ஓணம் சிறப்புக் கவிதை : கலாச்சாரக் கதகளி

இதொன்றும்
பிள்ளை விளையாட்டில்லை

சொரசொரப்புத் தூரிகைகள்
முகத்தைச் சுவராக்கி
பல மணிநேரம்
ஓவியம் வரையும்.

பிரத்யேக ஒப்பனை ஆடை
பிராணனை
பிழிந்தெடுக்கப் பிரியப்படும்.

செண்ட,
மத்தாளம், சிஞ்சில
என
இசைக்கருவிகளின்
அருவிக்குள் அரங்கேறும்
எங்கள் உதடுவிலகா
ஊமை நாடகம்.

கைகளையும்
கண்களையும் விட அதிகமாய்
தசைகள்
பேச வேண்டும் இங்கே,

இலக்கியம்
இசை, நடனம், நடிப்பு
ஓவியம் என,
அத்தனை நவரசக் கலவைகளையும்
ஒற்றை சீசாவில்
ஒளித்து வைத்த கலைதானே
இந்தக் கதகளி.

கண்களையும்
கைகளையும்
அபினயம் பிடித்துப் பிடித்து
நடித்தாலும்,
நான்கு பேருக்காக
ஓர்
நாட்டிய மேடை இருக்கும்.

எங்கள் வறுமையின்
சுருக்கங்களை
இந்த
அடர் சாயங்கள்
மறைத்துக் கொள்வதே பெரும்
ஆறுதல் எங்களுக்கு.

ஆனாலும்
எங்கள் கண்களை மீறி
குதிக்கும்
கண்ணீர் கவலைகள் எல்லாம்
சாயங்களின் மேல் சில
சாலைகளை
இட்டுச் செல்லும்.

எங்கள் வேர்கள் எல்லாம்
கலாச்சாரக் காடுகளில்
ஆழமாய் கிடந்தாலும்,
கிளைகள் எல்லாம்
வெளியூர்க் காற்றையே
சுவாசித்துக் கிடக்கும் கவலை தான் எங்களுக்கு !

*

ஓணக் கவிதை : ஒரு மலையாளக் காதல்

முற்றத்தில் முன்பெல்லாம்
அத்தப்பூ சிறு
கொத்துக் கொத்தாய்
வட்டத்துக்குள்
உட்கார்ந்திருக்கும்,

ஓணக்கோடி உடுத்தி
ஊஞ்ஞாலாடிக்கொண்டு
ஓணப் பாட்டு பாடுவது
இன்னும் என்
ஓர்மையில் உண்டு.

பக்கத்து வீட்டுப்
பிரேமாவோடு பிரேமம் கொண்டு
மலையாளம் கற்று
‘ஞான் நின்னே பிறேமிக்குந்நு’
என்று மொழியைக்
கடித்துத் துப்பிய தருணங்களும்,

அதைக் கேட்டதும்
சந்தன நெற்றியும்
வெண்ணிறக் கண்களும்
செந்நிறச் சூரியனாகி
அவள்
வெடித்துத் திட்டிய காலமும்,

புழையோரத்தில் தோணி நிறைய
சோகம் தின்று,
அதை விட அதிகமாய்
‘நாணமில்லே’ எனும் அவள்
வார்த்தையை
ஜீரணிக்கத் திராணியற்று
அசைபோட்ட மாதங்களும்,

மனசுக்குள் ஏனோ
மெல்ல மெல்ல மிதக்கின்றன.

காலத்தைப் போல அந்த
தாமரைக் கால்கள் நீளமானவை,
இன்னும் அவை
அதே பூவை
தண்ணீருக்கு மேல்
தாங்கிப் பிடித்திருக்கின்றனவே !

‘ஆத்மார்த்த பிறேமம்
நினிக்கொந்நும் அறியில்ல’
என்று
மீண்டுமொருமுறை
மொழியை கண்ணீர் தொட்டு
காயப்படுத்தி
அவள் முன் எறிந்து விட்டு வந்து விட்டேன்.

ஆயிற்று
ஆறு வருடங்கள் !
துபாயின் தெருக்களில் ஆரம்பித்து
ஊரில் ஓர்
மாடி வீடு கட்டும் எண்ணத்தில்,
இப்போது தான் மீண்டும்
என்
திண்ணைக்குத் திரும்புகிறேன்.

‘சுகமாணோ…
கண்டிட்டு கொல்லம் கொறயே
ஆயல்லோ’…
பிரியமாய் சிரிக்கிறாள் !
இத்தனை வருடங்களுக்குப் பின்னும்,
அதே பிரேமா.

யாரு ? என்ற
உள்ளறைக் கணவனின் கேள்விக்கு
என்ன பதில் சொல்லியிருப்பாள்
எனும் யோசனையில்
நானும்,
யாரது எனும் கேள்வியோடு
என் அருகில்
என் மனைவியும்.

பின் குறிப்பு : ஓணம் ஸ்பெஷல் கவிதை 😉