புனித வெள்ளி

புனித வெள்ளி
—————–

 

gf
சீடர்களோடு இயேசு
ஒலிவ மலைக்கு சென்றார்.

இன்றிரவே,
நீங்கள்
என்னைக் குறித்து இடறல் படுவீர்கள்.

மேய்ப்பனை வெட்டியபின்
மந்தைகள் சிதறடிக்கப்படும்
என்றார்.

மரத்தை முறித்துவிட்டால்
பறவைகள்
பறந்துவிடும் என்பதை
இயேசு அறியாதவரா ?

பேதுரு வருந்தினார்.
யார் உம்மை மறுதலித்தாலும்
நான் மாட்டேன் மெசியாவே என்றார்.

இயேசு சிரித்தார்,
இன்று இரவு
சேவலின் சத்தம் கேட்கும் முன்
மும்முறை நீ என்னை மறுதலிப்பாய்
என்றார்.

பேதுருவோ,
இல்லை இயேசுவே…
சாவதென்றாலும் அது
உம்மோடுதான் என்று முன்மொழிந்தார்.
சீடர் அனைவரும்
அதை வழிமொழிந்தனர்.

*
பின்னர் இயேசு
கெத்சமெனித் தோட்டம் வந்தார்.
பேதுரு,யாக்கோபு,யோவான்
அவரோடு இருந்தனர்.

இறப்புக்கு முந்தைய இரவின்
வேதனையில் இயேசு செபித்தார்.

தந்தையே
முடியுமெனில்
இந்த வலி மடிந்து போகட்டும்.
ஆயினும்,
என் விருப்பம் முக்கியமன்று
உம் விருப்பமே என் பாக்கியம்.

மனிதனாய் வந்த மனுமகன்
வேதனையின் வார்த்தைகளை
வெளியிடுகிறார்,
ஆனாலும்
தந்தையின் விருப்பத்துக்கு
தலைவணங்குகிறார்.

சீடர்களோ
நித்திரையின் உச்சத்தில்
விழுந்து கிடந்தார்கள்.

அவர்கள்
நிலமையின் வீரியத்தை
உணராதவர்கள்.
பெருமழை வருவதறியாமல்
பறந்து திரியும்
பஞ்சு போல,
ஓய்வில் சாய்ந்திருந்தார்கள்.

ஒருமணி நேரம் செபிக்க
உங்களுக்கு முடியாதா ?
உள்ளம் ஊக்கமானது,
ஊனுடல் வலுவற்றது தான்.
ஆயினும்
விழித்திருந்து செபியுங்கள்.

கூறிய இயேசு,
இரண்டாம் முறையும்
தனியே சென்று
தந்தையிடம் செபித்தார்.

நான் பருகினால் மட்டுமே
இந்த
துன்பத்தின் பாத்திரம் காலியாகுமெனில்
விருப்பத்துடன் பருகுவேன்.
உம்
திட்டம் மட்டுமே நிறைவேறட்டும்
என்றார்.

மூன்றாம் முறையாக
மீண்டும் மனசும் உடலும் மண்டியிட
இயேசு செபித்தார்.

ஆழமான செபத்தின்
கரைகளில்
நிம்மதிக் காற்று அவரை வருடியது.
இதயம்
எதையும் தாங்க தயாரானது.

பின் சீடர்களிடம் வந்து,
தூக்கம் போதும்
துக்கத்தின் காலம் துரத்துகிறது.
என் சாவுக்கான மேளம்
சப்தமிடுகிறது.

எழுந்திருங்கள்
போகலாம் என்றார்.

நீளமான தூக்கத்தில்
மூழ்கிக் கிடந்த சீடர்கள்
அந்த
விடியலுக்கு வெகுதூரமிருக்கும்
அதிகாலையில்
தூக்கத்தை உதறி எழுந்தார்கள்.
*

விஷ(ம) முத்தம்

*

அப்போது
அவர்களை நோக்கி
ஆயுதங்களோடு
ஓர் அவசரக் கூட்டம் வந்தது
யூதாஸ் தலைமையில்.

யூதாஸ் முன் வந்தான்,
இயேசுவை முத்தமிட்டான்.

இயேசு அவனிடம்,

யூதாஸ்,
முத்தம் அன்பின் அடையாளம்,
அதை
சுட்டிக் காட்டும் அடையாளமாக்கி
அசிங்கப்படுத்தி விட்டாயே
என்றார்.

படை வீரர்கள்
உடைவாள்களை உருவிக் கொண்டு
கள்வனை வளைக்கும்
காவலர் போல
சுற்றி வளைத்தனர்.

சினந்த சீடர் ஒருவன்
கூர் வாளெடுத்து உருவி
வீரன் ஒருவனின்
காதைக் கத்தரித்தான்.

இயேசு தடுத்தார்.
உன் வாளை உறையில் போடு,
வாளெடுத்தவன் வாளால் மடிவான்.
இவை நிகழ வேண்டும்
என்பதே ஏற்பாடு என்றார்.

துண்டாய் விழுந்து
துடித்தச் செவியைத் தேடி எடுத்து
வெட்டுண்ட இடத்தில் தொட்டு
ஒட்டுப் போட்டார் இயேசு.

தீமையின் பறவைக்கும்
நன்மையின் சிறகுகளை
நல்குகிறார்.

தடவிப் பார்த்த காவலன் விரல்கள்
வெட்டுப்பட்ட
சுவடு கூட இல்லாததால்
திடுக்கிட்டுத் திரும்பியது.

தனக்கான
பலிபீடம் தயாரித்தவர்களோடும்
பரமனிடம் இருந்த பரிவு
பிடிக்க வந்த பரிவாரங்களை
உலுக்கியது.

ஆனாலும்
அவர்கள், ஆள்வோரின்
கட்டளைக்கு கட்டுப்பட்டவர்கள்.

ஆணை யின்
மிதியடிகளை
தூக்கிச் சுமப்பவர்கள்.

இயேசு
அவர்களைப் பார்த்து.
திருடனைப் பிடிக்க வருவதுபோல்
இருட்டைக் கூட்டிக் கொண்டு
திரிவதேன் ?

எதற்கு இந்த
அதிகாரத் தடிகளும்,
மரணம் சுமக்கும்
உடை வாள்களும் ?

நான்
நாள் தோறும் கோயிலில்
நற்செய்தி அறிவிக்கிறேன்
அப்போதெல்லாம் நீங்கள்
ஆயத்தமாகவில்லையா
என்றார்.

இழுத்துச் செல்ல வந்தவர்கள்
இயேசுவை
அழைத்துச் சென்றார்கள்.

உடனிருப்பேன் என்ற சீடர்கள்
உடனே
ஓடிப்போயினர்.

*
காய்பாவிடம் கையளிக்கப் படுகிறார்

*

இயேசு
காய்பா என்பவனிடம்
கையளிக்கப்பட்டார்,
அவன் ஒரு தலைமைக் குரு.

பொய்சாட்சிகளுக்காய் அவர்கள்
பிணங்களைப்
பிராண்டினார்கள்.

எந்த வலையில் போட்டு
இவனை இறுக்குவதென்று
இதயத்தைக் கசக்கினர்.

இறுதியில்
இவன் ஆண்டவரின் ஆலயத்தை
இடித்துக் தள்ளுங்கள்
மூன்று நாட்களில்
மீண்டும் கட்டுவேன் என்றான்,
என்றனர்.

உன் பதில் என்ன?
தலைமைக் குரு
அதிகாரத் தோரணையில்
அகங்காரமாய் கேட்டான்.

இயேசுவோ
மெளனத்தின் மீதே
மனம் சாய்த்திருந்தார்.

நீ
மெசியாவா ?
குரு மீண்டும் கொக்கரித்தார்.

நீரே சொல்லிவிட்டீர்.
இனிமேல்
மனுமகனின்
மாட்சிமை வருகையை
நீர் கண்டிப்பாய் காண்பீர் என்றார்.

இதோ…
தேவ நிந்தனை.
இனியென்ன சாட்சி வேண்டும்
இவன்
சாட்சியின்றி சாவுக்குரியவன்.

கூடியிருந்தவர்கள்
தலைமைக் குருக்களின்
சூதுக்குள்
குடியிருந்தவர்கள்,

அவர்கள்
இயேவைக் கொல்லச் சொல்லி
நச்சரிக்க வேண்டுமென
எச்சரிக்கப் பட்டவர்கள்.

சதிகார எதிராளிகளின்
அவையில்,
நீதிப் பறவை
நிர்மூலமாக்கப் பட்டது.

வாழ்வின் உச்சத்தை போதித்தவர்
கன்னங்களில்
எச்சில் உமிழப்பட்டது.

உன்னதங்களின் தேவனின்
கன்னங்களில் அறைகள் விழுந்தன.

வீதிகளில் இன்னும்
வெளிச்சம் விழவில்லை,
மக்கள் இன்னும்
விழித்து எழவில்லை.

*

மறுதலிக்கப் படுகிறார் மனுமகன்

*

கூடத்தின் முற்றத்தில்
குளிரைக் கொலைசெய்ய
விறகுக்கு மேல்
வன்முறை வெப்பம்
கொழுந்து விட்டு எரிந்தது.

பேதுரு,
வெப்பத்தின் தெப்பத்தில்
முக்காடிட்டு
மறைந்திருந்தார்.

ஊழியக்காரி ஒருத்தி
பேதுருவைப் பார்த்ததும்
புருவம் சுருக்கினாள்,
ஐயம் பெருக்கினாள்.

நீ
இயேசுவோடு இருந்தவனா ?
கேள்வி விழுந்த வேகத்தில்
தடுமாறினார் பேதுரு.

நானா ? இல்லையே !
படபடத்தது பதில்.

முகத்தை இன்னும்
முறையாய்
மறைத்து
மறைந்திருந்தார் பேதுரு.

இயேசுவுக்கு என்ன நிகழ்கிறது
என்பதை
அறிந்து கொள்ளும்
வலி கலந்த ஆர்வம் அவருக்கு.

இரண்டாவதாய் இன்னொருத்தி
அருகே வந்து
பதுங்கிய
பேதுருவிடம் பேசினாள்.

பேதுருவின் பேச்சில்
உழைக்கும் வர்கத்தின்
வாசனை,
மீன் மணத்துடன் மிதந்திருக்க
வேண்டும்.

உன் பேச்சே உன்னை
காட்டிக் கொடுக்கும் கண்ணாடி,
நீ
அவனோடு இருந்தவன் தான்
அவள் அழுத்தமாய் உரைத்தாள்.

அது நானில்லை,
அவர் யாரென்றே அறியேன்
பேதுரு மீண்டும்
தப்பித்தல் பதிலை ஒப்பித்தார்.

அவள்
தன் சந்தேகத்தை
சில காதுகளுக்குள் ஊற்றினாள்.

மூன்றாம் முறையாக,
வேறு சிலர்
பேதுருவின் பக்கம் வந்தனர்.

உண்மையைச் சொல்.
நீ அவனுடைய சீடன் தானே
மிரட்டல் குரலில்
மிரண்டு பதிலிறுத்தார் பேதுரு.

இல்லை
இல்லை
இல்லவே இல்லை.

மறுதலித்த ஓசை
முடிவடைந்த வினாடியில்
சேவல் ஒன்று
எங்கோ சப்தமிட்டது.

பேதுருவின் உள்ளத்தில்
அதிர்ச்சிப் பருந்து
வந்தமர்ந்தது.

சேவல் ஒலி
கேட்கும் முன்
மும்முறை என்னை மறுதலிப்பாய்
எனும்
இயேசுவின் ஒலி
மனதில் எதிரொலிக்க
வெளியே சென்று கதறி அழுதார்.

*

அடுத்தகட்ட விசாரணை

*

இயேசு,
பிலாத்துவின் அரண்மனைக்கு
பழிவாங்க
அழைத்துச் செல்லப்பட்டார்

செய்திகள் கேள்விப்பட்ட
யூதாஸ் வருந்தினான்.
இயேசு
தண்டனைகளிலிருந்து
தப்பிவிடுவார் என்ற கணக்கு
தப்பாகிவிட்டதில் கலங்கினார்.

சூரியனை உருக்கி
குடுவையில் கொட்டுவது
இயலாதென்றே
இறுமாந்திருந்தான் அவன்.

பலமுறை இயேசு
சதிகாரர்களின் சதி வளையத்தை
எளிதாக
வளைத்தெறிந்திருக்கிறார்.

பிடிக்க வந்தவர்களிடமிருந்து
மாயமாய்
மறைந்திருக்கிறார்.

அப்போதெல்லாம்
இயேசுவின் வேளை வரவில்லை
இப்போது
வந்ததென்பதை
யூதாசின் மனம் அறியவில்லை.

மாசற்ற இரத்தத்தை
மாட்டி விட்டேன்
முத்தத்தின் ஈரத்தால்
காட்டி விட்டேன்.

வெள்ளை மனிதனை
வெள்ளிக் காசுக்காய்
விற்று விட்டேன்.

கதறிய யூதாஸ்
குருக்களிடம் போய்
கையேந்தினான்.

விட்டு விடுங்கள்.

இயேசு
கடவுளின் மனிதன்
மனிதனின் கடவுள்.

வெள்ளிக் காசுகள் இதோ
இந்த
சுருக்குப் பையில் இருக்கின்றன.
பெற்றுக் கொள்ளுங்கள்
அவரை
விட்டுத் தாருங்கள்.

முட்டையை விட்டு
வெளிவந்த பறவை
மீண்டும்
முட்டைக்குள் போவது
சாத்தியமில்லையே.

யூதாசின் விண்ணப்பமும்
நிராகரிக்கப் பட்டது.

யூதாஸ்
கையிலிருந்த காசை
ஆலயத்தில் விட்டெறிந்தான்.
இயேசுவே மன்னியும் என
இதயம் கதறினான்.

வெள்ளிக் காசுகள்
ஆலயமெங்கும் அனாதையாய்
ஓட,

சுருக்குப் பை
பாவத்தின் அடையாளமாய்
சுருங்கிக் கிடக்க,
யூதாஸ்
சுருக்குக் கயிற்றில்
ஜீவன் சுருக்கினான்.

*

இயேசு,
பிலாத்துவின் முன்
பிணைக்கப்பட்டு நிறுத்தப்பட்டார்.

நீ,
யூதனின் அரசனா ?
கிரீடம் சூட்டிய பிலாத்து
கைதிக் கோலத்தில் நின்றிருந்த
இயேசுவிடம்
ஏளனக் கேள்வியை எறிந்தான்.

அரசன் என்பது
நீர் சொல்லும் வார்த்தை.
என் பணி
கிரீடத்துக்குள் தலை கொள்வதல்ல
உண்மைக்குள் நிலை கொள்வது.

உண்மைக்குச் சான்று
பகர வந்தவன் நான்
பகர்ந்து விட்டேன்
பகிர்ந்து விட்டேன்.

பிலாத்து நெற்றி சுருக்கினான்
உண்மையா ?
அது என்ன என்று
வினவினான்.

பொய்களின் புகலிடங்களில்
உண்மை உறைவதில்லை,
வெளிச்சக் குதிரைகள்
வெளியேறிப் போனபின்
இருட்டுக் கொட்டகைக்குள்
தெளிவு தங்குவதில்லை.

இயேசு
பிலாத்துவுக்குப் பதில் சொல்லவில்லை.

உனக்கு எதிராய்
குற்றச் சாட்டுகள்
குவிகின்றன,
உன் பதில்
உடனே சொல்.
பிலாத்து கட்டளையிட்டான்.

இயேசுவோ,
தப்பிக்கும் பதில்களில்
தலைவைக்கவில்லை.
மெளனத்தின் மீதே மீண்டும்
மனம் வைத்துக் கிடந்தார்.

பிலாத்து திகைத்தான்.

மன்னனின் முன்னால்
மெளனத்தின் முடியவிழ்க்காத
இயேசுவின் நிலை கண்டு
நிலை குலைந்தான்.

தன் முன்னால்
மன்னிப்பு மடியவிழ்க்காத
இயேசுவின் உறுதியில்
பயந்தான்.

உன்னை விடுவிப்பதோ
மரணத்துள் இடுவிப்பதோ
என்
ஆணையில் அடங்கியிருக்கிறது
பேசு
பிலாத்து கர்ஜித்தான்.

இயேசு நிமிர்ந்தார்.
விண்ணகத்திலிருந்து
வழங்கப்படாதிருந்தால்
உனக்கு
என்மீது
எள்ளளவும் அதிகாரமில்லை.

பிலாத்துவின் மனைவி
பிலாத்துவை
ரகசியமாய் அழைத்து
காது கடித்தாள்.

அவர் மனைவிக்கு
இயேசுவின் மீதுள்ள குற்றச்சாட்டுகள்
பொறாமையின் பிள்ளைகள்,
உண்மையின் வாரிசுகளல்ல
என்பது விளங்கியே இருந்தது.

எப்படியேனும்
இயேசுவை விடுவியுங்கள்,
பாவத்தின் துளிகளால்
நம்
கரங்களைக் கறையாக்க வேண்டாம்
என
பிலாத்துவிடம் பரிந்துரைத்தாள்.

பிலாத்து
சிந்தித்தான்.
வெறிநாய்களிடையே வீசப்பட்ட
வெள்ளாட்டை
எப்படித் தப்புவிப்பது ?

*

வாழ்வுக்கு மரண தண்டனை

*

இயேசுவை விடுவிக்கும்
வாய்ப்புக்காய்
மூளை கசக்கிய பிலாத்துவுக்குள்
முளைவிட்டது
அந்த யோசனை.

பாஸ்கா நாளில்
கைதி ஒருவரை
கருணை அடிப்படையில்
விடுவிக்கும் வழக்கம்
தொடர்கிறதே.

இயேசுவை
வழக்கிலிருந்து விடுவிக்க
அந்த
வழக்கத்தையே
வழியாகக் கொள்ளலாமே !

பிலாத்து சிந்தனையை
ஆழப்படுத்தினான்.

இரண்டு கைதிகளில்
ஒருவரை விடுவிப்பதே வழக்கம்
ஒருவர் இயேசுவெனில்
இன்னொருவர்
மக்களின் ஏகோபித்த
வெறுப்பைப் பெற்றவனாய் தான்
இருக்க வேண்டும்.

பரபாஸ் !

பிலாத்துவுக்குள்
வந்தது அந்த பெயர்.

பரபாஸ்,
கலகக் காரன் என்று
சகலராலும் சபிக்கப்பட்டவன்.

அவனை விடுவிக்க
கூடியிருக்கும் கூட்டம்
தூசித் துளியளவும்
ஆசைப்படாதென்பது
பிலாத்துவின் எண்ணம்.

இயேசுவும் பரபாசும்
கூட்டத்தினரின் முன்னால்
நிறுத்தப்பட்டனர்.

இரு துருவங்கள்
அருகருகே நின்ற
அதிசயம் அது.

மன சலவைக்காரனும்
வன் கலகக் காரனும்
முன்னால் நின்றார்கள்.

பிலாத்து
எதிர்பார்ப்பு பொதிந்த
கேள்வியைக் கேட்டான்.

இருவரில் ஒருவர்
விடுவிக்கப் படுவார்.
யார் வேண்டும் என்பது
உங்கள்
தெரிவின் உரிமை.

யார் வேண்டும் ?
பரபாஸா ? இயேசுவா ?

வினாடி நேரம் நிலவிய
மெளனத்தை
இயேசுவின் எதிர்ப்பாளர்கள்
உடைத்தார்கள்.

பரபாஸ் போதும் எங்களுக்கு.

கூட்டத்தினர்
முன்வந்த குரலைப்
பின் தொடர்ந்தனர்.
பரபாசை விடுதலை செய்யுங்கள்.

பிலாத்து
இருந்த வாசலும்
இறுக அடைக்கப்பட்டதில்
திகைத்தான்.

இயேசு ?

இயேசு இறக்கட்டும்
கூட்டத்தின் குரல்கள்
விட்டத்தை எட்டின.

யார் வாழ வேண்டும் என்று
உயிர் தேய உழைத்தாரோ,
அந்த கூட்டம்
இன்று சாவுக்கு சம்மதிக்கிறது.

நிழல் தந்த பெரிய மரம்
வேர்களுக்குள்
வேதனை பாய்ந்து நிற்கிறது.

இயேசுவை நான்
என்ன செய்யட்டும் என்றான்
பிலாத்து.

சிலுவைச் சாவே
அவனுக்குத் தேவை.
கத்தியது கூட்டம்.

சாவுக்குரிய குற்றமொன்றும்
இயேசுவிடம் இல்லை
சாவுக்கு இவனை
சம்மதிக்க முடியாது.

இவன் தீங்கு என்ன ?
பிலாத்துவின் கேள்விகள்
கூச்சலில் மடிந்தன.

சாவு வழங்கு,
அதுவே வழக்கு.

இயேசுக்கு ஆதரவானால்
நீர்
பேரரருக்கு எதிராவீர்
மிரட்டியது கூட்டம்.

கலகத்திற்கு
பயந்த பிலாத்து
இறைமகனை
இறக்க விட சம்மதித்தான்.

இவன் இரத்தத்தின் மீது
நான் குற்றமற்றவன்,
இனி உங்கள் பாடு
என்று
கைகழுவி நழுவிச் சென்றான்.

பரபாஸுக்கு
விடுதலையும்,
விடுதலை நாயகனுக்கு
சிலுவைச் சாவும் தீர்ப்பிடப்பட்டது.

*

வலியின் விளைநிலம்

*

தீர்ப்பிடாதீர்கள்
என்று போதித்த இயேசு
சாவுக்குத் தீர்ப்பிடப்பட்டார்.

சாட்டை நுனிகள்
மாட்டை அடிப்பது போல்
மனுககனை அடித்தன.

சங்கிலிகள் பிணைக்கப்பட்டு
அகப்பட்ட
ஆயுதங்களெல்லாம்
மேனியெங்கும்
வீரியத்துடன் பாய்ந்தன.

ஒருகன்னத்தில் அறைந்தவருக்கு
மொத்த உடலையும்
மறுப்பின்றி வழங்கினார்
இயேசு.

வலிகளின் விளைநிலமானது
மெய்யானவரின்
மெய்.

ஏளனப் பேச்சுகள்
அவருடைய உள்ளத்தையும்
ஆயுதப் பேச்சுகள்
அவருடைய உடலையும்
கிழித்துக் கொண்டே இருந்தன.

இரத்த நாளங்கள்
உடலுக்கு வெளியே ஓடுவதாய்
உடைபட்ட இரத்தம்
சொன்னது.

இயேசுவின் ஆடைகள்
அவிழ்க்கப்பட்டன
அவமானம்
அவருக்கு அளிக்கப்பட்டது.

வானம் தந்தவருக்கு
செந் நிறப் போர்வை ஒன்று
மானம் மறைக்க
போர்த்தப்பட்டது.

பூவின் தலைக்கு
முட்கிரீடம் ஒன்று மாட்டப்பட்டது.
முட்களின் முனை பாய்ந்து
குருதியின் பாசனம்
விழிகளில் வழிந்தது.

ஆடையின் சிவப்பும்,
குருதியின் சிவப்பும்
இயேசுவை
சிவப்புச் சாயம் பூசிய
வெள்ளைப் புறாவாய் வெளிக்காட்டியது.

ஏளனப் பார்வைகள்
இயேசுவைத் தைத்தன.
கேலியின் குரல்கள் காதுகளை
பிய்த்தன.

வலியின் மீது இயேசு
வலிய நின்றார்.

பரமன் தோள்களில்
பாரச் சிலுவை ஒன்று
சாய்க்கப்பட்டது.

பலிபீடம் சுமந்து
செல்லும் ஓர் செம்மறியாடாய்
சிலுவையுடன்
பரமனின் பாதங்கள்
கற்களை மிதித்தன.

கல்வாரி மலை
பரமனின் பாதம் பட்டுப்
புனிதமடையக்
காத்திருந்தது.

*
எனக்காக அழவேண்டாம்

*

இயேசு-வின்
சிலுவைச் சாலையின் இருபுறமும்,
வேடிக்கை பார்க்கும்
வாடிக்கை மனிதர் கூடினர்.

மெல்லிய மனம் கொண்ட
மங்கையர் சிலர்
ஒப்பாரி வைத்தனர்.

தங்கள் சுமைகளை
தாங்கியவர்
சிலுவைச் சுமையை
ஏந்திச் செல்லும் கவலை
அவர்களுக்கு.

தங்கள் நோய்களை
நீக்கியவர்
தன்னை மரணத்துக்கு
உயிலெழுதிய வலி
அவர்களுக்கு.

இயேசு அவர்களிடம்,
எனக்காக அழுதது போதும்
உங்களுக்காகவும்
உங்கள் பிள்ளைகளுக்காகவும்
அழ ஆரம்பியுங்கள்.

பச்சை மரத்தையே
எரிக்கிறார்கள் எனில்,
பட்ட மரம் மட்டும்
எரிவதை தவிர்க்குமா ?
என்றார்.

சிலுவை
தோளில் அழுத்த,
படைவீரர்கள் கேலியால் அமிழ்த்த

தன்
மனித அவதாரத்தை
உறுதிப் படுத்தும் விதமாய்
இயேசு
தடுமாறி விழுந்தார்.

மலையொன்று சரிந்து
மலர் மீது விழுந்ததாய்
சிலுவை
விழுந்தவரை அழுத்தியது.

எழுந்தார் இயேசு.
அவர்
எழுவதற்காகவே விழுந்தவர்
விழுந்தவர்கள் எழுவதற்காகவே
வாழ்ந்தவர்.

பயணம் தொடர
கால்கள் இடற
மீண்டும் விழுந்தார் இயேசு.

தடுமாறினாலும்
தடம் மாறாமல்
மீண்டும் பயணம் தொடர்ந்தார்.

மூவொரு தேவன்
தந்தை
மகன்
தூய ஆவியாய் உறைந்தவர்,

மூன்றாவது முறையாய்
மீண்டும் விழுகிறார்.

ஒரு முறை விழுந்தாலே
தாவியோடும்
தாயன்பு கொண்டவர்
விழுந்து விழுந்து நடந்தாலும்
உதவிக் கரங்கள் வரவில்லை.

மலைக்குச் செல்லும் முன்
இறைவன்
இறந்துவிடுவாரோ
என்னும் பயம் படைவீரர்களுக்கு.

அவர்கள் கண்ணுக்கு
சக்திமானாய் தெரிந்தார்
சீரேனே ஊரைச் சேர்ந்த
சீமோன்.

சீமோன்
சிலுவையைச் சுமக்க
இயேசுவுக்கு உதவினார்.

உலக வரலாற்றின்
உதடுகளால்
உச்சரிக்கப்படும் பாக்கியம்
பெற்றார்.

*

ஆணிகளுக்குள் ஆகாயம்

*

பயணம்
கொல்கொதா என்றழைக்கப்பட்ட
மலைக்கு வந்தது.

கொல்கொதா என்றால்
மண்டையோடு
என்பது பொருள்.

தன்
கொலைக்கருவியை
தானே தூக்கி வரும் வலிமை
அவருக்கு இருந்தது.

சிலுவை
தரையில் போடப்பட்டது.
இயேசு
சாவுக்குத் தயாரானார்.

படைவீரர்கள்
இயேசுவை
சிலுவையில் கிடத்தினர்.

நீளமான ஆணி ஒன்று
வலது
உள்ளங்கையை துளைத்தது.
இன்னொன்று
இடது கையைக் குடைந்தது.

உள்ளங்களை தேடி நடந்த
இயேசு
உள்ளங்கையில் குருதி
வெள்ளம் பாய சிலுவையில் கிடந்தார்.

கால்கள் இரண்டும்
சேர்த்து,
மூன்றாவது ஆணி அறையப்பட்டது.

இயேசு கதறவில்லை.
சிந்தை சிதறவில்லை.
வேதனையை உண்டார்.

வலியின் விஸ்வரூபம்
வாழ்வுக்கு
வழங்கப்பட்டது.

பூ பூத்த குற்றத்துக்காய்
பூச் செடிக்கு
தீச் சூளை பரிசு.

பாதைகளைச் செதுக்கியதற்காய்
பாதங்களுக்கு
மரண தண்டனை.

சுட்டது என்பதற்காய்
சூரியனுக்குச்
சிறைச்சாலை.

சிலுவை மரம் பின்னர்
நேராக நிறுத்தப்பட்டது.
இயேசுவின் கரங்களும் கால்களும்
உயிரோடு சேர்ந்து
கசிந்தன.

*

வருந்திய திருடன், திருந்துகிறான்

*

இயேசுவைத்
திருடனாய்ச் சித்தரிக்க
அவர் சிலுவையில்
இருபுறமும்
கள்வர் இருவர்
சிலுவைகளில் தொங்கினர்.

அவர்களில் ஒருவன்
சாவின் விளிம்பிலும்
ஆண்டவனைப் பழித்தான்,

நீ
ஆண்டவன் தானே
காயத்திலிருந்து எங்களைக்
காப்பாற்றேன், என்றான்.

மற்றவனோ,
அவனைக் கடிந்து கொண்டு
நாம்
தவறுகளுக்காய்
சிலுவையில் தொங்குகிறோம்,
அவரோ
தவறியும் தவறிழைக்காதவர்.

நம் சாவு
நீதி வாழ்வதன் அடையாளம்
அவர் சாவு
நீதி செத்ததன் சாட்சி.
என்றான்.

ஆண்டவரே
உம் விண்ணக வாழ்வில்
என்னையும் ஏற்றுக் கொள்ளும்
என
விண்ணப்பமும் வைத்தான்.

இயேசு அவனிடம்,
இன்றே நீ என்னோடு
வான் வீட்டில் இருப்பாய்
என்றார்.

தற்கொலை முனையில்
வழுக்கியவனுக்கு
மீண்டும் ஆயுள் அளிக்கப் பட்டதாய்,
சாவுக்கு முந்தைய
நிமிடத்தில்
அவன் நம்பிக்கைக்கு
வாழ்வு வழங்கப் பட்டது.

இயேசு
வேதனையின் வெடிப்புகளிலும்
தன்னை
சிலுவையில் அறைந்தவர்களின்
மன்னிப்புக்காய் மன்றாடினார்.

எதிரியை நேசிப்பதை
மலை மேலிருந்து
பேசியதோடு நின்று விடாமல்
சிலுவை மேலும்
போதித்தார்.

“தந்தையே இவர்களை மன்னியும்”
இவர்கள்
அறியாமல் தவறிழைக்கிறார்கள்.

*

வேலிகளற்ற கேலிகள்

*

சிலுவையின் தலையில்
‘யூதர்களின் அரசன்”
எனும் கேலி வாக்கியம்
ஒட்டப்பட்டிருந்தது.

சமாதானப் பறவையை
சிலுவையில் அறைந்தபின்
அதன் இறக்கைகளை
பிய்ப்பதுபோல,
இயேசுவின் ஆடைகளை
சீட்டுப் போட்டு பகிர்ந்து கொண்டனர்.

ஆலயத்தை இடித்துக் கட்டுவோனே
உன்னையே
நீ காப்பாற்றிக் கொள்.

கடவுளின் மகனுக்கு
கீழே இறங்கி வர
கால்கள் இல்லையா ?

ஏளனப் பேச்சுகள்
இயேசுவை காயப்படுத்தவில்லை.
உணராத உள்ளங்களுக்காய்
அவர்
இதயம் கதறியது
மன்னிப்பு வழங்க வேண்டி.

சிலுவையின் கீழ்
இயேசுவின் ஆதரவாளர்கள்
நிராயுதபாணிகளாய்
நின்றார்கள்
கண்ணீர் கவசங்களுடன்.
இதோ உன் தாய்

*

இயேசுவின் சிலுவை அடியில்
தாயும் சீடரும்
கண்ணீர்க் கடலில்
உயிர் கிழியும் வேதனை உடுத்தி
நின்றிருந்தனர்.

தாய்ப்பாசம் மாதாவை
ஆழமாய் ஊடுருவியது,
செல்ல மகன் சிலுவையில்
கொஞ்சம் கொஞ்சமாய் உயிர் சிந்த,
கீழே
அன்னை கண்ணீர் சிந்த
காண்கின்றாள்.

விளக்க முடியா வேதனை !
ஆனாலும் இயேசு
விளக்குகிறார்.

தாயை நோக்கி
சீடரைக் காட்டி
இதோ உன் மகன் என்றார்,
சீடரை நோக்கி
இதோ உன் தாய் என்றார்.

அன்னை
மனுக்குலத்தின் தாயானாள்
சீடர்
அன்னையைத் தத்தெடுக்கும்
பிள்ளையானார்.

*

விடைபெறுகிறார் வருகைக்கு

*

நண்பகல் துவங்கி
மூன்று மணி வரை
நகர் முழுவதும்
இருட்டு விரிக்கப்பட்டது.

சிலுவையில் தொங்கிய
இயேசு
தாகமாயிருக்கிறேன்
என்றார்.

மனிதம் மீதான
அவருடைய தாகத்தை
புரிந்து கொள்ள இயலாத
படைவீரர்கள்
தண்ணீரை நீட்டினார்கள்.

இயேசு
நாவை நனைத்துக் கொள்ள
ஆசைப்படவில்லை
உலகை அணைத்துக் கொள்ளவே
ஆசைப்பட்டார்.

மூன்று மணிக்கு,
இயேசு
உரக்கக் கத்தினார்.
ஏலி, ஏலி, லெமா செபக்தானி

என் கடவுளே, என் கடவுளே
ஏன் என்னை கை நெகிழ்ந்தீர்

கீழே நின்ற
கூட்டத்தினருக்கு
வழக்கம் போலவே
விளக்கம் தெரியவில்லை.

ஏலியைக் கூப்பிடுகிறானா
என்று
ஏளனம் செய்தது.

மீண்டும் ஒருமுறை
உரக்கச் சொன்னார்.

எல்லாம் நிறைவேறிற்று
என்று
இறுதியாய் சொல்லி
உயிரை உடலிலிருந்து
விடுவித்தார்.

தனக்காய் வாழாத
தவறுக்காய்,
உருகித் தீர்ந்தது
ஓர் மெழுகுவர்த்தி.
வீதிகளில் வெளிச்சத்தை
நிரப்பிவிட்டு.

கருணைக் கடல்
அடங்கிய வினாடியில்
நகர் முழுதும்
அதிர்ச்சி அலை அடித்தது.

ஆலயத்தின் திரை
மேலிருந்து கீழ் வரை
இரண்டாய் கிழிந்தது.

நிலம் நடுங்கியது,
பாறைகள் வெடித்தன,
கல்லறைகள் பல திறந்தன.

இதுவரை இல்லாத
ஆச்சரியச் செயல்களால்
நகர் முழுதும் அதிர்ந்தது.

மனுமகனுக்கான
முன்னுரையை
வானம் சொன்னது
வால் நட்சத்திரத்து வடிவில்.

பணி வாழ்வின் முதல் படியையும்
வானமே தெரிவித்தது.
இறைமகனுக்காய்
வானத்துப் புறா ஒன்று
இறக்கை அடித்து
வாழ்த்துச் சொன்னது.

இப்போது
முடிவுரையையும் அதுவே
கருப்புப் போர்த்தி
அறிவித்துப் போகிறது
மேகங்கள் வழியாய் கசிந்து விட்டு.

*

கல்லறைக்குள் உடல்

*

இயேசுவின்
இறப்பை உறுதிசெய்ய
குருக்கள் விரும்பினார்கள்.

இறக்காமல் இறங்கிவிடுவானோ
என்னும்
பயம் அவர்களுக்கு.

படைவீரர்கள்
இயேசுவின் சிலுவையருகே
வந்தார்கள்.

இயேசு
மரணத்தோடு எப்போதோ
பயணித்து விட்டிருந்தார்.

படைவீரர்கள்
ஈட்டியை எடுத்து
இயேசுவின் விலாவில் குத்தினர்.

இரத்தத் துளிகளும்
நீரும்
கசிந்தன
சாவுச் செய்திக்கு அது
முற்றுப் புள்ளியானது.

இறைவனின் உடலில் பட்ட
கடைசிக் காயமாய்
அது
உடலில் தங்கியது.

இயேசுவின் உடலை
எடுக்கவும்
அடக்கவும்
அனுமதி விடுக்கப்பட்டது
சூசை என்னும் சீடரால்.
பிலாத்து அனுமதி அளித்தான்.

இயேசுவின் உடல்
சீடர்களால் தரையிறக்கப்பட்டது
தாயின் மடியில்
சேயின் உடல் சலனமற்றிருந்தது.

அன்னையின் மனதில்
வேதனை வாள்
ஊடுருவியது.

தொழுவம் முதல்
கல்வாரி வரை
காட்சிகள் கண்ணீரோடு கசிந்தன.

இயேசுவை
யூத முறைப்படி
புதுக் கல்லறை ஒன்றில்
அடக்கம் செய்தார்.
*

 

தாவீது : ஆட்டிடையன் அரசரான கதை !

தாவீது : ஆட்டிடையன் அரசரான கதை !

 

full_davidgoliath

 

இஸ்ரயேல் குலத்தின் வழிகாட்டியாக இறைவனின்  அருள் பெற்ற சாமுவேல் இருந்து மக்களை வழிநடத்திக் கொண்டிருந்த கால கட்டம் அது. மக்களோ தங்களுக்கு ஒரு அரசன் வேண்டும் என்று சாமுவேலிடம் முறையிட்டார்கள். சாமுவேல் கடவுளின் விருப்பத்திற்கிணங்க சவுல் என்பவரை அரசராய் நியமித்தார். அவர்தான் இஸ்ரயேல் குலத்தின் முதல் அரசர். அதுவரை இஸ்ரயேலர்களுக்கென்று அரசர் யாரும் இருந்திருக்கவில்லை. அவர்களை வழிகாட்ட வழிகாட்டிகள் மட்டுமே இருந்தார்கள்.

சவுல், தன்னுடைய அரசாட்சியின் முதல் சில ஆண்டுகள் கடவுளின் சொற்படி மிகவும் சிறப்பாக ஆட்சி செய்து வந்தார். ஆனால் நாள்கள் செல்லச் செல்ல சவுலிடம் அரசருக்குரிய  ஆணவம் வந்து குடியேறியது. அவர் கடவுளின் கட்டளைகளை மீறிச் செல்ல ஆரம்பித்தார். கடவுளுடைய வார்த்தைகளைக் கேளாமல் அவருக்கு பலிகள் மட்டும் செலுத்தி வந்தார். எனவே கடவுள் சவுலிடமிருந்து தன்னுடைய அருளை விலக்கிக் கொள்வதென்று முடிவெடுத்து சாமுவேலை அழைத்தார்.

‘சாமுவேல்.. சாமுவேல்’ கடவுள் சாமுவேலை அழைத்தார்.

‘ஆண்டவரே பேசும்.. என்னுடைய காதுகள் காத்திருக்கின்றன ‘ சாமுவேல் பணிந்தார்.

‘சவுல் வழிமாறிப் போய்விட்டான். இப்போதெல்லாம் அவன் என்னுடைய வார்த்தைகளை மதிப்பதில்லை. தன் விருப்பம் போல ஆட்சியமைக்கிறான். எனக்கு பலிகள் முக்கியமில்லை, என்னுடைய வழிகளில் நடப்பதே முக்கியம். சவுல் அரச ஆணவத்தோடு என்னை அவமதித்து விட்டான். எனவே நான் புதிதாக ஒரு அரசனை தேர்ந்தெடுப்பதென முடிவு செய்து விட்டேன்’ ஆண்டவர் கூறினார்.

‘கூறும் ஆண்டவரே.. கேட்கிறேன்.. ‘ சாமுவேல் கூறினார்.

‘பெத்லேகேமிலுள்ள ஈசா என்பவனுடைய வீட்டுக்குப் போ.. அவர்களில் ஒரு மகனை அடுத்த மன்னனாக திருப்பொழிவு செய்’ கடவுள் கூறினார்.
அக்காலத்தில் கடவுள் ஒருவரைத் தெரிந்து கொண்டால் அவருடைய தலையில் கடவுளின் அருள் பெற்றவரைக் கொண்டு எண்ணை பூசி முத்தமிடச் செய்தல் வழக்கமாக இருந்தது. அதையே திருப்பொழிவு அல்லது அபிஷேகம் என்று அழைத்தனர்.

‘ஐயோ.. ஆண்டவரே நான் எப்படிப் போவேன். சவுல் கேள்விப்பட்டால் என்னைக் கொன்று விடுவானே. அவனுக்குப் பதிலாக ஆட்சியில் இன்னொருவர் அமரப் போகிறார் என்னும் செய்தியே அவரை கொலைவெறி கொள்ளச் செய்யுமே  ‘ சாமுவேல் பயந்தார்.

‘பயப்படாதே .. நான் உன்னோடு இருக்கிறேன். நீ ஈசா வீட்டுக்குப் போ.. சவுல் உன்னை ஒன்றும் செய்யாமல் நான் பார்த்துக் கொள்கிறேன். யாராவது உன்னிடம் ஏதாவது கேட்டால் கடவுளுக்குப் பலிசெலுத்தச் செல்கிறேன் என்று சொல். திருப்பொழிவுக்காய் போகிறேன் என்று சொல்ல வேண்டாம் ‘, கடவுள் சொன்னார்.

‘உம் வார்த்தைகளுக்குக் கட்டுப் படுகிறேன் கடவுளே, ஆனால் ஈசா விற்கு ஒரு மகன் தானா ? ஒன்றுக்கு மேற்பட்டவர்கள் இருப்பார்கள் என்றால் நான் அவனை எப்படி அடையாளம் காண்பேன்’ சாமுவேல் கேட்டார்.

‘அதைப்பற்றிய கவலை உனக்கெதற்கு ‘ நான் அவனை உனக்கு அடையாளம் காட்டுவேன். கவலைப்படாதே ‘ ஆண்டவர் சொன்னார்.

சாமுவேல் கடவுளின் வார்த்தைக்கு இணங்கி பெத்லேகேமிற்குச் சென்றார்.

பெத்லேகேமிலுள்ள மக்கள் சாமுவேலைக் கண்டதும் அஞ்சினர். ஏனென்றால் சாமுவேல் கடவுளோடு இருக்கும் மனிதர் என்பதை அவர்கள் அறிந்திருந்தார்கள்.
கடவுள் பெத்லேகேமின் மீது ஏதேனும் கோபம் கொண்டாரோ ? அதை அறிவிக்கத் தான் சாமுவேல் வந்திருக்கிறாரோ ? என்று மக்கள் பயந்தனர்.

‘ஐயா… உமது வருகையின் நோக்கம் என்ன ? சமாதானம் தானே ? ‘ மக்கள் சாமுவேலை அணுகிக் கேட்டார்கள்.

‘ஆம்… கவலைப்படாதீர்கள். நான் ஆண்டவருக்கு ஒரு பலியிட வேண்டும். அதற்காகத் தான் இங்கே வந்திருக்கிறேன்’ சாமுவேல் சொன்னார்.

‘வாருங்கள்… உங்கள் வரவு நல்வரவாகட்டும்’ நிம்மதியடைந்த மக்கள் அவரை அன்புடன் வரவேற்றார்கள்.

‘நன்றி… நான் முதலில் ஈசாயின் வீட்டுக்குச் செல்லவேண்டும். அவர்களும் என்னோடு பலியில் கலந்து கொள்ளவேண்டுமென்பதே கடவுளின் விருப்பம். சாமுவேல் சொன்னார். மக்கள் சாமுவேலுக்கு ஈசாயின் வீட்டைக் காட்டினார்கள்.

சாமுவேல் ஈசாயின் வீட்டிற்குள் சென்றார். அங்கே ஈசாயின் மூத்த மகன் எலியா நின்றிருந்தார். எலியா அழகும், வலிமையும் நிறைந்தவனாக நல்ல உயரமானவனாக இருந்ததைப் பார்த்த சாமுவேல், இவர்தான் கடவுள் தேர்ந்தெடுத்த நபராயிருக்க வேண்டும் என்று நினைத்தார். கடவுளோ,’ இவனல்ல… நான் தேர்ந்தெடுத்தவன். நீ அவனுடைய உயரத்தையும் தோற்றத்தையும் வைத்துக் கணக்கிடுகிறாய். ஆனால் நான் அகத்தைப் பார்ப்பவன்’ என்றார்.

சாமுவேல் ஈசாயின் இரண்டாவது, மூன்றாவது என வீட்டிலிருந்த ஈசாயின் ஏழு மகன்களையும் சந்தித்தார். கடவுளோ, அனைவரையும் நிராகரித்தார்.

சாமுவேல் ஈசாயைப் பார்த்தார். ‘ உனக்கு ஏழு பேர் மட்டுமல்லவே… வேறு பிள்ளைகள் இருக்க வேண்டுமே! ‘ என்றார்.

ஈசா வியந்தார்,’ ஆம்.. நீங்கள் உண்மையிலேயே கடவுளின் அருள் பெற்றவர் தான். எனக்கு இன்னும் ஒரு மகன் இருக்கிறான். அவன் பெயர் தாவீது, அவன் மாடு மேய்த்துக் கொண்டிருக்கிறான்’ என்றார் ஈசா.

‘அவனையும் என்னிடம் அழைத்து வாருங்கள்’ சாமுவேல் சொன்னார்.

‘சரி… அவனை அழைத்து வர ஆளனுப்புகிறேன். நாம் இப்போது உணவு உண்போம். வாருங்கள் ‘ ஈசா அழைத்தார்.

‘இல்லை… தாவீதைக் காணும் வரை நான் உணவு உண்ணமாட்டேன்’ சாமுவேல் மறுத்தார்.

தாவீது அழைத்து வரப்பட்டு சாமுவேலின் முன்னால் நிறுத்தப் பட்டார். ஆடுகளை மேய்ப்பவர்களுக்கான உடையுடனும், கையில் கோலுடனும், உதட்டில் புன்னகையுடனும் சாமுவேலின் முன்னால் வந்து நின்றான்.

சாமுவேல் தாவீதைப் பார்த்தார். மிகவுள் இளையவனாகவும், அழகானவனாகவும், தைரியசாலியாகவும் இருந்த தாவீதைப் பார்த்து சாமுவேல் மகிழ்ந்தார்.

‘கடவுளே பேசும்… இவன் தான் நீர் தேர்ந்தெடுத்தவனா ? ‘ சாமுவேல் மனதுக்குள் கடவுளிடம் உரையாடினார்.

கடவுள் சாமுவேலிடம் ‘இவனே தான் நான் தேர்ந்தெடுத்தவன். இவன் எத்தனை சிறப்புக்குரியவன் என்பதை இஸ்ரயேல் மக்கள் விரைவில் கண்டு கொள்வார்கள். இவனை அபிஷேகம் செய்.’ என்றார்.

சாமுவேல் உடனே எழுந்து எண்ணை நிறைக்கப்பட்டிருந்த கொம்பை எடுத்து, எண்ணையை தாவீதின் தலையில் வார்த்து,’ இவனை நான் திருப்பொழிவு செய்துள்ளேன். இவன் மேல் இனிமேல் ஆண்டவர் குடியிருப்பார். இவன் செய்ய வேண்டியதையெல்லாம் அவர் இவனுக்குத் தெரியப்படுத்துவார்’ என்றார்.

தாவீதின் தந்தையும் சகோதரர்களும் ஆச்சரியப் பட்டார்கள். தாவீதிற்குக் கிடைத்த மகா பாக்கியத்தை நினைத்து எல்லோரும் கடவுளைப் புகழ்ந்தார்கள்.
சாமுவேல் தன்னுடைய வேலை நன்றாக நிறைவேறிய சந்தோசத்தில் நாடு திரும்பினார்.

தாவீது ஆண்டவரால் திருப்பொழிவு செய்யப்பட்டதும் சவுலிடமிருந்து ஆண்டவருடைய ஆவி வெளியேறி தாவீதிடம் வந்து குடிகொண்டது. சவுலிடம் தீய ஆவி ஒன்று வந்து இறங்கியது. அன்று முதல் சவுலிடமிருந்த அமைதியும் நிம்மதியும் காணாமல் போய் விட்டன.

சவுலின் பணியாளர்கள் சவுலைப் பார்த்து,’ அரசே நீங்கள் நிம்மதியில்லாமல் கஷ்டப்படுகிறீர்கள். நன்றாக யாழ் மீட்டக் கூடியவன் ஒருவனை அழைத்து வரவா ? அந்த இசையில் உங்கள் உடலும் உள்ளமும் உற்சாகமடையக் கூடும்’ என்றார்கள்.

சவுலும்,’ சரி… நன்றாக யாழ் மீட்டக் கூடிய ஒருவனை என்னிடம் கொண்டு வாருங்கள். என்னால் இந்த மனநிலையில் இருக்க முடியாது. எனக்கு மகிழ்ச்சியும், அமைதியும் வேண்டும்’ என்றார்.

பணியாளர்கள் நல்ல யாழ்மீட்டுபவனைத் தேடி அலைந்தார்கள். கடைசியில் ஒரு இளைஞனைக் கண்டு பிடித்தார்கள். அவன் அழகாகவும், யாழ் மீட்டுவதில் மிகவும் திறமை வாய்ந்தவனாகவும் இருந்தான். அவன் தாவீது !

தாவீது சவுலின் அரண்மனைக்கு வேலையாளாய் அமர்த்தப் பட்டான். சவுலுக்குப் பதிலாக அரசாளவேண்டும் என்று கடவுளால் தேர்ந்தெடுக்கப் பட்ட தாவீது, இப்போது சவுலின் அரண்மனையில் சவுலின் மன மகிழ்ச்சிக்காக யாழ் மீட்டும் பணியில் சேர்ந்தான். தாவீது திருப்பொழிவு செய்யப்பட்டவர் என்னும் செய்தியை சவுல் அறிந்திருக்கவில்லை.

சவுலின் மீது தீய ஆவி இறங்கி வந்து சவுலை நிம்மதியில்லாமல் ஆக்கும்போதெல்லாம் தாவீது தன்னுடைய யாழை எடுத்து மீட்டுவான் சவுலும் அமைதியடைவார். தாவீதின் திறமையைக் கண்ட சவுல் அவரை தன்னுடைய ஆயுதங்களைத் தாங்கி வரும் படைக்கலன் தாங்குவோனாக நியமித்தான். தாவீது மகிழ்ந்தார். ஆடுமாடுகளை மேய்த்துக் கொண்டிருந்த தனக்கு அரண்மனையில் நல்ல வேலை கிடைத்திருக்கிறதே என குதூகலித்தார்.

சவுலின் அரசாட்சிக்கு பெலிஸ்தியரிடமிருந்து மீண்டும் மிரட்டல் வந்தது. இதற்கு முன்பும் பலமுறை பெலிஸ்தியர்கள் இஸ்ரயேலரைத் தாக்கியதுண்டு. இந்த முறையும் அவர்கள் போர் தொடுத்து வந்தார்கள். பெலிஸ்தியர்களின் போர் ஒலியைக் கேட்ட இஸ்ரயேல் மக்கள் பயந்து நடுங்கினார்கள். தங்கள் உயிரும் உடமைகளும் தப்புமா என்று கலங்கினார்கள். அதற்குள் பெலிஸ்தியர்கள் இஸ்ரயேலரின் நாட்டுக்குப் படையெடுத்து வந்து எல்லையில் அமைந்திருந்த ஏலா பள்ளத்தாக்கின் கரையை வந்தடைந்தார்கள்.

பெலிஸ்தியரின் படை ஏலா பள்ளத்தாக்கின் மறுகரையில் ஒன்று திரண்டு நின்றது. சவுல் தன்னுடைய படைவீரர்களைத் திரட்டி பள்ளத்தாக்கின் இந்தக் கரையில் நின்றார். போர் நடைபெறப்போகிறது என்பதை அறிந்த தாவீது அரண்மனையை விட்டு விட்டு தன்னுடைய வீட்டுக்குச் சென்று மாடுகளை மேய்த்துக் கொண்டிருந்தான். தாவீதின் மூத்த சகோதரகள் சவுலுடைய படைவீரர்களின் கூட்டத்தில் இருந்தார்கள்.

பெலிஸ்தியரின் கூட்டத்தில் கோலியாத் என்றொரு படைத் தலைவன் இருந்தான், அவன் மிக மிக அதிக உயரமும் கம்பீரமுமாக ஒரு மலையே நிமிர்ந்து நிற்பது போல இருந்தான். அவன் தன் படை அணிவகுப்பிலிருந்து முன்னே வந்து,

‘சவுலின் அடிமைகளே… நீங்கள் போருக்கா அணிவகுத்து நிற்கிறீர்கள் ? அந்த அளவுக்கு உங்களுக்குத் தைரியம் இருக்கிறதா ? அப்படி தைரியமுடைய ஆண்கள் உங்களிடையே இருந்தால் முன்னே வாருங்கள்… என்னை போரிட்டு வெல்லுங்கள். நீங்கள் வென்றால், பெலிஸ்தியர்கள் எல்லோரும் உங்கள் அடிமைகளாவோம்.. இல்லையேல் நீங்கள் எங்கள் அடிமைகள்….  சம்மதமா ? ‘ கோலியாத் கர்ஜித்தான்.

இஸ்ரயேலர்கள் நடுங்கினார்கள். யாருமே அவனுடன் போரிட முன்வரவில்லை.

அதே நேரத்தில் தாவீதின் தந்தை தாவீதை அழைத்து ‘தாவீது, நீ உன்னுடைய சகோதரர்களுக்கு கொஞ்சம் அப்பங்களை எடுத்துப் போ… அவர்கள் பெலிஸ்தியருக்கு எதிரான போருக்கு ஆயத்தமாகிக் கொண்டிருக்கிறார்கள் என்று கேள்விப்பட்டேன். அவர்களுக்குப் போதிய உணவு கிடைக்குமா தெரியவில்லை ‘ என்றார்.

தந்தை சொல் மீறாத தாவீதும், தன்னுடைய சகோதரர்களுக்குக் கொடுப்பதற்காக அப்பங்களை எடுத்துக் கொண்டு படைக்களத்துக்குச் சென்றார். அங்கிருந்த படைத்தலைவர் ஒருவரிடம் அப்பங்களை ஒப்படைத்தார்.

கோலியாத் தன்னுடைய கர்ஜனையை நிறுத்தவில்லை,’ கோழைகளே ஒருத்தர் கூட தைரியசாலி இல்லையென்றால் எதற்காக இந்த அணிவகுக்கு’ கோலியாத் சத்தமாய்ச் சிரித்தான். தாவீதின் காதுகளுக்குள் கோலியாத்தின் ஆணவக் குரல் வந்து விழுந்தது. தாவீது ஆவேசமடைந்தான்.

‘இவனை யாராவது போய் வெட்டி வீழ்த்தவேண்டியது தானே ? ‘, தாவீது படைவீரர்களைக் கேட்டார்.

‘ஐயோ அவன் மிகவும் வலிமையானவன். சிறுவயது முதலே அவன் போர் தந்திரங்களும், சூத்திரங்களும் கற்றவன். அவனை வீழ்த்துவதற்குத் தேவையான வலிமையானவர்கள் யாரும் நம்மிடம் இல்லை’ படைவீரர்கள் பயந்தனர்.

‘ஏதாவது பரிசு அறிவித்திருந்தால் வீரர்கள் போரிட முன் வந்திருப்பார்களோ ? ‘ தாவீது கேட்டார்.

‘அட.,.. அதெல்லாம் எப்பவோ அறிவிச்சாச்சு. கோலியாத்தைத் தனியாகச் சென்று கொல்பவனுக்கு சவுல் ஏராளமான செல்வமும் அளித்து, தன்னுடைய மகளையே திருமணம் செய்து வைப்பதாக அல்லவா சொல்லியிருக்கிறார்’ படைவீரர்கள் சொல்ல தாவீது ஆச்சரியப் பட்டார்.

‘அப்படிச் சொல்லியுமா யாரும் இன்னும் போரிடப் போகவில்லை ? ‘ தாவீது மீண்டும் கேட்டார்.

தாவீதின் சகோதரர்கள் இதைக் கேட்டுக் கோபமடைந்து.’ போடா… உன் வேலையைப் பார்த்துக் கொண்டு போ. வேடிக்கை பார்ப்பதற்காகவே வந்திருக்கிறாய் நீ’ என்று தாவீதைத் துரத்தினார்கள்.

தாவீதோ,’ வாழும் கடவுளையே விருத்தசேதனம் செய்யும் வழக்கமில்லாத ஒரு பெலிஸ்தியன் சவால் விடுகிறான். அவனுக்கு அஞ்சி பேசாமல் இருக்கிறீர்களே கோழைகளே…. நானாயிருந்தால் நிச்சயம் போரிட்டு அவனைக் கொல்வேன்’ என்றான்

சகோதரர்களோ,’ ஆணவம் பிடித்தவன் நீ… சாக வேண்டுமானால் போருக்குப் போ…. உயிர் வேண்டுமென்றால் ஊருக்குப் போ’ என்று அவரைத் துரத்தினார்கள்.

தாவீது பயப்படவில்லை. கோலியாத்துடன் போரிடத் தான் தயாராய் இருப்பதாக அவன் எல்லோர் முன்னிலையிலும் கூறினான். தகவல் சவுலின் காதுகளுக்குப் போனது. சவுல் தாவீதை அழைத்தான்

‘தாவீது… நீ என் அன்புக்குரியவன். சிறுவனான உன்னால் இந்த அசுர பலம் படைத்த பெலிஸ்தியனை வீழ்த்த முடியாது. நீ அதற்குரிய பயிற்சி பெறாதவன். ‘ சவுல் எச்சரித்தார்.

‘கவலைப் படாதீர்கள் … நான் கடவுளின் அருளுடன் போரிடுவேன். அவனை வெல்வேன்’ என்றான் தாவீது.

‘குருட்டுத்தனமான நம்பிக்கை வெல்லாது தாவீது… எந்த தைரியத்தில் நீ போரிடப் போகிறாய் ? என்ன முன்னனுபவம் உனக்கு இருக்கிறது ? ‘ சவுல் கேட்டார்.

‘நான் ஆடுமாடுகளை மேய்க்கும் போது எதிர்ப்படும் கொடிய விலங்குகளையெல்லாம் அடித்துக் கொன்றிருக்கிறேன். என்னைப் பொறுத்தவரை கோலியாத்தும் விலங்கு தான் அவனையும் என்னால் கொல்ல முடியும்’ தாவீது உறுதியாய் சொன்னான்.

தாவீதின் உறுதியைக் கண்ட சவுல் தாவீதைப் போருக்கு அனுப்பச் சம்மதித்தான். தாவீதுக்கு படைக்கலன்களும், கவசங்களையும் கேடயங்களையும் கொடுத்தான். தாவீது கவசங்களைப் போட்டுக் கொண்டு நடந்து பார்த்தான். அந்த பாரமான உடைகளைத் தூக்கிக் கொண்டு அவனால் நடக்க முடியவில்லை. தடுமாறினான். சவுல் கவலைப்பட்டார். ஒரு கவசத்தையே தூக்கும் வலிமையற்ற தாவீது எப்படி கோலியாத்தைத் தாக்குவான் என்று சந்தேகப் பட்டார்.

தாவீது கவசங்களையெல்லாம் கழற்றிவிட்டு தன்னுடைய மேய்ப்பர்களின் ஆடையை அணிந்து கொண்டான். நேராக ஆற்றங்கரைக்குச் சென்று நான்கைந்து கூழாங்கற்களை எடுத்து தன்னுடைய பையில் போட்டுக் கொண்டாள். தன்னுடைய கவணை எடுத்து இடுப்பில் சொருகிக் கொண்டான். அவ்வளவு தான் அவனுடைய போர்த்தயாரிப்பு !  நேராக கோலியாத்தின் முன்னால் சென்று நின்றான். கோலியாத் பார்த்தான். தனக்கு முன்னால் ஒரு சின்ன உருவம் நிற்பதைக் கண்டு சத்தமாய்ச் சிரித்தான்.

‘என்ன என்னை ஏளனம் செய்கிறீர்களா ? போரிடுவதற்கு ஆளனுப்பச் சொன்னால் விளையாடுவதற்கு ஆள் அனுப்பியிருக்கிறீர்களா ? மொத்த இஸ்ரயேல் படையிலுமிருந்து என்னோடு போரிட வந்திருக்கும் வீரனைப் பாருங்கள்’ என்று சொல்லி சத்தமாய்ச் சிரித்தான்.

‘ தாவீது தன்னுடைய கோலை எடுத்து கோலியாத்துக்கு நேராக நீட்டி… அளவைப் பார்த்து அளவிடாதே ! என்னுடன் போரிட நீ தயாரா ? ‘ என்றான்

‘கோலுடன் அடிக்க வருகிறாயே ! நானென்ன நாயா ?… கோலியாத் ! பெலிஸ்தியர்களின் வீரத்தின் மொத்த உருவம் நான் ! உன்னை என்ன செய்கிறேன் பார். உன்னை அடித்துக் கொன்று பறவைகளுக்கு இரையாக்குகிறேன்..’ என்று கர்ஜித்தான்.

‘ நீ வாளோடும், ஈட்டியோடும் வந்திருக்கிறாய்… நான் கடவுளின் ஆவியோடு வந்திருக்கிறேன். நீ அழிவது நிச்சயம்…’ தாவீதும் அசரவில்லை.

கோலியாத்து மீண்டும் நகைத்தான். ‘சரி பார்த்து விடுவோம்…. நானும் போருக்குத் தயார். ‘ சொல்லிக் கொண்டே ஒரு பெரிய மரம் ஒன்று அசைந்து வருவது போல அவன் தாவீதை நெருங்கினான்.

தாவீது தன் பையிலிருந்த கூழாங்கல்லை எடுத்தான். இடையில் சொருகியிருந்த கவணை எடுத்து கூழாங்கல்லை அதில் வைத்துக் குறிபார்த்துக் கோலியாத்தின் நெற்றியில் அடித்தான்.

கூழாங்கல் பாய்ந்து சென்று கோலியாத்தின் நெற்றியில் பதிந்தது. கோலியாத், சற்றும் எதிர்பாராத இந்தத் தாக்குதலால் நிலைகுலைந்து பெருமலை ஒன்று சரிவது போல சரிந்து விழுந்தான். பெலிஸ்தியர்கள் மலையென நம்பிய படைவீரன் ஒரு கூழாங்கல்லில் வீழ்ந்தான். தாவீது சற்றும் தாமதிக்கவில்லை  ஓடிப் சென்று கோலியாத்தின் வாளையே எடுத்து அவன் தலையை வெட்டி வீழ்த்தினான். பெலிஸ்தியர்களின் தூண் சரிந்தது.

கோலியாத் வீழ்ந்த செய்தி கேட்டதும் பெலிஸ்தியர்கள் நடுங்கினார்கள். ‘இஸ்ரயேலரின் ஒரு சிறுவனே கோலியாத்தைக் கொல்லும் வலிமை படைத்தவன் என்றால் நாம் எல்லோருமே அழிவது நிச்சயம். தலைவன் இல்லாத படை வெற்றிபெறாது. உயிர் பிழைக்க வேண்டுமானால் ஓடி விடுவோம்’ என்று தங்களுக்குள்ளேயே பேசிக் கொண்ட பெலிஸ்தியர்கள் நாலா பக்கங்களிலும் சிதறி ஓட ஆரம்பித்தார்கள்.

படை சிதறியதைக் கண்ட இஸ்ரயேலர்கள் ஆனந்தமடைந்தார்கள். சிதறி ஓடியப் படையை இஸ்ரயேலர்கள் கூட்டமாகச் சென்று சின்னா பின்னப் படுத்தினார்கள். பெலிஸ்தியர்களின் பிணங்களால் அந்த பள்ளத்தாக்குப் பகுதி நிறைந்தது. பெலிஸ்தியர்களிடம் இருந்த பொருட்களையும் இஸ்ரயேலர்கள் கொள்ளையடித்தார்கள்.

மாடு மேய்த்துக் கொண்டிருந்த தாவீதின் புகழ் நாடு முழுதும் பரவியது.

சவுல் மன்னனுக்கு யோனத்தான் என்றொரு மகன் இருந்தான். யோனத்தான் தன் வயதொத்த தாவீதிடம் மிகவும் நட்புடன் பழகினான். இருவரும் இணை பிரியா நண்பர்களானார்கள். பெலிஸ்தியனான கோலியாத்தை வீழ்த்திய தாவீது, ஒரு படையின் தலைவனாக நியமிக்கப்பட்டார்.

தாவீது மிகச் சிறந்த வீரனாகத் திகழ்ந்தார்.  புரிந்த போர்களிலெல்லாம் தாவீது மிகப்பெரிய வெற்றிகளைப் பெற்றார். காரணம் கடவுள் அவரோடு இருந்தார்.
தாவீதின் சிறப்பைப் பார்த்த சவுல் மகிழ்ந்து அவனை தன்னுடைய முக்கியமான படைத்தளபதியாக நியமித்தார். படைத்தளபதியான தாவீது பெலிஸ்தியர்களோடு போரிட்டு அவர்களை விரட்டினார். நடந்த அனைத்து போர்களிலும் பெருவெற்றி பெற்ற தாவீதை நாட்டு மக்களெல்லாம் பெரிதும் பாராட்டினர். ஆடல் பாடல்களோடு அவரை வாழ்த்திப் பாடினார்கள். சவுலும் மகிழ்ந்தார்.

ஒரு நாள் தாவீதைப் புகழும் விதமாக பெண்கள் ஆடலோடு ‘சவுல் ஆயிரம் பேரைக் கொன்றார்… தாவீது பதினாயிரம் பேர்களைக் கொன்றார்’ என்று பாடினார்கள். அதைக் கேட்ட சவுல் ஆத்திரமடைந்தான். ‘நான் எத்தனை ஆண்டுகளாக மன்னனாக இருக்கிறேன், எத்தனையோ போர்களின் வென்றிருக்கிறேன் . நான் ஆயிரம் பேரைக் கொன்றதாகவும், நேற்று வந்த தாவீது பதினாயிரம் பேரைக் கொன்றதாகவும் பாடுகிறார்களே’ என்று சவுல் கோபமடைந்தான். முதன் முறையாக சவுல் தாவீதின் மேல் பொறாமை கொண்டான். தாவீதின் புகழ் தன்னை விட அதிகமாகிவிட்டதால், இனிமேல் தாவீதை ஒழித்தால் தான் தன்னுடைய புகழ் தனக்குத் திரும்பக் கிடைக்கும் என்று தீர்மானித்தார். தாவீது நாட்டுக்கு ஏராளம் வெற்றிகளைத் தேடித் தந்திருக்கிறார் என்பதையெல்லாம் சவுலின் பொறாமை நெஞ்சம் ஏற்றுக் கொள்ள மறுத்தது. தாவீது சாகவேண்டும் என்பது மட்டுமே அவரது மனதுக்குள் நிறைந்திருந்தது.

தீய எண்ணங்களால் நிறைந்திருந்த சவுல் நிம்மதியில்லாமல் புலம்பத் துவங்கினார். சவுல் புலம்புவதைக் கண்ட பணியாளர்கள் தாவீதைக் கூட்டி வந்து சவுலின் முன்னால் யாழிசைக்குமாறு சொன்னார்கள். தாவீது யாழிசைக்கத் துவங்கினார்.

தனியறையில் சவுல் அமர்ந்திருக்க அதற்கு எதிரே அமர்ந்து தாவீது அமைதியாக யாழிசைத்துக் கொண்டிருந்தார். சவுல், அமைதியடைவதற்குப் பதிலாக ஆத்திரமடைந்தார். என்னுடைய அரண்மனையில் வேலை செய்துவிட்டு என்னையே அவமானப் படுத்தி விட்டாயே பாவி… என்று சவுலின் உள்ளம் கொதித்தது அருகிலிருந்த ஈட்டியை எடுத்து சவுல் தாவீதை நோக்கி எறிந்தார். தாவீது தடுத்தார். மீண்டும் சவுல் இன்னொரு ஈட்டியை எடுத்து எறிய தாவீது அதையும் தடுத்தார். தாவீதுக்கு சவுலின் தீய எண்ணம் புரியவில்லை. தன்னைக் கொல்லத்தான் சவுல் ஈட்டி எறிகிறார் என்பதைக் கூட அவர் உணரவில்லை. சவுல் மனஅமைதியின்றி இருப்பதால் தான் இப்படி நடந்து கொள்கிறார் என்றே நினைத்தார்..

கடவுள் தாவீதுடன் இருந்தார். தாவீது மீண்டும் வெற்றிகள் மீது வெற்றிகளாகப் பெற்று குவித்துக் கொண்டிருந்தார். அதையெல்லாம் கண்டு கொண்டிருந்த சவுலுக்கு தாவீதைக் கொல்ல வேண்டும் என்னும் எண்ணம் வலுப்பட்டுக் கொண்டே வந்தது.

சவுல் ஒரு சூழ்ச்சித் திட்டம் வகுத்தார். அதன் படி தன்னுடைய மகளை தாவீதுக்கு மணம் முடித்து வைத்து அவனை பெலிஸ்தியர்களின் எதிரியாக்க வேண்டும். அப்போது எப்படியானாலும் பெலிஸ்தியர்கள் கையினால் இவன் மடிந்தே தீருவான். என்று மனசுக்குள் எண்ணிக் கொண்டார். தன் திட்டத்தின் முதல்கட்டமாக சில பணியாளர்கள் மூலமாக தாவீதிடம் தகவல் ஒன்றை அனுப்பினார்.

பணியாளர்களில் சிலர் தாவீதை அணுகி,’ ம்ம்… நீ.. பாக்கியவான் தான்… இல்லையென்றால் அரசனின் மகளையே மணக்கும் வரம் உனக்குக் கிடைத்திருக்குமா ?’ என்று முணு முணுத்தனர்.

‘என்ன உளறுகிறீர்கள் ‘ அரசரின் மகளையா ? நானா ? சுத்த உளறல்… ‘ தாவீது மறுத்தான்

‘இல்லை… அரசர் சொல்வதை நாங்கள் எங்கள் காதால் கேட்டோமே. அவர் உனக்குத் தன்னுடைய மகளைத் திருமணம் செய்து வைக்கப் போகிறாராமே ” பணியாளர்கள் மீண்டும் கூறினர்.

‘ஐயோ… எனக்கு அதற்குரிய தகுதிகள் ஏதும் இல்லை. நான் இஸ்ரயேலின் மிகச் சிறிய குலத்திலிருந்து வந்தவன்.. எனக்கு என்ன தகுதியிருக்கிறது ? அரசரின் மகளை மனைவியாய் அடைய நான் அரசருக்கு எதைத் தர முடியும் ? ‘ தாவீது தன்னைத் தாழ்த்தினார்.

‘நூறு பெலிஸ்தியர்களின் நுனித்தோலை நீ வெட்டிக் கொண்டு வரவேண்டும் என்பது மட்டுமே அரசனின் விருப்பம். அது தான் உமக்கு மிகவும் எளிதாயிற்றே’ பணியாளர்கள் வஞ்சகமாகப் பேசினர். எப்படியாவது பெலிஸ்தியர்களின் கையால் தாவீது மடியட்டும் என்பதே சவுலின் திட்டமாக இருந்தது.

‘ஓ… அது என்னால் முடியுமே….. ‘ தாவீது மகிழ்ந்தார். சவுல் நினைத்ததற்கு நேர் மாறாக, அன்றே தாவீது இருநூறு பெலிஸ்தியர்களைக் கொன்று அவர்களின் நுனித்தோலை வெட்டி சவுலின் காலடியில் வைத்தார். சவுல் பேச்சற்றவரானார். தன் மகளை அவருக்கு மணமுடித்து வைத்தார். தாவீது சவுலின் மருமகனானார்.

மீண்டும் பெலிஸ்தியர்களோடு போர் ஒன்று நடந்தது. அந்தப் போரிலும் தாவீது மிகப் பெரிய வெற்றியடைந்தார். அன்று இரவு தாவீது யாழிசைத்துக் கொண்டிருக்கையில் சவுல் தாவீதை நோக்கி மீண்டும் ஈட்டி ஒன்றை எறிந்தார். அதிலிருந்தும் தாவீது தப்பினார்.

சவுல் தன்மீது பொறாமை கொண்டிருப்பது இப்போது தாவீதுக்குப் புரிந்தது. இனிமேல் தான் அரண்மனையில் இருந்தால் கண்டிப்பாகக் கொல்லப்படுவோம் என்பதை அறிந்த  அவர் அங்கிருந்துத் தப்பியோடினார். சவுல் எப்படியாவது தாவீதைக் கொல்லவேண்டும் என்று தேடியலைந்தார்.

தாவீது நோபில் என்னுமிடத்துக்குச் சென்று அங்குள்ள அபிமெலக் என்னும் குருவின் வீட்டில் ஒளிந்திருந்தார். அங்கு சிலகாலம் தங்கியபின் அவர் காத் என்னும் இடத்துக்கு ஓடினார். அங்கே அரச பணியாளர்களுக்கு தாவீதை அடையாளம் தெரிந்தது. எனவே அவர் பைத்தியக் காரர் போல உடையணிந்து, வாயில் உமிழ்நீர் வடித்துக் கொண்டு நடமாடினார். எல்லோரும் பைத்தியக்காரர் என்று நினைக்க, அவர் அங்கிருந்தும் தப்பினார். இதற்கிடையில் குருக்களோடு தாவீது தங்கியிருந்ததைக் கேள்விப்பட்ட சவுல் படைவீரர்களோடு புறப்பட்டு குருக்களையெல்லாம் அழித்தொழித்தான். தாவீது அங்கிருந்து ஓடிப் போயிருந்ததால் அவனால் தாவீதைக் கொல்ல முடியவில்லை. அங்கிருந்து தாவீது கெயிலா என்னும் இடத்துக்குச் சென்றார். சிலகாலம் அங்கே தங்கியிருக்கையில் பெலிஸ்தியர்கள் அந்த நகரின் மீது படையெடுத்து வந்தார்கள். தாவீது மக்களைத் திரட்டி அவர்களை விரட்டினார். அங்கும் அவரால் அதிக நாள் தங்கியிருக்க முடியவில்லை, தாவீது அங்கே தங்கியிருக்கும் செய்தி சவுலிற்குத் தெரிய வந்தது. தாவீது அங்கிருந்து சீபு என்னும் பாலை நிலத்தில் மலைகள் அடர்ந்த பகுதியில் ஒளிந்திருந்தார். சவுல் தாவீதைத் தேடி அதே மலைப்பகுதியில் வந்தார்.

தாவீது ஒரு மலைக்குகையில் நண்பர்கள் சிலரோடு பதுங்கியிருக்கையில் சவுலும் தாவீதைத் தேடி அந்த மலைப்பகுதியிலேயே சுற்றி வந்தார். அப்போது அவருக்கு சிறு நீர் கழிக்கவேண்டும் என்னும் உந்துதல் ஏற்பட்டது. சிறுநீர் கழிப்பதற்காக சவுல் தனியாக தாவீது தங்கியிருந்த மலைக்குகையின் வாசலருகே வந்தார்.

குகையின் உள்ளே தாவீதும் நண்பர்களும் !. குகைவாசல் இருட்டில் சவுல் தனியனாய் !.
‘வா… சவுலைக் கொல்ல சரியான சந்தர்ப்பம் அமைந்திருக்கிறது. அவன் இப்போது தனியனாய் வந்திருக்கிறான். ஒரு தாக்குதலை அவன் எதிர்பார்க்கவும் மாட்டான். அவனைக் கொன்றுவிட்டால் அதற்குப் பின் நாம் பயந்து ஓடிக்கொண்டிருக்க வேண்டாம்’ நண்பர்கள் கிசுகிசுத்தனர்.

‘வேண்டாம்,… சவுல் கடவுளின் அபிஷேகம் பெற்று அரசனானவன். அவனைக் கொன்றால் நம்மீது இரத்தப் பழி வரும்… விட்டு விடுவோம். ஆனால் நாம் அவரைக் கொல்லாமல் விட்டு விட்டோம் என்பதை அவருக்குத் தெரியப் படுத்துவோம்’ என்றான் தாவீது.

‘அது எப்படி ?’ நண்பர்கள் கேட்டார்கள். தாவீது பதில் சொல்லாமல் தரையில் தவழ்ந்து தவழ்ந்து சவுலின் அருகே வந்து அவனுடைய அங்கியின் நுனியை வெட்டினார். சிறுநீர் கழித்துக் கொண்டிருந்த சவுல் எதையும் அறியவில்லை.

சவுல் குகையை விட்டு வெளியே வந்து தன் படைவீரர்களை நோக்கிப் போகையில் தாவீது அவரை அழைத்தான்.

‘ அரசே… என் தலைவரே’

சவுல் திடுக்கிட்டார். இதென்ன தாவீதின் குரலல்லவா ? ‘மகனே தாவீது ? இது உன் குரல் தானே… ? ‘

‘ஆம்… நான் தான்… ஏன் என்னைக் கொல்லத் தேடுகிறீர்கள். நான் உங்களுக்கு என்ன கெடுதல் செய்தேன் ? உங்களுக்காகப் போரிட்டு உங்களுக்கு வெற்றிகள் பல பெற்றுத் தந்தேன். இது தான் தவறா ? ‘ தாவீது கேட்டான்

‘மகனே… நீ தவறொன்றும் செய்யவில்லையே… நீ எங்கிருக்கிறாய் ? ‘ சவுல் கேட்டார்.

தாவீது சவுலுக்கு முன்னால் வந்து அவரை வணங்கினான். வணங்கி விட்டுத் தன் கையிலிருந்த துணியை சவுலின் முன்னால் நீட்டினான்.
‘அரசே… மன்னியுங்கள்.. இது உங்கள் அங்கியிலிருந்து நான் வெட்டிய துண்டு’

சவுல் திடுக்கிட்டான். தன் ஆடையின் தொங்கலைப் பார்க்க அதன் நுனி காணாமல் போயிருந்தது.
‘இதை நீ எப்போது வெட்டினாய் ?’ சவுலின் குரல் நடுங்கியது.

‘கடவுள் உங்களை என்னுடைய குகைக்கு அனுப்பினார். அப்போது தான் நான் உங்கள் துணியை வெட்டினேன்’

‘தாவீது… அப்போது நீ என்னையும் கொன்றிருக்கலாமே ? ஏன் கொல்லவில்லை ?’

‘உங்கள் துணியில் வைத்த கத்தியை உங்கள் கழுத்தில் வைத்திருக்க முடியும் தான். ஆனால் நீர் கடவுளின் அருள் பெற்றவர் உம்மைக் கொல்வது கடவுளுக்கு எதிரானது., அதனால் தான் உம்மைக் கொல்லவில்லை’ தாவீது சொன்னார்.

‘மகனே தாவீது… நீதான் உண்மையான நீதிமான். உன்னை இனிமேல் நான் தொந்தரவு செய்யமாட்டேன். என்னை மன்னித்துவிடு.’ என்று சொல்லிவிட்டு சவுல் அகன்றார். ஆனால் அவர் மனம் திருந்தவில்லை.

சிலகாலத்துக்குப் பின் சவுல் மீண்டும் தாவீதைக் கொல்லும் வெறியுடன் தேடியலைந்தான். தாவீது எசிமோனுக்கு எதிரே உள்ள அக்கிலா என்னும் மலைப்பகுதியில் ஒளிந்திருந்தார். அந்த செய்தி சவுலின் காதுகளுக்கு வந்தது. சவுல் தன் படைவீரர்களோடு வந்து அக்கிலா மலையருகே கூடாரமடித்தார். தாவீதின் நண்பர்கள் மூலமாக தாவீதுக்கு சவுல் தன்னைப் பிடிக்க வந்திருக்கும் செய்தி தெரிய வந்தது. செய்தி உண்மைதானா என்பதை அறிய அவர் கூடாரத்தைச் சென்று பார்ப்பது என்று முடிவெடுத்தார்

நள்ளிரவில் எல்லோரும் உறங்குகையில் தாவீதும் அவருடைய நண்பர் ஒருவருமாக கூடாரத்தை அடைந்தனர். கூடாரத்தினுள் சவுல் நன்றாகத் தூங்கிக் கொண்டிந்தார். காவலர்கள் எல்லோரும் அயர்ந்து தூங்கிக் கொண்டிருந்தனர்.

தாவீதும் நண்பரும் மெதுவாகக் கூடாரத்திற்குள் சென்றனர். அங்கு தொங்கவிடப்பட்டிருந்த சவுலின் ஈட்டியையும், தண்ணீர்க் குவளையையும் தாவீது கைகளில் எடுத்துக் கொண்டார். சவுலைக் கொல்லலாம் என்று சொன்ன நண்பனைத் தடுத்தார். வந்ததுபோல சத்தமில்லாமல் இருவரும் வெளியேறினார்கள்.

வெளியேறி தொலைவில் இருந்த மலையுச்சியில் இருவரும் ஏறினர். மலையுச்சியில் நின்று தாவீது உரக்கக் கத்தினார்.

‘படைவீரர்களே.. தூங்குமூஞ்சிகளே விழித்தெழுங்கள்… எங்கே உங்கள் படைத்தளபதி அப்னேர் ? ‘ தாவீது கத்தினார்.

சவுலின் படைவீரர்கள் விழித்தெழுந்தனர்.
‘யார் நீ.. உனக்கு என்ன துணிச்சல் இருந்தால் எங்களை நோக்கிக் கத்துவாய் ? ‘ வீரர்கள் கோபமாய் கேட்டனர்.

‘துணிச்சலா ? எனக்கு அது நிறையவே இருக்கிறது. என் துணிச்சலைப் பற்றிச் சொல்லத் தானே நான் உங்களை எழுப்பினேன்’ தாவீது சொன்னார்.

‘நீ யாரென்பதை முதலில் சொல்… இல்லையேல் எங்கள் வாளுக்கு நீ இரையாவது உறுதி’

‘உங்கள் அரசனை விழித்திருந்துக் காக்கத் தெரியாத நீங்களா என்னைக் கொல்லப் போகிறீர்கள் ?’

‘நாங்கள் எங்கள் அரசனைக் காக்கவில்லையா ? என்ன உளறுகிறாய் ?’ வீரர்கள் வெகுண்டனர். இந்தச் சந்தடியில் சவுலும் எழுந்தார்.

‘நீங்கள் போய் உங்கள் மன்னன் சவுலின் ஈட்டியும், தண்ணீர் குவளையும் அவருடைய அறையில் இருக்கிறதா என்று பாருங்கள். அது அங்கே இருக்காது. ஏனென்றால் அதை நான் தான் எடுத்து வைத்திருக்கிறேன், அது இப்போது என்னிடம் தான் இருக்கிறது’ தாவீது சொன்னார்.

சவுல் தாவீதின் குரலை அறிந்தார். ‘ மகனே தாவீது. நீ தானே அது !. என்னைக் கொல்லும் வாய்ப்புக் கிடைத்தும் நீ இரண்டாம் முறையாக என்னைக் கொல்லாமல் விட்டு விட்டாய்.. இனிமேல் நான் உன்னை நான் கொல்லமாட்டேன். நீ கடவுளின் அருள் பெற்றவன் தான் என்பதை நான் புரிந்து கொண்டேன். நீ என்மீது காட்டிய இரக்கத்தை நான் உன்மீதும் காட்டுவேன். நீ வலிமையானவன் தான் என் சந்ததியினர் மீதும் இரக்கம் காட்டு அவர்களைக் கொன்றுவிடாதே.. நானும் உன் சந்ததியினரைக் கொல்லமாட்டேன்’ என்றார்.

அதன் பின் சவுல் தாவீதைக் கொல்லத்தேடவில்லை. ஆனாலும் தாவீது தலைமறைவு வாழ்க்கை தான் வாழ்ந்து வந்தார்.

பெலிஸ்தியர்கள் மீண்டும் இஸ்ரயேலர் மீது போரிடத் தயாரானார்கள். சவுல் ஆண்டவரிடம் உதவி கேட்டார். ஆனால் ஆண்டவரின் ஆவி தாவீதின் மீது இருந்தது. அவர் சவுலின் அழைப்புக்குப் பதில் தரவில்லை.

கடவுளின் பதில் கிடைக்காததால் சவுல் நாட்டிலுள்ள குறிசொல்லும் மக்களை வரவழைத்தார்.

‘எனக்காக நீங்கள் ஒரு ஆவியை எழுப்ப வேண்டும்..’ சவுல் சொன்னார்

‘யாருடைய ஆவி ” குறிசொல்லிகள் கேட்டார்கள்.

‘சாமுவேலின் ஆவி ! அவர் இங்கே நீதிமானாய் கடவுளின் பக்தனாய் இருந்தவர். பெலிஸ்தியர்களின் போரில் எனக்கு வெற்றி கிடைக்குமா என்பதைக் கடவுள் எனக்குச் சொல்ல மறுத்துவிட்டார். எனவே நான் சாமுவேலிடம் கேட்டுத் தெரிந்து கொள்வேன்’ என்றான் சவுல்

குறிசொல்லிகள் சாமுவேலில் ஆவியை எழுப்பினர். சவுல் சாமுவேலின் ஆவியைக் கண்டதும் காலில் விழுந்தார்.

‘ஐயா… நீங்கள் தான் எனக்கு ஒரு பதிலைச் சொல்ல வேண்டும். நான் பெலிஸ்தியரோடு போரிட்டால் வெற்றி பெறுவேனா ? ‘ சவுல் கேட்டார்.

‘சவுல்…. ஏன் என்னை தொந்தரவு செய்கிறாய் ? ஆண்டவரின் ஆவி உன்னை விட்டு அகன்று போய் வெகு காலமாகிறது. நீ போரில் வெற்றிபெறப் போவதில்லை. தாவீது தான் அரசனாகப் போகிறான். அதை உன்னால் மாற்றவே முடியாது’  சாமுவேல் சொன்னார்.

சவுல் மனம் கசந்து அழுதார்.

போர் காலம் வந்தது. பெலிஸ்தியர்கள் வந்து சவுலின் படையினரோடு போரிட்டனர். சவுலும் , அவருடைய பிள்ளைகளும் அந்தப் போரில் கொல்லப்பட்டனர்.
கடவுளின் விருப்பத்துக்கிணங்க தாவீது இஸ்ரவேலருக்கு அரசரானார்.

கவிதை : நான் தான் கடவுள் பேசுகிறேன்.


பிரிய பக்தனே,

வா.
வந்தமர்.

ஏன் இத்தனை
அவசரம் ?
வாசலில் நீ போட்ட
செருப்பு
அங்கேயே தான் கிடக்கும்.

உட்காரேன்.
கொஞ்ச நேரம்.

இங்கே
வருவோரெல்லாம்
கூடை நிறைய
கோரிக்கைகளோடும்,
வண்டி நிறைய
வேண்டுதல்களோடும் வரும்
வாடிக்கையாளர் தான்.

ஓர்
வேண்டுதலுக்கு முன்புதான்
என்றோ பெற்றவற்றுக்கு
நன்றி சொல்ல
நினைக்கிறார்கள்.

வேடிக்கை பார்ப்பதற்கும்
சுய புராணம்
வரைவதற்கும்
வருபவர்கள் தான் ஏராளம்.

நூல் கையிலிருந்தாலும்
ஏங்கோ பறக்கும்
பட்டம் போல,
எண்ணங்களை எங்கோ
எறிபவர்கள் தான் ஏராளம்.

வேண்டுதல் பயத்தின்
வெளிப்பாடுகளாய்,
நேர்த்திக் கடனின்
வேண்டா வெறுப்புடன்
வந்து நிற்பவர் தான் ஏராளம்.

எனக்கு
லஞ்சம் தருவதாய் சொல்லி
நச்சரிக்கும்
பக்தர்கள் தான் ஏராளம்.

தப்பிப் பிழைக்கும்
மற்ற மக்கள் எல்லாம்,
என் கர்ப்பக் கிரகத்தைச் சுற்றி
கண்ணீர் துளி விதைத்து
ஈரமாக்கி நகர்கிறார்கள்.

கடிகார ஒப்பந்தத்தோடு
தான்
முடிந்து போகிறது
அத்தனை பேரின்
ஆலய சம்பந்தமும்.

யாரேனும்,
வருவார்களா ?

சும்மா..
உன்னை பார்க்க வந்தேன்
எனும் ஸ்நேகத்தோடு…