வேலை

Image result for Job searching

 

உழைப்பைக் கழித்தால்
வாழ்க்கை
வடிகட்டியில்
எதுவும் மிஞ்சுவதில்லை.

வாழ்வா சாவா
போராட்டத்தில் மட்டுமே
உயிரைக் கொடுத்து
உழைத்தல் நியாயமில்லை.
வாசலைப் பெருக்குவதிலும்
உன்
திறமையைத் தெரிவி.

விளையாட்டைக் கூட
அலுவலாய் பாவித்தல்
விலக்கி விடு,
அலுவலைக் கூட
விளையாட்டுபோலப் பாவித்தலே
அவசியமானது.

பணி பல்லக்கல்ல
படுத்துத் துயில,
அது தேர்
அதை நீ தான் இழுக்க வேண்டும்.
இழு.

வியர்வை
உடலின் புன்னகை.
தவறாமல் புன்னகை செய்.

பல்கலைக் கழகங்கள்
வேலைக்கான ஒத்திகை மேடைகளல்ல
அவை
தானியங்கி மனிதர்களைத்
தயாரிக்கும்
தயாரிப்பு நிலையம்.

வாசக சாலைக்கும்
வாகன சாலைக்கும் இடையே
பதறாமல் நடக்க
பாதங்களைப் பழக்குமிடம்.

எனவே,
கல்லூரியின் வழியனுப்பல் கதவு
அலுவலக
வரவேற்பறையில்
முடிதல் சாத்தியமில்லை.
கவலை துற.

ஆயுள்கால
அடிமை எண்ணங்களை
உழைப்பு
நிரந்தர வெளியேற்றம் செய்கிறது.
உழை.

செரிக்க மறுக்கும்
உணவைப்போல,
சில பணிகள்
தொண்டைக் குழிக்குள் திணறும்.

வேப்பங்காய் வைத்தியமாய்
சில
உள்நாக்கில் கசக்கும்.

ஆனாலும்,
மனது மட்டும் மனது வைத்தால்
அறுசுவையில் ஒன்றே
கசப்பென்பது புரியும்.

பணி,
பணிவையும் கூடவே
வளர்க்க வேண்டும்.
யாரோ சொல்லக் கேட்டதுண்டு.
“கீழ்ப்படி”,
பிறகே மேல்படி.

வேலை தேடும்
நண்பர்களே,
கவலை வேண்டாம்.
வேலையிலேயே கடினமான வேலை,
வேலை தேடும் வேலை தான்.

புத்தாண்டு வாழ்த்துகள்

Image result for happy new year 2017

புத்தாண்டு !

ஒரு நாளைக்கு
இருபத்தைந்து
மணி நேரங்களைத்
தரப்போவதில்லை.

ஆண்டுக்கு
நானூறு நாட்களோ
வாரத்துக்கு
ஆறு நாட்களோ
அளிக்கப் போவதில்லை.

பசிக்காத‌
வயிறையோ,
இமைக்காத‌
விழிகளையோ
பரிசளிக்கப் போவதில்லை.

ஒன்று மட்டும்
உன் வசம் உண்டு !

வெறும் தினங்களை
செலவிட்டு
நீ
மனங்களை சம்பாதிக்கலாம்.

வாரங்களை செலவிட்டு
இறை
வரங்களைச் சம்பாதிக்கலாம்

மாதங்களைச் செலவிட்டு
நீ
மனிதத்தை சம்பாதிக்கலாம்.

புத்தாண்டு
புத்தாடைகளின் வனப்பிலல்ல‌
பிறருக்குள்
புன்னகை விதைக்கும்
உனது நினைப்பில்!

அலுமினியம்
பாத்திரமாகலாம்
விமானத்தின் பாகமாகலாம்.
பயன்பாட்டின்
நிலை பொறுத்து !

நாட்கள்
வெறும் அடையாளங்கள்
பயன்பாட்டைப் பொறுத்தே
அவை
பெறும் அர்த்தங்கள்.

இனிய புத்தாண்டு நல்வாழ்த்துகள்

கவிதைப் பயணம்

ஏதோ ஓர்
தூரத்து இலக்கை
இலட்சியமாய்க் கொண்டு
என்னுடைய
கவிதைகள்
ஓடத்துவங்குகின்றன.

பல வேளைகளில்
மரத்துப் போய்க்கிடக்கும்
கால்களை
நான் தான்
வலுக்கட்டாயமாய்
வெளியே அனுப்புகிறேன்.

எல்லையின் வரைபடத்தை
உள்ளுக்குள்
எழுதிக் கொண்டாலும்
அது
தலை தெறிக்க ஓடுகிறது
தாறுமாறாய்ப் பாய்கிறது.
நான் தடுப்பதில்லை.

அதற்குரிய சுதந்திரத்தை
நான் கொடுப்பதில்லை,
அதுவாய்
எடுத்துக் கொள்கையில்
எதிரே நிற்பதும் இல்லை.

திசைகளையும்
பருவங்களையும்
மறந்து விட்டு
பல வேளைகளில் அது
எங்கோ சென்று
அமர்ந்து விடுகிறது.

பின்
வரைபடத்தைத்
தூர எறிந்து விட்டுத்
துயில் கொள்கிறது.

நான்
என் குறிப்பேட்டில்
இலட்சியத்தை இடம் மாற்றிவைக்கிறேன்.

கடைசியில்
போட்டுக் கொள்கிறேன்
என் பெயரை.

தேடிக் கொண்டிருக்கிறேன்

ஆட்டைத் தொலைத்த
இடையனைப் போல
தேடிக் கொண்டிருக்கிறேன்
கவிதை வரிகளை,

அது
யாராலோ
களவாடப்பட்டிருக்கலாம்.

வேண்டுமென்றே
வெளியேறிச் சென்றிருக்கலாம்.

முள் செடிகளிடையே
முடங்கியிருக்கலாம்.

பள்ளத்தில் விழுந்து
காயமாகியிருக்கலாம்.

அல்லது
வெள்ளத்தில் விழுந்து
மாயமாகியிருக்கலாம்.

எனினும்
தேடல் தொடர்கிறது.

கட்டப்படாத
வார்த்தைக்குக்
கட்டுப்பட மறுக்காத ஆடுகள் எனது.

தொலைந்த ஆட்டின்
வரவுக்காய்
மலையடிவாரத்திலேயே
காத்திருக்கின்றன
மிச்சம் தொன்னூற்று ஒன்பது ஆடுகளும்.

ரப்பர்

 

கொல்லையில்
தவறாமல்
வாழை மரங்கள், பப்பாளி மரங்கள்.

தோப்பில் கம்பீரமாய்
தென்னைமரங்கள்,

கிணற்றின் ஓரமாய்
கரும்புகள் சில
மேற்குப் பக்கம்
கொய்யா மரம் சில

மாமரங்களோ
எல்லா பக்கங்களிலும் !

தெற்குப் பக்கத்தில்
நல்ல மிளகாய் சுற்றி விட்ட
அயனி மரங்கள்.

தோட்டத்தில் முழுக்க
மரவள்ளிக் கிழங்கு,
தோட்டத்து ஓரத்தில்
வேலி போல பலா மரங்கள்.

புளிய மரம்
வேப்பமரம்,
நாரந்தி,
என வாலாய் நீளும் பட்டியல்
பருவங்கள் தோறும்
வாசனை விரிக்கும் வீட்டைச் சுற்றி.

இன்றோ,
முக் கனிகள்
முக்கியமற்றுப் போக

கொல்லைகளில்
குமட்டும் வீச்சத்துடன்,
வீடுகளைச் சுற்றி
அனைத்தையும்
அழித்திருக்கிறது ரப்பர்.

இப்படியும் சில கவிதைகள்

காய்க்காவிட்டாலும்
மாமரம்
மாமரம் என்பது
மாமரத்துக்குத் தெரிந்தே இருக்கிறது !
மனிதர்களுக்குத் தான் தெரிவதில்லை.

*

தம் வாங்கி இழுத்தான்
சியர்ஸ் சொல்லிக் குடித்தான்
அப்போது
அவனும் நானும்
சமத்துவ பியர் ஜாதி.
வெளியே வருகையில் சொன்னான்
அவன் மட்டும் உயர் ஜாதி !

*

செண்ட் அடித்து திரும்பிய போது
மனம் சொன்னது
இதுக்கு
வியர்வை நாற்றமே பரவாயில்லை !

*

கிராம வைத்தியம்

கால்விரலில் அடிபட்டால்
அதில்
மூத்திரம் பெய்தால் போதும்
சரியாகிவிடுமென்பார்
தாத்தா.

அதெல்லாம் என்ன எழவு ?
சாம்பல் போடு
புண்ணு பொறுக்கும்
என்பார் பாட்டி.

வேப்பெண்ணையை
லேசா சூடாக்கி
காயத்தில் தடவுப்பா, சரியாயிடும்
என்பார் அப்பா.

எல்லாம் நினைவில்
இருந்தாலும்,

அவசரமாய் காரோட்டி
இன்சூரன்ஸ் கார்ட் காட்டி
கிரடிட் கார்ட் தேய்த்து
பெருசாய் பேண்டேஜ் போட்டு
கூட்டி வருகிறேன்
மகனை.

நீயே சொல்வாயா ?

எப்படித் தான்
தெரியப்படுத்துவேன் ?
உன்மேல் நான் கொண்ட
காதலை.

ஒரு
பூவை நீட்டும்
பழைய முறையிலா ?

வாசம் வீசும் புத்தகத்தில்
ஒளித்து வைக்கும்
மயில் பீலி வழியாகவா ?

ஒரு
நான்குவரிக் கவிதையிலா ?

இல்லை
கையெழுத்தைச் செதுக்கி
நான் செய்த
காகிதக் கடிதத்திலா ?

தெரியவில்லை எனக்கு.
எப்படி சொல்வேன் ?

படபடக்கும் என்
பட்டாம்பூச்சிச் சிறகுகளுக்கு
எந்த
பதில் பாறையையும்
சுமக்கும் தெம்பில்லை

நீயே
சொல்லி விடேன்
என்னைக் காதலிக்கிறேன் என்று.

எங்கே போச்சு ?

பயமாக இருக்கிறது.

நேற்று வரை
நினைக்கும் போதெல்லாம்
அறுவடை செய்ய முடிந்த
என்
வயலில் இப்போது
வைக்கோல் கூட வளரக் காணோம்.

நினைக்கும் போதெல்லாம்
நான்
ஈரம் இழுத்தெடுத்த
என் கூரை மேகத்தைக் காணவில்லை.

அகலமான ஆறு
ஓடிக் களித்த என் முற்றத்தில்
கால் நனைக்கக்
கால்வாய் கூட காணப்படவில்லை.

கிளைகள் வளரவில்லையேல்
பரவாயில்லை
முளைகளே வரவில்லையேல்
என்ன செய்வது.

தானே
நிரம்பிக் கொள்ளும் என்
காகிதக் கோப்பைகளில்
காலம் வந்து
ஓட்டை போட்டு விட்டு ஓடிவிட்டதா ?

எனக்குள்
சிறகுவிரிக்கத் துவங்கியிருக்கிறது
பயமெனும் சாத்தான்.

அது இப்போது
தன் நகங்களை என்மேல்
பரிசோதித்துப் பழகுகிறது.

அது
தன் பற்களையும் என்மேல்
பிரயோகித்துப் பார்க்கும் முன்
நான்
பயணப்பட்டாக வேண்டும்.

எனக்குள் கிடக்கும்
நதிகளை மெல்லமாய்த் தீண்டிப் பார்க்கவும்,
கால்களுக்குக் கீழே
புதையுண்டு கிடக்கும்
கடல்களைக் கொஞ்சம் தோண்டிப் பார்க்கவும்.

சென்னையில் ஒரு மழைக்காலம்

.

.

.

நுரைகளை ஒதுக்கி விட்டுக்
கரைகளைத் தாண்டியது
கடல்.

காங்கிரீட் வனத்துக்குள்
பாதை போட்டுப்
பாய்ந்தோடியது
நதி.

என் பூர்வீகம் எங்கே
என
மாடியை எட்டிக் கேட்டது
ஏரி

பழு தாங்கும்
வலு இல்லையென
அழுது புலம்பியது
மேகம்.

வாழவைக்கும் அன்னையாம்
நமது சென்னை
மூச்சு விட
மூன்றாவது மாடி தேடியது.

துயரச் செய்திகளை
பகிரக் கூட முடியாமல்
தலை கவிழ்ந்தது தொழில் நுட்பம்.

ஸ்மார்ட் டிவிகளும்
3டி டிவிகளும்
மின்சாரத் தீனியின்றி
மயங்கியே கிடந்தன.

ஹை கான்பிகரேஷன்
கணினிகள்
வண்ணான் வீட்டுக் கல் போல
அசையாமல் கிடந்தன.

சிக்னல் இல்லாத
ஸ்மார்ட்போன்கள்
செல்லாக் காசுகள் போல
மூலைகளில் முடங்கின.

வாழ்க்கை
வயர்களிலும் இல்லை
வயர்லெஸ்களிலும் இல்லை
என்பது
மனிதனுக்குப் புரிந்தது.

அறைந்து சாத்தப்படும் கதவுகள்
அமைதியாய்த் திறந்தன,
பூட்டியே கிடந்த சன்னல்கள்
தாழ் விலக்கின.

டிஜிடல் தாண்டி
புன்னகை ஐக்கான்களை
உதடுகளில் உடுத்தின
முகங்கள்.

‘அங்கே தண்ணியே ?
இங்கே வாங்களேன்’
சீரியல் தாண்டி
வெளியே வந்தனர் பெண்கள்.

‘சாப்ட ஏதாச்சும் வேணுமா?’
கரிசனைகள்
மாடிகளில் வலம் வந்தன.

சகமனிதனுக்காய்
கண்ணீர் விட
தண்ணீர் போதித்தது.

மத விரோதங்களும்
இனச் சண்டைகளும்
சாதிப் பேச்சுகளும்
தண்ணீரில் அடித்துச் செல்லப்பட்டன.

தஞ்சம் அடைந்த
வீடுகளில்
பலமத பிரார்த்தனைகள்
ஒரு மனதுடன் நடந்தன.

பேசும் மொழியும்
பின்பற்றும் வழியும்
துருக்களைப் போல உதிர்ந்தன.

கர்வத்தின் கிரீடங்களை
காகங்களும்
நிராகரித்தன.

காட்டுத் தீயைப் போல
பற்றி எரிந்தது
மனித நேயம்
தண்ணீரின் தோள்களில்

நாய்கள் ஜாக்கிரதைகளும்
வானுயர கதவுகளும்
எச்சரிக்கை ஏதுமின்றி
விசாலமாய்த் திறந்து கொண்டன.

வெள்ளைக் காலர்
இளைஞர்கள்
வெள்ளக்காட்டுக்குள்
மீட்புத் தீபம் கொளுத்தினர்.

ரோமியோக்களாய்
வர்ணிக்கப்பட்டவர்கள்
தேசத்தின்
நம்பிக்கைப் படகுகளானார்கள்.

மழைக்கும்
பள்ளிக்கூடம் ஒதுங்காதவர்களை
பெரு வெள்ளம்
ஒதுங்க வைத்தது.

விரோதம் வளர்த்து
நேரம் விழுங்கிய
சமூக வலைத்தளங்கள்
சட்டென
கழுவி வைத்த கடவுளாயின.

திறந்து கிடந்த கதவுகளில்
திருடர்கள் புகவில்லை,
டிராபிக் சிக்னல்களிலும்
கெட்ட வார்த்தைகள் கேட்கவில்லை.

தொலைவில் கிடந்த
அடுத்த வீடு
வாசலுக்குள் வந்தது,
அருகில் இருந்த உலகம்
தொலைவாய் போனது.

பீட்சாவை விட
பிரட் சுவையாய் மாறியது.
பெப்சியை விட
குடிநீர் தேவையாய் ஆனது.

விளம்பர இடைவேளைகளில்
பேசிக்கொண்ட குடும்பம்
நாள் முழுதும்
ஒற்றை விளக்கைச் சுற்றி
ஊர் கதை பேசியது.

வெளிச்சம் மக்களை
வீட்டின் மூலைகளுக்குத்
துரத்துகிறது.
இருட்டே ஒற்றைப் புள்ளியில்
இறுக்கிக் கட்டுகிறது.

எழுத்துகளை விட
பேச்சும்,
ஸ்மைலிகளை விட
புன்னகையும்
உன்னதமானவையென உணரப்பட்டன.

நேரமில்லை என
ஓடியவர்கள்,
‘இன்னும் நேரமிருக்கு’ என
வியந்து நின்றார்கள்.

மழை
பிழையாய் வரவில்லை
பிழையுணர்த்த வந்திருக்கிறது.

இழந்து போன உயிர்கள்,
இழந்து போன பொருட்கள்
வலுவிழந்த வாழ்வாதாரம்
எல்லாம்
நிலையாமையை விளக்கின.

தனக்காய் பிரார்த்தித்தவனை
ஊருக்காய் பிரார்த்திக்கக்
வெள்ளம்
கற்றுத் தந்தது.

ஊரை விழுங்கிய வெள்ளம்
இதயங்களில்
ஈரத்தை இறக்கி வைத்தது.

நம் வேண்டுதல் ஒன்றே !

வெள்ளம் வடியட்டும்,
நோய்கள் முடியட்டும்
வாழ்க்கை விடியட்டும்.

மூடப்படாத இதயத்தோடும்
அடைக்கப்படாத மனிதத்தோடும்
நேசம் மட்டும்
உயிர்ப்புடன் இருக்கட்டும்.

*