முகிலே முகிலே

பாடல்   : முகிலே முகிலே
இசை   : சஞ்சே
பாடல் வரிகள்  : சேவியர்
குரல்கள்   : ரோகினி, எம்.சி ஜீவா

ஆல்பம் : பைரவன்  http://www.tamilbadboy.com/bhairavan.zip
தயாரிப்பு : TBB Entertainment, London.

Bhairavan

 பெண்

முகிலே முகிலே
உனைப்போல் எனை
மிதக்கச் செய்வாயா ?

மழையே மழையே
உனைப்போல் எனை
குதிக்கச் செய்வாயா

அடடா மனம் ஓடுதே
கடிவாளம் உடைத் தோடுதே
அடடா உயிர் தேடுதே
மெய்மறந்தேனே
பெண்

கரையைத் தாண்டும் நதியின் விரலாய்
உடலைத் தாண்டி உயிரோடும்
தரையைத் தீண்டும் பறவை இறகாய்
சத்தம் இன்றி சாய்ந்தோடும்

அடடா காற்றிலே
சிலை யார் செய்ததோ
வருடும் கைகளை
யார் கொடுத்ததோ
மெதுவாய் மெதுவாய் முத்தம் தருதோ

ஆண் :

உன் தேகம் கால் கொண்ட நிலவா
உன் பாதம் பூமிக்கு வரமா
உன் கூந்தல் விரல் நீட்டும் இரவா
நீ தேவ இனமா

You can download the song for Free @ http://www.tamilbadboy.com/bhairavan.zip

 

 

கவிதை : இணையக் காதல்…

இது
இருபதாம் நூற்றாண்டின் காதல்.
விரலாலும் குரலாலும்
விருப்பங்கள் பரிமாறிக் கொள்ளும்
விஞ்ஞானக் காதல்.

விழிபார்த்து வார்த்தைகளை
விழுங்கி விட்டேனென்று
கவிஞர்கள்
இனி பொய் சொல்லவேண்டாம்.

யாரும் பார்க்கக் கூடாதென்று
நெரிசல் நகரங்களில்
நிழல்ப்பூங்கா தேடவேண்டாம்.

மணிக்கணக்கில் அலங்காரம் செய்து
பிம்பங்களோடு பிடிவாதம் பிடித்து
கசங்காமல் நசுங்காமல்
நிழல் கூடக் கலையாமல்
நடக்கும்
அவஸ்த்தை இனி வேண்டாம்.

இந்த நேரம் பார்த்தா
இவன் இங்கே வரவேண்டுமென்று
பயத்தின் படபடப்பில்
இதயத்துடிப்பை இறக்குமதி செய்யவேண்டாம்.

தொடுதல்களால் பற்றிக்கொள்ளும்
தொட்டாச் சிணுங்கி இலைகளாய்
எத்தனை நாள் தான் காதலிப்பது ?

காக்கவைத்ததற்குக் காரணத்தை
எத்தனை நாள் தான்
பிரதி எடுப்பது.
புதிதாய் கொஞ்சம் பேசுவோமே…

உலக வலையில்
ஏதோ ஓட்டையாம்.

கணிப்பொறி என்னோடு
முரண்டு பிடிக்கிறது.

தொலைபேசி
நேற்றைக்கு மூர்ச்சையாகி விட்டது.

காதலில் பொய் சொல்வது விதியாகி விட்டது
அதை
புதிதாய் சொல்வதற்கு பழகிக் கொள்ளலாம்.

விழிகள் இரண்டும் மோதும் முன்
விரல்கள் விரலிடை தூங்கும் முன்..
தீண்டலின் தூண்டல் துவங்கும் முன்
இதயங்களிடையே
நம்பிக்கை பரிமாறுகிறதே விஞ்ஞானக் காதல் !!!

காதலுக்கு
சிணுங்கலின் வெப்பத்தை விட
நம்பிக்கையின் சப்தம் தானே
தேசிய கீதம் !!!

கவிதை : தூக்கம் உதறிய கவிதைகள்

கையிலிருக்கும்
தொலைபேசி
ஊமையாகிப் போகும்
பின்னிரவுப் பொழுதில் தான்
புரியும்
நீ தூரமாய் இருக்கிறாய்.

நீ
இல்லாத இடங்களில்
உன் நினைவுகளை இருத்தி
நீ
இருக்கும் இடங்களை
நோக்கி
தலை தெறிக்க ஓடுகிறது
என் தூக்கம்.

தூக்கம் பதறி எழுந்து
ஓடுகையில்
அதன்
பையிலிருந்து தவறி விழுந்த
சில கனவுகள்
என் கைகளில்.

வெகு நேரமாகிறது.
தொலைந்து போன
தூக்கத்தை எதிர்பார்த்து,

உன் நினைவுகள்
அமர்ந்திருக்கும்
வெற்றிடங்களை வெறித்தபடி

கையில் கனவுகளுடன்
விழித்திருக்கிறேன்
நான்.

கவிதை : தூரிகையுடன் ஒரு காரிகை

யாரடி நீ.

எப்போதேனும் என்
கனவுக் கட்டிலில் வந்தமர்கிறாய்.

தூரிகை தொட்டெடுத்து
முத்தச்சாயம் பூசி
என்னை
நித்திரைத் தொட்டிலில்
விட்டுச் செல்கிறாய்.

கனவுகளில்
பேருந்துகள் நகர்ந்தால்
நீ
பயணியாகிறாய்,
நதி நடந்தால்
ஈரமாய் ஓர்
ஓரமாய் கரையேறுகிறாய்.

அலுவலகக் கனவுகளில்
நீ
எப்போதேனும்
எட்டிப் பார்த்துச் செல்கிறாய்,

கடற்கரைக் கனவுகளில்
சிலநேரம்
மணல் கிளறி நடக்கிறாய்.

விளையாடினாலும்,
உரையாடினாலும்
நீ
விலகாதிருக்கிறாய்.

ஆனாலும்,
உன் முகத்தை
பகல் வெளிச்சத்தில்
மீண்டும் மனசில்
பிரதியெடுக்க முடிந்ததில்லை.

ஓர் பனிக்கால
மேகமூட்டத்தில் ஒளியும்
வெள்ளைப் பூவாகவே
நீ
விளையாடுகிறாய்.

இன்றேனும்
சரியாய்ப் பார்க்கவேண்டும்
எனும்
கனவுடன் தான்
என்
கனவுகள் ஆரம்பமாகின்றன.
தினந்தோறும்.

கவிதை : கனவுகளின் போர்வாள்

தொலை தூர
நட்சத்திரங்களின் புன்னகையாய்
எனக்குள்
உன் நினைவுகளின் மின்னல்.

காரிருள் போர்வைக்குள்
துயிலும்
கனவுகளின் போர்வாளாய்
காதல் சொட்டச் சொட்ட
விழித்துக் கிடக்கின்றன விழிகள்.

உன்
ஓசையின் கைப்பிடிச்சுவரை
எட்டிப் பிடிக்கும் ஆசையில்
எனக்குள்
ஏக்கங்களின்
குதிரைக் குளம்படிகள்.

பாய்ந்து பற்றும்
பதற்றம் சூழ் நிமிடங்களிலெல்லாம்
என்
கைகளுக்குள் நழுவுகின்றன
நீ
உடுத்தி நடக்கும் மெளனம்.

என்னைக் காதலிப்பதாய்
சொல்லாவிட்டாலும் பரவாயில்லை.
நான்
காதலிப்பதாய்
புரிந்து கொண்டாயெனில் போதும்.

உன்
சம்மதத்தை
கவிதையாய் வடிக்க வேண்டாம்
ஒரு
முத்தத்தால் ஒத்துக் கொண்டாலே
போதும்