? வரிசையா படிக்கலாமா ? பெரிய கணக்குகளை மட்டும் படிக்கலாமா ? என்பதை வேகமாக மனதுக்குள் குறித்துக் கொள்வீர்கள். அது திட்டமிடல்.
திட்டமிட்டவற்றை அமைதியாக ஒரு இடத்தில் அமர்ந்து படிக்க ஆரம்பிப்பீர்கள். அது தான் உருவாக்குதல் அல்லது செயல்படுத்துதல்.
படித்து முடித்ததும் ஒருமுறை புரட்டிப் பார்த்து ஊர்ஜிதப்படுத்திக் கொள்வீர்கள். அப்பாடா என கண்ணை மூடுவீர்கள். இது முடித்தல்

ஒழுங்காக படித்தேனா ? படிக்க வேண்டியதை எல்லாம் திட்டமிட்டேனா போன்றவற்றையெல்லாம் அவ்வப்போது கவனித்துக் கொண்டே இருப்பது ஒரு கண்காணிப்பு
இப்படி இந்த ஐந்து செயல்நிலைகளையும் நாம் எந்த ஒரு செயலோடும் ஒப்பிட்டுப் பார்க்க முடியும்

ஒரு புராஜக்டைப் பொறுத்தவரை இது மிகச் சிறப்பாக நடக்க வேண்டுமென்றால் சில விஷயங்களில் கவனம் செலுத்த வேண்டும்
1. சரியான தகவல்கள். முழுமையான தகவல்கள். சரியான நேரத்தில் கிடைக்கின்ற தகவல்கள். இந்த மூன்று அம்சங்களும் மிக மிக முக்கியம்
2. தெளிவான, மறைமுகமற்ற தகவல்கள். இவையும் ஒரு புராஜக்ட்டின் பயணத்தில் மிக மிக முக்கியம்.
3. நல்ல அர்ப்பணிப்புடன் கூடிய பணியாளர்கள். என்ன செய்ய வேண்டும், எப்படி செய்ய வேண்டும், எப்போது செய்யவேண்டும் எனும் தெளிவைப் பெற்ற பணியாளர்கள் ரொம்ப முக்கியம்
புராஜக்ட் மேனேஜ்மென்ட் கற்றுக் கொள்ளும்போது படிக்க வேண்டிய இன்னொரு முக்கியமான விஷயம் ஒன்றுண்டு. அதை டிரிப்பின் கன்ஸ்ட்ரெயின்ட் ( மூன்று கட்டுப்பாடு ) என்பார்கள். அதாவது எந்த ஒரு புராஜக்டைச் செய்ய வேண்டுமென்றாலும் இந்த மூன்று விஷயங்களையும் மனதில் கொண்டிருக்க வேண்டியது மிக மிக அவசியம்
1. ஸ்கோப் ( என்ன செய்யவேண்டும் )
2. ஷெட்யூல் ( எப்போது செய்ய வேண்டும் )
3. காஸ்ட் ( எவ்வளவு செலவு செய்யலாம் ? )
இந்த மூன்று விஷயங்களும் ஒன்றை ஒன்று இறுக்கமாகப் பற்றிக் கொண்டிருப்பவை. ஒன்றை மாற்றினால் மற்ற விஷயங்களும் மாறும்
உதாரணமாக, ஆயிரம் சதுர அடியில் ஒரு வீடு கட்டவேண்டும். அதை ஆறு மாத காலத்தில் கட்டி முடிக்க வேண்டும். செலவு ஐம்பது இலட்சத்துக்குள் இருக்க வேண்டும். என்பது இந்த மூன்று அம்சங்கள் என வைத்துக் கொள்வோம்
இதன் ஸ்கோப்பான ஆயிரம் அடி என்பது, ஆயிரத்து ஐநூறு அடியாக மாறினால் அதை அடியொற்றி கட்டி முடிக்கும் காலமும் அதிகமாகும், செலவும் அதிகமாகும். அதே போல, ஆறு மாத காலத்தை மூன்று காலமாக மாற்றினால் அதிக ஆட்களைப் போடவேண்டியிருக்கலாம்செலவு மாறும். ஒருவேளை ஐம்பது இலட்சம் என்பதை நாற்பதாக மாற்றினால் பிளானில் சில மாற்றங்கள் தேவைப்படும். ஒருவேளை ஐந்து மாதத்தில் கட்டி முடிக்கப்படலாம். ஆயிரம் அடி வீடு என்பது எண்ணூறாகச் சுருங்கலாம். இப்படி ஏதோ ஒன்று
ஒன்றோடொன்று பின்னிப்பிணைந்திருப்பதால் இந்த மூன்று விஷயங்களையும் டிரிப்பில் கன்ஸ்ட்ரையின்ட் என்பார்கள். இதோடு இன்னொரு விஷயத்தையும் இணைக்கலாம். அது தான்தரம்“. இந்த தரத்தின் அடிப்படையில் காலம், செலவு எல்லாமே மாறலாம். எனவே தான் நிறுவனங்களெல்லாம் கனவு காணும் விஷயம் என்னவென்றால், ” தரமான பொருள், சரியான நேரத்தில், சரியான செலவில் உருவாக்கப்படவேண்டும்என்பதே

புராஜக்ட் மேனேஜ்மென்ட் 1

புராஜக்ட் மேனேஜ்மென்ட் 1

*

என் அன்புக்கும், மரியாதைக்கும் உரிய புதிய தலைமுறைக் கல்வி வாசகர்களை மீண்டும் ஒரு தொடர் மூலம் சந்திப்பதில் மிக்க மகிழ்ச்சி. இந்த முறை மிக முக்கியமான, மிகவும் பயனுள்ள‌ ஒரு விஷயமான புராஜக்ட் மேனேஜ்மென்ட் (Project Management) பற்றி உங்களோடு சில விஷயங்களைப் பகிர்ந்து கொள்ள விரும்புகிறேன்.

‘அதைப்பற்றி பேச உனக்கென்ன தகுதி’ என ஒருவேளை நீங்கள் கேட்கலாம். கடந்த இருபது ஆண்டுகளாக புராஜக்ட்களிலும், புராஜக்ட் மேனேஜ்மென்டிலும் விழுந்து, புரண்டு, அடிபட்டு, கற்றுக் கொண்டு இன்று ஒரு நிறுவனத்தில் புராஜக்ட் மேனேஜ்மென்ட் குழுவை தலைமையேற்று நடத்திக் கொண்டிருப்பதை ஒரு சிறு தகுதியாகச் சொல்லலாம். எனினும் இது தொடர்ந்து கற்றுக் கொண்டே இருக்கவேண்டிய ஒரு திறமை என்பதால், இந்த தொடரில் நானும் உங்களோடு சேர்ந்து கற்றுக் கொள்ளப் போகிறேன். எனவே இணைந்து பயணிப்போம்.

இந்த புராஜக்ட் மேனேஜ்மென்டை தமிழில் திட்ட மேலாண்மை என அழைக்கிறார்கள். எனினும் தொழில்நுட்ப தளத்தில் பெரும்பாலும் நாம் புராஜக்ட் எனும் வார்த்தையையே பயன்படுத்த வேண்டியிருப்பதால் நாமும் அதையே பயன்படுத்துவோம்.

அதென்ன புராஜக்ட் மேனேஜ்மென்ட் ? மிக எளிமையாகச் சொல்ல வேண்டுமெனில் புராஜக்ட்டை மேனேஜ் செய்வது என்று புரிந்து கொள்ளலாம். இதொன்றும் நமக்குப் புதிதல்ல. வீட்டம்மாக்கள் அடிக்கடி சொல்வாங்க, “கையில ஆயிரம் ரூபா தான் இருக்கு, இந்த வாரத்தை அதை வெச்சு மேனேஜ் பண்ணணும்’ ந்னு. செய்ய வேண்டிய விஷயங்களையெல்லாம் அந்த ஆயிரம் ரூபாய்க்குள்ள செய்து முடிக்கணும் என்பது தான் அதன் பொருள். இது ஒரு மேலாண்மை. இப்படி நமது தினசரி செயல்கள் பலவற்றில் இந்த மேனேஜ்மென்டின் அம்சம் இருந்து கொண்டே தான் இருக்கிறது.

சரி மேலாண்மை இருக்கட்டும். முதல்ல புராஜக்ட் ந்னா என்ன ? இதுக்கு விளக்கம் சொல்றது ரொம்ப ஈசி. அதாவது ஒரு நிர்ணயிக்கப்பட்ட கால அளவில் செய்து முடிக்கின்ற ஒரு தனித்துவமான‌ விஷயம் தான் புராஜக்ட். அது திட்டமிட்டிருக்கின்ற முடிவைத் தரவேண்டும். அதாவது ஒரு தொடக்கமும், ஒரு முடிவும் உடைய ஒரு பணி, குறிப்பிட்ட தனித்துவம் உடைய ஒரு முடிவைத் தருவது தான் புராஜக்ட்.

உதாரணமாக, சென்னையில் ஒரு வீடு கட்ட வேண்டும் என வைத்துக் கொள்ளுங்கள். அதை ஒரு புராஜக்ட் என சொல்லலாம். காரணம் ? என்ன செய்யப்போகிறோம் எனும் தெளிவு உண்டு. ஒரு தொடக்க தினம் உண்டு. கட்டி முடிக்கின்ற ஒரு முடிவு தினம் உண்டு. கட்டி முடிக்கும் போது ஒரு தனித்துவமான வீடு நம் முன்னால் இருக்கவும் செய்யும். இப்படி இந்த மூன்று விஷயங்களும் இருக்கின்ற எந்த ஒரு பணியையும் நாம் புராஜக்ட் என அழைக்கலாம்.

அது ஒரு மிகப்பெரிய ராக்கெட் செய்வதாகவும் இருக்கலாம், பள்ளிப் பிள்ளைகள் தெர்மோகோலில் செய்கின்ற மாட்டு வண்டியாகவும் இருக்கலாம். அளவுகளோ, அதிலுள்ள சிக்கல்களோ, சிரமங்களோ கணக்கல்ல.துவக்கம், முடிவு, விளைவு இவையே பிரதானம்.

இன்னும் கொஞ்சம் தெளிவாக புராஜக்ட் என்றால் என்ன என்று பார்க்க இரண்டு உதாரணங்களை எடுத்துக் கொள்வோம். புதிய மாடல் கார் ஒன்றை வடிவமைக்கிறீர்கள் என வைத்துக் கொள்ளுங்கள். ஒரு நாள் வேலையை தொடங்குவீர்கள். அதை ஸ்டார்டிங் டே, துவக்க நாள் என்பீர்கள். படிப்படியாக கார் உருவாக்கும் பணி வளர்ந்து, ஒரு குறிப்பிட்ட நாளில் முடிவடையும். அதை என்ட் டே என்பீர்கள். வேலை முடிவடையும் போது ஒரு கார் நம்மிடம் இருக்கும். அதை புராடக்ட்( Product) என்பீர்கள். இப்போது ஒரு புதிய கார் வடிவமைக்கும் புராஜக்ட் முடிந்து விட்டது. இதில் கார் என்பது தயாரிப்பு ( புராடக்ட்), அதை உருவாக்கிய அந்த முழுமையான செயல்பாடு ஒரு புராஜக்ட்.

இந்த வேலைக்கு பிள்ளையார் சுழி போட்டதிலிருந்து, சுபம் போடும் வரை கண்காணித்து, ஆலோசனை நல்கி சரியான நேரத்தில் முடித்து வைக்க உதவுகின்ற நபர் தான் புராஜக்ட் மேனேஜர். இந்த தொடர்மூலம் நீங்கள் கற்றுக் கொள்ளும் விஷயங்கள் உங்களை ஒரு நல்ல புராஜக்ட் மேனேஜராக மாற்றும்.

சரி, இப்போது ஒரு கார் உருவாக்கியாச்சு. இனிமேல் தொடர்ந்து கார்களைத் தயாரித்துக் கொண்டே இருக்க வேண்டும். ஒரு ஆயிரம் கார்கள் என வைத்துக் கொள்ளுங்கள். அதை புரடக்ஷன் பிளான்ட் செய்யும். இப்போது ஒரு சின்ன கேள்வி. அங்கே உருவாகின்ற ஆயிரம் கார்களும், ஆயிரம் புராஜக்ட்களாக இருக்குமா ? அல்லது ஒரே ஒரு புராஜக்ட்டாக இருக்குமா ? இதற்கு ஒரு பதிலை உங்கள் மனதில் குறித்துக் கொள்ளுங்கள்.

இப்போது பதில் சொல்கிறேன். நீங்கள் எந்தப் பதிலைக் குறித்து வைத்திருந்தாலும் அது தவறானதே. முதலில் ஒரு காரை உருவாக்குவது தான் புராஜக்ட். அதன் பின் அதை வைத்துக் கொண்டு தொடர்ந்து கார்களை உருவாக்கிக் கொண்டே இருப்பதை, ‘ஆப்பரேஷன்ஸ்’ சின்ன(operations) என்பார்கள். இரண்டுக்கும் இடையேயான வேறுபாட்டைப் புரிந்து கொள்ள வேண்டும்.

இன்னொரு உதாரணம் பார்க்க வேண்டுமெனில், ஒரு அலுவலகத்தில் வருகைப் பதிவேட்டைக் கணினிமயமாக்கலைச் சொல்லலாம். தினமும் காலையில் வந்ததும் கையொப்பம் இடுகிற வழக்கத்தை மாற்றி ஒரு மென்பொருளை உருவாக்கி எல்லாவற்றையும் கணினி மயமாக்குவது என்பது தரப்பட்ட புராஜக்ட். அதை ஒரு குறிப்பிட்ட காலத்தில் செய்து முடிக்கிறோம். அதன் பிறகு அந்த நிறுவனம் தொடர்ந்து அந்த மென்பொருளைப் பயன்படுத்திக் கொண்டே இருக்கிறது. அது புராஜக்ட்டில் வராது, அது ஆப்பரேஷன்ஸ் எனும் பிரிவின் கீழ் சென்று விடும்.

புராஜக்ட் முடியும், ஆனால் புராஜக்ட் உருவாக்கித் தருகின்ற புராடக்ட் முடிவதில்லை. அவை நீண்டகாலம் இருக்கும். டாவின்சி, மோனலிசா ஓவியத்தை வரைந்தது ஒரு புராஜக்ட். அந்த புராஜக்ட் முடிவடைந்துவிட்டது. வரையப்பட்ட ஓவியமான மோன லிசா முடிந்து போய்விடவில்லை. பாம்பன் பாலத்தைக் கட்டியது ஒரு புராஜக்ட். அந்த புராஜக்ட் முடிந்து விட்டது, ஆனால் பாலம் தொடர்ந்து செயல்படுகிறது. அதாவது புராஜக்ட் என்பது தற்காலிகமானது, புராடக்ட் என்பது நீண்டகாலம் தொடர்வது.

சரி, எல்லா எல்லா புராஜக்ட்களும் ஒரு பொருளை உருவாக்கியே தீரவேண்டும் எனும் கட்டாயமுண்டா ? இல்லை என்பது தான் பதில். அத்தகைய புராஜக்ட்களை சர்வீசஸ் புராஜக்ட்ஸ் (Services Projects ) என்பார்கள். குறிப்பாக ஒரு பணியை மேற்பார்வையிடுவது ஒரு புராஜக்ட் ஆக இருக்கலாம், ஏற்கனவே இருக்கின்ற மென்பொருளில் ஒரு பாதுகாப்பு அம்சத்தை இணைப்பது ஒரு புராஜக்ட் ஆக இருக்கலாம், அல்லது கணக்கு வழக்கு சரிபார்த்தல் ஒரு புராஜக்ட் ஆக இருக்கலாம். இவற்றிலெல்லாம் ஒரு தயாரிப்பு பொருள் கிடைக்க வேண்டுமென்பதில்லை. ஆனால் அவையும் புராஜக்ட் என்றே அழைக்கப்படும்.

ஏனெனில் அவையும் புராஜக்டுக்குரிய இயல்புகளில் தான் முடியும். நிர்ணயிக்கப்பட்ட கால அளவு, கொடுக்கப்பட்ட பணியின் முடிவு.

இன்று எல்லா துறைகளிலும் புராஜக்ட்களைத் திறமையாக செயல்படுத்தி முடிக்கக் கூடிய நபர்கள் தேவைப்படுகின்றனர். ஐடி துறையென்றில்லை, மெக்கானிக் துறையென்றில்லை எல்லா இடங்களிலும் திறமையான ஆட்கள் தேவைப்படுகின்றனர். ஒரு மகிழ்ச்சியான செய்தி என்னவென்றால், ஏரியாவுக்குத் தக்கபடி புராஜக்ட் மேனேஜ்மென்ட் மாறுவதில்லை. பொதுவான ஒரு நேர்த்தியான கட்டமைப்புக்குள் அடக்கிவிடலாம்.

இந்த தொடரில் நாம் பார்க்கப் போவது அந்தப் பொதுவான புராஜக்ட் மேனேஜருக்கான விஷயங்களைத் தான். இதன் மூலம் எந்தத் துறையில் வேண்டுமானாலும் பரிமளிக்கக் கூடிய திறமையை நீங்கள் பெற்றுக் கொள்ள முடியும். குறைந்த பட்சம் புராஜக்ட் மேனேஜ்மென்ட் குறித்த நல்ல புரிதலை நிச்சயம் பெற்றுக் கொள்ள முடியும்.

எந்த ஒரு புராஜக்ட்டையும் நாம் ஐந்து நிலைகளில் அடக்கி விட முடியும்.

1. தொடக்கம்
2. திட்டமிடல்
3. உருவாக்குதல்
4. கண்காணித்தல்
5. முடித்தல்

என்பவையே அந்த ஐந்து நிலைகள். இந்த ஐந்து நிலைகளைத் தாண்டி எதுவும் கிடையாது. இந்த ஐந்து நிலைகளிலும் சிறந்து விளங்க எட்டு திறமைகள் தேவைப்படுகின்றன. அவை என்னென்ன ? அதை வளர்த்துக் கொள்வது எப்படி என்பதையெல்லாம் வருகின்ற வாரங்களில் விரிவாகப் பார்ப்போம்.

( தொடரும் )

Poem : திசை திருப்பு

 

திசை திருப்பு

Image result for confusion fantasy

கொழுந்து விட்டெரியும்
பிரச்சினையை
முடிப்பது மிக எளிது.

முதலில்
அந்தப் பிரச்சினையின்
மீதிருந்து
பார்வையைத் திருப்ப வேண்டும்.

அதற்கு
சும்மா கிடக்கும்
இன்னோர் இடத்துக்கு
நெருப்பு மூட்ட வேண்டும்.

அந்த இடம்
நரம்புகளுக்குள்
சட்டென
வெறியேற்றுவதாய்
இருக்க வேண்டும்.

ஒரு
சாதியின் மீதான
சம்மட்டியாகவோ,

ஒரு
மொழியின் மீதான
அவமானமாகவோ,

ஒரு
மதத்தின் மீதான
வன்முறையாகவோ
இருக்கலாம்.

இப்போது
மீடியாக்களின்
முதுகு தண்டில்
பரவசத் தீயை
பற்ற வைக்க வேண்டும்.

புதிய நெருப்பை
அவர்கள்
ஊதி ஊதிப் பற்ற வைப்பார்கள்.

சோசியல் மீடியாக்களின்
கோரத்தாண்டவத்தில்
ஹேஷ் டேக் கள் கதறும்.

முதல் பிரச்சினை
முழுதாய்
மறக்கடிக்கப்பட்டு விடும்.

இப்போது
பற்ற வைத்த
இரண்டாவது நெருப்புக்கு
ஒரு
புது விளக்கம் கொடுத்து
பிரச்சினையை முடித்துக் கொள்.

எது
எப்படியெனினும்,

நெருப்புகள்
அணையாமல் பார்த்துக் கொள்
அவை
கூடுவிட்டுக் கூடு
பாய்ந்து கொண்டே
இருக்க வேண்டும்.

*

 

Vetrimani : இன்னும் ஒரு கால் நூற்றாண்டு கடக்கட்டும்…..

Image result for 2050

ஒவ்வொரு கால்நூற்றாண்டும் நமக்கு முன்னால் ஏகப்பட்ட மாற்றங்களை உருவாக்கித் தந்து கொண்டே இருக்கிறது. இன்றைய நவீன தொழில்நுட்பம் நாளுக்கு நாள் ஏதோ ஒரு புதுமையை அறிமுகம் செய்து கொண்டே இருக்கிறது. “ஆஹா என்ன புதுமை இது” என வியந்து முடிப்பதற்குள் அந்த புதுமை பழையதாகி நம்மை நோக்கிப் பல்லிளிக்கிறது.

முன்பெல்லாம் மிகப்பெரிய மாற்றம் என்பது ஒரு நூற்றாண்டுக்கு ஒரு முறை நிகழும் சமாச்சாரமாய் இருந்தது. இப்போதோ அது சில ஆண்டுகளின் இடைவெளியிலேயே நிகழ்கிறது. போன ஆண்டு வாங்கிய ஸ்மார்ட்போன் இன்றைக்கு அருங்காட்சியக பொம்மை போல மாறிவிடுகிறது. ஆர்டிபிஷியல் இண்டலிஜென்ஸ், ஆகுமெண்டட் ரியாலிட்டி, மெஷின்லேர்னிங் போன்றவற்றின் கலவை இன்று மனிதர்களின் இடத்தை இயந்திரங்களுக்கு விற்றுக்கொண்டிருக்கிறது.

இப்போது மனிதர்களிடையே இயந்திரங்கள் இயங்கிக் கொண்டிருக்கின்றன. இன்னும் இருபத்து ஐந்து ஆண்டுகளில் இயந்திரங்களின் இடையே மனிதர்கள் வாழ்ந்து கொண்டிருப்பார்கள். வீடுகளிலுள்ள பெரும்பாலான வேலைகளை இயந்திரங்களே செய்யும். மனிதர்களின் சோம்பல் அதிகரிக்கும், அதற்கேற்ப நோய்களும் மனிதர்களின் வாசல்களில் இறக்குமதியாகிக் கொண்டே இருக்கும்.

கொஞ்சம் ஆதிகாலத்துக்குப் போய்ப் பார்ப்போம். மனிதன் விலங்குகளோடும், இயற்கையோடும் இரண்டறக் கலந்து வாழ்ந்தான். பின்னர் கொடிய விலங்குகளை விலக்கி விட்டு, வீட்டு விலங்குகளோடு வாழ ஆரம்பித்தான். விலங்குகள் வாழ்வின் பாகமாயின. பின்னர் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக அந்த விலங்குகளை விட்டு விட்டு இயற்கையோடு வாழ ஆரம்பித்தான்.

பின் இயற்கையையும் கொஞ்சம் கொஞ்சமாய் விலக்கி விட்டு செயற்கையில் இன்பம் காண ஆரம்பித்தான். இயற்கையும், விலங்குகளும் விலகிச் செல்ல செயற்கை மெல்ல மெல்ல மனிதனை கபளீகரம் செய்ய ஆரம்பித்தது. இப்போது, செயற்கையின் மயக்கத்தில் அவன் செல்லரித்துக் கொண்டிருக்கிறான். அவனது கரங்களில் வாழ்க்கை, அவசரத்தைத் திணித்து விட்டு நிதானமாய்ச் சிரிக்கிறது.

இன்னும் இருபத்தைந்து ஆண்டுகளில் என்னென்ன நடக்கும் என்பதை கணிப்பதே கடினமாக இருக்கிறது. தொழில்நுட்பத்திலும், அறிவியலிலும் வியப்பின் கதைகளை அடுக்கி வைத்தாலும் வாழ்க்கை கொண்டு வரப்போகிற சில விஷயங்களை நினைத்தால் மனதில் கவலை கூடாரமடித்துக் கொள்கிறது.

கூட்டுக் குடும்பங்கள் தனித்தனி குழுக்களாக வாழ்ந்து வரும் இன்றைய சூழல் இனியும் பலவீனமடையும். தனித்தனிக் குடும்பமே ஒற்றுமையாய் வாழாத சூழல் உருவாகும். வீடுகளில் இருக்கும் ஒரு சில நபர்களையும், தொழில்நுட்பம் கண்ணுக்குத் தெரியாத சீனப் பெருஞ்சுவர்களால் பிரித்து வைக்கும். எங்கே தொடுதலும், அணைத்தலும் இல்லாத உறவுகள் வாழ்கிறதோ அங்கே அன்பும் அன்னியோன்யமும் விலகி, செயற்கைச் சாத்தான் செயர் போட்டு அமர்வான். வருடங்கள் செல்லச் செல்ல குடும்பங்களின் இறுக்கமான இழை பிரிந்து எளிதில் உடையும் நிலையில் அவை நிலைபெறும்.

அன்புக்காகவும், உறவுக்காகவும், ஆறுதலுக்காகவும் தோள்களையும், ஆள்களையும் தேடிய காலம் தேய்ந்து விடும். இன்பத்துக்காகவும், இளைப்பாறவும் இயந்திரங்களைத் தேடும் காலம் நிச்சயம் உருவாகும். அப்போது கண்ணியமான காதலை, கணினி இயந்திரங்கள் இடமாற்றம் செய்யும். ஸ்பரிசத்தின் கவிதையை டிஜிடலின் மென்பொருள்கள் அழித்துச் சிரிக்கும். உறவுகளின் இனிமையை முழுமையாத் தொலைத்த ஒரு தலைமுறை முளைத்தெழும்பும்.

திருமணங்கள் ஆயிரம்கால பந்தங்கள் எனும் நிலை அழிந்தொழிய, அவை பழங்கால சித்தாந்தத்தின் மிச்சங்கள் எனும் கருத்துருவாக்கம் உருவாகும். முடிச்சுகளால் முடங்காத வாழ்க்கையையே மனித மனம் தேடும். அவை கலாச்சாரத்தின் கட்டளைகளையும், வயதுகளின் வரம்புகளையும் கலைத்தெறியும். விட்டுக்கொடுத்தல் எனும் வார்த்தை அகராதியிலிருந்து விலகி விட, விட்டு விலகுதல் என்பதே வெகு சகஜமாய் மாறும்.

“முன்பெல்லாம் ஐம்பது ஆண்டுகள் தம்பதியர் சேர்ந்தே வாழ்ந்தார்களாம்” என வியப்பாய் இளசுகள் பேசித் திரியும். இணைந்து வாழ்கின்ற குடும்பங்கள் அழிந்து வருகின்ற உயிரினங்கள் போல எங்கேனும் ஒன்றிரண்டு அவமானக் குரல்களிடையே அடக்கமாய் வாழ்ந்து முடிக்கும்.

ஆற்றங்கரையில், மாமர நிழலில் ஆர அமர நாவல் வாசித்த இனிமைத் தருணங்களெல்லாம் முழுவதும் விடைபெற்றோட, நாலு வரி நாவல்கள், ரெண்டு வரி கதைகள் என எழுத்துகளெல்லாம் இறுக்கமாகும். ஓடும் ரயிலில் தோன்றி மறையும் காட்சிகள் போல இலக்கியத்தின் சுவை இதயத்தில் நுழையாமல் வெளியேறிச் செல்லும்.

நட்புகள் பெரும்பாலும் டிஜிடல் வசமாகும். வார இறுதிகளில் சந்தித்து, குட்டிச் சுவரில் கதைகள் பேசும் எதிர்காலங்கள் இல்லாமலேயே போகும். கான்ஃபரன்ஸ் போட்டு டிரீட் கொண்டாடும் புதுமைகளே அரங்கேறும். பல இடங்களில் இருந்தாலும் டிஜிடலில் விர்ச்சுவலாய் ஒரே இடத்தில் கலந்து சிரிக்கும் சந்திப்பு தளங்கள் உருவாகும்.

“முன்பெல்லாம் திரைப்படங்களைத் திரையிட தியேட்டர்கள் இருந்துச்சாம் தெரியுமா ?” என எதிர்காலம் பேசிக்கொள்ளும். நினைத்த இடங்களில் படங்களைத் திரையிட்டு ரசிக்கும் விர்ச்சுவல் விழிகள் உருவாகும். விழிகளுக்கு நேரடியாகவே படங்கள் தரவிறக்கம் செய்யப்படும். இமைத்தலைக் கொண்டு எதுவும் செய்யலாம் எனும் புது தொழில்நுட்பம் உருவாகும்.

மனிதர்கள் நடமாடும் இயந்திரங்களாகவே இருப்பார்கள். அவர்களுடைய கண் அசைவுகளும் கவனிக்கப்படும். அவர்களுக்கென எந்த சுதந்திரமும் இருக்காது. அவர்கள் மூச்சு விடுகின்ற எண்ணிக்கையையும் சட்டெனச் சொல்லும் டிஜிடல் சிலந்தி வலை எங்கும் வியாபித்திருக்கும். எல்லாமே ஆட்டோமெடிக் பாதையில் பயணிக்கும். தானாகவே முளைத்து வளரும் தானியங்களைப் போல, தானாகவே ஓடும் ஆட்டோமெடிக் கார்களைப் போல, எல்லாமே தானியங்கியாய் மாறும்.

வர்த்தகமும், பணமும் டிஜிடலின் கைகளில் தஞ்சம் புகும். எதையும் கையில் பார்க்க முடியாத சூழல் உருவாகும். இருப்பதாய்த் தோற்றமளிக்கும் மாயக் கரன்சிகளில் உலகம் புரண்டு படுக்கும். சர்வதேச நிறுவனங்கள் நினைத்தால் யாரை வேண்டுமானாலும் கண நேரத்தில் ஏழையாக்கவோ, கண நேரத்தில் செல்வந்தனாக்கவோ முடியும் எனும் சூழல் உருவாகும்.

நம் வாழ்க்கை நம் கையில் என்பது நகைச்சுவையாய்த் தோன்றும். நம் வாழ்க்கை நம் கையைத் தவிர எல்லாருடைய கைகளிலும் தவித்து வாழும். ஏதோ ஒரு ஏகாதிபத்யச் சிந்தனையின் பகடைக்காய்களாக மானிட வர்க்கம் மாறும். யாருடைய அடையாளத்தையும் முழுமையாய் அழிக்கவும், யாரை வேண்டுமானாலும் புகழில் ஏற்றவும், யாரை வேண்டுமானாலும் புழுதியில் அழுத்தவும் டிஜிடல் தீர்வுகள் மிக எளிதாகும்.

ஆடைகள் என்பவை அவமானம் மறைக்க எனும் சிந்தனை மறையும். ஆடை என்பது அங்கத்தின் விளம்பரப் பலகை எனும் புதிய சிந்தனை வலுப்பெறும். அழகை அங்கீகரிக்கவும், அதை அடையாளப்படுத்தவும், அதை பகிரங்கப்படுத்தவும் ஆடைகள் பயன்படும். எதுவுமே நீண்டகாலத் திட்டங்களாய் இருக்காது. வேகத்தின் விளைநிலங்களாகவே அனைத்தும் மின்னி மறையும்.

நாவினால் பேசிக்கொள்வதை மறந்து போகும் தலைமுறை உருவாகும். விரல்களாலும், சென்சார்களாலும், அசைவுகளாலும் தகவல்களைப் பரிமாறிக் கொள்ளும் புதிய வழிமுறை வியாபிக்கும்.

நின்று நிதானித்து வாழ்க்கையை ரசிப்பவர்களை, அறிவிலிகள் என உலகம் பேசும். கால ஓட்டமெனும் காட்டாற்றில் கட்டையுடன் கட்டிப் புரண்டு சுழல்பவர்களை அகிலம் பாராட்டும். எல்லாம் தலைகீழாய் மாறிய ஒரு புதிய உலகம் சமைக்கப்படும்.

அந்த கால மாற்றத்தின் கடைசிப் படிக்கட்டில் நின்று கொண்டு ஒரு கூட்டம், கடந்த தலைமுறையின் அனுபவங்களை விதைக்கப் போராடும்.

மனிதத்தை விட்டு விடாதீர்கள்,அதுவே வாழ்வின் மகத்துவம் என அவர்கள் கூக்குரலிடுவார்கள். உறவுகளை விட்டு விடாதீர்கள் அன்பின்றி அமையாது உலகு என அவர்கள் போதிப்பார்கள். கடந்த தலைமுறையின் புனிதத்தைப் புதைத்து விடாதீர்கள் என அவர்கள் பதட்டத்துடன் பேசுவார்கள்.

அவர்களைக் கவனிக்கவும் நேரமின்றி, அடுத்த காலாண்டை நோக்கி ஓடிக்கொண்டிருக்கும் வாழும் தலைமுறை !

*

சேவியர்