தாவீது : ஆட்டிடையன் அரசரான கதை !

தாவீது : ஆட்டிடையன் அரசரான கதை !

 

full_davidgoliath

 

இஸ்ரயேல் குலத்தின் வழிகாட்டியாக இறைவனின்  அருள் பெற்ற சாமுவேல் இருந்து மக்களை வழிநடத்திக் கொண்டிருந்த கால கட்டம் அது. மக்களோ தங்களுக்கு ஒரு அரசன் வேண்டும் என்று சாமுவேலிடம் முறையிட்டார்கள். சாமுவேல் கடவுளின் விருப்பத்திற்கிணங்க சவுல் என்பவரை அரசராய் நியமித்தார். அவர்தான் இஸ்ரயேல் குலத்தின் முதல் அரசர். அதுவரை இஸ்ரயேலர்களுக்கென்று அரசர் யாரும் இருந்திருக்கவில்லை. அவர்களை வழிகாட்ட வழிகாட்டிகள் மட்டுமே இருந்தார்கள்.

சவுல், தன்னுடைய அரசாட்சியின் முதல் சில ஆண்டுகள் கடவுளின் சொற்படி மிகவும் சிறப்பாக ஆட்சி செய்து வந்தார். ஆனால் நாள்கள் செல்லச் செல்ல சவுலிடம் அரசருக்குரிய  ஆணவம் வந்து குடியேறியது. அவர் கடவுளின் கட்டளைகளை மீறிச் செல்ல ஆரம்பித்தார். கடவுளுடைய வார்த்தைகளைக் கேளாமல் அவருக்கு பலிகள் மட்டும் செலுத்தி வந்தார். எனவே கடவுள் சவுலிடமிருந்து தன்னுடைய அருளை விலக்கிக் கொள்வதென்று முடிவெடுத்து சாமுவேலை அழைத்தார்.

‘சாமுவேல்.. சாமுவேல்’ கடவுள் சாமுவேலை அழைத்தார்.

‘ஆண்டவரே பேசும்.. என்னுடைய காதுகள் காத்திருக்கின்றன ‘ சாமுவேல் பணிந்தார்.

‘சவுல் வழிமாறிப் போய்விட்டான். இப்போதெல்லாம் அவன் என்னுடைய வார்த்தைகளை மதிப்பதில்லை. தன் விருப்பம் போல ஆட்சியமைக்கிறான். எனக்கு பலிகள் முக்கியமில்லை, என்னுடைய வழிகளில் நடப்பதே முக்கியம். சவுல் அரச ஆணவத்தோடு என்னை அவமதித்து விட்டான். எனவே நான் புதிதாக ஒரு அரசனை தேர்ந்தெடுப்பதென முடிவு செய்து விட்டேன்’ ஆண்டவர் கூறினார்.

‘கூறும் ஆண்டவரே.. கேட்கிறேன்.. ‘ சாமுவேல் கூறினார்.

‘பெத்லேகேமிலுள்ள ஈசா என்பவனுடைய வீட்டுக்குப் போ.. அவர்களில் ஒரு மகனை அடுத்த மன்னனாக திருப்பொழிவு செய்’ கடவுள் கூறினார்.
அக்காலத்தில் கடவுள் ஒருவரைத் தெரிந்து கொண்டால் அவருடைய தலையில் கடவுளின் அருள் பெற்றவரைக் கொண்டு எண்ணை பூசி முத்தமிடச் செய்தல் வழக்கமாக இருந்தது. அதையே திருப்பொழிவு அல்லது அபிஷேகம் என்று அழைத்தனர்.

‘ஐயோ.. ஆண்டவரே நான் எப்படிப் போவேன். சவுல் கேள்விப்பட்டால் என்னைக் கொன்று விடுவானே. அவனுக்குப் பதிலாக ஆட்சியில் இன்னொருவர் அமரப் போகிறார் என்னும் செய்தியே அவரை கொலைவெறி கொள்ளச் செய்யுமே  ‘ சாமுவேல் பயந்தார்.

‘பயப்படாதே .. நான் உன்னோடு இருக்கிறேன். நீ ஈசா வீட்டுக்குப் போ.. சவுல் உன்னை ஒன்றும் செய்யாமல் நான் பார்த்துக் கொள்கிறேன். யாராவது உன்னிடம் ஏதாவது கேட்டால் கடவுளுக்குப் பலிசெலுத்தச் செல்கிறேன் என்று சொல். திருப்பொழிவுக்காய் போகிறேன் என்று சொல்ல வேண்டாம் ‘, கடவுள் சொன்னார்.

‘உம் வார்த்தைகளுக்குக் கட்டுப் படுகிறேன் கடவுளே, ஆனால் ஈசா விற்கு ஒரு மகன் தானா ? ஒன்றுக்கு மேற்பட்டவர்கள் இருப்பார்கள் என்றால் நான் அவனை எப்படி அடையாளம் காண்பேன்’ சாமுவேல் கேட்டார்.

‘அதைப்பற்றிய கவலை உனக்கெதற்கு ‘ நான் அவனை உனக்கு அடையாளம் காட்டுவேன். கவலைப்படாதே ‘ ஆண்டவர் சொன்னார்.

சாமுவேல் கடவுளின் வார்த்தைக்கு இணங்கி பெத்லேகேமிற்குச் சென்றார்.

பெத்லேகேமிலுள்ள மக்கள் சாமுவேலைக் கண்டதும் அஞ்சினர். ஏனென்றால் சாமுவேல் கடவுளோடு இருக்கும் மனிதர் என்பதை அவர்கள் அறிந்திருந்தார்கள்.
கடவுள் பெத்லேகேமின் மீது ஏதேனும் கோபம் கொண்டாரோ ? அதை அறிவிக்கத் தான் சாமுவேல் வந்திருக்கிறாரோ ? என்று மக்கள் பயந்தனர்.

‘ஐயா… உமது வருகையின் நோக்கம் என்ன ? சமாதானம் தானே ? ‘ மக்கள் சாமுவேலை அணுகிக் கேட்டார்கள்.

‘ஆம்… கவலைப்படாதீர்கள். நான் ஆண்டவருக்கு ஒரு பலியிட வேண்டும். அதற்காகத் தான் இங்கே வந்திருக்கிறேன்’ சாமுவேல் சொன்னார்.

‘வாருங்கள்… உங்கள் வரவு நல்வரவாகட்டும்’ நிம்மதியடைந்த மக்கள் அவரை அன்புடன் வரவேற்றார்கள்.

‘நன்றி… நான் முதலில் ஈசாயின் வீட்டுக்குச் செல்லவேண்டும். அவர்களும் என்னோடு பலியில் கலந்து கொள்ளவேண்டுமென்பதே கடவுளின் விருப்பம். சாமுவேல் சொன்னார். மக்கள் சாமுவேலுக்கு ஈசாயின் வீட்டைக் காட்டினார்கள்.

சாமுவேல் ஈசாயின் வீட்டிற்குள் சென்றார். அங்கே ஈசாயின் மூத்த மகன் எலியா நின்றிருந்தார். எலியா அழகும், வலிமையும் நிறைந்தவனாக நல்ல உயரமானவனாக இருந்ததைப் பார்த்த சாமுவேல், இவர்தான் கடவுள் தேர்ந்தெடுத்த நபராயிருக்க வேண்டும் என்று நினைத்தார். கடவுளோ,’ இவனல்ல… நான் தேர்ந்தெடுத்தவன். நீ அவனுடைய உயரத்தையும் தோற்றத்தையும் வைத்துக் கணக்கிடுகிறாய். ஆனால் நான் அகத்தைப் பார்ப்பவன்’ என்றார்.

சாமுவேல் ஈசாயின் இரண்டாவது, மூன்றாவது என வீட்டிலிருந்த ஈசாயின் ஏழு மகன்களையும் சந்தித்தார். கடவுளோ, அனைவரையும் நிராகரித்தார்.

சாமுவேல் ஈசாயைப் பார்த்தார். ‘ உனக்கு ஏழு பேர் மட்டுமல்லவே… வேறு பிள்ளைகள் இருக்க வேண்டுமே! ‘ என்றார்.

ஈசா வியந்தார்,’ ஆம்.. நீங்கள் உண்மையிலேயே கடவுளின் அருள் பெற்றவர் தான். எனக்கு இன்னும் ஒரு மகன் இருக்கிறான். அவன் பெயர் தாவீது, அவன் மாடு மேய்த்துக் கொண்டிருக்கிறான்’ என்றார் ஈசா.

‘அவனையும் என்னிடம் அழைத்து வாருங்கள்’ சாமுவேல் சொன்னார்.

‘சரி… அவனை அழைத்து வர ஆளனுப்புகிறேன். நாம் இப்போது உணவு உண்போம். வாருங்கள் ‘ ஈசா அழைத்தார்.

‘இல்லை… தாவீதைக் காணும் வரை நான் உணவு உண்ணமாட்டேன்’ சாமுவேல் மறுத்தார்.

தாவீது அழைத்து வரப்பட்டு சாமுவேலின் முன்னால் நிறுத்தப் பட்டார். ஆடுகளை மேய்ப்பவர்களுக்கான உடையுடனும், கையில் கோலுடனும், உதட்டில் புன்னகையுடனும் சாமுவேலின் முன்னால் வந்து நின்றான்.

சாமுவேல் தாவீதைப் பார்த்தார். மிகவுள் இளையவனாகவும், அழகானவனாகவும், தைரியசாலியாகவும் இருந்த தாவீதைப் பார்த்து சாமுவேல் மகிழ்ந்தார்.

‘கடவுளே பேசும்… இவன் தான் நீர் தேர்ந்தெடுத்தவனா ? ‘ சாமுவேல் மனதுக்குள் கடவுளிடம் உரையாடினார்.

கடவுள் சாமுவேலிடம் ‘இவனே தான் நான் தேர்ந்தெடுத்தவன். இவன் எத்தனை சிறப்புக்குரியவன் என்பதை இஸ்ரயேல் மக்கள் விரைவில் கண்டு கொள்வார்கள். இவனை அபிஷேகம் செய்.’ என்றார்.

சாமுவேல் உடனே எழுந்து எண்ணை நிறைக்கப்பட்டிருந்த கொம்பை எடுத்து, எண்ணையை தாவீதின் தலையில் வார்த்து,’ இவனை நான் திருப்பொழிவு செய்துள்ளேன். இவன் மேல் இனிமேல் ஆண்டவர் குடியிருப்பார். இவன் செய்ய வேண்டியதையெல்லாம் அவர் இவனுக்குத் தெரியப்படுத்துவார்’ என்றார்.

தாவீதின் தந்தையும் சகோதரர்களும் ஆச்சரியப் பட்டார்கள். தாவீதிற்குக் கிடைத்த மகா பாக்கியத்தை நினைத்து எல்லோரும் கடவுளைப் புகழ்ந்தார்கள்.
சாமுவேல் தன்னுடைய வேலை நன்றாக நிறைவேறிய சந்தோசத்தில் நாடு திரும்பினார்.

தாவீது ஆண்டவரால் திருப்பொழிவு செய்யப்பட்டதும் சவுலிடமிருந்து ஆண்டவருடைய ஆவி வெளியேறி தாவீதிடம் வந்து குடிகொண்டது. சவுலிடம் தீய ஆவி ஒன்று வந்து இறங்கியது. அன்று முதல் சவுலிடமிருந்த அமைதியும் நிம்மதியும் காணாமல் போய் விட்டன.

சவுலின் பணியாளர்கள் சவுலைப் பார்த்து,’ அரசே நீங்கள் நிம்மதியில்லாமல் கஷ்டப்படுகிறீர்கள். நன்றாக யாழ் மீட்டக் கூடியவன் ஒருவனை அழைத்து வரவா ? அந்த இசையில் உங்கள் உடலும் உள்ளமும் உற்சாகமடையக் கூடும்’ என்றார்கள்.

சவுலும்,’ சரி… நன்றாக யாழ் மீட்டக் கூடிய ஒருவனை என்னிடம் கொண்டு வாருங்கள். என்னால் இந்த மனநிலையில் இருக்க முடியாது. எனக்கு மகிழ்ச்சியும், அமைதியும் வேண்டும்’ என்றார்.

பணியாளர்கள் நல்ல யாழ்மீட்டுபவனைத் தேடி அலைந்தார்கள். கடைசியில் ஒரு இளைஞனைக் கண்டு பிடித்தார்கள். அவன் அழகாகவும், யாழ் மீட்டுவதில் மிகவும் திறமை வாய்ந்தவனாகவும் இருந்தான். அவன் தாவீது !

தாவீது சவுலின் அரண்மனைக்கு வேலையாளாய் அமர்த்தப் பட்டான். சவுலுக்குப் பதிலாக அரசாளவேண்டும் என்று கடவுளால் தேர்ந்தெடுக்கப் பட்ட தாவீது, இப்போது சவுலின் அரண்மனையில் சவுலின் மன மகிழ்ச்சிக்காக யாழ் மீட்டும் பணியில் சேர்ந்தான். தாவீது திருப்பொழிவு செய்யப்பட்டவர் என்னும் செய்தியை சவுல் அறிந்திருக்கவில்லை.

சவுலின் மீது தீய ஆவி இறங்கி வந்து சவுலை நிம்மதியில்லாமல் ஆக்கும்போதெல்லாம் தாவீது தன்னுடைய யாழை எடுத்து மீட்டுவான் சவுலும் அமைதியடைவார். தாவீதின் திறமையைக் கண்ட சவுல் அவரை தன்னுடைய ஆயுதங்களைத் தாங்கி வரும் படைக்கலன் தாங்குவோனாக நியமித்தான். தாவீது மகிழ்ந்தார். ஆடுமாடுகளை மேய்த்துக் கொண்டிருந்த தனக்கு அரண்மனையில் நல்ல வேலை கிடைத்திருக்கிறதே என குதூகலித்தார்.

சவுலின் அரசாட்சிக்கு பெலிஸ்தியரிடமிருந்து மீண்டும் மிரட்டல் வந்தது. இதற்கு முன்பும் பலமுறை பெலிஸ்தியர்கள் இஸ்ரயேலரைத் தாக்கியதுண்டு. இந்த முறையும் அவர்கள் போர் தொடுத்து வந்தார்கள். பெலிஸ்தியர்களின் போர் ஒலியைக் கேட்ட இஸ்ரயேல் மக்கள் பயந்து நடுங்கினார்கள். தங்கள் உயிரும் உடமைகளும் தப்புமா என்று கலங்கினார்கள். அதற்குள் பெலிஸ்தியர்கள் இஸ்ரயேலரின் நாட்டுக்குப் படையெடுத்து வந்து எல்லையில் அமைந்திருந்த ஏலா பள்ளத்தாக்கின் கரையை வந்தடைந்தார்கள்.

பெலிஸ்தியரின் படை ஏலா பள்ளத்தாக்கின் மறுகரையில் ஒன்று திரண்டு நின்றது. சவுல் தன்னுடைய படைவீரர்களைத் திரட்டி பள்ளத்தாக்கின் இந்தக் கரையில் நின்றார். போர் நடைபெறப்போகிறது என்பதை அறிந்த தாவீது அரண்மனையை விட்டு விட்டு தன்னுடைய வீட்டுக்குச் சென்று மாடுகளை மேய்த்துக் கொண்டிருந்தான். தாவீதின் மூத்த சகோதரகள் சவுலுடைய படைவீரர்களின் கூட்டத்தில் இருந்தார்கள்.

பெலிஸ்தியரின் கூட்டத்தில் கோலியாத் என்றொரு படைத் தலைவன் இருந்தான், அவன் மிக மிக அதிக உயரமும் கம்பீரமுமாக ஒரு மலையே நிமிர்ந்து நிற்பது போல இருந்தான். அவன் தன் படை அணிவகுப்பிலிருந்து முன்னே வந்து,

‘சவுலின் அடிமைகளே… நீங்கள் போருக்கா அணிவகுத்து நிற்கிறீர்கள் ? அந்த அளவுக்கு உங்களுக்குத் தைரியம் இருக்கிறதா ? அப்படி தைரியமுடைய ஆண்கள் உங்களிடையே இருந்தால் முன்னே வாருங்கள்… என்னை போரிட்டு வெல்லுங்கள். நீங்கள் வென்றால், பெலிஸ்தியர்கள் எல்லோரும் உங்கள் அடிமைகளாவோம்.. இல்லையேல் நீங்கள் எங்கள் அடிமைகள்….  சம்மதமா ? ‘ கோலியாத் கர்ஜித்தான்.

இஸ்ரயேலர்கள் நடுங்கினார்கள். யாருமே அவனுடன் போரிட முன்வரவில்லை.

அதே நேரத்தில் தாவீதின் தந்தை தாவீதை அழைத்து ‘தாவீது, நீ உன்னுடைய சகோதரர்களுக்கு கொஞ்சம் அப்பங்களை எடுத்துப் போ… அவர்கள் பெலிஸ்தியருக்கு எதிரான போருக்கு ஆயத்தமாகிக் கொண்டிருக்கிறார்கள் என்று கேள்விப்பட்டேன். அவர்களுக்குப் போதிய உணவு கிடைக்குமா தெரியவில்லை ‘ என்றார்.

தந்தை சொல் மீறாத தாவீதும், தன்னுடைய சகோதரர்களுக்குக் கொடுப்பதற்காக அப்பங்களை எடுத்துக் கொண்டு படைக்களத்துக்குச் சென்றார். அங்கிருந்த படைத்தலைவர் ஒருவரிடம் அப்பங்களை ஒப்படைத்தார்.

கோலியாத் தன்னுடைய கர்ஜனையை நிறுத்தவில்லை,’ கோழைகளே ஒருத்தர் கூட தைரியசாலி இல்லையென்றால் எதற்காக இந்த அணிவகுக்கு’ கோலியாத் சத்தமாய்ச் சிரித்தான். தாவீதின் காதுகளுக்குள் கோலியாத்தின் ஆணவக் குரல் வந்து விழுந்தது. தாவீது ஆவேசமடைந்தான்.

‘இவனை யாராவது போய் வெட்டி வீழ்த்தவேண்டியது தானே ? ‘, தாவீது படைவீரர்களைக் கேட்டார்.

‘ஐயோ அவன் மிகவும் வலிமையானவன். சிறுவயது முதலே அவன் போர் தந்திரங்களும், சூத்திரங்களும் கற்றவன். அவனை வீழ்த்துவதற்குத் தேவையான வலிமையானவர்கள் யாரும் நம்மிடம் இல்லை’ படைவீரர்கள் பயந்தனர்.

‘ஏதாவது பரிசு அறிவித்திருந்தால் வீரர்கள் போரிட முன் வந்திருப்பார்களோ ? ‘ தாவீது கேட்டார்.

‘அட.,.. அதெல்லாம் எப்பவோ அறிவிச்சாச்சு. கோலியாத்தைத் தனியாகச் சென்று கொல்பவனுக்கு சவுல் ஏராளமான செல்வமும் அளித்து, தன்னுடைய மகளையே திருமணம் செய்து வைப்பதாக அல்லவா சொல்லியிருக்கிறார்’ படைவீரர்கள் சொல்ல தாவீது ஆச்சரியப் பட்டார்.

‘அப்படிச் சொல்லியுமா யாரும் இன்னும் போரிடப் போகவில்லை ? ‘ தாவீது மீண்டும் கேட்டார்.

தாவீதின் சகோதரர்கள் இதைக் கேட்டுக் கோபமடைந்து.’ போடா… உன் வேலையைப் பார்த்துக் கொண்டு போ. வேடிக்கை பார்ப்பதற்காகவே வந்திருக்கிறாய் நீ’ என்று தாவீதைத் துரத்தினார்கள்.

தாவீதோ,’ வாழும் கடவுளையே விருத்தசேதனம் செய்யும் வழக்கமில்லாத ஒரு பெலிஸ்தியன் சவால் விடுகிறான். அவனுக்கு அஞ்சி பேசாமல் இருக்கிறீர்களே கோழைகளே…. நானாயிருந்தால் நிச்சயம் போரிட்டு அவனைக் கொல்வேன்’ என்றான்

சகோதரர்களோ,’ ஆணவம் பிடித்தவன் நீ… சாக வேண்டுமானால் போருக்குப் போ…. உயிர் வேண்டுமென்றால் ஊருக்குப் போ’ என்று அவரைத் துரத்தினார்கள்.

தாவீது பயப்படவில்லை. கோலியாத்துடன் போரிடத் தான் தயாராய் இருப்பதாக அவன் எல்லோர் முன்னிலையிலும் கூறினான். தகவல் சவுலின் காதுகளுக்குப் போனது. சவுல் தாவீதை அழைத்தான்

‘தாவீது… நீ என் அன்புக்குரியவன். சிறுவனான உன்னால் இந்த அசுர பலம் படைத்த பெலிஸ்தியனை வீழ்த்த முடியாது. நீ அதற்குரிய பயிற்சி பெறாதவன். ‘ சவுல் எச்சரித்தார்.

‘கவலைப் படாதீர்கள் … நான் கடவுளின் அருளுடன் போரிடுவேன். அவனை வெல்வேன்’ என்றான் தாவீது.

‘குருட்டுத்தனமான நம்பிக்கை வெல்லாது தாவீது… எந்த தைரியத்தில் நீ போரிடப் போகிறாய் ? என்ன முன்னனுபவம் உனக்கு இருக்கிறது ? ‘ சவுல் கேட்டார்.

‘நான் ஆடுமாடுகளை மேய்க்கும் போது எதிர்ப்படும் கொடிய விலங்குகளையெல்லாம் அடித்துக் கொன்றிருக்கிறேன். என்னைப் பொறுத்தவரை கோலியாத்தும் விலங்கு தான் அவனையும் என்னால் கொல்ல முடியும்’ தாவீது உறுதியாய் சொன்னான்.

தாவீதின் உறுதியைக் கண்ட சவுல் தாவீதைப் போருக்கு அனுப்பச் சம்மதித்தான். தாவீதுக்கு படைக்கலன்களும், கவசங்களையும் கேடயங்களையும் கொடுத்தான். தாவீது கவசங்களைப் போட்டுக் கொண்டு நடந்து பார்த்தான். அந்த பாரமான உடைகளைத் தூக்கிக் கொண்டு அவனால் நடக்க முடியவில்லை. தடுமாறினான். சவுல் கவலைப்பட்டார். ஒரு கவசத்தையே தூக்கும் வலிமையற்ற தாவீது எப்படி கோலியாத்தைத் தாக்குவான் என்று சந்தேகப் பட்டார்.

தாவீது கவசங்களையெல்லாம் கழற்றிவிட்டு தன்னுடைய மேய்ப்பர்களின் ஆடையை அணிந்து கொண்டான். நேராக ஆற்றங்கரைக்குச் சென்று நான்கைந்து கூழாங்கற்களை எடுத்து தன்னுடைய பையில் போட்டுக் கொண்டாள். தன்னுடைய கவணை எடுத்து இடுப்பில் சொருகிக் கொண்டான். அவ்வளவு தான் அவனுடைய போர்த்தயாரிப்பு !  நேராக கோலியாத்தின் முன்னால் சென்று நின்றான். கோலியாத் பார்த்தான். தனக்கு முன்னால் ஒரு சின்ன உருவம் நிற்பதைக் கண்டு சத்தமாய்ச் சிரித்தான்.

‘என்ன என்னை ஏளனம் செய்கிறீர்களா ? போரிடுவதற்கு ஆளனுப்பச் சொன்னால் விளையாடுவதற்கு ஆள் அனுப்பியிருக்கிறீர்களா ? மொத்த இஸ்ரயேல் படையிலுமிருந்து என்னோடு போரிட வந்திருக்கும் வீரனைப் பாருங்கள்’ என்று சொல்லி சத்தமாய்ச் சிரித்தான்.

‘ தாவீது தன்னுடைய கோலை எடுத்து கோலியாத்துக்கு நேராக நீட்டி… அளவைப் பார்த்து அளவிடாதே ! என்னுடன் போரிட நீ தயாரா ? ‘ என்றான்

‘கோலுடன் அடிக்க வருகிறாயே ! நானென்ன நாயா ?… கோலியாத் ! பெலிஸ்தியர்களின் வீரத்தின் மொத்த உருவம் நான் ! உன்னை என்ன செய்கிறேன் பார். உன்னை அடித்துக் கொன்று பறவைகளுக்கு இரையாக்குகிறேன்..’ என்று கர்ஜித்தான்.

‘ நீ வாளோடும், ஈட்டியோடும் வந்திருக்கிறாய்… நான் கடவுளின் ஆவியோடு வந்திருக்கிறேன். நீ அழிவது நிச்சயம்…’ தாவீதும் அசரவில்லை.

கோலியாத்து மீண்டும் நகைத்தான். ‘சரி பார்த்து விடுவோம்…. நானும் போருக்குத் தயார். ‘ சொல்லிக் கொண்டே ஒரு பெரிய மரம் ஒன்று அசைந்து வருவது போல அவன் தாவீதை நெருங்கினான்.

தாவீது தன் பையிலிருந்த கூழாங்கல்லை எடுத்தான். இடையில் சொருகியிருந்த கவணை எடுத்து கூழாங்கல்லை அதில் வைத்துக் குறிபார்த்துக் கோலியாத்தின் நெற்றியில் அடித்தான்.

கூழாங்கல் பாய்ந்து சென்று கோலியாத்தின் நெற்றியில் பதிந்தது. கோலியாத், சற்றும் எதிர்பாராத இந்தத் தாக்குதலால் நிலைகுலைந்து பெருமலை ஒன்று சரிவது போல சரிந்து விழுந்தான். பெலிஸ்தியர்கள் மலையென நம்பிய படைவீரன் ஒரு கூழாங்கல்லில் வீழ்ந்தான். தாவீது சற்றும் தாமதிக்கவில்லை  ஓடிப் சென்று கோலியாத்தின் வாளையே எடுத்து அவன் தலையை வெட்டி வீழ்த்தினான். பெலிஸ்தியர்களின் தூண் சரிந்தது.

கோலியாத் வீழ்ந்த செய்தி கேட்டதும் பெலிஸ்தியர்கள் நடுங்கினார்கள். ‘இஸ்ரயேலரின் ஒரு சிறுவனே கோலியாத்தைக் கொல்லும் வலிமை படைத்தவன் என்றால் நாம் எல்லோருமே அழிவது நிச்சயம். தலைவன் இல்லாத படை வெற்றிபெறாது. உயிர் பிழைக்க வேண்டுமானால் ஓடி விடுவோம்’ என்று தங்களுக்குள்ளேயே பேசிக் கொண்ட பெலிஸ்தியர்கள் நாலா பக்கங்களிலும் சிதறி ஓட ஆரம்பித்தார்கள்.

படை சிதறியதைக் கண்ட இஸ்ரயேலர்கள் ஆனந்தமடைந்தார்கள். சிதறி ஓடியப் படையை இஸ்ரயேலர்கள் கூட்டமாகச் சென்று சின்னா பின்னப் படுத்தினார்கள். பெலிஸ்தியர்களின் பிணங்களால் அந்த பள்ளத்தாக்குப் பகுதி நிறைந்தது. பெலிஸ்தியர்களிடம் இருந்த பொருட்களையும் இஸ்ரயேலர்கள் கொள்ளையடித்தார்கள்.

மாடு மேய்த்துக் கொண்டிருந்த தாவீதின் புகழ் நாடு முழுதும் பரவியது.

சவுல் மன்னனுக்கு யோனத்தான் என்றொரு மகன் இருந்தான். யோனத்தான் தன் வயதொத்த தாவீதிடம் மிகவும் நட்புடன் பழகினான். இருவரும் இணை பிரியா நண்பர்களானார்கள். பெலிஸ்தியனான கோலியாத்தை வீழ்த்திய தாவீது, ஒரு படையின் தலைவனாக நியமிக்கப்பட்டார்.

தாவீது மிகச் சிறந்த வீரனாகத் திகழ்ந்தார்.  புரிந்த போர்களிலெல்லாம் தாவீது மிகப்பெரிய வெற்றிகளைப் பெற்றார். காரணம் கடவுள் அவரோடு இருந்தார்.
தாவீதின் சிறப்பைப் பார்த்த சவுல் மகிழ்ந்து அவனை தன்னுடைய முக்கியமான படைத்தளபதியாக நியமித்தார். படைத்தளபதியான தாவீது பெலிஸ்தியர்களோடு போரிட்டு அவர்களை விரட்டினார். நடந்த அனைத்து போர்களிலும் பெருவெற்றி பெற்ற தாவீதை நாட்டு மக்களெல்லாம் பெரிதும் பாராட்டினர். ஆடல் பாடல்களோடு அவரை வாழ்த்திப் பாடினார்கள். சவுலும் மகிழ்ந்தார்.

ஒரு நாள் தாவீதைப் புகழும் விதமாக பெண்கள் ஆடலோடு ‘சவுல் ஆயிரம் பேரைக் கொன்றார்… தாவீது பதினாயிரம் பேர்களைக் கொன்றார்’ என்று பாடினார்கள். அதைக் கேட்ட சவுல் ஆத்திரமடைந்தான். ‘நான் எத்தனை ஆண்டுகளாக மன்னனாக இருக்கிறேன், எத்தனையோ போர்களின் வென்றிருக்கிறேன் . நான் ஆயிரம் பேரைக் கொன்றதாகவும், நேற்று வந்த தாவீது பதினாயிரம் பேரைக் கொன்றதாகவும் பாடுகிறார்களே’ என்று சவுல் கோபமடைந்தான். முதன் முறையாக சவுல் தாவீதின் மேல் பொறாமை கொண்டான். தாவீதின் புகழ் தன்னை விட அதிகமாகிவிட்டதால், இனிமேல் தாவீதை ஒழித்தால் தான் தன்னுடைய புகழ் தனக்குத் திரும்பக் கிடைக்கும் என்று தீர்மானித்தார். தாவீது நாட்டுக்கு ஏராளம் வெற்றிகளைத் தேடித் தந்திருக்கிறார் என்பதையெல்லாம் சவுலின் பொறாமை நெஞ்சம் ஏற்றுக் கொள்ள மறுத்தது. தாவீது சாகவேண்டும் என்பது மட்டுமே அவரது மனதுக்குள் நிறைந்திருந்தது.

தீய எண்ணங்களால் நிறைந்திருந்த சவுல் நிம்மதியில்லாமல் புலம்பத் துவங்கினார். சவுல் புலம்புவதைக் கண்ட பணியாளர்கள் தாவீதைக் கூட்டி வந்து சவுலின் முன்னால் யாழிசைக்குமாறு சொன்னார்கள். தாவீது யாழிசைக்கத் துவங்கினார்.

தனியறையில் சவுல் அமர்ந்திருக்க அதற்கு எதிரே அமர்ந்து தாவீது அமைதியாக யாழிசைத்துக் கொண்டிருந்தார். சவுல், அமைதியடைவதற்குப் பதிலாக ஆத்திரமடைந்தார். என்னுடைய அரண்மனையில் வேலை செய்துவிட்டு என்னையே அவமானப் படுத்தி விட்டாயே பாவி… என்று சவுலின் உள்ளம் கொதித்தது அருகிலிருந்த ஈட்டியை எடுத்து சவுல் தாவீதை நோக்கி எறிந்தார். தாவீது தடுத்தார். மீண்டும் சவுல் இன்னொரு ஈட்டியை எடுத்து எறிய தாவீது அதையும் தடுத்தார். தாவீதுக்கு சவுலின் தீய எண்ணம் புரியவில்லை. தன்னைக் கொல்லத்தான் சவுல் ஈட்டி எறிகிறார் என்பதைக் கூட அவர் உணரவில்லை. சவுல் மனஅமைதியின்றி இருப்பதால் தான் இப்படி நடந்து கொள்கிறார் என்றே நினைத்தார்..

கடவுள் தாவீதுடன் இருந்தார். தாவீது மீண்டும் வெற்றிகள் மீது வெற்றிகளாகப் பெற்று குவித்துக் கொண்டிருந்தார். அதையெல்லாம் கண்டு கொண்டிருந்த சவுலுக்கு தாவீதைக் கொல்ல வேண்டும் என்னும் எண்ணம் வலுப்பட்டுக் கொண்டே வந்தது.

சவுல் ஒரு சூழ்ச்சித் திட்டம் வகுத்தார். அதன் படி தன்னுடைய மகளை தாவீதுக்கு மணம் முடித்து வைத்து அவனை பெலிஸ்தியர்களின் எதிரியாக்க வேண்டும். அப்போது எப்படியானாலும் பெலிஸ்தியர்கள் கையினால் இவன் மடிந்தே தீருவான். என்று மனசுக்குள் எண்ணிக் கொண்டார். தன் திட்டத்தின் முதல்கட்டமாக சில பணியாளர்கள் மூலமாக தாவீதிடம் தகவல் ஒன்றை அனுப்பினார்.

பணியாளர்களில் சிலர் தாவீதை அணுகி,’ ம்ம்… நீ.. பாக்கியவான் தான்… இல்லையென்றால் அரசனின் மகளையே மணக்கும் வரம் உனக்குக் கிடைத்திருக்குமா ?’ என்று முணு முணுத்தனர்.

‘என்ன உளறுகிறீர்கள் ‘ அரசரின் மகளையா ? நானா ? சுத்த உளறல்… ‘ தாவீது மறுத்தான்

‘இல்லை… அரசர் சொல்வதை நாங்கள் எங்கள் காதால் கேட்டோமே. அவர் உனக்குத் தன்னுடைய மகளைத் திருமணம் செய்து வைக்கப் போகிறாராமே ” பணியாளர்கள் மீண்டும் கூறினர்.

‘ஐயோ… எனக்கு அதற்குரிய தகுதிகள் ஏதும் இல்லை. நான் இஸ்ரயேலின் மிகச் சிறிய குலத்திலிருந்து வந்தவன்.. எனக்கு என்ன தகுதியிருக்கிறது ? அரசரின் மகளை மனைவியாய் அடைய நான் அரசருக்கு எதைத் தர முடியும் ? ‘ தாவீது தன்னைத் தாழ்த்தினார்.

‘நூறு பெலிஸ்தியர்களின் நுனித்தோலை நீ வெட்டிக் கொண்டு வரவேண்டும் என்பது மட்டுமே அரசனின் விருப்பம். அது தான் உமக்கு மிகவும் எளிதாயிற்றே’ பணியாளர்கள் வஞ்சகமாகப் பேசினர். எப்படியாவது பெலிஸ்தியர்களின் கையால் தாவீது மடியட்டும் என்பதே சவுலின் திட்டமாக இருந்தது.

‘ஓ… அது என்னால் முடியுமே….. ‘ தாவீது மகிழ்ந்தார். சவுல் நினைத்ததற்கு நேர் மாறாக, அன்றே தாவீது இருநூறு பெலிஸ்தியர்களைக் கொன்று அவர்களின் நுனித்தோலை வெட்டி சவுலின் காலடியில் வைத்தார். சவுல் பேச்சற்றவரானார். தன் மகளை அவருக்கு மணமுடித்து வைத்தார். தாவீது சவுலின் மருமகனானார்.

மீண்டும் பெலிஸ்தியர்களோடு போர் ஒன்று நடந்தது. அந்தப் போரிலும் தாவீது மிகப் பெரிய வெற்றியடைந்தார். அன்று இரவு தாவீது யாழிசைத்துக் கொண்டிருக்கையில் சவுல் தாவீதை நோக்கி மீண்டும் ஈட்டி ஒன்றை எறிந்தார். அதிலிருந்தும் தாவீது தப்பினார்.

சவுல் தன்மீது பொறாமை கொண்டிருப்பது இப்போது தாவீதுக்குப் புரிந்தது. இனிமேல் தான் அரண்மனையில் இருந்தால் கண்டிப்பாகக் கொல்லப்படுவோம் என்பதை அறிந்த  அவர் அங்கிருந்துத் தப்பியோடினார். சவுல் எப்படியாவது தாவீதைக் கொல்லவேண்டும் என்று தேடியலைந்தார்.

தாவீது நோபில் என்னுமிடத்துக்குச் சென்று அங்குள்ள அபிமெலக் என்னும் குருவின் வீட்டில் ஒளிந்திருந்தார். அங்கு சிலகாலம் தங்கியபின் அவர் காத் என்னும் இடத்துக்கு ஓடினார். அங்கே அரச பணியாளர்களுக்கு தாவீதை அடையாளம் தெரிந்தது. எனவே அவர் பைத்தியக் காரர் போல உடையணிந்து, வாயில் உமிழ்நீர் வடித்துக் கொண்டு நடமாடினார். எல்லோரும் பைத்தியக்காரர் என்று நினைக்க, அவர் அங்கிருந்தும் தப்பினார். இதற்கிடையில் குருக்களோடு தாவீது தங்கியிருந்ததைக் கேள்விப்பட்ட சவுல் படைவீரர்களோடு புறப்பட்டு குருக்களையெல்லாம் அழித்தொழித்தான். தாவீது அங்கிருந்து ஓடிப் போயிருந்ததால் அவனால் தாவீதைக் கொல்ல முடியவில்லை. அங்கிருந்து தாவீது கெயிலா என்னும் இடத்துக்குச் சென்றார். சிலகாலம் அங்கே தங்கியிருக்கையில் பெலிஸ்தியர்கள் அந்த நகரின் மீது படையெடுத்து வந்தார்கள். தாவீது மக்களைத் திரட்டி அவர்களை விரட்டினார். அங்கும் அவரால் அதிக நாள் தங்கியிருக்க முடியவில்லை, தாவீது அங்கே தங்கியிருக்கும் செய்தி சவுலிற்குத் தெரிய வந்தது. தாவீது அங்கிருந்து சீபு என்னும் பாலை நிலத்தில் மலைகள் அடர்ந்த பகுதியில் ஒளிந்திருந்தார். சவுல் தாவீதைத் தேடி அதே மலைப்பகுதியில் வந்தார்.

தாவீது ஒரு மலைக்குகையில் நண்பர்கள் சிலரோடு பதுங்கியிருக்கையில் சவுலும் தாவீதைத் தேடி அந்த மலைப்பகுதியிலேயே சுற்றி வந்தார். அப்போது அவருக்கு சிறு நீர் கழிக்கவேண்டும் என்னும் உந்துதல் ஏற்பட்டது. சிறுநீர் கழிப்பதற்காக சவுல் தனியாக தாவீது தங்கியிருந்த மலைக்குகையின் வாசலருகே வந்தார்.

குகையின் உள்ளே தாவீதும் நண்பர்களும் !. குகைவாசல் இருட்டில் சவுல் தனியனாய் !.
‘வா… சவுலைக் கொல்ல சரியான சந்தர்ப்பம் அமைந்திருக்கிறது. அவன் இப்போது தனியனாய் வந்திருக்கிறான். ஒரு தாக்குதலை அவன் எதிர்பார்க்கவும் மாட்டான். அவனைக் கொன்றுவிட்டால் அதற்குப் பின் நாம் பயந்து ஓடிக்கொண்டிருக்க வேண்டாம்’ நண்பர்கள் கிசுகிசுத்தனர்.

‘வேண்டாம்,… சவுல் கடவுளின் அபிஷேகம் பெற்று அரசனானவன். அவனைக் கொன்றால் நம்மீது இரத்தப் பழி வரும்… விட்டு விடுவோம். ஆனால் நாம் அவரைக் கொல்லாமல் விட்டு விட்டோம் என்பதை அவருக்குத் தெரியப் படுத்துவோம்’ என்றான் தாவீது.

‘அது எப்படி ?’ நண்பர்கள் கேட்டார்கள். தாவீது பதில் சொல்லாமல் தரையில் தவழ்ந்து தவழ்ந்து சவுலின் அருகே வந்து அவனுடைய அங்கியின் நுனியை வெட்டினார். சிறுநீர் கழித்துக் கொண்டிருந்த சவுல் எதையும் அறியவில்லை.

சவுல் குகையை விட்டு வெளியே வந்து தன் படைவீரர்களை நோக்கிப் போகையில் தாவீது அவரை அழைத்தான்.

‘ அரசே… என் தலைவரே’

சவுல் திடுக்கிட்டார். இதென்ன தாவீதின் குரலல்லவா ? ‘மகனே தாவீது ? இது உன் குரல் தானே… ? ‘

‘ஆம்… நான் தான்… ஏன் என்னைக் கொல்லத் தேடுகிறீர்கள். நான் உங்களுக்கு என்ன கெடுதல் செய்தேன் ? உங்களுக்காகப் போரிட்டு உங்களுக்கு வெற்றிகள் பல பெற்றுத் தந்தேன். இது தான் தவறா ? ‘ தாவீது கேட்டான்

‘மகனே… நீ தவறொன்றும் செய்யவில்லையே… நீ எங்கிருக்கிறாய் ? ‘ சவுல் கேட்டார்.

தாவீது சவுலுக்கு முன்னால் வந்து அவரை வணங்கினான். வணங்கி விட்டுத் தன் கையிலிருந்த துணியை சவுலின் முன்னால் நீட்டினான்.
‘அரசே… மன்னியுங்கள்.. இது உங்கள் அங்கியிலிருந்து நான் வெட்டிய துண்டு’

சவுல் திடுக்கிட்டான். தன் ஆடையின் தொங்கலைப் பார்க்க அதன் நுனி காணாமல் போயிருந்தது.
‘இதை நீ எப்போது வெட்டினாய் ?’ சவுலின் குரல் நடுங்கியது.

‘கடவுள் உங்களை என்னுடைய குகைக்கு அனுப்பினார். அப்போது தான் நான் உங்கள் துணியை வெட்டினேன்’

‘தாவீது… அப்போது நீ என்னையும் கொன்றிருக்கலாமே ? ஏன் கொல்லவில்லை ?’

‘உங்கள் துணியில் வைத்த கத்தியை உங்கள் கழுத்தில் வைத்திருக்க முடியும் தான். ஆனால் நீர் கடவுளின் அருள் பெற்றவர் உம்மைக் கொல்வது கடவுளுக்கு எதிரானது., அதனால் தான் உம்மைக் கொல்லவில்லை’ தாவீது சொன்னார்.

‘மகனே தாவீது… நீதான் உண்மையான நீதிமான். உன்னை இனிமேல் நான் தொந்தரவு செய்யமாட்டேன். என்னை மன்னித்துவிடு.’ என்று சொல்லிவிட்டு சவுல் அகன்றார். ஆனால் அவர் மனம் திருந்தவில்லை.

சிலகாலத்துக்குப் பின் சவுல் மீண்டும் தாவீதைக் கொல்லும் வெறியுடன் தேடியலைந்தான். தாவீது எசிமோனுக்கு எதிரே உள்ள அக்கிலா என்னும் மலைப்பகுதியில் ஒளிந்திருந்தார். அந்த செய்தி சவுலின் காதுகளுக்கு வந்தது. சவுல் தன் படைவீரர்களோடு வந்து அக்கிலா மலையருகே கூடாரமடித்தார். தாவீதின் நண்பர்கள் மூலமாக தாவீதுக்கு சவுல் தன்னைப் பிடிக்க வந்திருக்கும் செய்தி தெரிய வந்தது. செய்தி உண்மைதானா என்பதை அறிய அவர் கூடாரத்தைச் சென்று பார்ப்பது என்று முடிவெடுத்தார்

நள்ளிரவில் எல்லோரும் உறங்குகையில் தாவீதும் அவருடைய நண்பர் ஒருவருமாக கூடாரத்தை அடைந்தனர். கூடாரத்தினுள் சவுல் நன்றாகத் தூங்கிக் கொண்டிந்தார். காவலர்கள் எல்லோரும் அயர்ந்து தூங்கிக் கொண்டிருந்தனர்.

தாவீதும் நண்பரும் மெதுவாகக் கூடாரத்திற்குள் சென்றனர். அங்கு தொங்கவிடப்பட்டிருந்த சவுலின் ஈட்டியையும், தண்ணீர்க் குவளையையும் தாவீது கைகளில் எடுத்துக் கொண்டார். சவுலைக் கொல்லலாம் என்று சொன்ன நண்பனைத் தடுத்தார். வந்ததுபோல சத்தமில்லாமல் இருவரும் வெளியேறினார்கள்.

வெளியேறி தொலைவில் இருந்த மலையுச்சியில் இருவரும் ஏறினர். மலையுச்சியில் நின்று தாவீது உரக்கக் கத்தினார்.

‘படைவீரர்களே.. தூங்குமூஞ்சிகளே விழித்தெழுங்கள்… எங்கே உங்கள் படைத்தளபதி அப்னேர் ? ‘ தாவீது கத்தினார்.

சவுலின் படைவீரர்கள் விழித்தெழுந்தனர்.
‘யார் நீ.. உனக்கு என்ன துணிச்சல் இருந்தால் எங்களை நோக்கிக் கத்துவாய் ? ‘ வீரர்கள் கோபமாய் கேட்டனர்.

‘துணிச்சலா ? எனக்கு அது நிறையவே இருக்கிறது. என் துணிச்சலைப் பற்றிச் சொல்லத் தானே நான் உங்களை எழுப்பினேன்’ தாவீது சொன்னார்.

‘நீ யாரென்பதை முதலில் சொல்… இல்லையேல் எங்கள் வாளுக்கு நீ இரையாவது உறுதி’

‘உங்கள் அரசனை விழித்திருந்துக் காக்கத் தெரியாத நீங்களா என்னைக் கொல்லப் போகிறீர்கள் ?’

‘நாங்கள் எங்கள் அரசனைக் காக்கவில்லையா ? என்ன உளறுகிறாய் ?’ வீரர்கள் வெகுண்டனர். இந்தச் சந்தடியில் சவுலும் எழுந்தார்.

‘நீங்கள் போய் உங்கள் மன்னன் சவுலின் ஈட்டியும், தண்ணீர் குவளையும் அவருடைய அறையில் இருக்கிறதா என்று பாருங்கள். அது அங்கே இருக்காது. ஏனென்றால் அதை நான் தான் எடுத்து வைத்திருக்கிறேன், அது இப்போது என்னிடம் தான் இருக்கிறது’ தாவீது சொன்னார்.

சவுல் தாவீதின் குரலை அறிந்தார். ‘ மகனே தாவீது. நீ தானே அது !. என்னைக் கொல்லும் வாய்ப்புக் கிடைத்தும் நீ இரண்டாம் முறையாக என்னைக் கொல்லாமல் விட்டு விட்டாய்.. இனிமேல் நான் உன்னை நான் கொல்லமாட்டேன். நீ கடவுளின் அருள் பெற்றவன் தான் என்பதை நான் புரிந்து கொண்டேன். நீ என்மீது காட்டிய இரக்கத்தை நான் உன்மீதும் காட்டுவேன். நீ வலிமையானவன் தான் என் சந்ததியினர் மீதும் இரக்கம் காட்டு அவர்களைக் கொன்றுவிடாதே.. நானும் உன் சந்ததியினரைக் கொல்லமாட்டேன்’ என்றார்.

அதன் பின் சவுல் தாவீதைக் கொல்லத்தேடவில்லை. ஆனாலும் தாவீது தலைமறைவு வாழ்க்கை தான் வாழ்ந்து வந்தார்.

பெலிஸ்தியர்கள் மீண்டும் இஸ்ரயேலர் மீது போரிடத் தயாரானார்கள். சவுல் ஆண்டவரிடம் உதவி கேட்டார். ஆனால் ஆண்டவரின் ஆவி தாவீதின் மீது இருந்தது. அவர் சவுலின் அழைப்புக்குப் பதில் தரவில்லை.

கடவுளின் பதில் கிடைக்காததால் சவுல் நாட்டிலுள்ள குறிசொல்லும் மக்களை வரவழைத்தார்.

‘எனக்காக நீங்கள் ஒரு ஆவியை எழுப்ப வேண்டும்..’ சவுல் சொன்னார்

‘யாருடைய ஆவி ” குறிசொல்லிகள் கேட்டார்கள்.

‘சாமுவேலின் ஆவி ! அவர் இங்கே நீதிமானாய் கடவுளின் பக்தனாய் இருந்தவர். பெலிஸ்தியர்களின் போரில் எனக்கு வெற்றி கிடைக்குமா என்பதைக் கடவுள் எனக்குச் சொல்ல மறுத்துவிட்டார். எனவே நான் சாமுவேலிடம் கேட்டுத் தெரிந்து கொள்வேன்’ என்றான் சவுல்

குறிசொல்லிகள் சாமுவேலில் ஆவியை எழுப்பினர். சவுல் சாமுவேலின் ஆவியைக் கண்டதும் காலில் விழுந்தார்.

‘ஐயா… நீங்கள் தான் எனக்கு ஒரு பதிலைச் சொல்ல வேண்டும். நான் பெலிஸ்தியரோடு போரிட்டால் வெற்றி பெறுவேனா ? ‘ சவுல் கேட்டார்.

‘சவுல்…. ஏன் என்னை தொந்தரவு செய்கிறாய் ? ஆண்டவரின் ஆவி உன்னை விட்டு அகன்று போய் வெகு காலமாகிறது. நீ போரில் வெற்றிபெறப் போவதில்லை. தாவீது தான் அரசனாகப் போகிறான். அதை உன்னால் மாற்றவே முடியாது’  சாமுவேல் சொன்னார்.

சவுல் மனம் கசந்து அழுதார்.

போர் காலம் வந்தது. பெலிஸ்தியர்கள் வந்து சவுலின் படையினரோடு போரிட்டனர். சவுலும் , அவருடைய பிள்ளைகளும் அந்தப் போரில் கொல்லப்பட்டனர்.
கடவுளின் விருப்பத்துக்கிணங்க தாவீது இஸ்ரவேலருக்கு அரசரானார்.

கி.மு : ஏகூத் பின்னிய சதி வலை

 haman_mordechai

இஸ்ராயேல் மக்களை மேசேக்குப் பின்பு திறமையாக வழிநடத்தியவர் யோசுவா. அவருடைய மறைவிற்குப் பிறகு அவர்களுக்குச் சிறப்பான வழிகாட்டிகள் இல்லாமல் போயிற்று. கானான் நாட்டில் வசித்து வந்த இஸ்ரயேலர்கள் கானானியரை முற்றிலும் விரட்டிவிடாமல் அவர்களையும் தங்களோடு தங்க வைத்திருந்தனர். அதுவே அவர்களுக்கு எதிராய் முடிந்தது. கானானியர்கள் பலுகிப் பெருகிப் பலம் கொண்டார்கள். இஸ்ரயேல் மக்களோடு கடவுள் இருந்ததால் அவர்களை கானானியரால் ஒன்றும் செய்ய இயலவில்லை.

காலப்போக்கில் இஸ்ரயேல் மக்கள் கடவுள் தங்களுக்குச் செய்த நன்மைகளையெல்லாம் மறந்து விட்டு கானானியரோடு திருமணபந்தங்களை ஏற்படுத்தவும், கானானியரின் தெய்வமான பாகாலை வணங்கவும் துவங்கினார்கள். இஸ்ரயேல் மக்கள் தங்கள் இனத்தில் தான் பெண்கொள்ளவேண்டும் என்பதே அவர்களுக்குக் கடவுள் கொடுத்திருந்த கட்டளை. அதை இஸ்ரயேலர்கள் மீறத் துவங்கினார்கள். தன்னைப் புறக்கணித்த இஸ்ரயேலர் மீது கடவுள் கோபம் கொண்டார். அவர்களைக் கைவிட்டார். கானானியரின் கை ஓங்கியது. அவர்கள் இஸ்ரயேலரை தங்கள் ஆளுகைக்குள் கொண்டுவந்து கொடுமைப்படுத்தத் துவங்கினார்கள்.

அந்நாட்களில் மோவாப் நாட்டை எக்லோன் என்னும் மன்னன் ஆண்டுவந்தான். அவன் மிகவும் வலிமையானவன். மிகச் சிறந்த போர்வீரன். அவனுடைய ஆட்சியில் இஸ்ரயேல் மக்கள் அடிமைகளாக நடத்தப்பட்டார்கள். அவர்கள் மேல் அரசன் கடுமையான வரிகளைச் சுமத்திக் கொடுமைப்படுத்தினான். இஸ்ரயேல் மக்கள் நிம்மதியின்றித் தவித்தார்கள்.

இஸ்ரயேலர்கள் கடவுளை விட்டு விலகிச் செல்வதும், மீண்டும் மனம் மாறிக் கடவுளை நம்புவதும் அடிக்கடி நடந்தது. இந்த முறையும் இஸ்ரயேல் மக்கள் கடவுளுக்கு எதிராகச் செய்த தங்கள் தவறுகளை உணர்ந்து மீண்டும் கடவுளை நோக்கி மன்றாடினார்கள். கடவுள் மனமிரங்கினார். அவர்களுக்கு வழிகாட்ட நியாயாதிபதி ஒருவரை நியமித்தார். அவர் தான் ஏகூத்.

ஏகூத் இஸ்ரயேல் மக்கள் தலைவர்களை ஒன்றுகூட்டினார்.

‘நாம் இந்த மன்னனின் கீழ் கடந்த பதினெட்டு ஆண்டுகளாகப் பெரும் கஷ்டத்தை அனுபவித்துவிட்டோ ம். இனிமேலும் நாம் சும்மா இருந்தால் நம்முடைய மூதாதையர்கள் நானூறு ஆண்டுகள் எகிப்தில் அடிமைப்பட்டது போல நாமும், நம்முடைய வருங்காலத் தலைமுறையினரும் கஷ்டப்படுவார்கள். எனவே இதற்கு ஒரு முடிவு கட்டியாக வேண்டும்’ ஏகூத் சொன்னார்.

‘நாங்கள் என்ன செய்யவேண்டும் ?’ மக்கள் பிரதிநிதிகள் கேட்டார்கள்.

‘முதலாவதாக நீங்கள் யாரும் இனிமேல் பாகாலை வழிபடக் கூடாது. நம்முடைய கடவுளைத் தான் வழிபட வேண்டும். நமக்கு ஒரே ஒரு கடவுள் தான். அவரே உண்மையானவர் என்பதை பலமுறை நாம் கண்டிருக்கிறோம். எனவே நம் வழிகளை மாற்றிக் கொண்டு நம் கடவுளில் நிலைத்திருக்கவேண்டும்’

‘இரண்டாவதாக, நமக்கு நல்ல வழிகாட்டிகள் இல்லை. எனவே என்னுடைய தலைமையை நீங்கள் ஒப்புக் கொள்ளவேண்டும். நான் உங்களுக்காக கடவுளின் அருளோடு போராடுவேன்’ ஏகூத் சொல்ல அனைவரும் ஒத்துக் கொண்டார்கள்.

‘இப்போது மன்னனுக்குச் செலுத்தவேண்டிய வரிப்பணத்தையெல்லாம் என்னிடம் கொடுங்கள். இந்தமுறை நான் அதை மன்னனிடம் கொடுக்கிறேன்’ ஏகூத் சொன்னார். மக்கள் அவ்வாறே செய்தனர்.

‘நீங்கள் எல்லோரும் ஒரு போருக்குத் தயாராக இருக்க வேண்டும். எந்த நேரத்திலும் நாம் போரிட வேண்டி வரலாம்’ ஏகூத் கூடியிருந்த மக்களிடம் கூறினார்.

ஏகூத் இடதுகைப் பழக்கம் கொண்டவர். எனவே எப்போதும் தன்னுடைய கத்தியை இடுப்பின் வலது பக்கத்தில் சொருகி வைப்பது அவருடைய வழக்கம். இந்தமுறையும் அவர் ஒரு கூர்மையான கத்தியை எடுத்து அதை தன் இடையின் வலது பக்கத்தில் மறைத்து வைத்தார். பின் மன்னனுக்குரிய வரிப்பணத்தையும் எடுத்துக் கொண்டு மன்னனின் அரண்மனையை நோக்கிப் புறப்பட்டார்.

வரிப்பணத்தோடு ஏகூத் வருவதைக் கண்ட மன்னன் மகிழ்ந்தான்.

‘அரசே…. எங்கள் தலைவரே.. இதோ உமக்கான வரிப்பணம்’ ஏகூத் போலி பவ்யம் காண்பித்தார்.

‘நல்லது. உங்களை நான் பாராட்டுகிறேன். சரியான நேரத்தில் வரிப்பணத்தைச் செலுத்துவதில் நீங்கள் கெட்டிக் காரர்கள்’ மன்னன் சிரித்தான். அரசவை மொத்தமும் சிரித்தது.

‘மன்னனே… உங்கள் அரசாட்சியில் நாங்கள் நலமுடன் இருக்கிறோம். எனவே வரிப்பணம் செலுத்துவதில் எங்களுக்கு எப்போதும் தாமதம் ஏற்படுவதில்லை’ ஏகூத் வஞ்சகமாய் புகழ்ந்தான். வரிப்பணத்தையெல்லாம் மன்னனிடம் ஒப்படைத்த ஏகூத் மன்னனை நோக்கி,

‘அரசே ஒரு விண்ணப்பம்’ என்றார்.

‘சொல்… என்ன விண்ணப்பம் ? வரியைக் குறைக்கவேண்டுமா ?’ மன்னன் நகைத்தான்.

‘இல்லை அரசே. இது மிக மிக ரகசியமானது. உம்மிடம் மட்டுமே சொல்லவேண்டும். இந்த அரசவைப் பணியாளர்கள் கூட கேட்கக் கூடாது’ ஏகூத் சொன்னார்.

‘ சரி என்னுடன் வா…’ மன்னர் ஏகூரை அழைத்துக் கொண்டு ஒரு அறைக்குச் சென்றான். அந்த அறை எப்போதுமே குளிர்ச்சியாக இருக்குமாறு கட்டப்பட்டிருந்தது.

‘சொல்.. என்ன ரகசியம் வைத்திருக்கிறாய் ?’ மன்னன் கேட்டான்.

ஏகூத் தாமதிக்கவில்லை, கணநேரத்தில் தன்னுடைய வலது இடையில் சொருகியிருந்த கத்தியை இடது கையினால் உருவி எடுத்து மன்னன் சுதாரிக்கும் முன் அவனுடைய வயிற்றில் குத்தினார். கத்தி மன்னனுடைய வயிற்றைக் கிழித்துக் கொண்டு மறுபுறம் வந்தது. மன்னன் கத்தாமலிருக்க தன்னுடைய வலது கையினால் மன்னனுடைய வாயைப் பொத்திய ஏகூத்,’ அரசே… இதுதான் நான் சொல்ல வந்த ரகசியம்’ என்று ஆத்திரக் கண்களோடு உறுமினார். மன்னனின் கண்கள் மரணபயத்தில் தத்தளித்து அடங்கியது. மன்னன் இறந்தான்.

ஏகூத் எதுவுமே நடவாதவர் போல மெதுவாக அரண்மனையை விட்டு வெளியேறினார். சற்றும் தாமதியாமல் உடனே சென்று தயாராய் இருந்த இஸ்ரயேல் மக்களை ஒன்று சேர்த்து மன்னனுக்கு எதிராகப் போரிடவும் தயாரானார்.

அறைக்குள் சென்ற மன்னன் நீண்டநேரமாக வெளியே வராததால் அரச அலுவலர்கள் அரசர் சென்ற அறைக்குள் நுழைந்தனர். அங்கே அரசன் இரத்த வெள்ளத்தில் இறந்து கிடப்பதைக் கண்டு ஒட்டுமொத்தமாக அதிர்ந்தார்கள்.

‘ஐயோ… நமது மன்னனை அந்த இஸ்ரயேலன் கொன்று விட்டான்’

‘உடனே படைத்தளபதியை வரவழையுங்கள்… இஸ்ரயேலர்களை அழித்தொழிக்க வேண்டும்…’

‘என்ன ஆயிற்று.. ஏன் பதட்டப்படுகிறீர்கள் ?’

அரண்மனை சடுதியில் பரபரப்புக்குத் தாவியது. ஆனால் அதற்குள் ஏகூத் இஸ்ரயேலர் படையோடு அரண்மனையைத்தாக்கினார். போருக்குத் தயார் நிலையில் இல்லாத அரண்மனை வீரர்கள் அனைவரும் வெட்டி வீழ்த்தப்பட்டார்கள். இஸ்ரயேலர்களின் கை ஓங்கியது. மோவாபியர் படை படுதோல்வி கண்டது. இஸ்ரயேலர்கள் ஆட்சியைக் கைப்பற்றினர்.

நீண்ட நாளைய அடிமைத்தனத்திலிருந்து தங்களை மீட்ட ஏகூரையும், ஏகூத் வழியாகச் செயலாற்றியக் கடவுளையும் இஸ்ரயேலர்கள் நன்றியுடன் நினைவு கூர்ந்தனர்.

 

பிடித்திருந்தால்…… வாக்களியுங்கள்… நன்றி

கி.மு கதைகள் : ஆயி நகரமும், நின்று போன சூரியனும்

jozua

எரிகோ நகரத்தைப் பிடித்தபின் இஸ்ரயேலரின் பார்வை ஆயி என்னும் நகரின் மீது விழுந்தது.

ஆயி பட்டணத்தையும் கைப்பற்றவேண்டும் என்று யோசுவா திட்டமிட்டார். அதுவும் இஸ்ரயேலர்களுக்குச் சொந்தமாகும் என்று கடவுள் வாக்களித்திருந்தார்.

வழக்கம் போல உளவாளிகள் இருவர் ஆயி பட்டணத்துக்குள் அனுப்பப்பட்டனர். உளவாளிகள் ஆயி நகரத்தைச் சுற்றிப் பார்த்து விட்டு யோசுவாவிடம் தாங்கள் பார்த்தவற்றைத் தெரியப்படுத்தினர்.

‘தலைவரே…. ஆயி பட்டணத்தைப் பிடிப்பது கடினமான பணி அல்ல. அதை மிக விரைவாக நாம் கைப்பற்றிவிட முடியும்’ உளவாளிகள் சொன்னார்கள்.

யோசுவா ஆனந்தமடைந்தார். இஸ்ரயேல் மக்களிடையே இருந்த வலிமையானவர்களை எல்லாம் ஒன்று திரட்டி போருக்குத் தயாரானார். மக்கள் ஆயி நகரத்தையும் பிடித்து விடும் நோக்கில் அந்த நகரத்தின் மீது போர் தொடுத்தார்கள்.

ஏமாற்றம் ! ஆயி நகர வீரர்கள் இஸ்ரயேலர்களைத் துரத்தியடித்தனர்.

இஸ்ரயேலர்களால் இதை நம்பவே முடியவில்லை. கடினமான எரிகோ நகரத்தைத் தங்களுக்கு வெற்றி இலக்காக்கிய கடவுள், ஆயி பட்டணத்தை மட்டும் ஏன் ஒப்படைக்கவில்லை என்று தங்களுக்குள்ளே பேசிக் கொண்டனர்.

யோசுவா மனம் தளர்ந்தவராக கடவுளிடம் முறையிட்டார்.

‘கடவுளே… உமது கட்டளைப்படி தானே போரிட்டோ ம். ஆனாலும் தோல்வி கிடைத்ததே…. ‘ என்று கலங்கி மன்றாடினார்.

கடவுள் யோசுவாவின் வேண்டுதலுக்குப் பதிலளித்தார். ‘ என்னுடைய கட்டளையை ஒரு இஸ்ரயேலன் மீறிவிட்டான். நான் எடுக்கக் கூடாது என்று சொல்லியும் எரிகோ நகரத்திலிருந்து அவன் பொருட்களைத் திருடி வைத்திருக்கிறான். அது தீட்டானது. அது தான் உங்கள் தோல்விக்குக் காரணம்’

கடவுள் சொன்னதைக் கேட்ட யோசுவா மிகவும் கோபமடைந்தார்.

‘மூடர்களே… இன்னும் கடவுளுக்கு எதிராய் நடக்கிறீர்களே. உங்களை எப்படித் தான் திருத்துவது. எரிகோ நகரத்திலிருந்து பொருளை கொள்ளையடித்து வைத்திருக்கும் அந்த பேராசைக்காரன் யார் ?’ என்று கூட்டத்தினரைப் பார்த்துக் கேட்டார்.

யாரும் பதில் சொல்லவில்லை.

‘அது யார் என்பதைக் கண்டுபிடித்து உடனே அவனை என்னிடம் கொண்டு வாருங்கள்’ யோசுவா மக்களிடம் சொன்னார்.

மக்கள் தங்களுக்குள்ளேயே தேடி ஆகார் என்பவன் எரிகோவின் சாபத்தீடான பொருட்களை வைத்திருப்பதைக் கண்டுபிடித்தனர். அவன் யோசுவாவின் முன்னால் கொண்டு நிறுத்தப்பட்டான்.

‘ஆகார்… ஏன் கடவுளின் கட்டளையை மீறினாய் ?’ யோசுவா கோபத்தில் கேட்டார். அவன் ஒன்றும் பேசவில்லை.

‘பார்.. உன்னால் தான் நாம் தோல்வியடைந்தோம். நம் வீரர்கள் பலர் இறந்து விட்டார்கள். இதற்கெல்லாம் காரணம் உன்னுடைய பேராசை தான். பேராசைக்காரனுடைய முடிவு அழிவு மட்டுமே’ யோசுவா சொன்னார். ஆகார் தலைகுனிந்து நின்றான்.

‘கல்லால் எறிந்து இவனைக் கொன்றுவிடுங்கள்’ யோசுவா ஆணையிட்டார்.

மக்கள் தங்கள் கைகளில் கிடைத்த கற்களை ஆகாரின் மீது வீசினர். ஆகார் இரத்தவெள்ளத்தில் மிதந்தான். பேராசை பிடித்த அவன் அந்த மண்ணிலேயே சமாதியானான்.

யோசுவா வீரர்களை மீண்டும் ஒன்று சேர்த்தார்.

‘இப்போது நான் புதிய ஒரு அணுகுமுறையை வைத்திருக்கிறேன்… கவனமாய்க் கேளுங்கள்’ யோசுவா சொல்ல மக்கள் கவனமானார்கள்.

‘முப்பதினாயிரம் வீரர்கள் நகருக்கு வெளியே சற்றுத் தொலைவில் மறைந்திருக்கவேண்டும். இந்த முப்பதாயிரம் வீரர்களும் நம்மிடமுள்ளவர்களில் சிறந்தவர்களாக இருக்கவேண்டும். மற்ற மக்கள் ஆயி நகரத்தைப் பிடிப்பதற்குப் போவது போல உள்ளே செல்ல வேண்டும். அப்போது ஆயி நகர வீரர்கள் நமக்கு எதிராய் போரிடுவார்கள். நாம் பயந்து பின் வாங்குவது போல பின்வாங்கி ஓடவேண்டும். அவர்கள் நம்மைத் துரத்திக் கொண்டே வருவார்கள். நாம் ஓடிக் கொண்டே இருக்கவேண்டும்…. இந்த நேரத்தில் நகருக்கு அருகில் ஒளிந்திருக்கும் நம் முதல்தர வீரர்கள் முப்பதினாயிரம் பேரும் நகருக்குள் நுழைந்து நகருக்குத் தீயிடவேண்டும்…’

யோசுவா சொன்ன யோசனையை மக்கள் பிரமிப்புடன் கேட்டுக் கொண்டிருந்தார்கள்.

‘இது மிகவும் சிறப்பான யோசனை. நமக்கு இதில் வெற்றி நிச்சயம்…’ மக்கள் சொன்னார்கள்.

‘நமக்கு வெற்றி நிச்சயம் என்று சொல்லாதீர்கள். கடவுள் நமக்கு வெற்றி தருவார் என்று சொல்லுங்கள்’ யோசுவா திருத்தினார்.

போருக்கான நாளும் வந்தது. யோசுவாவின் திட்டம் கனகட்சிதமாக நிறைவேறியது. முப்பதாயிரம் பேர் ஒளிந்துகொள்ள, மற்றவர்கள் நகருக்குள் நுழைந்தபோது துரத்தப்பட்டனர். உடனே அந்த முப்பதினாயிரம் பேரும் நகருக்குள் நுழைந்து நகரைத் தீயிட்டு அழித்தனர். நகர் எரியும் சத்தத்தைக் கேட்ட ஆயி நகர வீரர்கள் துரத்துவதை விட்டுவிட்டு நகரைக் காப்பாற்றுவதற்காக திரும்பி வந்தார்கள். அதுவரைக்கும் புறமுதுகிட்டு ஓடுவதாய் நடித்துக்கொண்டிருந்த இஸ்ரயேலர்கள் ஆயி வீரர்களைத் துரத்தினார்கள். இருபுறமும் இஸ்ரயேல் வீரர்களால் தாக்கப்பட்ட ஆயி நகர வீரர்கள் போரிட்டு மடிந்தார்கள்.

அவ்வாறு ஆயி நகரமும் இஸ்ரயேலர்களின் வசமாயிற்று

எரிகோவையும், ஆயி நகரத்தையும் இஸ்ரயேலர்கள் கைப்பற்றியதை அறிந்த கிபியோனியர்கள் தங்கள் உயிரைக் காப்பாற்றிக் கொள்வதற்காக இஸ்ரயேலர்களிடம் வந்து சமாதானம் செய்து கொண்டனர். எமோரியர்களின் அரசர்கள் ஐந்து பேர் இதைப்பற்றிக் கேள்விப்பட்டனர். கிபியோன் மிகவும் செல்வச் செழிப்பான ஊர். எனவே அதை இஸ்ரயேலர்களிடம் கொடுக்காமல் கைப்பற்றவேண்டும் என்று அந்த ஐந்து அரசர்களும் முடிவெடுத்தார்கள்.

அவர்கள் ஒரு மிகப் பெரிய படையைத் திரட்டிக் கொண்டு போய் கிபியோன் நகரை முற்றுகையிடத் தீர்மானித்தார்கள். செய்தி கிபியோனியர்களின் காதுக்குப் போயிற்று. கிபியோன் மன்னன் யோசுவாவிடம் ஓடிவந்தான்.

‘இஸ்ரயேல் தலைவரே… நீர் தான் எங்களுக்கு உதவ வேண்டும்’

‘என்ன நிகழ்ந்ததென்று சொல்லுங்கள். பதட்டப்படாதீர்கள்’ யோசுவா சொன்னார்.

‘ஐந்து மன்னர்கள் இந்த நாட்டின் மீது படையெடுத்து வருகிறார்கள். நீங்கள் தான் எனக்கு உதவவேண்டும்’ மன்னன் கேட்டான்.

யோசுவா உடனே தன்னுடைய வீரர்களை அழைத்தார்.

‘எல்லோரும் போருக்குத் தயாராகுங்கள். அவர்கள் நம்மைத் தாக்கும் முன் நாம் அவர்களைத் தாக்க வேண்டும். எனவே அவர்கள் தங்கியிருக்கும் கூடாரத்துக்கே சென்று அவர்களைத் தாக்குவோம்’ என்றார்.

பெரிய படை ஒன்று புறப்பட்டு அந்த ஐந்து அரசர்களும் பரிவாரங்களோடு தங்கியிருந்த பகுதிக்குச் சென்றது. அவர்கள் அனைவரும் இரவில் ஓய்வெடுத்துக்க் கொண்டிருக்கையில் இஸ்ரயேலர்கள் தாக்கினார்கள்.

திடீர்த்தாக்குதலை சற்றும் எதிர்பார்க்காத எதிரி அரசர்களின் படைவீரர்கள் நிலைகுலைந்தார்கள்

யோசுவா வானத்தை அண்ணாந்து பார்த்து ‘ சூரிய சந்திரர்களே நீங்கள் இந்த போர் முடியும் மட்டும் வானத்திலேயே இருக்கவேண்டும். ‘ என்று கடவுளின் பெயரால் கட்டளையிட்டார். என்ன ஆச்சரியம் இரண்டு நாட்களாக சூரியன் மறையவேயில்லை.

இதைக்கண்ட எதிரி மன்னர்கள் பயந்து நடுங்கி கிடைத்த திசைகளில் தப்பியோடினார்கள்.

‘கடவுளே எதிரிகளை ஒழிக்க எங்களுக்கு உதவும்’ யோசுவா வேண்டினார். உடனே வானத்திலிருந்து கல்மழை எதிரிகளின் மேல் பொழிந்தது. எதிரிகள் எல்லோரும் கல்மழைக்குப் பலியானார்கள். ஆச்சரியப்படும் விதமாக இஸ்ரயேலர்களை கல்மழை ஒன்றும் செய்யவில்லை.

இவ்வாறு கடவுள் எமோரியருக்கு எதிரான போரிலும் இஸ்ரயேலருக்கே வெற்றியளித்தார்.

பிடித்திருந்தால்…. வாக்களியுங்கள்… நன்றி !

சிறுகதை : அண்டி ஆபீஸ்

c1சுமதிக்கு உடல் முழுதும் மண் புழுக்கள் ஊர்ந்து செல்வது போலிருந்தது. இப்படி ஒரு அவமானம் தனக்கு நேருமென அவள் கனவிலும் நினைத்திருக்கவில்லை. தனது முகத்தைக் கண்ணாடியில் பார்க்கவே கூசியது அவளுக்கு.

குடிசை போன்ற தனது வீட்டின் உள் அறையில் அமர்ந்து முகத்தை முழங்காலில் புதைத்து அழுது கொண்டிருந்தாள். உலகமே இருட்டானதுபோல் இருந்தது அவளுக்கு. நிமிர்ந்து பார்த்தாள்.

கூரை தனது சக்தியையும் மீறி உழைத்ததன் அடையாளமாக நைந்து தொங்கிக் கொண்டிருந்தது. ஒரு பெரிய காற்றோ, ஒரு சிறிய மழையோ அழித்து விடக் கூடிய நிலையில் பரிதாபமாய் பல்லிளித்தது அது.

மொத்தமே ஒரு வராண்டாவும், இரண்டு அறைகளும் கொண்ட குடிசை அது. இன்னும் கலாச்சாரம் இற்றுப் போகவில்லை என்பதை பறைசாற்றும் விதமாக ஒரு திண்ணை. அதுவும் சாணம் மெழுகப்பட்டிருந்த திண்ணை. திண்ணையை ஒட்டியிருந்த சுவற்றில் பலகைகள் இல்லாத ஒரு சன்னல். வறுமையின் நிலையை உடைந்து போன துணுக்குகளிலும் வெளிப்படுத்திக் கொண்டிருந்தது அது.

தரை சாணத்தினால் மெழுகப்பட்டிருந்தது. குண்டும் குழியுமாக கிடந்தாலும் ஒரு அதீத சுத்தம் அந்த வராண்டாவில் இருந்தது. வராண்டாவிலிருந்து வீட்டுக்கு வெளியே இறங்கினால் படியாகப் ஒரு கருங்கல். அதைத் தாண்டி வலது புறம் இருந்த தென்னை மரத்தில் கட்டப்பட்டிருந்த கருப்பு நிற ஆடு மட்டும் தான் அவர்களுடைய ஒரே சொத்து.

வீட்டின் இடது புறமும் வலது புறமும் மூன்றடியோ நான்கடியோ இடம் உண்டு. பின் பக்கம் பள்ளத் தாக்கு, முன்பக்கம் மண் சாலை இரண்டுக்கும் இடையில் கிடக்கும் நிலம் இது. பொறம்போக்கு நிலத்தில் வீடு கட்டியிருப்பதனால் எப்போது இடிக்கப்பட்டு நிராயுதபாணியாய் நிற்க வேண்டிவருமோ என பயத்துடனே வாழ வேண்டிய கட்டாயம்.

அம்மா இன்னும் வரவில்லை. ஏமானின் வயலில் களை பிடுங்க போயிருப்பார்கள். அவர்களுக்குத் தெரிந்தால் எப்படி இருக்கும் ? மகளுக்கு நேர்ந்திருக்கும் இந்த அவமானத்தை அவளால் தாங்கிக் கொள்ள முடியுமா ? பொத்திப் பொத்தி சிறகின் கீழே இரண்டு பெண்களையும், ஒரு பையனையும் வளர்ப்பவர்கள் அவர்கள்.

“நமக்கு எதுக்கு மோளே சொத்து ? நம்மளுக்கு கடவுள் உண்டு, எனக்கு நீங்க உண்டு, உங்களுக்கு நான் உண்டு. வேற என்ன வேணும் ? ஏதெங்கிலும் காச்சி பறக்கி குடிச்சோண்டு சந்தோசமா இருக்கணும்” வறுமையின் உக்கிரம் உலுக்கினாலும் தாய் இதைத் தான் அடிக்கடி சொல்வாள்.

குழந்தைகளை மிகப்பெரிய சொத்தாக பாவிக்கும் ஒரு அதீத பாசமுள்ள தாய் அவள். சுமதிக்குத் தெரிந்து அம்மா அழுததில்லை. பட்டினியாய் கிடந்ததுண்டு, பக்கத்து வீடுகளில் கடன் கேட்கப் போய் அவமானப் பட்டதுண்டு, கிழிந்த துணியை மட்டுமே உடுத்தி நடந்ததுண்டு. ஆனால் அழுததில்லை.

பிள்ளைகள் யாரும் சுமதியின் தாய் கனகம் அழுததைப் பார்த்ததில்லை என்பது தான் உண்மை. இருப்பதைப் பிள்ளைகளுக்குக் உண்ணக் கொடுத்துவிட்டு. எல்லோரும் அயர்ந்து தூங்கியபின் விடிய விடிய விழித்திருந்து அவள் அழுத தினங்களே அனேகம்.

முந்திரி ஆலையில் மேஸ்திரி பணி செய்து கொண்டிருந்தவனுடைய வலையில் விழுந்து, அவனை நம்பி வாழ்க்கைப் பட்டதும். அந்த வாழ்க்கை பட்டுப் போனதும் அவளுடைய நினைவுகளின் அழியாமல் கனன்று கொண்டிருப்பதை அவளுடைய அழுகை அவ்வப்போது அறிவிக்கும்.

கனகத்தின் இளமைக் காலத்தில் சந்தையில் கனகத்துக்காகவே துணி வாங்கி, வளையல் வாங்கி, வாட்ச் வாங்கி தனிக்கவனம் எடுப்பதாய் பாவித்து அவளை வசீகரித்தவன் தங்கன். தன்னை ஒரு ஆண் நன்றாகக் கவனித்துக் கொள்கிறானே, இவனே கணவனாய் அமைந்து காலம் முழுதும் குடும்பத்தை இப்படியே கவனித்துக் கொண்டால் எத்தனை நன்றாய் இருக்கும் என எல்லா பெண்களையும் போலவே கனகமும் நினைத்தாள். திருமணம் நடந்தது. திருமணத்துக்குப் பின்பு ஆரம்பித்த வாழ்க்கையும் துவக்க வருடங்களில் அழகாய் தான் இருந்தது. ஆனால் நீடிக்கவில்லை.

அவனுடைய தேவை வனப்பான அவளது உடல் என்பது அவளுக்கு விரைவிலேயே புரிந்து போய் விட்டது. பேசவும், கவனிக்கவும், சோகத்தைப் பகிரவும் துணையாய் வருவான் என நினைத்தவன் சுமதி பிறந்தபின் நிறம் மாறித் தான் போனான். ஆலையில் பணி செய்யும் பெண்களிடம் சில்மிஷம் என்றும், வேறோரு பெண்ணை வைத்திருப்பதாகவும் வதந்திகள் வரும்போதெல்லாம் கனகம் அடுப்படியில் நின்று அழுவாள். பெருங்காற்றில் சிதறடிக்கப்படும் நாய் குடை போல சிதறுவாள்.

மூன்றாவது பையன் பிறந்த கையோடு தலை முழுகிப் போனவன் தான். தெக்கேக்கரை வாழைத் தோப்புக்கு அருகே ஒரு குடிசை கட்டி பொன்னம்மா என்பவளோடு வாழ்க்கை நடத்துவதாய் பேசிக் கொண்டார்கள். இந்தப் பக்கம் தலை வைத்துக் கூட படுப்பதில்லை அவன்.

கனகம் உறுதியான மனசுக்காரி. எத்தனை அழுத்தமான சோகமான சூழல் எனினும் அதை பிள்ளைகளிடம் காட்டாமல் ஆனந்தமாய் இருப்பதாய் பாவிப்பாள். பொருளாதாரமா எல்லாம் ? ஒரு பிள்ளையின் சிரிப்பை ஒரு கோடி ரூபாய் தருமா என்பாள்.

பிள்ளைகளின் முன்னால் கனகம் அழுததில்லை என்றாலும், ஏறக்குறைய அழுகையின் விளிம்புக்கு அடிக்கடி செல்வதுண்டு. ஒன்பதாம் வகுப்பு வரை படிக்க வைத்து நன்றாகப் படித்துக் கொண்டிருந்த சுமதியை மேற்கொண்டு படிக்க வைக்க முடியாமல் படிப்பை நிறுத்த வேண்டிய நிர்ப்பந்தம் வந்த போது கனகம் கண்ணீர் விட்டாள். மகளின் முன் ஒரு குழந்தையாய் அவள் அழுதாள்.

“பத்தாங்கிளாஸ் படிக்கணுன்னா மருதங்கோடு போணும் மோளே. யூனிபாஃம் வேணும், புக் வேணும், பஸ்ஸுக்கு காசு வேணும்… அதெல்லாம் எப்படி மக்கா ? “ கனகம் கண்ணீர் விட்டதை சுமதி அன்று தான் பார்த்தாள்.

“வேண்டாம்மா… நான் பள்ளிக்கு போவல்ல… அண்டி ஆபீஸ் போறேன்” சுமதி சொன்னாள். அவளுடைய கண்களில் கல்வி கிடைக்காமல் போகிறதே எனும் ஆதங்கம் ஆழமரமாய் கிளர்ந்திருந்தது.

“அண்டி ஆபீஸா … அங்கேயெல்லாம் போவண்டாம். நான் பாக்கட்டு. ஏதெங்கிலும் வழி உண்டெங்கி உன்னை படிக்க வெப்பேன்” கனகம் சொன்னாள்.

அண்டி ஆஃபீஸ் என்பது முந்திரி ஆலைக்கு அந்தப் பகுதி மக்கள் வைத்திருக்கும் பெயர். ஏழைப் பெண்களின் உழைப்பை ஒட்டு மொத்த குத்தகைக்கு எடுக்கும் இடம் என்று சொல்லலாம். பெரும்பாலும் மலையாள முதலாளிகளால் நடத்தப்படும் இந்த முந்திரி ஆலைகள் உழைப்பாளிகளை ஏளனப் பொருளாகவே பார்க்கிறது என்பதை கிராம மக்கள் நன்கு அறிவார்கள். எனினும் பிழைப்புக்கு வழியற்ற நிலையில் ஏதோ ஒரு கொழு கொம்பில் எட்டிப் பிடிக்கவேண்டிய கட்டாயத்தில் அவர்கள் இருப்பதால் எல்லாவற்றையும் சகித்துக் கொண்டனர்.c2

உழைப்புக்கேற்ற ஊதியம் என்றெல்லாம் ஒன்றும் கிடையாது. பொதுவாக வாரம் ஐம்பது ரூபாய் முதல் முன்னூறு ரூபாய்கள் வரை கிடைக்கும். பாதியிலேயே படிப்பை விட்ட பெண்களுக்கும், குடிகாரக் கணவனால் பாதிக்கப்பட்ட பெண்களுக்கும், வாய்ப்பு தருவது போல உழைப்பைச் சுரண்டுவது தான் பெரும்பாலும் இந்த முந்திரி ஆலைகளின் ஒரே நோக்கம்.

கேரளாவில் இப்படிப்பட்ட சுரண்டல்கள் நடந்தால் உடனே சிவப்புக் கொடிகளை ஆலைகளின் முன்னே நட்டு ஊர் மக்கள் போராட்டங்களில் இறங்கிவிடுவார்கள் என்பதால் கேட்பாரற்ற தமிழகத்தின் குமரிக் கரையில் கடை விரித்திருப்பவர்கள் தான் இந்த முந்திரி ஆலை முதலாளிகள். தமிழ் பெண்களின் உழைப்பை மலையாளக் கரைக்குக் கடத்தும் முதலாளிகள் என்றும் சொல்லலாம்.

அதிலும் குறிப்பாக மலையாளக் கரையை ஒட்டிய குமரி எல்லைகளில் வரிசையாக ஆலைகள் வைத்து ஏழைகளை ஏறக்குறைய நிரந்தர அடிமைகளாகவே ஆக்கி வைத்திருக்கின்றனர் இவர்கள்.

பண விஷயம் என்றில்லை. தொன்னூறு விழுக்காடும் பெண்களே இருக்கும் இந்த ஆலைகளில் நடக்கும் கலாச்சார அத்துமீறல்களும், பாலியல் தொந்தரவுகளும் வெளியே தெரிய வருவதில்லை. பல்லைக் கடித்துக் கொண்டு, சகித்துக் கொண்டு தான், அனைத்தையும் தாங்கிக் கொள்ளும் எருமைத் தோலோடு வாழவேண்டும் என்னும் நிலமை தான் இங்கே வேலை செய்யும் தமிழகப் பெண்களுக்கு.

இது தான் சுமதி முந்திரி ஆலைக்குச் செல்வதாகச் சொன்னபோது கனகம் சட்டென மறுக்கக் காரணம். அவளுக்கும் கசப்பான அனுபவங்கள் முந்திரி ஆலையில் தானே ஏற்பட்டன. தங்கனை தனக்கு அறிமுகம் செய்து வைத்த முந்திரி ஆலை அல்லவா அது ! அதுவே பிற்காலத்தில் அவளுக்கு முந்திரி ஆலை மீது வெறுப்பு ஏற்படவும் காரணமாயிற்று.

வயலில் களை எடுப்பதும், நாற்று நடுவதும் என கனகத்தின் வாழ்க்கை திசை மாறிப் போனதற்கும் அவனே காரணம். களை எடுக்குமிடமும் ஒன்றும் பரிசுத்தமானதில்லை தான். வயலில் குனிந்து குனிந்தே வாழ்க்கையைப் போல முதுகும் மிகப்பெரிய கேள்விக்குறியாய் மாறிப் போகும்.

ஏமான் – என்றழைக்கும் முதலாளிகளின் வயலில் முதுகொடிய வேலை செய்தால் கிடைப்பது மதிய கஞ்சியும், இருபத்தெட்டு ரூபாயும். அதுவும் சமீப காலமாகத்தான் இருபத்தெட்டு ரூபாய். முன்பெல்லாம் ஆறு ரூபாய், எட்டு ரூபாய் என்று தான் சம்பளமே.

கஞ்சிக்காக ஏமானுடைய வீட்டுக்குப் போக வேண்டும். ஆனால் வீட்டுக்குள் நுழையக் கூடாது. வீட்டுக் கொல்லையில் வரிசையாய் அமர்ந்து தரையில் ஒரு பள்ளம் தோண்டவேண்டும். அந்தப் பள்ளத்தின் மேல் கையோடு கொண்டு வந்திருக்கும் வாழை இலையை வைக்க வேண்டும். அந்த வாழையிலை மீது கஞ்சி ஊற்றுவார்கள். பள்ளத்தில் சற்றே அமுங்கி சிறு பாத்திரம் போல இலை மாறிவிடும். நன்றாகப் பழுத்த பலா இலை ஒன்றை எடுத்து, எடுத்து வாகாய் வளைத்து ஈக்கில் ஒன்றைச் சொருகிமுடித்தால் கரண்டி ரெடி.

பனை ஓலையை பாத்திரம் போல வளைத்துக் கட்டி அதில் கஞ்சி ஊற்றிக் கொடுக்கும் ஏமான்களும் உண்டு. அதை கோட்டு பாளை என்று அழைப்பார்கள். ஏமான்களின் வீட்டுப் பாத்திரம் எதையும் உழைப்பாளிகள் தொட அனுமதி இல்லை. உழைப்பாளிகளின் வியர்வையோ, நிழலோ, சுவடோ, சுவாசமோ எதுவுமே ஏமான்களின் வீட்டுப்படியைக் கூட தீண்டக் கூடாது என்பதில் ஏமான்களும், முதலாளிகளும் எல்லாருமே ஒன்றாகவே இருந்தார்கள்.

பெண்கள் மேலாடையே போடக் கூடாது என்று இருந்த இடமல்லவா குமரி மாவட்டம். எத்தனை பெரிய போராட்டத்துக்குப் பின் அந்த அவமானங்கள் துடைக்கப்பட்டிருக்கின்றன. அந்த அவமானத்தின் தலைமுறையான தமிழ் பெண்களுக்கு இன்னும் மிச்சமிருக்கும் தாழ்வு மனப்பான்மை அவர்களுடைய தலைமுறை மரபணுக்களிலிருந்து வந்திருக்கக் கூடும். அப்படியே, முதலாளிகளின் கர்வமும் முந்தைய தலைமுறையினரிடமிருந்து வந்த மரபணுவின் வேலையாய் தான் இருக்க வேண்டும்.

கனகம் ஒரு பிடிவாதத்துக்காய் மகளை முந்திரி ஆலைக்கு அனுப்ப மாட்டேன் என்று சொன்னாலும் அதிலிருக்கும் நடைமுறை சாத்தியமின்மை அவளுக்குள் உறுத்திக் கொண்டே இருந்தது. மூத்த மகள். அவள் மட்டுமாவது படிக்க வேண்டும் என ஆசைப்பட்டு தான் அவளை படிக்க வைத்துக் கொண்டிருந்தாள் கனகம். ஊரில் இருந்த பள்ளிக் கூடத்தில் ஒன்பதாம் வகுப்பு வரையே இருந்தது. அதனால் அதுவரை சுமதியைப் படிக்க வைப்பதில் வெற்றி கண்டிருந்தாள் கனகம்.

பத்தாம் வகுப்பு பெரிய படிப்பு. அதற்கு ஏதேதோ அரசு அங்கீகாரங்கள் வேண்டும் என்றெல்லாம் காரணம் காட்டி கிராமத்து பள்ளியில் பத்தாம் வகுப்பே இல்லாமல் போயிருந்தது. படிக்க வேண்டுமெனில் பக்கத்து கிராமத்துக்குச் செல்ல வேண்டும். அதற்குச் செலவாகும். அந்தச் செலவை எப்படித் தாங்குவது ? வயிறு பசித்துக் கதறும் போது அதை அடக்கவே திராணியற்றுக் கிடக்கும் போது மகளை எப்படிப் படிக்க வைப்பது ? கனகத்தின் மனதுக்குள் மிகப்பெரிய போராட்டமே நடந்து கொண்டிருந்தது.

வழக்கம் போலவே, வயிறு வென்று, வாழ்க்கை தோற்றது.

சுமதி முந்திரி ஆலைக்குச் செல்லத் துவங்கினாள்.

தொன்னூறு விழுக்காடு பெண்களால் நிரம்பியவையே முந்திரி ஆலைகள். முதலில் வறுப்பு எனப்படும் முந்திரிகளை வறுக்கும் இடம். இந்த இடத்தில் தான் தோட்டங்களிலிருந்து பெறப்படும் முழு முந்திரிகளை சரியான பக்குவத்தில் வறுப்பார்கள். சற்று உடல் உழைப்பு தேவைப்படும் வேலை இது. எனவே இந்த வேலைக்கு ஓரிரு ஆண்கள் மட்டுமே நிற்பார்கள்.

c3வறுப்புக்குப் பின் முந்திரிகள் “கல்லடி” எனும் பிரிவுக்கு கொண்டு வரப்படும். இங்கே முழுக்க முழுக்க பெண்கள் வரிசையாக அமர்ந்து முந்திரிகளை கல்லில் வைத்து ஒவ்வொன்றாய்த் தல்லி உடைப்பார்கள். உடைத்து உள்ளே இருக்கும் முந்திரிப் பருப்பை தனியே எடுத்து வைக்க வேண்டும். இதுவே அவர்களுடைய பணி.

முந்திரியில் இருக்கும் அமிலம் கைகளிலும், தரையிலும் படாமல் இருப்பதற்காக வெள்ளை மண்ணைக் கொண்டு முந்திரியை புரட்டுவார்கள். கைகளில் இந்த அமிலம் படாமல் இருக்க எண்ணையும், சுண்ணாம்பு பொடியையும் கைகளில் தேய்ப்பார்கள்.

இதையெல்லாம் தாண்டியும் இந்தப் பெண்களின் கைகள் முந்திரியிலிருந்து வரும் அமிலம் பட்டுப் பட்டு தோலுரிந்து, கறுத்து, பார்க்கவே பரிதாபமாக, ஒரு தொழுநோயாளியின் கையைப் போல துயரத்தின் சின்னமாய் இருக்கும். ஒரு பெண் அண்டி ஆபீஸ் போகிறாளா என்பதை அவளுடைய கையை வைத்துத் தான் கண்டு கொள்வார்கள். இந்தப் பெண்களின் கைகள் சொல்லும் துயரக் கதைகளில் இரத்தமும், வலியும் கசிந்து கொண்டே இருக்கும்.

ஒரு கிலோ முந்திரியைத் தல்லி உடைத்துக் கொடுத்தால் ஆறு ரூபாய் ஐம்பது காசுகள் கிடைக்கும். திறமைக்கும், கைப் பழக்கத்துக்கும், லாவகத்துக்கும், வேகத்துக்கும் தல்லும் அளவு வேறுபடும். இரண்டு கிலோ முதல் ஏழெட்டு கிலோ வரை தல்லுவார்கள். முதுகு வலிக்க கவனம் சிதறாமல் தொடர்ந்து உடைத்துக் கொண்டே இருக்க வேண்டும். அது தான் இவர்களுடைய ஒரே பணி.

பணி செய்யும் பெண்களைக் கண்காணிக்க எல்லா பிரிவுகளிலும் ஒரு ஆண் மேஸ்திரி இருப்பான். தல்லு பிரிவிலுள்ள ஆணை ‘தல்லு மேஸ்திரி’ என்பார்கள். மேஸ்திரி என்பது அவர்களைப் பொறுத்த வரை பெரிய பணி. மேற்பார்வையாளர் அவர் தான். மேஸ்திரிகள் பெரும்பாலும் கேரள இளைஞர்களாக இருப்பார்கள். அவர்கள் வேலை செய்யும் பெண்களை இளக்காரமாய் பார்த்தே பழகிப் போனவர்கள், அமர்ந்திருக்கும் பெண்களை நோட்டம் விடுவதே அவர்களுடைய முக்கியமான வேலை.

பெண்கள் பக்கத்தில் இருக்கும் பெண்களிடம் ஓரிரு வார்த்தை பேசிவிட்டாலோ, சற்று ஓய்வாய் இருந்தாலோ உடனே திட்டு விழும், அதுவும் அசிங்கமாக. யாரேனும் ஆசைப்பட்டு ஒரு முந்திரிப்பருப்பை வாயில் போட்டுவிட்டால் அவ்வளவு தான் வசவும், திட்டும், அவமானவும், வெளியேற்றமும் நடக்கும். தல்லி உடைக்கும் போது முந்திரிப் பருப்பு உடைந்து விடக் கூடாது, சிதைந்து விடக் கூடாது, அப்படி தவறுகள் நடக்கும் போதெல்லாம் திட்டு சரமாரியாய் விழுந்து கொண்டே இருக்கும். எனவே மேஸ்திரி என்றாலே பெண்கள் பயந்து நடுங்கி அமைதியாய் அமர்ந்திருப்பார்கள்.

இந்த மேஸ்திரிகளின் பார்வை பெரும்பாலும் பெண்களின் மேனியை வருடி அவர்களுக்கு அவஸ்தையைக் கொடுத்துக் கொண்டே இருக்கும். அதுவும் வனப்பான ஒரு பெண் வந்துவிட்டால் அவ்வளவு தான். இரட்டை அர்த்த வசனங்களும், அங்கங்களை நோட்டம் விடுதலும் என அவர்களுடைய பொழுது கழியும்.c4

இங்கிருந்து சேகரிக்கப்படும் முந்திரிப் பருப்பை மீண்டும் ஒருமுறை வறுப்பார்கள். அதை போர்மை என்பார்கள். இந்த வறுப்பு எதற்கென்றால் முந்திரிப் பருப்பின் மீது இருக்கும் மெல்லிய தோல் எளிதாக கழன்று வருவதற்காக !

அந்த மெல்லிய தோலை அகற்றும் பிரிவை பீலிங் என்பார்கள். இங்கே நல்ல உடையாத பருப்பு, உடைந்தது என்றெல்லாம் தரம் பிரித்தலும் நடக்கும்.

அதன் பின் பாசிங் எனப்படும் பிரிவுக்குச் செல்லும் இந்த முந்திரிகள். அங்கே கடைசி கட்ட தரம் பிரித்தல் நடைபெறும். முந்திரியின் வெளித் தோலை தல்லும் இடத்திலிருந்து, பீலிங், பாசிங் போன்ற இடங்களுக்கு முன்னேறுதல் வேலை செய்யும் பெண்களைப் பொறுத்த வரை ஒரு பதவி உயர்வு. ஏனெனில் சில ரூபாய்கள் அதிகமாய் சம்பாதிக்க இந்த மாற்றம் உதவும். அங்கெல்லாம் மேஸ்திரிகளின் “சிறப்புக் கவனத்தைப்” பெற்ற பெண்களே இடம் பெறுவார்கள்.

அந்தப் பிரிவுகளெல்லாம் கல்லடி பிரிவை விட்டு தனியே மறைவாகவே இருக்கும். அங்கே மேஸ்திரிகள் நடந்து கொள்வது வெளியே தெரிய வராது. தல்லு பிரிவில் உள்ள பெண்களில் நம்பிக்கைக்குரியவர்களும், நீண்ட நாள் பணி புரிபவர்களும், அல்லது நல்ல வனப்பான – மேஸ்திரிகளின் காமப் பார்வையை தீப்பிடிக்க வைப்பவர்களும் இந்த பிரிவுகளுக்குச் செல்வார்கள்.

இதைத் தவிர எல்லா வேலைகளும் முடிந்தபின் முந்திரிகளை எடை போடுவது, ஆலையை கூட்டிப் பெருக்கி சுத்தம் செய்வது போன்ற வேலைகள் செய்யும் ஒரு சில பெண்கள் இருப்பார்கள் அவர்களை மெக்காடுகள் என்பார்கள். அவர்களுக்கு ஒரு நாள் பதினைந்து ரூபாய் அதிகம் கிடைக்கும். எனவே அந்த சில மணி நேர வேலைக்காக பலரும் முனைவார்கள்.

சுமதி, கடந்த மாதம் வரை ஒரு சிட்டுக் குருவியாய் பள்ளிக்கூடத்திற்கு பறந்து திரிந்தவள். இப்போது முந்திரி ஆலைக்கு வரவேண்டிய கட்டாயம். அவளுடைய தோழி லீலா தான் அவளை முந்திரி ஆலைக்குக் கூட்டிக் கொண்டு வந்து மேஸ்திரியிடம் அறிமுகப் படுத்தி வைத்தாள்.

மேஸ்திரிக்கு சுமதியைப் பார்த்ததும் பிடித்துப் போய்விட்டது. வனப்பான தேகம், பள்ளி மாணவியாகவே வளர்ந்ததால் தெளிவான, அனுபவமற்ற , கள்ளம் கபடமற்ற கண்கள். இவளை கவனித்துக் கொள்ள வேண்டும் என்று மேஸ்திரி உள்ளுக்குள் கருதிக் கொண்டான்.

சுமதி கல்லடி பிரிவுக்குள் தள்ளப்பட்டாள். நாட்கள் நகர்ந்தன. சுமதி தனது சுவாரஸ்யமான வாழ்க்கையை முந்திரி ஆலைக்குள் இழக்கத் துவங்கினாள். காலை முதல் இரவு வரை அமர்ந்து முந்திரி தல்லித் தல்லி அவளுடைய விரல்களெல்லாம் தோலுரிந்து பரிதாபமாய் இருந்தன.

கையில் பூசிக்கொள்ள அவளுக்கு வெள்ளை நிற மண்ணைக் கொடுத்தார்கள். அதை அவ்வப்போது கைகளில் பூசிக்கொண்டு வேலை செய்தாள் அவள். அடிக்கடி அவளுடைய கண்களில் கண்ணீர் வழியும். பள்ளிக்கூடத்தில் கணக்குப் பாடம் படிப்பதாகவும், வீட்டுப் பாடம் செய்வதாகவும், முதல் மாணவியாக வந்ததை வயல் வரப்பினூடே ஓடிச் சென்று அம்மாவிடம் காட்டுவதாகவும் பழைய நினைவுகள் வந்து அலைக்கழிக்கும்.

“என்ன சுமதி… அனுபவம் இல்ல அல்லே… ஸ்பீடு கொறவாணு… ஞான் டிரெயினிங் எடுக்கணோ ? “ பாலு மேஸ்திரியின் இரட்டை அர்த்த வசனங்கள் சுமதியின் காதுகளுக்குள் ஈயமாய் பாய்ந்தன. திடுக்கிட்டு நிமிர்ந்தாள்.

முந்திரிகளை வகை பிரிக்கும் பகுதியிலுள்ள மேஸ்திரி அவன், பால கிருஷ்ணன். பாலு மேஸ்திரி என்று தான் அவனை அழைப்பார்கள். அவனுக்கு சுமதியைப் பார்த்ததிலிருந்தே உள்ளுக்குள் ஒரு வெறி. சுமதி எதுவும் பேசவில்லை. கண்கள் ஓரம் எட்டிப் பார்த்த கண்ணீரை மறைத்து விட்டு குனிந்து தனது வேலையைத் தொடர்ந்தாள்.

“சுமதி.. நல்ல குட்டியாணு. சுமதிக்கு எந்தெங்கிலும் ஆவஸ்யம் உண்டெங்கில் சோதிக்கணே..” பாலு மேஸ்திரி குறும்புப் பார்வையுடன் சுமதியிடம் சொன்னான். கூடியிருந்த பெண்களில் சிலர் நமுட்டுச் சிரிப்புடனும், சிலர் கவலையுடனும் சுமதியைப் பார்த்தார்கள். அவர்களுக்குத் தெரியும் மேஸ்திரிகளின் பேச்சும் அதன் உள் அர்த்தமும்.

சுமதி அவமானமாய் உணர்ந்தாள். ஆனாலும் எதுவும் பேசவில்லை. அவளுடைய மனதுக்குள் எப்போதுமே அம்மா வந்து போவாள். அதன்பின் தங்கை, பின் தம்பி.. வரிசையாய் வந்து போவார்கள். தம்பியையாவது படிக்க வைக்க வேண்டும். அவன் படித்து பெரிய ஆள் ஆனபின் சினிமா கதா நாயகன் போல வந்து இந்த மேஸ்திரியைப் புரட்டி எடுக்க வேண்டும். உள்ளுக்குள் சுமதிக்கு எண்ணங்கள் ஓடிக் கொண்டே இருக்கும்.

நாட்கள் ஓடின. ஒருநாள் சுமதியை தல்லு பிரிவிலிருந்து முந்திரிகளை வகை பிரிக்கும் பிரிவுக்கு மாற்றினார்கள். சுமதி அதிர்ந்தாள். இந்த மாற்றம் அவளுக்குப் பிடிக்கவில்லை. இது பாலு மேஸ்திரியின் வேலை தான் என்பது சுமதிக்கும், கூடியிருந்த பெண்களுக்குப் புரிந்தது. அவன் இவளை வளைப்பதற்காகத் தான் அங்கே இழுக்கிறான் என பெண்கள் கிசு கிசுத்தார்கள்.

சுமதிக்கு என்ன செய்வதென்றே தெரியவில்லை. பேசாமல் வேலையை விட்டு விடலாமா ? அப்படி விட்டு விட்டால் குடும்பம் மீண்டும் தவிக்குமா ? அவளுடைய மனதுக்குள் பாறையாய் சோகம் வந்தமர்ந்தது. வேறு வழியில்லை, தரும் வேலையைச் செய்து தான் ஆகவேண்டும்.

இன்னும் வாரக் கடைசி ஆகவில்லை. இந்த வாரம் வேலை அனுபவம் மோசமாய் இருந்தால் வாரக் கடைசியில் பணத்தை வாங்கிவிட்டு சென்றுவிட வேண்டியது தான். வேறு ஏதேனும் வேலை தேடலாம். டவுணில் சென்று துணிக்கடைகளிலோ எங்கேனும் ஒரு வேலை கிடைக்குமா என பார்க்கலாம். சுமதி மனதுக்குள் நினைத்தாள்.

முதல் நாள் சுமதிக்கு நன்றாகவே சென்றது. பாலு மேஸ்திரி வளைய வளைய வந்தாலும் ஏதும் தொந்தரவு தரவில்லை. அடிக்கடி ஓரக் கண்ணால் பார்ப்பதும். அருகில் நெருங்கி வந்து சில்மிஷப் பார்வை ஒன்றை வீசுவதும் என அலைந்து கொண்டிருந்தான்.

மறு நாள் அவனுடைய சுய ரூபம் தெரிய ஆரம்பித்தது. தான் உண்டு தன் வேலை உண்டு என்றிருந்த சுமதியிடம் வந்து பாலு குழைந்தான். அங்கே சுமதியைத் தவிர இரண்டு பெண்களும் இருந்தார்கள். அவர்கள் பல ஆண்டுகளாக அங்கே வேலை பார்ப்பவர்கள்.

“எந்தா சுமதி… ஒந்நும் சம்சாரிக்காறில்லே … ?” பாலு கேட்டான். சுமதி பதில் பேசவில்லை.

“சுமதி நல்ல குட்டியாயிட்டு இருந்நால் ஞான் நின்னே வலிய ஆளாக்கும்… “ பாலு தொடர்ந்தான். அருகில் இருந்த இரண்டு பெண்களுக்கும் பாலுவின் பேச்சு புரிந்து போயிற்று எதிர்த்துப் பேச முடியாத நிலையில் அவர்கள் ஏதும் கேட்காதது போல அமைதியாய் இருந்தார்கள்.

“ஒரு திவசம் எனிக்கு நல்ல ஊணு தரணே… “ பாலு சொல்லிக் கொண்டே சுமதியின் அருகே வந்தமர்ந்து அவளுடைய கண்களை உற்றுப் பார்த்தான்.

ஒரு நாள் நல்ல சாப்பாடு போடு எனும் அர்த்தம் என்னவென்பதை சுமதியும் விளங்கிக் கொண்டாள். சட்டென அவளுக்குள் அமுங்கியிருந்த கோபம் வெளிப்பட்டது.

“போடா மயிரே…. “ சுமதியின் கோபம் வார்த்தையாய் தெறித்தது. பாலு சட்டென திடுக்கிட்டுப் பின்வாங்கினான். அவளுடைய கோபத்தைக் கண்ட அருகில் இருந்த பெண்களும் திடுக்கிட்டனர். உள்ளுக்குள் அவர்களுக்கு மகிழ்ச்சியாய் இருந்தாலும் என்ன நடக்குமோ என பயந்தனர்.

பாலு அவமானமாய் உணர்ந்தான். இரண்டு பெண்களுக்கு முன்னால் வைத்து தன்னை இப்படிப் பேசி விட்டாளே என கூனிக் குறுகினான். ஆனால் எதையும் வெளிக்காட்டவில்லை.

“செரி.. செரி.. ஞான் போகாம். நீ ஜோலி செய்…” சொல்லி விட்டு வெளியே போனான் பாலு.

அவமானப் பட்ட பெண்கள் பல்லைக் கடித்துக் கொண்டும், சிரித்துக் கொண்டும், ஏதும் நிகழாத பாவத்தில் வேலையைத் தொடர வேண்டும் என்பது தான் அந்த முந்திரி ஆலையின் விதி. ஆனால் பாதிக்கப்பட்ட ஆண் அப்படி இருக்க மாட்டான் என்பதை வெளிச்சம் போட்டுக் காட்டியது மறு நாள்.

மறு நாள் மாலை.

சுமதி வேலையை முடித்துக் கொண்டு வீட்டுக்குக் கிளம்பத் தயாரானாள். அப்போது பாலு வந்தான். கூடவே தலைமை மேஸ்திரி ஒருவர்.

“சேட்டா… இதாணு பெண்ணு. பயங்கர மோஷணம். திவசமும் அண்டி மோஷ்டிச்சு கொண்டு போகயா… நல்ல குட்டியல்லேந்நு இவிட ஜோலி குடுத்தா இதாணு அவளுடே பணி” பாலு சொன்னான்.

சுமதி அதிர்ந்தாள். என்னது நான் முந்திரி திருடுகிறேனா ? எத்தனை கொடூரனாய் இருக்கிறான் இவன். இப்படி பழி போடுகிறானே ! அவனுடைய காமத்துக்கு இடம் கொடுக்கவில்லையெனில் என்னைத் திருடி என்பானா ? சுமதி தளர்ந்தாள்.

பாலு அருகில் நின்றிருந்த இரண்டு பெண்களையும் வெளியே போகச் சொல்லிவிட்டு சுமதியைப் பார்த்தான்..

பாலுவும், தலைமை மேஸ்திரியும், சுமதியும் மட்டுமே அந்த பிரிவில் நின்றிருந்தனர்.

“நான் திருடல்ல. என்னை விடுங்க.. கள்ளம் சொல்ல மாட்டேன்” சுமதி மெலிதாய் சொன்னாள். ஏதோ விபரீதம் நடக்கப் போகிறது என்பதை அவளுடைய மனம் சொல்லிற்று. கண்களின் ஓரத்தில் கண்ணீர் எட்டிப் பார்த்தது.

இதற்குள் வெளியே சென்ற மற்ற இரண்டு பெண்களும் விஷயத்தை மற்ற பெண்களின் காதுகளில் போட அவர்கள் ஆங்காங்கே மறைந்திருந்து இவளுக்கு என்ன நடக்கிறது என்பதை பார்த்துக் கொண்டிருந்தனர்.

“நின்னே எனிக்கு விஸ்வாசமில்ல… நின்னே ஞான் செர்ச் செய்யணும் “ பாலு சொன்னான்.

c5என்ன சோதனையா ? சுமதி உள்ளுக்குள் பயந்து போய் பின் வாங்கினாள்.

“நீ கள்ளியில்லங்கில் பின்னே பேடி எந்தினா குட்டி ? செர்ச் செய்யட்டே..” தலைமை மேஸ்திரி சொன்னான்.

“செர்ச் செய்யுங்க பிரச்சனை இல்ல. ஏதெங்கிலும் பெண்ணுங்க செர்ச் செய்யட்டு…நீங்க என்ன தொடாதீங்க….” சுமதி கெஞ்சினாள்.

பாலு எதையும் காதில் வாங்கவில்லை. அவளுடைய தோளில் இருந்த தாவணியை உருவி உதறினான்.

சுமதி அதிர்ச்சியின் உச்சத்தில் விழுந்தாள். தாவணி இல்லாத நிலையில் நிர்வாணமாய் உணர்ந்தாள். இப்படி ஒரு நிகழ்வை அவள் கனவிலும் நினைத்திருக்கவில்லை. கைகள் இரண்டையும் நெஞ்சுக்குக் கவசமாய் போர்த்திக் கொண்டு தலை கவிழ்ந்து அமர்ந்தாள்.

பாலு விடவில்லை. முந்திரி இருக்கிறதா என சோதனையிடும் சாக்கில் அவளுடைய மேனியில் கைகளை ஓட்டினான். சுமதி கத்தினாள். திமிறிக் கொண்டு எழுந்து கீழே கிடந்த தாவணியையும் எடுத்துப் போர்த்திக் கொண்டே ஓடினாள்.

வெளியே ஓடும் போதுதான் கவனித்தாள். பெண்கள் ஆங்காங்கே நின்று வெறுமனே வேடிக்கை பார்ப்பதை. யாரும் தனக்கு உதவாமல் தன்னை அவமானச் சின்னமாகப் பார்ப்பதை. அதைக் கண்ட சுமதியின் அழுகை இன்னும் அதிகரித்தது.

அவளைத் தொடர்ந்து வெளியே ஓடி வந்த பாலுவும் சட்டென கவனித்தான், ஆலையிலுள்ள பெண்கள் ஆங்காங்கே கூட்டம் கூட்டமாய் மறைந்து நின்று கவனிப்பதை. சட்டென வேகம் குறைத்து உரக்கச் சொன்னான்.

“அண்டி கள்ளீ… பிடி கிட்டியதும் ஓடுந்நு… ஓடு… நினிக்கி இனி இவிடே ஜோலி இல்ல கேட்டோ.. அண்டிக் கள்ளி… “ பாலு அவளுக்கு திருடிப் பட்டம் சூட்டினான்.

ஆனால் கூடியிருந்த பெண்கள் உண்மை அறிந்தவர்கள் ஆனால் எதுவும் எதிர்த்துப் பேசும் திராணியற்றவர்கள். அமைதியாய் கலைந்தனர். தன்னைத் திட்டியவளைப் பழிவாங்கிய திருப்தியில் பாலு மேஸ்திரி எனும் மிருகம் உள்ளே சென்றது.

சுமதிக்கு உடல் முழுதும் மண் புழுக்கள் ஊர்ந்து செல்வது போலிருந்தது. இப்படி ஒரு அவமானம் தனக்கு நேருமென அவள் கனவிலும் நினைத்திருக்கவில்லை. தனது முகத்தைக் கண்ணாடியில் பார்க்கவே கூசியது அவளுக்கு.

இந்த அவமானம் இனிமேல் ஊரில் பரவி விடுமே என அவளுக்குள் திரும்பத் திரும்ப குரல் ஒலித்துக் கொண்டே இருந்தது. என்ன செய்ய முடியும் நம்மால் ? மேஸ்திரிகளுக்கு எதிராய் பேசும் குரலும் இல்லை, பணமும் இல்லை. இந்த அவமானங்கள் தான் வாழ்க்கையா ? சுமதி அழுது கொண்டிருந்தாள்.

அம்மா இன்னும் வரவில்லை. அம்மாவுக்கு இந்த விஷயம் தெரிந்தால் எவ்வளவு வருத்தப்படுவார்கள் என்று நினைத்துப் பார்க்கவே முடியவில்லை சுமதிக்கு. தலைக்கு மேலே வெள்ளம் போனா சாணென்ன முழமென்ன என தோன்றியது சுமதிக்கு.

பேசாமல் செத்துப் போயிடலாமா ?

“சுமதீ…. “ அம்மாவின் குரல் அந்தக் கிராமத்தையே உலுக்கி எடுத்தது.

“பொத்தி பொத்தி வளத்தேனே மோளே.. என்னை விட்டோண்டு போனியே.. எனக்கோட ஒரு வாக்கு கூட சொல்லாம போனியே மோளே… கெட்டினவன் பாதில தள்ளுனான். நீயும் இப்படி பாதில கரைய வெச்சிட்டு போனியே … நீ இல்லாத நான் என்ன செய்வேன்… கடவுளே… என் பொன்னே… உன்னை கஷ்டப்பட்டு வளத்தது இப்படி காலனுக்கு குடுக்கவா ?” அம்மாவின் குரல் ஊரையே உலுக்கியது.

“அக்கா… என் செல்ல அக்கா… ஏன்க்கா இப்படி செய்தே ? எங்களுக்கோட இருக்க பிடிக்கலியா ? ஏன்க்கா ? இப்படி செய்தே… நீ இல்லாத எங்களுக்கு விளையாட கூட ஆளில்லியேக்கா ? ” தங்கை கதறினாள்.

“ஐயோ அக்கா… எப்பவும் சிரிச்சிட்டு என்னை கொஞ்சுவியே.. இப்போ ஏன்க்கா பேசாம கிடக்குதே… “ தம்பியின் குரலும் கதறியது.

அழுகையும், ஒப்பாரியும் அந்த வீட்டை அடர்த்தியாய் ஆக்கிரமித்தபோது சுமதியின் தோள் தொட்டு உலுக்கினாள் அம்மா.

“சுமதி… ஏய் சுமதி ”

சட்டென விழித்துக் கொண்டாள் சுமதி. தான் சாகவில்லை என்பதும், சும்மா கற்பனை செய்து தான் பார்த்திருக்கிறோம் என்பதையும் புரிந்து கொள்ளவே சுமதிக்கு கொஞ்ச நேரம் பிடித்தது.

“அம்மா….அண்டி ஆபீஸ்ல…” சுமதியின் குரல் பிசிறடித்தது.

“லீலா எல்லாத்தையும் சொன்னா… “ அம்மாவின் குரல் இறுக்கமாய் இருந்தது. பெருமூச்சு ஒன்று ஆழமாக வெளிவந்தது.

“நீ கிறுக்குத் தனமா ஏதெங்கிலும் செய்யக் கூடாதேன்னு தான் அரக்கப் பரக்க ஓடி வந்தேன்… “ அம்மா தொடர்ந்தாள்.

சுமதி அம்மாவையே பார்த்தாள்.

“நீ.. எனக்க மோளாக்கும். நீ அப்பிடியெல்லாம் செய்ய மாட்டேன்னு நினைச்சேன். எங்கிலும் வந்து சேரோக்குள்ள கும்பி கலங்கி போச்சு. கள்ளி வெட்டி சாரியோண்டு போன பயலுவ எப்பிடியெங்கிலும் நம்மள கொல்ல பாப்பினும். சாவருது மோளே.. சாவருது. நான் பட்ட கஷ்டம் உனக்கு அறிஞ்சு கூடாம். என்ன விட்டோண்டு உனக்க அப்பன் ஓடும்போ நீங்க கொஞ்சு பிள்ளிய. உங்களை வளத்தோக்கு நான் பட்ட கஷ்டமும் மானக் கேடும் கொறச்சொண்ணும் இல்லா… ஆனா நான் சாவல்ல…. சாவருது மக்களே சாவருது. நாம என்ன சாவோக்கு பொறந்தவியளா ? வாளணும். எல்லா பயலுவளுக்கும் மின்னே நாம நிமிந்து வாளணும்” அம்மா இறுக்கம் கலைக்காமல் சொன்னாள்.

“அம்மா… எல்லாரும் பாத்தோண்டு நிந்நினும். அந்த தொட்டி பய … எனக்கு பயங்கர மானக்கேடா இருந்து… “ சுமதி அழ ஆரம்பித்தாள்.

“நீ எதுக்கு மோளே கரையுதே ? ஒரு வாயில மண்ணு விளுந்தோண்டு போன மேஸ்திரி உன்னை கள்ளீன்னு சொன்னா நீ கள்ளியாவியா ? செல்லு மோளே. நமக்க ஜீவிதம் இப்பிடி தான். இனி நம்ம கொச்சு பய தலையெடுத்து வரணும். அதுவர நம்மளை இவனுவ எல்லாம் நல்லா மானங் கெடுத்த பாப்பினும். ஒந்நுக்கும் பேடிச்சரு. பேடிச்சல்லங்கி பேய் கூட அடிச்சாது. பின்னயாக்கும் இந்த கிறுக்கு பயலுவ” அம்மா சொல்லச் சொல்ல சுமதியின் மனதுக்குள் கொஞ்சம் கொஞ்சமாய் வெளிச்சம் விழ ஆரம்பித்தது.

அம்மா அழவில்லை. நடந்திருப்பதை ஒரு அவமானமாய் உணரவில்லை. அம்மா வாழ்க்கையில் அடிபட்டிருக்கிறார்கள். கணவனால், சமூகத்தால், உறவினர்களால். தானும் அம்மாவுக்கு ஒரு சோகத்தைக் கொடுக்க நினைத்தேனே என நினைக்கும் போதே சுமதிக்கு அழுகை வந்தது. அம்மா வாழ்க்கையில் எத்தனை பெரிய துயரங்களைக் கடந்து வந்திருக்கிறார் என்பதையும், அதன் வலியின் ஆழம் எவ்வளவு என்பதையும் இப்போது சுமதியால் தெளிவாக உணர முடிந்தது. அம்மாவின் உறுதி இவளுடைய சோகங்களையெல்லாம் துடைத்தெறிந்தது போல் தோன்றியது. அம்மாவையே பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள்.

“மொகங் களுவியோண்டு வா… சோறு தின்னுலாம்.” அம்மா சுமதியின் தோள் தொட்டு எழுப்பினாள்.

“அம்மா.. இனி நான் அந்த அண்டி ஆபீசுக்கு போவ மாட்டேன்” சுமதி சொன்னாள்.

“நீ அங்க போகண்டாம் மோளே. ஒரு கதவு மூடினா ஒம்பது கதவு தொறக்கும். பேடிச்சாத. எல்லாத்துக்கும் வழி உண்டாவும். யாரும் நம்மள விழுங்க மாட்டினும்.” அம்மா சொல்லிக் கொண்டே சமையலறைக்குள் நுழைந்தாள்.

சுமதியின் மன பாரம் குறைந்தது போலிருந்தது. எத்தனையோ துயரங்களையும், அவமானங்களையும், கொடுமைகளையும் அந்தப் பகுதியிலுள்ள ஏழைப் பெண்களின் மேல் மூட்டை மூட்டையாய் சுமத்தும் முந்திரி ஆலைகள் எது குறித்த கவலையும் இன்றி இருளுக்குள் மூழ்கத் துவங்கின.

0

தமிழிஷில் வாக்களிக்க…

பறவை : அறிவியல் புனைக் கதை

bird2a

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

“சார். என்னோட கார்ல ஒரு பறவை அடிபட்டு செத்துப் போச்சு சார்” சென்னை அறிவியல் ஆராய்சிக் கூடத்துக்கு வந்த தொலைபேசியைக் கேட்டு சிரித்தார் வெங்கட்ராமன்.

காலையிலேயே மனுஷனை டென்ஷன் பண்ண வந்திடுவாங்க ஏதாச்சும் ராங் கால் பார்ட்டிங்க என்று உள்ளுக்குள் பொருமியவர் வார்த்தைகளிலும் அதைக் காட்டினார்.

“சார்… நீங்க போன் பண்ணியிருக்கிறது அறிவியல் ஆராய்ச்சிக் கூடத்துக்கு. பறவை செத்துப் போனதையெல்லாம் எங்க கிட்டே சொல்ல வேண்டாம் சார். புளூ கிராஸ் க்கு போன்பண்ணுங்க. நான்வெஜ் சாப்பிடுவீங்கன்னா கரம் மசாலா போட்டு குழம்பு வைங்க. இல்லேன்னா நல்லடக்கம் பண்ணிடுங்க.”

சொல்லிக் கொண்டே எரிச்சலுடன் வைக்கப் போனவரை இழுத்துப் பிடித்தது மறுமுனையில் பேசிய வினோத்தின் குரல்.

“சார்… பிளீஸ் வைக்காதீங்க… எனக்குப் பயமா இருக்கு”

“பயமா இருக்கா ? ” வெங்கட்ராமன் வைக்கப்போன போனை மீண்டும் பற்றினார்.

“ஆமா சார். உண்மையிலே அந்தப் பறவை என் கார்ல அடிபட்டதும் சட்டுன்னு போய் பறவையைப் பார்த்தேன் சார். அப்படி ஒரு பறவையை நான் பார்த்ததே இல்லை..”

இப்போது வெங்கட்ராமனை சுவாரஸ்யம் பற்றிக் கொண்டது. “பாத்ததேயில்லைன்னா ? புது விதமான பறவையா ?”

“ஆமா சார். அடிபட்டுக் கிடந்த பறவையைத் தூக்கிப் பாத்தா அதோட வயிற்றுக்குள்ளேயிருந்து ஒரு சத்தம் வந்துட்டே இருந்துது…” வினோத் சொல்லி நிறுத்த வெங்கட்ராமனுக்கு இப்போது இருப்புக் கொள்ளவில்லை.

“சத்தம்ன்னா….?”

“ஏதோ ரேடியோ இரைச்சல் மாதிரி சத்தம் சார். பறவையை உற்றுப் பாத்தப்போ தான் தெரிஞ்சுது அது பறவை இல்ல சார்.. ஒரு ரோபோ ! ” வினோத் சொல்ல வெங்கட்ராமன் இருக்கையை விட்டு எழும்பினார்.

“வாட்…. சின்ன ரோபோவா ? பறவை வடிவிலா ? எங்கே இருக்கு இப்போ ? நீங்க எங்கேயிருந்து பேசறீங்க ? ” வெங்கட்ராமன் பரபரத்தார்.

தகவல் காட்டுத் தீ போல ஆராய்ச்சிக் கூடத்தின் இருக்கைகளுக்கெல்லாம் பரவியது. செய்தியைக் கேட்டு எல்லோரும் ஒட்டு மொத்தமாய் வியந்தார்கள்.

பறவை வடிவில் ஒரு ரோபோவா ? 

இந்தப் பறவை எங்கிருந்து வந்திருக்கக் கூடும் ? பாகிஸ்தான் ? சீனா ? ஏன் வந்திருக்க வேண்டும் ? நம் நாட்டை உளவு பார்ப்பதற்காக வந்திருக்கிறதா ?

இந்த ஒரு பறவை தானா இன்னும் நிறைய பறவைகள் நாட்டுக்குள் பறந்து திரிகின்றனவா ? இவைகளின் நோக்கம் என்ன ? ராணுவ தளவாடங்களைப் படமெடுத்து அண்டை நாடுகளுக்கு அனுப்புவதா ?

அறைகள் கேள்விகளால் நிரம்பிக் கொண்டிருந்தபோது பறவை ஆராய்ச்சிக் கூடத்துக்கு கொண்டு வரப்பட்டது. தகவல் கிடைத்த வல்லுனர்கள் சென்னை ஆராய்ச்சிக் கூடத்துக்கு விரைந்தனர்.

சட்டென பார்த்தால் புறாவைப் போன்ற தோற்றம். ஒரு இயந்திரப் பறவை என நம்ப முடியாதபடி இறக்கைகள், அலகு, வால் எல்லாமே அச்சு அசலாய் உண்மையான பறவை போல.

அந்த ஆராய்ச்சிக் கூடத்தின் முதன்மை அறையில் கிடத்தப்பட்டது பறவை. சாத்தப்பட்ட கண்ணாடிக் கூண்டுகளுக்கு உள்ளே விஞ்ஞானிகளின் புருவம் உயர்வதும், வாய் திறந்து மூடுவதும் என ஏதோ வியப்பு ஓடிக்கொண்டிருப்பதை உணர முடிந்தது.

சில மணி நேரங்களுக்குப் பின் டவுன்ஹால் உரையாற்றினார் கூடத்தின் தலைவர் மதன் கபூர்.

இன்றைக்கு நமது பார்வைக்கு வந்திருக்கும் பறவை ஒரு விஞ்ஞான ஆச்சரியம். பறவையைப் போல இயல்பாகவே பறக்கக்கூடிய இந்தப் பறவை ஏதோ இயக்கக் கோளாறு காரணமாக பழுதடைந்து வீழ்ந்திருக்கிறது.

இதன் கண்கள் மிக மிக சக்திவாய்ந்த காமராக்கள். இவை இந்த படத்தை எங்கே அனுப்புகின்றன என்பது மர்மமாக இருக்கிறது. இந்தப் பறவையினுள்ளே இருக்கக் கூடிய எல்லா கருவிகளுமே மிக மிகப் புதியதாக உள்ளன. நாம் இதுவரை தெரிந்து கொள்ளாத நுட்பம் இதில் தெரிகிறது. மிகவும் நுண்ணிய, மெல்லிய அளவில் இருப்பதால் முழுமையாய் ஏதும் இன்னும் கண்டறியப்படவில்லை.

இது ஏதோ அயல் நாடு நமது நாட்டின் மீது பறவைகளை ஏவி நமது எல்லைகளைப் படம்பிடிக்கவும், நமது ராணுவ நிலையங்கள், பாதுகாப்பு பகுதிகள் அனைத்தையும் படம்பிடிக்கவும், அணு நிலையங்களை நோட்டம் விடவும் அனுப்பியிருப்பதாகவே நினைக்க வேண்டியிருக்கிறது.

இதை பாகிஸ்தான் செய்திருக்க வாய்ப்பில்லை. வெறுமனே அடி, வெட்டு, விதண்டாவாதாப் பேச்சு, தீவிரவாதம் இவற்றை மட்டுமே அறிந்திருக்கும் பாகிஸ்தான், இத்தனை உயரிய தொழில் நுட்பத்தைக் கொண்டிருக்க வாய்ப்பில்லை.

எனில் இது அமெரிக்கா போன்ற வல்லரசு நாடு செய்து வரும் மறைமுக வேலையாகவே கருத வேண்டியிருக்கிறது. இதை உலக சபையின் பார்வைக்குக் கொண்டு செல்லும் படி இந்திய அரசை இந்த ஆராய்சிக்கழகம் கேட்டுக் கொள்ளும். இந்த பறவையை மேலும் ஆய்வு செய்ய அகில இந்திய அளவிலான குழு அமைக்கப்படும்.

நாட்டின் பாதுகாப்பான இடங்களில் இத்தகைய பறவைகள் உலவுகின்றனவா என்பதைக் கண்காணிக்க சிறப்பு கண்காணிப்புக் குழுக்கள் அமைக்கவேண்டியதும், அதற்காக சிறப்புக் கருவிகள் ஏற்படுத்த வேண்டியதும் அவசியம் எனவும் இந்த அமைப்பு கருதுகிறது.

மதன் கபூர் உரையாற்றிக் கொண்டிருந்தபோது வெங்கட்ராமனின் தொலைபேசி ஒலித்தது.

“சார்… ஒரு கிரிக்கட் பால் போல ஒண்ணு இங்கே கிடந்துது சார். நான் அதை எடுக்கப் போனதும் பறந்து போச்சு…” 

அதே நேரம்

மயூபா கிரகத்தின் ஆராய்ச்சிக் கூடத்தில் மக்கள் உற்சாகமாய் இருந்தனர்.

பூமி எனும் கிரகத்துக்கு நாம் அனுப்பிய விண்வெளிக் கலங்களிலிருந்து கிடைத்த தகவல்கள் வியப்பூட்டுகின்றன. அங்கும் ஓரளவு விஞ்ஞான வளர்ச்சியடைந்த பகுதிகள் இருக்கின்றன.

மயூபா கிரகத்தை இரண்டாயிரம் ஆண்டுகளுக்கு முன் பார்த்தது போல இருக்கிறது பூமி எனும் கிரகம். ஏராளம் மரங்கள், தண்ணீர், மிக சுத்தமான காற்று என வியப்பூட்டும் அருமையான கிரகம்.

மயூபா இயந்திரங்களின் பூமியாகிவிட்டது. எனவே பூமியை நாம் எடுத்துக் கொள்ள வேண்டிய கட்டாயத்தில் உள்ளோம். நமது விண்கலப் பறவைகள், பந்துகள், மண்புழுக்கள், வண்டுகள் எல்லாம் அனுப்பிய தகவல்கள் சுவாரஸ்யமானவை. பூமியின் எல்லா பாகங்களிலும் இருக்கும் நாம் அனுப்பிய பத்து இலட்சம் கருவிகள் நமக்கு துல்லியமான தகவல்களைத் தந்து கொண்டே இருக்கின்றன.

சொல்லிக் கொண்டிருந்தவன் மனிதனைப் போலவே இருந்தான். அறிவியல் படங்கள் காண்பிப்பது போல அகோரமாய் இருக்கவில்லை. இரண்டு கைகள் இரண்டு கால்கள். சரியான அளவிலான தலை என இருந்தவன் திரும்பிய போது தெரிந்தது சின்னதாய் ஒரு வால்.

 “பூமியை அபகரிப்பது எளிதா ?”

 “பூமியின் மீது போர் தொடுத்தால் தான் பூமியை தன் வசப்படுத்த முடியும்.” 

“பூமியின் பலத்தை அறியாமல் அதன் மீது எப்படிப் போர் தொடுப்பது ?” 

“இப்போது நாம் அனுப்பியிருக்கும் பத்து இலட்சம் கருவிகளையும் வெடிக்க வைத்தாலே பூமியை முழுமையாய் அழித்துவிடலாம். ஆனால்…”

“ஆனால்.. ?”

“நமக்குத் தேவை வெறும் பொட்டல் காடல்ல. முழுமையான பூமியும், அதிலுள்ள மனிதர்களும். நாம் அவர்களைப் போலவே இருப்பதால் நாமும் அவர்களோடு அவர்களாக உலவ முடியும். இதுவரை நாம் கண்டறிந்த உயிரினங்கள் வாழும் நாற்பத்து எட்டு கிரகங்களிலும், இந்த கிரகத்து உயிரினம் மட்டுமே நம்மைப் போல் இருக்கிறது”

“இருந்தாலும் பூமியிலுள்ள உயிரிகளுக்கு வால் இல்லையே…”

“வால் இல்லாதது கொஞ்சம் அவலட்சணம் தான் ! இருந்தாலும் பரவாயில்லை. இதில் சுவாரஸ்யம் என்னவென்றால், அவர்களும் நம்மைப் போலவே நடக்கின்றனர், பேசுகின்றனர், குழந்தை பெற்றுக் கொள்கின்றனர்….”

“சரி.. கேட்க சுவாரஸ்யமாய் தான் இருக்கிறது. நம் கிரகத்து மக்கள் அனைவரும் தங்குமளவுக்கு பூமி பெரியதா ?”

“நம்மைப் போல பத்து மடங்கு கூட்டம் அங்கே வசிக்கிறது. எனவே நாமும் போய் சேர்ந்து கொள்ள வேண்டியது தான்.”

“சரி.. எப்படி பூமியில் போகப் போகிறோம்…”

“அது மட்டும் சஸ்பென்ஸ்” அதுவரை எல்லா கேள்விகளுக்கும் பதிலளித்துக் கொண்டிருந்த மனிதன் மெலிதாய் புன்னகைத்தான்.

 0

 மயூபா கிரகத்தின் திட்டத்தை அறியாத சென்னை ஆராய்ச்சிக் கழகம் இந்திய அரசின் உயர் மட்டக் குழுவில் தனது  கருத்துக்களைச் சமர்ப்பித்தது.

இந்திய அரசு உடனே இந்தியாவுக்கான அமெரிக்கத் தூதரை அழைத்து நிலமையை விளக்க, எல்லாவற்றையும் உடனடியாக மறுக்கும் தூதர் இதையும் மறுத்தார். “இந்தியாவுடனான இணக்கமான சூழலை அமெரிக்கா எப்போதுமே உடைக்காது ” என்றார் வழக்கம் போலவே. 

தகவல் உலகத்தின் சபைக்குச் சென்றது. 

உலகத்தினர் அனைவருக்குமே இந்தச் செய்தி அதிர்ச்சிச் செய்தியாக இருந்தது. புறா, பந்து போன்ற வடிவங்களில் அதி நவீன கருவிகள் நாட்டில் ஊடுருவிக் கிடக்கின்றன என்றால் இன்னும் என்னென்ன வடிவங்களில் ஒற்றுக் கருவிகள் உலவுகின்றனவோ என உலகம் கவலைப்பட்டது. 

இது பின்லேடனின் சதியாய் இருக்கலாமோ எனவும் அமெரிக்கா பேசத் தவறவில்லை. அப்படியானால் பறவைகள் மோதி கட்டிடங்கள் உடையுமோ எனும் கவலையை அமெரிக்கர்களின் விழிகளில் பார்க்க முடிந்தது. 

பூமியின் தலைவர்களும், விஞ்ஞானிகளும், குழம்பிப் போய், வியந்து போய் பேசிக்கொண்டிருக்கையில். 

ஒருவேளை இது ஏலியனாக இருக்கலாமோ என யூ.எஃப். ஓ கூறியதை மட்டும் யாருமே காது கொடுத்துக் கேட்கவில்லை.

 0

 நாளை பூமி மீதான தாக்குதல் நாள்.

 மயூபாவில் நாள் குறித்தனர். ஆண்களும் பெண்களுமாக அனைவரும் விண்கலங்களில் ஏறி பூமிக்கு வர ஆயத்தமாகியிருந்தனர்.

 நோவாவின் பேழை போல மிகப்பெரிதாய் இருந்த விண்கலங்கள் ஏழு அடுக்குகளால் அமைக்கப்பட்டிருந்தன. அவற்றின் கீழ் அடுக்கிலிருந்த காந்தப் பகுதியில் சக்தியைச் செலுத்தினால் அது ஒளியாண்டுகள் வேகத்தில் பாய்ந்து சேரவேண்டிய பகுதியை சில நிமிடங்களில் சேர்ந்து விடும்.

 வரிசையாய் நின்றிருந்த ஆயிரக்கணக்கான விண்கலங்கள் எங்கெங்கே இறங்கவேண்டும் என்பது இயந்திரப் பறவைகள் அனுப்பிய தகவல்கள் மூலம் உறுதி செய்யப்பட்டிருந்தது.

 எப்படி பூமி மீது போரிடப் போகிறார்கள் என்பது மட்டும் மர்மமாகவே இருந்தது.

மயூபாவின் விஞ்ஞானக் கூடத்திலிருந்த தலைமை விஞ்ஞானி சொன்னார்.

நமது திட்டம் இது தான். பூமியில் வாழும் மனிதர்களுக்கு ஒரு விஷேஷ குணம் இருக்கிறது. நம்மைப் போல அவர்கள் பட்டியலிட்டு எதையும் செய்வதில்லை. எல்லாவற்றுக்கும் காரணமாய் இருப்பவை அவர்களுடைய ஹார்மோன்கள் தான்.

 அதில் நாம் எடுத்திருப்பது ஆக்ஸிடோசின் எனும் ஹார்மோன். இதுதான் மனிதர்களை இன்பமான சூழலுக்கு இட்டுச் செல்கிறது. இதை நுகர்ந்தால் மனிதன் போர் சிந்தனையை எல்லாம் விட்டு விட்டு காதல் சிந்தனைக்குள் மூழ்வி விடுவான். 

தலைமை விஞ்ஞானி சொல்லச் சொல்ல குழுவிலிருந்தவர்கள் விழிகளை விரித்து கேட்டுக் கொண்டிருந்தனர். 

இந்த ஆக்ஸிடோசினைத் தான் நாம் செயற்கையாய் தயாரித்து ஏற்கனவே பூமியில் உலவும் கருவிகள் மூலம் காற்றில் பரவ விடப் போகிறோம். 

“எப்போது தயாரிப்பது ? அதற்கு ஒரு துளி ஆக்ஸிடோனின் வேண்டுமே” 

“ஏற்கனவே தயாரித்தாயிற்று. ஒரு துளியை வைத்துக் கடலை உருவாக்கலாம் என்பது இன்னும் பூமி மக்களுக்குத் தெரியாத கலை. நாம் ஏற்கனவே அந்த ஹார்மோனை பிரதியெடுத்தாயிற்று. கலவியின் போதும், தாய்மார்கள் குழந்தைகளுக்குப் பாலூட்டும் போதும் இந்த ஹார்மோன் அதிக அளவில் சுரக்கும் என்பது பூமி மக்களுக்கே கூட தெரிந்த சமாச்சாரம் தான். ”

நாளைக் காலையில் நாம் புறப்படுவதற்கு முன் பூமியிலுள்ள நமது கருவிகளான பறவைகள், மண்புழுக்கள், பந்துகள், வண்டுகள் எல்லாம் பூமியெங்கும் பறந்து திரிந்து இந்த ஆக்ஸிடோசினை பூமியெங்கும் தூவிக்கொண்டே இருக்கும்.

மக்கள் மோகச் சிந்தனையில் மூழ்கும் போது, நாம் போய் இறங்குவோம். இதன் மூலம் மக்களுடைய போரிடும் சிந்தனை தற்காலிகமாய் மறையும் நாம் சென்று இறங்குவதை யாரும் கண்டுபிடிக்க மாட்டார்கள். கூடவே நமது இனத்தைப் பெருக்கிக் கொள்வதும் எளிதாகிவிடும்.

அவர் சொல்லிக் கொண்டே போக, விண்கலங்கள் பூமியை நோக்கிப் புறப்பட ஆயத்த நிலையில் இருந்தன.

விஷயம் தெரியாத இந்தியாவின் சில அரசியல் கட்சிகள் பாகிஸ்தான் பிரதமருக்கான கொடும்பாவியைத் தயாரித்துக் கொண்டிருந்தன.

 0 

 நன்றி : யூத்புல் விகடன்.

http://youthful.vikatan.com/youth/xaviorstory27032009.asp

சுஜாதாவும், ஜெயமோகனும் பின்னே ஞானும்.

அறிவியல் புனை கதையா – அதை எப்படி எழுதறது ? என யோசித்துக் கொண்டிருந்த ஒரு காலகட்டத்தில் 2001 ல் அம்பலம் இதழில் “இன்னொரு வகை இரத்தம்” எனும் எனது அறிவியல் புனைக் கதை ஒன்று பிரசுரமானது. அறிவியல் புனைக் கதை சுஜாதா அவர்களின் அம்பலம் இணைய இதழில் வெளிவந்தது ஆனந்தம் அளித்தது.
.
எனினும், அறிவியல் புனைக் கதைக்கு இலக்கணங்கள் ஏதும் உண்டா என இப்போது நான் குழம்புவது போலவே அப்போதும் குழம்பினேன். எனது குரு தான் என்னை ஊக்கப்படுத்தி எழுத வைத்தார்.
.
எனக்கு கவிதைகள் தான் செல்லக் குழந்தைகள். சிறுகதையெல்லாம் எழுதத் தெரியாது என்பதே இன்றைக்கும் என்னைப் பற்றிய எனது நிலைப்பாடு. கல்கியிலெல்லாம் நிறைய பல கதைகள் வெளிவந்த பின்னும் உங்களுக்கு உங்கள் மேல் நம்பிக்கை வரலியா என என்னை உரிமையுடன் கடிந்து கொள்ளும் எனது குருவினால் தான் சிறுகதைகள் அவ்வப்போது எழுதுகிறேன்.
.
இருக்கட்டும், 2005ம் ஆண்டு மரத்தடி – திண்ணை இணைந்து நடத்திய அறிவியல் புனைக் கதைப் போட்டியில் சுஜாதா நடுவராகக் கலந்து கொண்டார். நானும் ஏலி ஏலி லாமா சபக்தானி என்று ஒரு கதையை அனுப்பி வைத்தேன். ஆனால் அந்த கதைக்கு முதல் பரிசு தருவார் என நான் கனவிலும் நினைக்கவில்லை.
.
அதற்குப் பிறகும் அறிவியல் புனைக்கதைகளெல்லாம் நிறைய எழுதவில்லை. ஒன்றோ இரண்டோ அங்கும் இங்கும் எழுதியதோடு சரி. நண்பர் சிரில் அலெக்ஸ் நடத்திய போட்டியில் எழுத்தாளர் ஜெயமோகன் அவர்கள் எனது நவீனன் சிறுகதைக்கு மூன்றாவது பரிசு அளித்திருப்பதைப் பார்க்கும் போது பயமாய் இருக்கிறது.
.
ஒருவேளை எனக்கு அறிவியல் புனைக்கதை எழுத வருகிறதோ ? பாவம் வாசக நண்பர்கள் !!!

சிறுகதை : கொல்லன்

“ அப்பா…. என்னப்பா இது சத்தம் ? வந்த நேரத்துல இருந்தே டொங்… டொங்ங்.. ன்னு
கேட்டுக்கிட்டே இருக்கு. என்னால நிம்மதியா தூங்கக் கூட முடியல. இந்த சத்தத்தை நிறுத்த முடியாதா ?” கொஞ்சம் செல்லம், கொஞ்சம் வேண்டுகோள் கலந்து கேட்டாள் அபினயா.

அபினயா, பரந்தாமனின் செல்ல மகள். ஒரே மகள், லண்டனில் போய்ப் படித்து விட்டு
இப்போது தான் தந்தையின் கிராமத்துக்கு வருகிறாள். பரந்தாமனுக்கு கிராமத்தில் ஏகப்பட்ட சொத்து. வயல், தென்னந்தோப்பு என அந்தப் பரக்குன்று கிராமத்தின் பத்தில் ஒரு பங்கு அவருடையது தான்.

அந்த கிராமத்திலிருந்து வெளிநாட்டில் போய்ப் படித்த ஒரே நபர் அபினயா. அந்த பெருமை எப்போதும் பரந்தாமனின் பேச்சுக்களில் தெறிக்கும். ஒரே மகள் என்பதால் அவளுக்கு சாப்பாட்டை விட அதிகமாய் செல்லத்தைத் தான் ஊட்டி வளர்த்தார்.

மகளை மெதுவாய்ப் பார்த்தார் பரந்தாமன், அது பக்கத்து ஆலைல கொல்லன் இரும்படிக்கிற சத்தம்மா. உனக்குத்தான் இந்த கிராமத்தோட தொடர்பு விட்டுப்போயி வருசக் கணக்காச்சு. காலேஜ், மேல்படிப்புண்ணு கிராமத்தை விட்டுப்போயி ரொம்ப நாளாச்சு. காலம் காலமா இவன் இந்த இடத்துல தான் கொல்லப்பட்டறை வெச்சு காலத்தை ஓட்டிட்டு இருக்கான், நாம தான் இங்கே புதுசா பங்களா கட்டி இருக்கோம். இந்த சத்தம் எல்லாம் கொஞ்ச நாள்ல பழகிடும் பேசாம போய்ப் படுத்துக்கோ. எனக்கும் முதல்ல கொஞ்சம் கஷ்டமா தான் இருந்துது. இப்போ பழகிடுச்சு. சிறி சிரிப்புடன் மகளைச் சமாதானப்படுத்தும் குரலில் சொன்னார் பரந்தாமன்.

“என்னால முடியாதுப்பா. யாரோ உச்சந்தலைல ஓங்கி அடிக்கிற மாதிரி சத்தம் வருது….”- பாருங்க நைட் மணி பன்னிரண்டாகப் போகுது இன்னும் அவன் அடிக்கிறதை நிறுத்தல.. எப்படி தூக்கம் வரும். பிளீஸ்ப்பா நான் இங்க இருக்கப்போற பத்து நாளா வது இந்த சத்தத்தை நிறுத்துங்க சொல்லிவிட்டு மாடிப்படியேறி படுக்கைக்குச் சென்று கதவைத் தாளிட்டுக் கொண்டாள் அபினயா.

பால்க்கனிக்குச் சென்று வெளியே எட்டிப்பார்த்தார் பரந்தாமன். வெளியே கொஞ்சம் தூரத்தில் அந்த குடிசை. மெலிதான நிலவின் வெளிச்சம் கிராமத்தை போர்த்தியிருக்க அந்த குடிசை மட்டும் நெருப்புகளோடு விழித்துக் கிடந்தது. இன்னும் இரும்படித்துக் கொண்டிருந்தான் அவன்.

புறம்போக்கு நிலத்தில் இருந்த அவனுடைய குடிசைக்கு பின்னால் ஒரு பெரிய சானல். வீட்டிலிருந்து வழுக்கினால் முதுகு ஒடியும் பள்ளத்தில் விழவேண்டியது தான். வீட்டின் பின்புறமாய் சில பனை மரங்கள். ஓலைக்குடிசை ஆங்காங்கே கோணிப்பைகளால் ஒட்டுப் போடப்பட்டிருந்தது.

அவன் பெயரை எல்லோரும் மறந்திருப்பார்கள். பரந்தாமனுக்கும் அவன் பெயர் என்னவென்று நினைவுக்கு வரவில்லை. கொல்லன் என்றால் தான் கிராமத்தில் எல்லோருக்கும் தெரியும். பரம்பரை பரம்பரையாய் இரும்படிப்பது தான் அவர்களது தொழில்.

கொல்லப்பட்டறை என்றால் ஒரு தீக்குழி, அந்த தீக்குழிக்கு காற்றை அனுப்பிக்கொண்டிருக்க ஒரு பெரிய தோல்ப்பை. அந்த தோல்ப்பையின் ஒரு முனையில் கயிறு கட்டி மேலே தொங்க விடப்பட்டிருக்கும், அதன் மறு முனை ஒரு குழலோடு இணைக்கப்பட்டு தீக்குழிக்குள் சொருகப்பட்டிருக்கும்.

விறகுக்கரி சேகரித்து அந்த தீக்குழியில் இட்டு, தீயைப்பற்ற வைத்து, அந்த கயிற்றைப்பிடித்து மெதுவாய் இழுத்தால் காற்று குழாய் வழியாகச் சென்று தீ கெடாமல் பார்த்துக் கொள்ளும்.

அந்த கயிற்றைப்பிடித்து இழுப்பதற்காகவே ஒரு கருங்கல் போடப்பட்டிருக்கிறது. அதில் உட்கார்ந்திருப்பாள் செல்லாயி, கொல்லனின் மனைவி. ஏதேனும் ஒரு இரும்புத் துண்டையோ, உருக்குத் துண்டையோ கொண்டு வந்து கொடுத்து கத்தி, மண்வெட்டி, வயல் அறுக்கும் அறுப்பத்தி போன்றவை செய்யச் சொல்வார்கள். கொல்லனும் அந்த இரும்புத்துண்டை தீக்குழிக்குள் இட்டு, அந்த இரும்பு பழுக்க ஆரம்பித்தபின் இடுக்கியால் அதை எடுத்து அருகிலிருக்கும் தண்ணீர் பானைக்குள் நுழைப்பான்.

தீ பெரும்பாம்பின் மூச்சுக் காற்றைப் போல சத்தமிடும், மீண்டும் நெருப்பு, மீண்டும் நீர். அவனுக்குத் தெரியும் எப்போது நீரின் இடவேண்டும், எப்போது இரும்பின் மீது இரும்பை வைத்து இரும்பால் அடிக்கவேண்டும் என்பது. அவன் அதில் ஒரு கலைஞன்.

அவனுடைய சுத்தியல் அசுரவேகத்தில் பழுத்த இரும்பின் மீது இறங்கும்போது அவனுக்குள்ளிருந்து ஹ் ஹே…. என வெளியேறும் மூச்சு மீண்டும் சுத்தியலை தூக்கும் போது தான் திரும்ப நுழையும்

வயலில் அறுவடை ஆரம்பித்தால் கதிரறுக்கும் பெண்களும், ஆண்களும் அவனிடம் வருவார்கள். இந்த அறுவடைக்குத் தேவையான் அறுப்பத்தி செய்வதைத் தவிர்த்துப் பார்த்தால், உலக்கைக்கு போடும் வளையம் செய்வதும், மண்வெட்டி கழன்று விட்டால் அதை இரும்புக் கம்பி போட்டு முறுக்கிக் கொடுப்பதும், பனையேறிகளின் பாளை அறுப்பத்தியை பருவம் வைத்துக் கொடுப்பதும் தான் அவனுக்கு வரும் பெரும்பாலான பணிகள்.

இதில் வருமானம் என்று பார்த்தால் சொல்லிக் கொள்ளும் படியாய் ஒன்றுமே இருக்காது. நாள் முழுவதும் இருந்து சுத்தியல் அடித்தால் ஒரு வெட்டு கத்தியோ, சின்னதாய் இரண்டு அறுப்பத்திகளோ தான் செய்ய முடியும். அதில் கிடைக்கும் சில்லறைப் பணத்தில் ஏதேனும் வாங்கி சாப்பிட்டு, இரண்டு ரூபாய்க்கு மாடசாமியின் வயலோரத்துச் சாராயக்கடையில் ஒரு கிளாஸ் சாராயத்தை அடித்து விட்டு வந்து படுத்தால் விடியும் வரை களைப்பு தெரியாது. இல்லையேல் கையும் முதுகும் கழன்று விழுவதாய்த் தோன்றும்.

அவனுக்கென்று யாரும் கிடையாது, செல்லாயியைத் தவிர. யாரும் அவனை நண்பர்களாகவோ, தெரிந்தவனாகவோ பார்ப்பதில்லை, காரணம் அவனுடைய ஏழ்மையும், அவனுடைய வேலையும்.

எங்கேனும் திருமணம் நடந்தால் இரவில் போவான், மிச்சம் மீதி சாப்பிடுவதற்கும், கல்யாண சாப்பாட்டுக்காய் அடுப்பு மூட்டிய இடத்திலிருந்து விறகுக்கரியைப் பொறுக்குவதற்கும். அந்த விறகுக் கரியைக் கொடுப்பதற்குக் கூட அவனிடமிருந்து காசு வாங்குபவர்கள் அந்த ஊரில் உண்டு.

பரந்தாமன் கைக்கடிகாரத்தைப் பார்த்தார். மணி பன்னிரண்டை நெருங்கிக் கொண்டிருந்தது. மகளின் தூக்கம் அவருக்கு முக்கியமாய்ப் பட்டது. மாடிப்படி இறங்கி கொல்லனின் குடிசை நோக்கி நடந்தார்.

தன்னை நெருங்கி வரும் பரந்தாமனை கண்களை இடுக்கிக் கொண்டு பார்த்தான் கொல்லன். இந்த நேரத்துக்கு யார் வருகிறார்கள் ? கையிலிருந்த சுத்தியலை மண்ணில் போட்டு விட்டு நிமிர்ந்து பார்த்தான். பரந்தாமன் நெருங்கி வர வர, கொல்லன் மரியாதை காட்டி எழுந்தான்.

‘வாங்க சாமி, என்ன நட்ட ராத்திரில வாரீங்க ? என்னாங்கிலும் வேணுமே ?’ மெதுவாகக் கேட்டான் கொல்லன்.

‘இல்லப்பா… தூக்கம் வரல.. என்ன நீ இன்னும் தூங்கலயா ? மணி பன்னிரண்டாகுது ?’ கேட்டார் பரந்தாமன்.

“அப்பிடியில்ல ஏமானே, ஒறக்கம் வரத்தேன் செய்யுது… ஆனா நாளை நம்ம கொற்கைக்க வயலு அறுப்பாம். நாலு அறுப்பத்தி வேணும்ன்னு சொல்லியோண்டு போனாரு. அறுப்பு நிக்கருது இல்லியா.. அதான் கொறச்சு கஸ்டம் பாக்காத அறுப்பத்தி செய்தோண்டு இருக்குதேன். ‘ கொல்லன் சொன்னான்.

“செய்து முடிஞ்சிச்சுட்டியா ?” பரந்தாமன் மெதுவாய்க் கேட்டார்.

“ இன்னும் தீந்தூல்ல… அடுத்த வாரம் நிறைய வயலு அறுப்பு வருதில்லியா ? அதுகொண்டு நிறைய அறுப்பத்தி செய்ய வேண்டியிருக்கு. தங்கையன், செல்லக்கண்ணு, பொன்னையன் எல்லாருக்க வீட்டு வயலும் இப்போ தான் அறுப்பாம். செய்து குடுக்கிலாண்ணு செல்லி பைசா வேண்டியாச்சு. இன்னி சமயத்துக்கு செய்து குடுக்காத இருக்க பற்றாது. அதான் கஸ்டம் பாக்காத ராத்திரி வேலை செய்யுதேன். நமக்கென்ன மைரு, நாலு நாளு ஒறங்க பற்றாது அம்மட்டும் தேன். மற்றபடி இப்போ தான் கொறச்சு பைச வாற சமயம். அறுக்காறாவும்போ ஒறங்கல்லே. ன்னு மலையாளத்துல ஒரு பழஞ்சொல்லும் உண்டு“ கொல்லன் வெகு இயல்பாய் சிரித்துக் கொண்டே பேசினான்.

பரந்தாமன் அவஸ்தையாய் சிரித்தார். கொல்லன் தொடர்ந்தான்.

“ இப்போ எல்லாம் நிறைய வேலை வாறதில்ல. எங்க அப்பனுக்க காலத்துல, கலப்பையும், தண்ணி புடிக்கிற காக்கோட்டையும், மண்வெட்டி, பிக்காசு எல்லாமே அவரு தான் செய்யுவாரு. இப்போ என்ன வேணுங்கிலும் களியக்காவிளை சந்தைல போனா மதி. போனோமா பைசா குடுத்து வாங்கினோமான்னு ஆச்சு. பட்டறைல வந்து செய்யோக்கு ஆளு கொறவு தேன். மண்ணு வெட்டுக்கு போறவியளுக்க நம்மாட்டி (மண்வெட்டி) கீறிப் போச்சுண்ணா வருவினும் நான் அடைச்சு குடுப்பேன். மரம் வெட்ட போறவியளுக்க கோடாலி ஆப்பு களந்து போனா வருவினும், செரியாக்கி குடுப்பேன். அத்தறதேன். அது போயிற்று எனக்கு வாற வேலை எல்லாம் அறுப்பத்தி, கத்தி, வெட்டோத்தி அம்மட்டும் தேன் “

கொல்லன் சொல்லிக் கொண்டே அமர்ந்தான். பரந்தாமனுக்கு என்ன செய்வதென்று தெரியவில்லை. மெதுவாய் திரும்பி நடக்கலாமா என யோசித்தார்.

“ நான் பாட்டுக்கு என்னன்னவோ பேசியோண்டே போறேன். நீங்க வந்த விசயம் செல்லுங்க. என்னாங்கிலும் செய்யணுமா ?” கேள்வியாய் பார்த்தான் கொல்லன்.

இ… இல்ல… ஒண்ணுமில்ல….. பரந்தாமன் இழுத்தார்.

“ இல்லேண்ணு சென்னாலே ஏதோ உண்டுண்ணு தேன் அர்த்தம். செல்லுங்க. ஒறக்கம் வரூல்லியா ? “ கொல்லன் கேட்டபடியே தரையிலிருந்த சுத்தியலை எடுத்து அதில் ஒட்டியிருந்த சிறு சிறு மண் துகள்களைத் துடைத்தான்.

“வேற ஒண்ணும் இல்லை. என் பொண்ணு லீவுக்காக வந்திருக்கா. அவளுக்கு இந்த இரும்படிக்கிற சத்தம் தொந்தரவா இருக்காம். தலை வலிக்குதாம். தூங்க முடியாம கஸ்டப் படறா. சரி வேலை முடிஞ்சுதான்னு கேட்டுப் போகலாமேன்னு வந்தேன்” பரந்தாமன் மெதுவாய் சொன்னார்.

“ அய்யோ அப்பிடியா ? அதை ஆத்தியமே செல்லியிருக்கலாமே. செரி.. செரி… பிள்ள ஒறங்கட்டு. வெளி நாட்டில எல்லாம் படிச்சோண்டு வந்த பிள்ள இல்லியா. நான் நிறுத்துதேன். மிச்சத்தை மைரு நாளைக்கு பாத்துக்கலாம்.” சொல்லிக் கொண்டே சுத்தியலை ஓரமாய் வைத்துவிட்டு தண்ணீரை எடுத்து தீ மேல் தெளித்து அணைத்தான் கொல்லன்.

சொல்ல வந்ததன் நோக்கத்தைப் புரிந்து கொண்டு தனது வேலையை விடப் பெரிதாய் தன் மகளின் தூக்கத்தை கொல்லன் முக்கியமாய்ப் பார்த்தது பரந்தாமனை உறுத்தியது. கொல்லனோ வெகு இயல்பாய், கூரையில் சொருகியிருந்த கோணிப்பையை எடுத்து உதறினான். அதுதான் அவனுடைய படுக்கை.

பரந்தாமனுக்கு மனசு பாரமானது போல் தோன்றியது. ஒன்றும் பேசாமல் திரும்பி நடந்தார். வீட்டில் வந்த பின்பும் நினைவுகள் கொல்லனைச் சுற்றியே ஓடிக்கொண்டிருந்தது. பாவம் எப்படிப்பட்ட வேலை இது. இது வரைக்கும் அவனுடைய குடிசைக்கு இவ்வளவு அருகில் சென்று பார்த்ததில்லை. எப்படித்தான் அந்த குடிசைக்குள் வெந்து தணியும் காற்றோடு குடும்பம் நடத்துகின்றார்களோ ?

வீட்டில் ஒரு நாள் ஏசி வேலை செய்யாவிட்டாலோ, குறைந்தபட்சம் மின்விசிறி சுழலாவிட்டாலோ தூக்கம் போய் விடுகிறது. அவனுக்கோ வீட்டில் மின்சாரம் என்பதே இல்லை. கூடவே தரையில் சூரியனாய் எப்போதும் தீ வேறு.

கொறித்தபடியோ, காபி குடித்தபடியோ தொலைக்காட்சியில் நிகழ்ச்சிகளைப் பார்த்து கூடவே போரடிக்கிறது என புலம்பும் எனது வாழ்வுக்கும், நள்ளிரவு வரை இரும்படிக்கும் அவனது வாழ்வுக்குமிடையே தான் எத்தனை பெரிய பள்ளம்.

எப்போதாவது ஒரு சுவையான முழுச்சாப்பாடு கொல்லன் சாப்பிட்டிருப்பானா என்பதே சந்தேகம் தான். ஐந்துக்கும் பத்துக்கும் அவனுடைய உடம்பு எப்படி உழைக்க வேண்டி இருக்கிறது ? யோசனை செய்தபடியே மாடிப்படி யேறி அபினயா வின் அறையை அடைந்தார். உள்ளே மகள் மெத்தையில் புதைந்து தூங்கிக்கிடந்தாள். நிம்மதிப் பெருமூச்சு விட்டபடியே பரந்தாமன் தன்னுடைய அறைக்குச் சென்று தாழிட்டுக் கொண்டார். இரவு மெல்ல மெல்ல இழுக்க அப்படியே தூங்கிப்போனார்.

மறுநாள் காலை.

வெளியே நன்றாக விடிந்திருந்தது.

பால்கனியில் நின்று காப்பி குடித்தபடியே கிராமத்தை அளந்து கொண்டிருந்தாள் அபினயா.

இன்று ஏதோ ஒன்று வித்தியாசமாய் உறுத்தியது அவளுக்கு.

எது ? என்ன வித்தியாசம். சிந்தனைகளை ஒவ்வொன்றாய் புரட்டிக் கொண்டிருந்தவளுக்கு சட்டென பிடிபட்டது ! சத்தம் !!! இரும்படிக்கும் சத்தம். !!!

எங்கே போயிற்று அந்த இரும்படிக்கும் ஓசை ? நேற்றைக்கு காலை ஐந்து மணிக்கெல்லாம் அலாரமாய் அடித்த ஓசை இன்றைக்கு எப்படி தொலைந்து போனது ? யோசனையோடு கீழே இறங்கி வந்தாள் அபினயா..

“ அப்பா… அப்பா..”

“என்னம்மா ?”

“என்னப்பா.,.. இன்னிக்கு அந்த கொல்லன் இரும்படிக்கிற வேலையை இன்னும் ஆரம்பிக்கலையா ? ஒரே நிசப்தமா இருக்கு ? “ அபினயா கண்களை விரித்தபடியே கேட்டாள்.

பரந்தாமன் அபினயத்துடன் பேசும் மகளையே பார்த்துக் கொண்டிருந்தார் சிறு புன்னகையுடன். அவருக்குள்ளும் அப்போது தான் அந்த வித்தியாசம் உறைத்தது.

“ அந்த சத்தம் இல்லேன்னா எப்படி அமைதியா இருக்கு பாத்தீங்களா ?
அது ஒரு பெரிய டார்ச்சர் சத்தம்பா. நீங்க எல்லாம் எப்படித் தான் இந்த சத்தத்தை சகிச்சுக்கறீங்களோ “ சலித்துக் கொண்டாள் அபினயா.

பரந்தாமன் கடிகாரத்தைப் பார்த்தார். மணி ஒன்பதைத் தாண்டியிருந்தது.
பொதுவாகவே காலை ஐந்து மணிக்கு ஆரம்பித்து விடுவானே. இன்று என்னவாயிற்று அவனுக்கு ? நிறைய வேலை இருக்கிறது என்று வேறு சொன்னானே ? ஒருவேளை நேற்று நான் சொன்னதால் இன்னும் வேலையை ஆரம்பிக்காமல் இருக்கிறானோ ? கேள்விகள் மனதில் வரிசை வரிசையாய் எழ எழுந்து வெளியே சென்றார் பரந்தாமன்.

குடிசை வாசலில் செல்லாயி நின்று கொண்டிருந்தாள்.

“என்னம்மா… கொல்லன் எங்கே ? வேலை இருக்குன்னு சொன்னான். ஆளையே காணோம் ? “ கேட்டபடி அவளை நெருங்கினார் பரந்தாமன்.

செல்லாயின் கண்கள் அழுதன…

“என்ன சொல்லோக்கு ஏமானே. யாரோ தொட்டி பய ரெயில் ஸ்டேசன்ல அடுக்கி வெச்சிருந்த பாள(தண்டவாள) கம்பியை மோட்டிச்சோண்டு போனானாம். வெளுக்கோக்கு மின்னே போலீசு வந்து இவரு தான் எல்லாத்தையும் மோட்டிச்சோண்டு போனதா கள்ளக் கேசு போட்டு கூட்டியோண்டு போச்சினும். எங்கே என்ன கம்பி காணாத போனாலும் இவரை தேன் பிடிச்சோண்டு போவினும். கேக்கோக்கு ஆளில்லாதது நம்மம் தானே. எப்போ வருவாரோ. அறுப்புக்கு அறுப்பத்தி கேட்டு ஆளுவளும் வருவினும். என்ன செய்யோகின்னு மனசிலாவூல்லே” சொல்லி விட்டு அழ ஆரம்பித்தாள் செல்லாயி.

பரந்தாமனுக்கு பக் கென்று இருந்தது. இரயில்வே தண்டவாளக் கம்பிகளை இவன் திருடியதாய் இழுத்துச் சென்றிருக்கின்றனர். கொல்லப் பட்டறை வைத்திருப்பதால் கத்திகள் செய்வதற்காகத அவற்றைத் திருடியிருப்பான் என போலீஸ் சந்தேகிக்கிறதா ? இல்லை வேறு ஆள் கிடைக்காததால் இந்த அப்பாவியை இழுத்துக் கொண்டு போயிருக்கிறார்களா ? பரந்தாமனுக்குள் கேள்விகள் வரிசையாய் எழுந்தன.

“ கவலைப்படாதே. நான் போய் என்னன்னு பாக்கறேன். ஸ்டேஷன்ல போய் அவனை கூட்டிட்டு வரேன் “ சொல்லிவிட்டு வீட்டை நோக்கி நடந்தார் பரந்தாமன்.

இதுவரை கொல்லனின் வீட்டில் என்ன நடக்கிறது என்று பரந்தாமன் சட்டை செய்ததே இல்லை. ஆனால் இன்று அவனுக்கு உதவ வேண்டும் எனும் எண்ணம் மனதில் ஆணி அடித்தது போல நிலைத்தது. என்னவாயிற்று ? எதையும் நெருங்கிப் பார்க்கும் வரை ஒரு அன்னியத் தன்மை மனதில் இருக்கும் என்பது பரந்தாமனுக்குப் புரிந்தது.

நெருங்க நெருங்கத் தான் தெரிகிறது ஒவ்வோர் தனி மனிதனுடைய வாழ்விலும் நிகழும் சோகமும், எதிர்பார்ப்பும், வலியும். பரந்தாமனின் மனசுக்குள் பாரம் பாறாங்கல்லாய் வந்து அமர்ந்தது. கொக்கியில் மாட்டியிருந்த ஒரு சட்டையை எடுத்து போட்டுக்கொண்டே கார் ஷெட்டை நோக்கி நடந்தார் பரந்தாமன்.

“ அப்பா . காலைல எங்கேப்பா கிளம்பிட்டீங்க ? நானும் வரேன்” பின்னாலிருந்து அபினயாவின் குரல் ஒலித்தது.

“ இல்லேம்மா. நம்ம கொல்லனை போலீஸ் புடிச்சுட்டு போயிட்டாங்களாம், நான் போய் என்னன்னு விசாரிச்சுப் பார்த்து அவனை கூட்டிட்டு வரேன், “ என்று சொன்ன பரந்தாமனை புரியாமல் பார்த்தாள் அபினயா.

“நம்ம கொல்லன்” என பரந்தாமன் சொன்ன வார்த்தைகள் அபினயாவுக்குள் குழப்பத்தையும், சிரிப்பையும், புரியாமையையும் உருவாக்கியிருக்க வேண்டும் என்பது அவளது பார்வையிலேயே தெரிந்தது.

பரந்தாமனின் கார் காம்பவுண்ட் கேட்டைக் கடந்து ஊர் சாலையில் வந்து, காவல் நிலையத்தை நோக்கி நகர்ந்தது.

காரின் சன்னல் வழியாக வெளியே பார்த்தார் பரந்தாமன்.

“ டொங்.. டொங்… டொக்….” வலுவில்லாமல் ஒரு சத்தம் கேட்டுக் கொண்டிருந்தது.

கொல்லப்பட்டறையில் செல்லாயி உட்கார்ந்து இரும்படித்துக் கொண்டிருந்தாள்.

கி.மு : யோசேப்பு – ஒரு அடிமையின் கதை !

 

யோசேப்பு யாக்கோபின் பிரிய மகன். யாக்கோபிற்கு பல மனைவிகள் மூலம் மொத்தம் பன்னிரண்டு பிள்ளைகள். யோசேப்பும், பென்யமினும் அவருடைய பிரிய மனைவி ராகேலின் பிள்ளைகள். யோசேப்பின் மீது தந்தை யாக்கோபுக்கு அளவு கடந்த பாசம். அவர் யோசேப்பை மிகவும் செல்லமாய்க் கவனித்து வந்தார். அவனு க்காக தனியாக ஒரு அழகிய அங்கியையும் தன் கைப்பட செய்து கொடுத்தார். அதனால் யோசேப்பின் சகோதரர்கள் அனைவருக்கும் அவன் மீது பயங்கர பொறாமை.

‘நாம் பத்து பேர் இருக்கும்போது நம் தந்தை அவனிடம் மட்டும் அளவு கடந்த பாசம் கொண்டிருக்கிறார் பார்த்தீர்களா ? நமக்கு அவர் என்றைக்காவது ஏதாவது செய்து தந்திருக்கிறாரா ? பார்… செல்ல மகனுக்கு அங்கியாம் … ம்ம்ம்’  என்று அவர்கள் தங்களுக்குள் பேசிக் கொண்டார்கள். யோசேப்பு மீது பொறாமையை வளர்த்துக் கொண்டார்கள். ஆனால் யோசேப்புவோ சகோதரர்களிடம் கள்ளம் கபடமில்லாமல் அன்பு கொண்டிருந்தான்.

ஒருநாள் அதி காலையில் அவன் சகோதரர்களிடம் ஓடி வந்து
‘அண்ணா … நான் ஒரு கனவு கண்டேன். சொல்லவா ?’ என்றான்
‘சரி சொல்… என்ன கனவு ?’ சகோதரர்கள் கேட்டனர்.

‘நாம் எல்லோரும் வயலில் அறுவடை செய்து அறுத்த அரிகளைக் கட்டுகளாகக் கட்டிக் கொண்டிருந்தோம். அப்போது என்னுடைய அரிக்கட்டு திடீரென எழுந்து நின்றது. உடனே உங்கள் அரிக்கட்டுகள் எல்லாம் அதை வணங்கின’ என்றான்

சகோதரர்கள் எரிச்சலடைந்தார்கள்.  ‘ஓ… உன்னை நாங்கள் எல்லோரும் வணங்க வேண்டும் என விரும்புகிறாயா ? நீ அதிகாரம் செலுத்த ஆசைப்படுகிறாயா ? போடா… போ’ என்று துரத்தினர். இந்த கனவைச் சொன்னபின் இன்னும் அதிகமாக அவனை வெறுத்தனர்.

இன்னும் சில நாட்கள் சென்றபின் யோசேப்பு இன்னொரு கனவு கண்டான் அதில் சூரியனும், சந்திரனும், பதினொரு நட்சத்திரங்களும் அவனை வணங்கின. இந்த கனவையும் அவன் சகோதரர்களிடம் சொன்னான். அவர்கள் அவன் மீது கொண்ட பொறாமையை அதிகப் படுத்தினார்கள்.

யோசேப்பு இளையவன் ஆகையால் தந்தையுடன் அதிக நேரத்தைச் செலவிட்டான். அவனுடைய சகோதரர்கள் பத்து பேரும் ஆடுகளை மேய்ப்பதற்காக பக்கத்து ஊரான செக்கேமிற்குச் சென்றனர். யோசேப்பு தந்தையுடன் தங்கியிருந்தான்.

நாட்கள் பலகடந்தன, மந்தைகளை ஓட்டிச் சென்ற சகோதரர்கள் திரும்பவில்லை. மகன்களைக் காணாத தந்தை வருந்தினார். அவர் யோசேப்பை அழைத்து,’ மகனே, நீ போய் உன்னுடைய சகோதரர்களும் மந்தையும் நலம்தானா என்பதை விசாரித்து வா’ என்று சொல்லி அனுப்பினார். யோசேப்பும் புறப்பட்டார்.

யோசேப்பு செக்கேமிற்குச் சென்று அந்த ஊர் முழுவதையும் சுற்றிப் பார்த்தான். எங்கும் அவனுடைய சகோதரர்களைக் காணோம். விசாரித்ததில் அவர்கள் அருகிலுள்ள தோத்தான் என்னும் ஊருக்குச் சென்றிருப்பதாகத் தகவல் கிடைத்தது. எனவே யோசேப்பு தோத்தானை நோக்கிப் போனார்.

தூரத்தில் யோசேப்பு வருவதைக் கண்ட சகோதரர்கள் கோபம் கொண்டனர். ‘அதோ பார், நம் தந்தையின் செல்ல மகன் வருகிறான். அவனை இங்கேயே கொன்றுவிடவேண்டும். அவன் இருந்தால் தந்தை நம்மைக் கவனிக்கவே மாட்டார்’ என்று தங்களுக்குள் பேசிக் கொண்டனர்.

ரூபன், யோசேப்பின் சகோதரர்களில் ஒருவன், யோசேப்பின் மீது வெறுப்பு இருந்தாலும் அவனைக் கொல்வதில் அவனுக்கு உடன்பாடு இல்லை. ‘ நாம் அவனைக் கொல்ல வேண்டாம். ஒரு பெரிய குழியில் தள்ளிப் போடுவோம். அவனுடைய இரத்தத்தை சிந்தவேண்டாம். அவன் அங்கேயே கிடந்து செத்து ஒழியட்டும் ‘ என்றான். குழியில் தள்ளிவிட்டால் யாருக்கும் தெரியாமல் இரவில் வந்து அவனைக் காப்பாற்றி அனுப்பி வைக்கலாம் என்பது அவனுடைய ரகசியத் திட்டம். சகோதரர்களுக்கு அந்த யோசனை பிடித்திருந்தது. அவனைக் கொன்ற பாவம் நமக்கெதற்கு ? அவனே தானாக செத்துத் தொலயட்டும் என்று கூறி அவனைக் குழியில் தள்ள முடிவெடுத்தனர்.

சகோதரர்களின் திட்டத்தை எதுவும் அறியாத யோசேப்பு சகோதரர்களிடம் ஓடோ டி வந்து.. ‘அண்ணா… எல்லோரும் நலம் தானே ? மந்தைகள் எல்லாம் நலம் தானே… உங்களைக் காணாமல் அப்பா ரொம்ப வருத்தப் பட்டார். அதனால் தான் உங்களைத் தேடி வந்தேன்’ என்று சொல்லி தன் முத்துப் பற்கள் காட்டிச் சிரித்தான்.

சகோதரர்கள் தாமதிக்கவில்லை. ‘ இங்கேயும் எங்களை நிம்மதியாக இருக்க விடமாட்டாயா ? ‘ என்று கூறிக் கொண்டே அவன் மேல் பாய்ந்து அவனுடைய அங்கியை அவிழ்ந்து அருகிலிருந்த பாழுங்கிணற்றில் தள்ளினார்கள்.

யோசேப்பு திகைத்தான். தன்னுடைய சகோதரர்களின் இந்தத் தாக்குதலை அவன் எதிர்பார்க்கவில்லை. ‘காப்பாற்றுங்கள் காப்பாற்றுங்கள்’ என்று கதறினான். ஆனால் அது வெளியே யாருக்கும் கேட்கவேயில்லை.

அந்த வழியாக வணிகர் கூட்டம் ஒன்று எகிப்தை நோக்கிப் போய்க்கொண்டிருந்தது. அதைக் கண்ட சகோதரர்களில் ஒருவனான யூதா,’ எனக்கு இன்னொரு யோசனை வருகிறது. இவனைக் குழியில் போட்டு விட்டுப் போவதற்குப் பதிலாக, இந்த வணிகர்களிடம் அடிமையாய் விற்று விடலாமே. அவனைக் கொன்ற பாவமும் வேண்டாம், அவனை குழியில் போட்டு விட்டுப் போகும் பாவமும் வேண்டாம். எல்லாவற்றுக்கும் மேலாக அவன் மூலம் நமக்குப் பணமும் கிடைக்கும். அவன் பள்ளத்திலேயே கிடப்பதால் நமக்கு லாமபில்லை… என்ன சொல்கிறீர்கள் ? ‘ என்று சகோதரர்களிடம் கேட்டான். அவர்களுக்கும் அது நல்ல முடிவாகத் தோன்றியது. எனவே அவனை வெளியே எடுத்து இருபது வெள்ளிக்காசுக்கு அவனை அடிமையாக விற்றனர். யோசேப்பு சகோதரர்களைப் பார்த்து அழுதுகொண்டே வணிகர்களோடு பயணமானான்.

சகோதரர்கள், தங்கள் மந்தையிலிருந்து ஒரு ஆட்டை அடித்துக் கொன்று அந்த இரத்தத்தை யோசேப்பின் அங்கியில் தோய்த்து எடுத்துக் கொண்டு தந்தையிடம் சென்றனர். மிகவும் பதட்டமடைந்தவர்கள் போல தங்களைக் காட்டிக் கொண்டு
‘அப்பா… இது நம்ம யோசேப்பின் அங்கியா பாருங்கள். வழியில் கண்டெடுத்தோம். யோசேப்புக்கு நீங்கள் செய்து கொடுத்த அங்கி போல இருக்கிறதே என்று எடுத்து வந்தோம்… சீக்கிரம் பார்த்து சொல்லுங்கள் எங்களுக்கு வருத்தமாக இருக்கிறது ‘ சகோதரர்கள் சோகத்தை முகத்தில் வரவழைத்துக் கேட்டார்கள்.

அங்கியைக் கண்ட தந்தை அதிர்ந்தார். ‘ ஐயோ.. இது நான் யோசேப்புவிற்குச் செய்து கொடுத்த அங்கியாயிற்றே… என்னுடைய அருமை மகனை ஏதோ காட்டு விலங்கு தாக்கிக் கொன்று விட்டதா ?… ஐயோ என்ன செய்வேன்… அருமை மகனே நீ இறந்து விட்டாயா’ என்று புலம்பி அழுதார். சகோதரர்கள் உள்ளுக்குள் சிரித்தனர். தந்தை தான் உடுத்திருந்த ஆடைகளை அவிழ்ந்தெறிந்துவிட்டு கோணி உடுத்தி சாம்பலில் அமர்ந்து ஏழு நாட்கள் ஒப்பாரி வைத்து அழுது புலம்பினார். சோகமான சம்பவங்கள் நடந்தால் அப்படி அழுவது அக்கால வழக்கம்.

யோசேப்புவை வணிகர்கள் எகிப்து கொண்டு சென்று, பார்வோன் மன்னனின் மெய்க்காப்பாளன் ஒருவனிடம் நல்ல விலைக்கு விற்றனர். கடவுள் யோசேப்போடு இருந்தார். எனவே மெய்க்காப்பாளன் யோசேப்பை அடிமைபோல நடத்தாமல் தன்னுடைய இல்லத்திலேயே தங்க வைத்தார்.

யோசேப்பு தொட்ட காரியங்கள் அனைத்தும் சிறப்புற நடந்தன. எனவே மெய்க்காப்பாளன் அவனை தன்னுடைய இல்லத்தின் அனைத்து பொறுப்புகளுக்கும் பொறுப்பாளியாக நியமித்தான். யோசேப்பு அனைத்தையும் திறம்பட நடத்தினான். வருடங்கள் செல்லச் செல்ல அவனுடைய தோற்றம் மிகவும் வலிமையாக, அழகாக மாறியது.

யோசேப்பின் அழகிய கட்டுடலைக் கண்ட மெய்க்காப்பாளனின் மனைவிக்குள் மோகம் ஊறியது. எப்படியாவது அவனோடு உறவு கொள்ள வேண்டும் என எண்ணினாள். யோசேப்பை அழைத்து,

‘தலைவர் எல்லாவற்றையும் கவனிக்குமாறு தானே உன்னை நியமித்தார். ஆனால் நீ சில விஷயங்களைக் கவனிப்பதேயில்லை’ என்றாள்.

‘இல்லையே அம்மா, நான் எல்லாவற்றையும் நன்றாகக் கவனிக்கிறேன். ஏதேனும் பிழை இருந்தால் சொல்லுங்கள் திருத்திக் கொள்கிறேன்’

‘உன்னிடம் ஒரே ஒரு பிழை மட்டும் தான் இருக்கிறது. நீ அவருடைய சொத்துக்களில் ஒன்றை மட்டும் கவனிக்காமல் விட்டு விட்டாய்’ அவள் கண்சிமிட்டினாள்.

‘புரியும் படி சொல்லுங்களேன்’

‘நீ என்னைக் கவனிப்பதேயில்லையே’ அவள் குழைந்தாள்.

‘உங்களைக் கவனிக்கத் தான் தலைவர் இருக்கிறாரே’ யோசேப்பு சிரித்தான்.

‘உன்னைப் போல அழகான வாலிபன் இங்கே யாரும் இல்லை. உன்னுடைய கவனிப்பு எனக்கு வேண்டும்’ அவள் சொல்ல, யோசேப்பு திடுக்கிட்டான். அதுவரை எஜமானி தன்னுடன் விளையாட்டாய் பேசுகிறாள் என்று நினைத்திருந்தவனுக்கு இப்போது அதிச்சி..

‘அம்மா…. அப்படியெல்லாம் சொல்லாதீர்கள்’ யோசேப்பு குரலைத் தாழ்த்தினான்.

‘இதில் தப்பு ஒன்றுமில்லை யோசேப்பு. வா… என்னுடன் படுக்கையைப் பகிர்ந்து கொள். என்னுடைய விருப்பமில்லாமல் என்னைப் பலாத்காரம் செய்வது தான் தவறு. இதில் தவறு ஒன்றும் இல்லை. வா… தலைவனுக்குத் தெரியாமல் சங்கமித்திருப்போம்’ என்றாள்.

யோசேப்பு மறுத்தான்.,’ ஐயோ… நீங்கள் என் எஜமானி. தலைவர் என்மீது கொண்ட நம்பிக்கையால் தான் எல்லாவற்றையும் என்னிடம் ஒப்படைத்தார். உங்களை அவர் என்னிடம் ஒப்படைக்கவில்லை. உங்களோடு உறவு கொள்வது நான் தலைவனுக்குச் செய்யும் துரோகம். என்னை மன்னியுங்கள்’

‘யோசேப்பு…. ஏன் பயப்படுகிறாய் ? இது யாருக்கும் தெரியாமல் நான் பார்த்துக் கொள்கிறேன். நீ என்னுடன் இன்று ஒரு நாள் மட்டும் உறவு கொள்…’

‘இல்லை எஜமானி… யாருக்கும் தெரியாவிட்டாலும். இது கடவுளுக்குத் தெரியும் என்னை விட்டு விடுங்கள். இது தவறு.’ என்று சொல்லி விட்டு அவ்விடம் விட்டு ஓடினான்.

ஆனாலும் அவள் யோசேப்பை தொடர்ந்து வற்புறுத்தி வந்தாள். ஒருநாள் வீட்டில் யாருமே இல்லாதபோது, தலைவி யோசேப்பின் மேலாடையை இழுத்து அவிழ்த்தாள்,’ யோசேப்பு. இன்று நீ என்னுடன் உறவு கொண்டேயாகவேண்டும். கவலைப்படாதே.. வா… என்னுடைய அழகிய உடலை அனுபவி… என்னோடு படு…’ என்று யோசேப்பை அழைத்தாள். அவன் மீண்டும் மறுத்தான். தலைவி அதிகாரமாய் சொல்லிப் பார்த்தாள், கெஞ்சலாய் சொல்லிப் பார்த்தாள், கொஞ்சலாய்ச் சொல்லிப் பார்த்தாள். யோசேப்பு எதற்கும் வளைந்து கொடுக்கவில்லை. தலைவி விடவில்லை. அவனை வலுக்கட்டாயமாக இழுத்தாள். அவன் தன்னுடைய மேலாடையை விட்டு விட்டு மீண்டும் வீட்டை விட்டு வெளியேறினான்.

தலைவி தனக்கு நேர்ந்த அவமானத்தை எண்ணி பொருமினாள். ஒரு அடிமை தன்னுடைய விருப்பத்தை நிறைவேற்றி வைக்கவில்லையே என ஆத்திரம் கொண்டால். எப்படியும் யோசேப்பை பழிவாங்க வேண்டுமென காத்திருந்தாள்.

மாலையில் கணவன் வீடு திரும்பியதும் அவனிடம்,’வேலைக்கு ஆள் எடுக்கும் போது எதையும் விசாரிப்பதில்லையா ?’ என்று பொய்க்கோபத்துடன் கேட்டாள்.

‘நீ யாரைப்பற்றிச் சொல்கிறாய் ?’

‘யோசேப்பு பற்றித் தான்’

‘அவனுக்கு என்ன ? நன்றாகத் தானே எல்லாவற்றையும் கவனித்துக் கொள்கிறான்’

‘ஆமாம்… ரொம்பவும் நன்றாகக் கவனிக்கிறான். சொத்துக்களை மட்டுமல்ல, உங்கள் மனைவியையும் சேர்த்து கவனிக்கிறான். இன்று அந்த அடிமை நாய் என்ன செய்தான் தெரியுமா ? என்னுடைய மேலாடையை இழுத்து என்னை பலாத்காரம் செய்யப் பார்த்தான். நான் கூச்சலிட்டதும் இந்த மேலாடையை விட்டு விட்டு ஓடி விட்டான்’ அவள் பொய்யாய் விசும்பினாள்.

தலைவன் அதிர்ந்தான். அவன் யோசேப்பை அழைத்து,’ துரோகியே… உன்னை எவ்வளவு நம்பினேன். இப்படி நம்பிக்கை துரோகம் செய்து விட்டாயே.. ‘ என்று கூறி அவனை அரச கைதிகளை அடைக்கும் கொடிய சிறையில் அடைத்தான். செய்யாத தவறுக்காக யோசேப்பு சிறையில் தள்ளப்பட்டார்.

சிறையிலும் ஆண்டவர் யோசேப்போடு இருந்தார். எனவே சிறைக்காப்பாளரின் தயவு அவருக்குக் கிடைத்தது. கைதிகளைக் கண்காணிக்கும் பொறுப்பை அவனிடம் ஒப்படைத்தார் அவர். யோசேப்பும் அந்த பணியைச் செவ்வனே செய்து வந்தார்.

ஒருநாள் மன்னனனுக்கு மதுபரிமாறுபவனும், அப்பம் தயாராக்குபவனும் ஏதோ காரணத்துக்காகத் தண்டனை பெற்று அதே சிறையில் அடைக்கப் பட்டனர். அவர்களுக்கும் யோசேப்பு தான் கண்காணிப்பாளனாய் இருந்தான்.

சிலநாட்கள் கழிந்தபின் ஒருநாள் இரவு அவர்கள் இருவரும் ஒரே விதமான இரண்டு கனவுகளைக் கண்டனர். கனவு கண்டு கண்விழித்துக் கனவின் பொருள் புரியாமல் வருத்தமாய் அமர்ந்திருந்தனர். யோசேப்பு அவர்கள் வருத்தமாய் இருப்பதைக் கண்டார்.
‘ஏன் வருத்தமாய் இருக்கிறீர்கள். சிறையில் ஏதேனும் உங்களை வருத்தமடையச் செய்ததா ?’ யோசேப்பு கேட்டார்.

‘அதெல்லாம் ஒன்றுமில்லை. நாங்கள் இருவருமே ஒவ்வொரு கனவு கண்டோ ம். இரண்டுமே ஒரே போல் இருக்கின்றன ஆனால் அதன் விளக்கம் தெரியவில்லை’ என்றனர்.

‘இவ்வளவு தானா சங்கதி… கனவை என்னிடம் சொல்லுங்கள். கனவின் பலன் கூறும் திறமையைக் கடவுள் எனக்கு அளித்திருக்கிறார். உங்கள் கனவுகளின் பயனை நான் சொல்கிறேன்’

மதுபரிமாறுபவன் தன் கனவைச் சொன்னான்,’ மூன்று திராட்சைக் கிளைகள் நிற்கக் கண்டேன். அவை பழுத்துத் தொங்கின. நான் அவற்றைப் பிழிந்து கிண்ணத்தில் வடித்து மன்னனுக்குக் கொடுத்தேன்’ இதுவே கனவு.

‘ஆஹா… இது நல்ல கனவல்லவா. இன்னும் மூன்று நாட்களில் நீ விடுதலை செய்யப் படுவாய். மீண்டும் உனக்கு மதுபரிமாறும் வேலை கிடைக்கும். நீ மீண்டும் வேலையில் அமர்ந்ததும் மன்னனிடம் எனக்காகப் பரிந்து பேசி என்னை சிறையிலிருந்து விடுதலை செய். ஏனெனில் நான் நிரபராதி’ என்றான்.

மதுபரிமாறுபவன் மகிழ்ந்தான். அப்பம் சுடுபவன் தன் கனவைச் சொன்னான்.

‘என் தலையில் மூன்று அப்பக் கூடைகள் இருந்தன. அவற்றைப் பறவைகள் வந்து தின்றுவிட்டன’ இதன் விளக்கம் என்ன? என்றான்

‘ஐயோ… சகோதரனே.. சோகமான செய்தியைச் சொல்ல வைத்து விட்டாயே. இன்னும் மூன்று நாட்களில் நீ கழுமரத்தில் ஏற்றப்படுவாய். உன் தலையை கழுகுகள் வந்து கொத்தும். உன் நிலையை நினைத்து நான் வருந்துகிறேன்’ என்றான்.

அப்பம் சுடுவோன் மிகவும் கலக்கமுற்றவனாக இடிந்து போய் அமர்ந்தான்.

மூன்று நாட்களுக்குப் பின், யோசேப்பு சொன்னதன் படியே அவர்கள் இருவருக்கும் நடந்தது. ஆனால் மதுபரிமாறுபவன் யோசேப்பை மறந்தான். அவனுக்கு உதவிசெய்யவில்லை. யோசேப்பு சிறையிலேயே கிடந்தான்.

இரண்டு ஆண்டுகள் ஓடிவிட்டன. மீண்டும் கனவு ! இப்போது கனவு கண்டது மன்னன் !! இரண்டு கனவுகள்.

மன்னனின் கனவில் நைல் நதியிலிருந்து ஏழு கொழுத்த பசுக்கள் வெளியேறி வந்தன. அதைத் தொடர்ந்து ஏழு நலிந்த பசுக்கள் வெளியேறி வந்து முதலில் வந்த அந்த ஏழு கொழுத்த பசுக்களையும் தின்று விட்டன.

ஏழு செழிப்பான கதிர்கள் வயலில் விளைந்தன. அதன் பின் ஏழு கருகிய பயிர்கள் தோன்றி அந்த ஏழு செழிப்பான கதிர்களையும் விழுங்கி விட்டன.

இந்த இரண்டு கனவுகளும் மன்னனின் தூக்கத்தைக் கெடுத்தன. இதன் பலனை அறிய நாடெங்கும் மன்னன் மந்திரவாதிகளையும், குறி சொல்வோரையும் வரவழைத்தான். ஆனால் யாராலும் அந்த கனவுகளின் விளக்கத்தைக் கணிக்க முடியவில்லை. மன்னனின் வருத்தம் அதிகரித்தது. ஏதாவது புரிகிறதா என்று தன் அரசவையில் இருக்கும் அனைவரிடமும் கேட்டான். பயனில்லை.

அப்போது தான் மன்னனின் மது பரிமாறுவோனுக்கு யோசேப்பின் நினைவு வந்தது. அவன் மன்னனிடம் சென்று
‘அரசே… நான் ஒன்று கூறுவேன். தவறெனில் மன்னியுங்கள்.’

‘சொல்.. என்ன விஷயம் ? கனவின் விளக்கம் உனக்குத் தெரியுமா ?

‘எனக்குத் தெரியாது அரசே. ஆனால் சிறையில் யோசேப்பு என்றொருவர் இருக்கிறார். அவர் கனவுகளுக்குச் சரியான விளக்கம் சொல்வார்’

‘என்ன ? கனவுகளுக்கு விளக்கம் சொல்பவன் ஒருவன் சிறையில் இருக்கிறானா ? நம்பும்படியாக இல்லையே ?’ மன்னன் சந்தேகக் குரலில் கேட்டான்.

‘அரசே.. உண்மையிலேயே அவன் கனவுகளுக்குச் சொல்லும் பலன்கள் மிகவும் சரியாக இருக்கும். நானும் அப்பம் தயாரிப்போனும் சிறையில் இருந்தபோது எங்கள் கனவுகளுக்குச் சரியான விளக்கம் சொன்னான். அதன்படி நான் விடுதலையானேன், அப்பம் தயாரிப்போன் கழுமரம் ஏறினான்.’

‘அப்படியா ? அப்படியானால் உடனே அவனை இங்கே அழைத்து வாருங்கள்’ என ஆணையிட்டான் மன்னன். யோசேப்பு மன்னனின் அரசவைக்கு அழைத்து வரப்பட்டான்.

‘நீ கனவுகளுக்கு விளக்கம் சொல்லும் வித்தகனா ?’ மன்னன் அதிகாரத் தோரணையில் கேட்டான்.

‘நானல்ல… கடவுள் எனக்கு உணர்த்துவதை நான் சொல்வேன். அவ்வளவே…’ பணிவாய் பதில் சொன்னான் யோசேப்பு.

சரி இதோ நான் கண்ட கனவுகளைக் கேள்… இதற்கு விளக்கம் சொல்.

நைல் நதியிலிருந்து ஏழு கொழுத்த பசுக்கள் வெளியேறின. அதைத் தொடர்ந்து ஏழு நலிந்த பசுக்கள் வெளியேறி கொழுத்த பசுக்களைத் தின்று விட்டன.
ஏழு செழிப்பான கதிர்கள் வயலில் விளைந்தன. அதன் பின் ஏழு கருகிய பயிர்கள் தோன்றி அந்த ஏழு செழிப்பான கதிர்களையும் விழுங்கி விட்டன.

‘இவையே கனவுகள். விளக்கம் தெரிகிறதா ?’ மன்னன் வினவினான்.

‘தெரிகிறது மன்னா. ஏழு கொழுத்த பசுக்கள் என்பது ஏழு வளமான ஆண்டுகளைக் குறிக்கும். ஏழு நலிந்த பசுக்கள் அதைத் தொடர்ந்து வரும் ஏழு வறட்சியான, பஞ்சத்தின் ஆண்டுகளைக் குறிக்கும். பயிர்களின் விளக்கமும் இதுவே.’

‘ஒரே பொருளில் ஏன் இரண்டு கனவுகள் வந்தன என்பதைப்பற்றி உனக்கு ஏதேனும் தெரியுமா ?’

‘தெரியும் அரசே. ஒரு கனவு உண்மையை உங்களுக்கு கடவுளால் அறிவிக்கப் பட்டது. இன்னொரு கனவு அதை உறுதி செய்கிறது’

‘அப்படியானால் உன்னுடைய விளக்கத்தின்படி இன்னும் ஏழு ஆண்டுகளுக்குப் பின் நாட்டில் கடுமையான பஞ்சம் வரும் என்கிறாய். அப்படித்தானே ?’

‘ஆம் அரசே. ஆனால் அந்தப் பஞ்சத்திலிருந்து நாம் தப்பிக்க ஒரு வழி இருக்கிறது’

‘என்ன வழி ?’

‘மன்னா, வரும் ஏழு ஆண்டுகள் நமக்கு வளமானதாக இருக்கும். அதன் பின்பு தான் பஞ்சத்தின் ஆண்டுகள் வரப் போகின்றன. எனவே இந்த பஞ்சத்திலிருந்து எகிப்து தப்பவேண்டுமெனில் இப்போதிருந்து ஏழு ஆண்டுகள் நாம் நகரெங்கும் தானியங்களைக் களஞ்சியங்கள் கட்டிச் சேமிக்க வேண்டும். எவ்வளவு முடியுமோ அவ்வளவு தானியங்களைச் சேமித்தோமென்றால், அடுத்த ஏழு ஆண்டைய கொடிய பஞ்சத்திலும் எகிப்து பசியாறும்’ யோசேப்பு சொன்னார்

யோசேப்பின் விளக்கங்களும், வழிமுறைகளையும் கேட்ட மன்னன் வியந்தான். ‘ இதோ… அறிவும், திறமையும், கடவுள் அருளும் கொண்ட உன்னையே நான் அதற்குப் பொறுப்பாளியாக்குகிறேன். நீ இனி எகிப்து முழுவதற்கும் ஆளுநன் ஆவாய். நான் மட்டுமே உனக்கு மேலதிகாரி. மற்ற அனைவருக்கும் நீயே மேலதிகாரி. நீ சொன்னபடி எகிப்தில் தானியங்களை சேமிக்கும் பணியைத் துவங்கு. எதிர்காலப் பஞ்சத்திலிருந்து நாட்டைக் காப்பாற்று’ மன்னன் ஆணையிட்டான்.
யோசேப்பு மகிழ்ந்தார். அடிமையாய் விற்கப்பட்ட தான் எகிப்து முழுமைக்கும் ஆளுநர் ஆனது கடவுளின் செயல் தான் என உறுதியாய் நம்பினார்.

எகிப்து நகர் முழுவதும் ஏழு ஆண்டுகள் கணக்கின்றி தானியங்கள் யோசேப்பின் கண்காணிப்பின் கீழ் சேமிக்கப்பட்டன. ஏழு ஆண்டுகள் முடிந்தபோது எகிப்தின் தானியக் கிடங்குகள் எல்லாம் நிரம்பி வழிந்தன.

நாட்டில் பஞ்சம் துவங்கியது.

பஞ்சம் தன் கொடிய நகங்களை நீட்டி மக்களைப் பிராண்டியபோதும் எகிப்து மட்டும் எந்தக் குறைவும் இன்றி மகிழ்ந்திருந்தது. யாருக்கும் எதுவும் குறைவில்லை. மக்களுக்குத் தானியங்கள் யோசேப்பின் கண்காணிப்பில் குறைவின்றி வழங்கப்பட்டன. மக்கள் எல்லோரும் யோசேப்பின் திறமையைக் கண்டு வியந்தனர்.

யோசேப்பின் சகோதரர்களையும் பஞ்சம் பிடித்துக் கொண்டது !

யாக்கோபு தம் பத்து மகன்களையும் அழைத்து,’ எங்கும் பஞ்சம் தலைவிரித்து ஆடுகிறது. ஆனால் எகிப்தில் மட்டும் பஞ்சம் இல்லையென்று கேள்விப்பட்டேன். நம்மிடம் உண்பதற்குத் தானியங்கள் ஏதும் இல்லை. என்வே நீங்கள்  எகிப்திற்குப் போய் நமக்கு உணவு வாங்கி வாருங்கள்’ என்று அவர்களை எகிப்திற்கு அனுப்பினார். தங்கள் சகோதரன் தான் எகிப்து தேசத்தின் ஆளுனர் என்பதை அவர்கள் யாருமே அறிந்திருக்கவில்லை.

இளையவன் பென்யமினை மட்டும் அவர் அவர்களோடு அனுப்பவில்லை. யோசேப்பை இழந்த துயரத்திலிருந்து அவர் இன்னும் மீளவில்லை. இந்த இளையவனையும் இழந்து விடக் கூடாதே என்னும் கவலை அவரிடம் இருந்தது.

அவர்கள் அனைவரும் எகித்து நாட்டுக்குச் சென்று யோசேப்பின் பாதங்களில் விழுந்து வணங்கினார்கள். சகோதரர்களைப் பார்த்த யோசேப்பு திடுக்கிட்டார். சகோதரர்கள் அவரை அடையாளம் கண்டுகொள்ளவில்லை. ஏனெனில் அவர்கள் அவருடைய முகத்தை உற்று நோக்கவில்லை. ஆளுநரின் முகத்தை யாரும் ஏறிட்டுப் பார்க்கக் கூடாது என்பது அங்கே எழுதப்படாத விதி.

சகோதரர்கள் தான் வந்திருக்கிறார் என்று அறிந்தும் யோசேப்பு அறியாதவர் போல் நடித்தார். அவர்களிடம் கடுமையாய் பேசினார்.
‘நீங்கள் யார். ? எங்கிருந்து வருகிறீர்கள் ? நீங்கள் உளவாளிகள் தானே ? எகிப்து நாட்டை வேவு பார்க்கத் தானே நீங்கள் வந்திருக்கிறீர்கள்’ என்று கர்ஜித்தார்.

அவர்களோ,’ தயவு செய்து மன்னியுங்கள். நாங்கள் உளவாளிகள் அல்ல. பஞ்சத்தால் நாங்களும் எங்கள் தந்தையும் மிகவும் அவதியுற்றோம் அதனால் தான் நாங்கள் உமது பாதத்தில் வந்து மண்டியிடுகிறோம்’ என்றனர்.

யோசேப்போ’ உங்களை எப்படி நம்புவது ? உங்களைப் பார்த்தால் உளவாளிகள் போலதான் தெரிகிறது’ என்றார்.

‘தயவு செய்து எங்களை நம்புங்கள். நாங்கள் உளவாளிகள் அல்ல. கருணை காட்டுங்கள். நாங்கள் பன்னிரண்டு பேர் உண்டு. ஒருவன் இறந்து விட்டான். இன்னொரு இளையவனை எங்கள் தந்தை எங்களோடு அனுப்பவில்லை. அதனால் தான் நாங்கள் பத்து பேரும் உம்மிடம் வந்திருக்கிறோம். நாங்கள் அனைவரும் ஒரு தந்தையின் மக்கள்’ என்றனர்.

‘ என்னால் நம்பமுடியவில்லை. உங்களைப் பார்த்தால் எகிப்து நாட்டில் பாதுகாப்பு இல்லாத இடங்களைப் பார்வையிட வந்தவர்கள் போலத் தான் தெரிகிறது. யாரங்கே… இதோ இவர்களைப் பிடித்து மூன்று நாள் சிறையில் அடையுங்கள்’ யோசேப்பு ஆணையிட்டார். அவர்களுக்குச் சிறையில் உணவுக்கு எந்தக் குறையும் வராமல் ரகசியமாய் கவனித்துக் கொண்டார்.

மூன்று நாட்களுக்குப் பின் யோசேப்பு அவர்களிடம் வந்து. ‘ நீங்கள் சொன்னவற்றையெல்லாம் யோசித்துப் பார்தேன். ஒருவேளை நீங்கள் சொல்வது உண்மையாய் கூட இருக்கலாம். எதற்கும் நீங்கள் போய் உங்கள் இளைய சகோதரனை அழைத்து வாருங்கள். அவனை நீங்கள் அழைத்து வந்தால் நீங்கள் சொன்னதெல்லாம் உண்மையென்று நான் அறிந்து கொள்வேன்.’

‘சரி நாங்கள் சென்று அவனை அழைத்து வருகிறோம்.’

‘ஆனால், உங்களை எப்படி நம்புவது ? தம்பியை அழைத்து வருகிறேன் என்று சொல்லி நீங்கள் தப்பிப் போக நினைக்கலாம் இல்லையா ? அதனால் உங்களில் ஒருவன் இங்கே இருக்கட்டும் மற்றவர்கள் போய் இளையவனை அழைத்து வாருங்கள்’ யோசேப்பு சொன்னார்.

அவர்களுடைய சகோதரர்களில் ஒருவரான சிமியோன் மட்டும் சிறையில் இருக்க, மற்றவர்கள் புறப்படத் தயாரானார்கள்.

யோசேப்பு பணியாளனை அழைத்து,’ இவர்களுடைய அனைத்து தானிய மூட்டைகளிலும் தானியங்களை நிறைத்து அனுப்பு’ என்று ஆணையிட்டார். அவர்கள் அப்படியே செய்தார்கள். சகோதரர்கள் தங்கள் மூட்டைகளோடு பயணமானார்கள்.

வழியில் ஒரு சத்திரத்தில் இளைப்பாறினார்கள். அவர்களுடைய கழுதைகளில் ஒன்று மிகவும் களைத்துப் போய் இருந்தது.

‘சரி… ஒரு மூட்டையைத் திறந்து கொஞ்சம் தானியம் எடுத்து கழுதைக்குக் கொடுப்போம்’ சொல்லிக் கொண்டே அவர்கள் தானிய மூட்டையைத் திறந்தார்கள். அதிர்ந்தார்கள். அவர்களுடைய தானிய மூட்டையில் தானியத்தோடு சேர்ந்து தானியத்துக்காய் அவர்கள் கொடுத்த பண முடிப்பும் இருந்தது.

‘நாம் தானியத்துக்காகக் கொடுத்த பணம் எப்படி இங்கே வந்தது ?’

‘ஒரு வேளை தவறுதலாக வைத்துக் கட்டியிருப்பார்களோ’ அவர்கள் தங்களுக்குள்ளே பேசிக் கொண்டே வீட்டை வந்தடைந்தார்கள்.

நேராக தந்தையிடம் சென்று தங்களுக்கு நடந்தவற்றை அனைத்தையும் கூறினர். பென்யமினை கூட்டிக் கொண்டு சென்றால் தான் சிமியோன் விடுவிக்கப் படுவான் என்றும் சொன்னார்கள்.

தந்தை புலம்பினார். ‘முதலில் ஒரு மகனை இழந்தேன். இப்போது இன்னும் ஒருமகனை இப்போது இழந்து விட்டேனே. அவன் சிறையில் என்ன பாடு படுகிறானோ ? அவனுடைய உயிருக்கு உத்தரவாதம் கூட இல்லை.  நீங்கள் ஏன் இன்னும் ஒருவன் இருக்கிறான் என்று சொன்னீர்கள் ? அதைச் சொல்லாமல் இருந்திருக்கக் கூடாதா ? இப்போது நீங்கள் பென்யமினையும் கொல்லப் பார்க்கிறீர்களா ?’  என்று கதறினார்.

‘இல்லையப்பா… அவர் நம்மைப் பற்றியும் நம் குடும்பத்தைப் பற்றியும் துருவித் துருவி விசாரித்தார்… உங்களைப் பற்றி நிறைய கேட்டார். நீங்கள் உயிரோடு நலமாக இருக்கிறீர்களா என்றெல்லாம் கேட்டார். அவரிடம் பொய்சொல்லித் தப்புவிக்க முடியவில்லை .. மன்னியுங்கள்’ சகோதரர் தலை கவிழ்ந்தனர்.

‘ஆளுநன் விசாரிக்கத் தான் செய்வான். அதற்காக எல்லா உண்மைகளையும் சொல்லிவிடுவதா ?’ தந்தை நிறுத்தாமல் தவித்தார்.

‘கவலைப்படாதீர்கள் அப்பா. நாங்கள் ஏதாவது வழி செய்து அவனைக் கூட்டி வரலாம். நீங்கள் ரொம்ப சோர்வாக இருக்கிறீர்கள். நாங்கள் கொண்டு வந்திருக்கும் தானியத்திலிருந்து கொஞ்சம் எடுத்து சமைக்கலாம்’

சொல்லிக் கொண்டே அவர்கள் தாங்கள் கொண்டு வந்திருந்த தானிய மூட்டைகளைப் பிரித்தார்கள்.  தங்கள் தானிய மூட்டைகளைப் பிரித்துப் பார்த்தபோது எல்லா மூட்டைகளிலும் பணமுடிப்பு இருந்தது. அதைக் கண்டு அவர்கள் இன்னும் அதிகமாக அச்சமடைந்தனர்.

யாக்கோபு அழத் துவங்கினார். ‘என்னைப் பிள்ளையற்றவன் ஆக்கிவிட்டீர்களே ? முதலில் யோசேப்பு இறந்து போனான், இப்போது சிமியோனையும் விட்டு விட்டு வந்திருக்கிறீர்கள். இனிமேல் நான் பென்யமினையும் இழக்க வேண்டுமா ? முடியவே முடியாது. ராகேலுக்குப் பிறந்த இரண்டு பிள்ளைகளில் யோசேப்பை இழந்து விட்டேன். இனி இருப்பது பென்யமின் மட்டுமே அவனையும் இழக்க நான் தயாராக இல்லை’. என்று பிடிவாதமாய் மறுத்து விட்டார்.

ஆனால் அவருடைய பிடிவாதம் நீண்ட நாட்கள் நிலை நிற்கவில்லை. கொண்டு வந்த தானியங்கள் தீரத் துவங்கின. மேலும் எகிப்திற்குச் சென்று ஏதேனும் வாங்கி வந்தால் தான் உண்ண முடியும் என்னும் நிலமை. அங்கே செல்ல வேண்டுமென்றால் பென்யமினைக் கொண்டு போயாகவேண்டும் ? என்ன செய்வதென்று தெரியாமல் சகோதரர்களும், தந்தையும் திகிலுற்றார்கள்.

அப்பா,’ நாங்கள் பென்யமினைக் கூட்டிக் கொண்டு போகாவிடில் நாங்கள் ஆளுநரிடம் சொன்னதெல்லாம் பொய்யென்று ஆகிவிடும். பிறகு சிமியோனை மீட்கவும் முடியாது, நாங்களும் சிறையிலடைக்கப் படுவோம்… தயவு செய்து பென்யமினை அனுப்புங்கள். எப்படியாவது அவருடைய காலில் விழுந்து சிமியோனையும் விடுவிக்கச் செய்து, தானியங்களையும் வாங்கி வருகிறோம்’ சகோதரர்கள் தந்தையிடம் விண்ணப்பம் வைத்தனர். ஆனாலும் பென்யமினுக்கு ஏதேனும் ஆகிவிடுமோ என்னும் பயம் அவர்களுக்குளும் இருந்தது.

யாக்கோபுக்கு பென்யமினை அனுப்புவதில் சிறிதும் உடன்பாடு இல்லை. ஆனால் அவனை அனுப்பாமல் ஏதும் நடக்கப் போவதில்லை என்பது அவருக்கும் புரிந்தது. என்ன செய்வது என யோசித்தார்.

‘சரி… பென்யமினை அழைத்துக் கொண்டு போங்கள். ஆனால் அவனுக்கு ஏதும் ஆகாமல் பார்த்துக் கொள்ள வேண்டியது உங்கள் பொறுப்பு. அவன் திரும்பாவிடில் நீங்கள் என்னை உயிருடன் பார்க்க முடியாது. இன்னொன்றும் சொல்கிறேன்… போனதடவை உங்கள் பணம் உங்கள் மூட்டையிலேயே இருந்தது இல்லையா ? அது ஒரு வேளை தவறுதலாகவோ, அல்லது உங்களைச் சோதிப்பதற்காகவோ வைத்ததாக இருக்கலாம். அதனால் இந்தமுறை அதையும் சேர்ந்த்து இரண்டு மடங்கு பணத்தைக் கொடுங்கள். கூடவே நிறைய அன்பளிப்புகளையும், காணிக்கைகளையும் கொண்டு போங்கள். எல்லோரும் பத்திரமாய் போய்வாருங்கள். நீங்கள் பத்திரமாய் திரும்பி வரும் வரை என்னுடைய உயிர் என்னிடம் இருக்காது.. கவனம்….’ யாக்கோபு கண்ணீரோடு கையசைத்தார்.

அவர்கள் பதட்ட மனத்தோடு எகிப்தை வந்தடைந்து யோசேப்பின் முன் வந்து நின்றார்கள். அவர்களைக் கண்ட யோசேப்பு மகிழ்ந்தான். அவர் தன்னுடைய பணியாளனை நோக்கி,’ இவர்களை என் வீட்டுக்குக் கூட்டிப் போ. இவர்களுக்கு நல்ல கொழுத்த கன்றை அடித்து விருந்து ஏற்பாடு செய். என்னோடு இவர்களும் இன்று மதிய உணவு உண்ணட்டும்’ என்று ஆணையிட்டார்.

சகோதரர்களுக்கோ பயம் மேலும் அதிகரித்தது. அவ்வளவு தான் நாம் தொலைந்தோம். ஏதோ ஒரு சதித் திட்டத்தோடு தான் இந்த விருந்து நடக்கிறது. இனிமேல் நாம் தப்பவே முடியாது. நம் உடமைகளைப் பறித்து இவர் நம்மை சிறையில் தான் அடைக்கப் போகிறார் என்று நடு நடுங்கினார்கள். நடுங்கிக் கொண்டே அந்த பணியாளரிடம்,’ ஐயா… கொஞ்ச நாட்களுக்கு முன்னால் நாங்கள் தானியம் வாங்க வந்தபோது நீங்கள் தவறுதலாக எங்கள் பணத்தையும் அதிலேயே போட்டு கட்டி விட்டீர்கள் போலிருக்கிறது. எனவே அந்தப் பணத்தையும் சேர்த்து கொண்டு வந்திருக்கிறோம்’ என்றனர்.

பணியாளன் சிரித்தான்,’ அப்படியெல்லாம் இருக்காதே. உங்கள் பணம் என்னிடம் வந்து விட்டது. நீங்கள் உளறாமல் வாருங்கள்’ என்றார். சகோதரர்கள் ஏதும் புரியாமல் விழித்தார்கள்.

எல்லோரும் யோசேப்பின் வீட்டில் வந்து பயத்தோடு காத்திருந்தனர். கொண்டு வந்திருந்த பரிசுப் பொருட்களை எல்லாம் தயாராக எடுத்து வைத்திருந்தனர். யோசேப்பு வந்ததும் அவரிடம் காணிக்கைகளைக் கொடுத்து அவருடைய மனதைக் குளிர வைக்க வேண்டும் என்பதே அவர்களின் எண்ணம்.

யோசேப்பு மிடுக்குடன், ஆளுநர் உடையில் வந்தார்.

அவர்கள் அவரை ஏறிட்டுப் பார்க்காமல் காணிக்கைகளை அவர்முன் வைத்துவிட்டு தரையில் விழுந்து வணங்கினார்கள்.

‘ எழுந்திருங்கள்… உங்கள் தந்தை நலம் தானே ?’

‘ எங்கள் தந்தை நலமாய் இருக்கிறார்.’

‘ எங்கே … உங்கள் இளைய தம்பி ? பென்யமின் ?’

‘இதோ….’ அவர்கள் பென்யமினை சுட்டிக் காட்டினார்கள்.

தம்பியைக் கண்டதும் யோசேப்புவின் உள்ளம் பாசத்தால் உருகியது. இமைகளை உடைத்துக் கொண்டு கண்ணீர் வெளியேறியது. உடனே உள் அறைக்குச் சென்று சிறிது நேரம் அழுது விட்டு மீண்டும் ஆளுநர் மிடுக்கில் அவர்களிடம் வந்தார்.

‘சரி…. வாருங்கள் உண்போம்…’ என்று சொல்லிக் கொண்டே யோசேப்பு அவர்களை மூத்தவன் துவங்கி பென்யமின் வரை வயது அடிப்படையில் வரிசையாக அமர்த்தினார். அதைக் கண்ட சகோதரர்கள் மிகவும் ஆச்சரியப் பட்டனர்.

எல்லோரும் திருப்தியாக உணவு உண்டு மதுவும் அருந்தினார்கள்.

இப்போதும் யோசேப்பு தன்னை யாரென்று சொல்லவில்லை. இன்னும் கொஞ்சம் விளையாடிப் பார்ப்போம் என்று முடிவெடுத்து, பணியாளனை தனியே அழைத்தார்.

‘எல்லாருடைய மூட்டையிலும் தானியத்தையும், அவர்கள் தந்த பணத்தையும் வைத்துக் கட்டிவிடு. பென்யமினுடைய பையில் மட்டும் என்னுடைய வெள்ளிக் கோப்பையையும் வைத்துக் கட்டு. அவர்கள் போகட்டும். கொஞ்ச தூரம் சென்றபின் நீ அவர்களைத் துரத்திப் பிடித்து இங்கே கூட்டி வா’ என்றார்.

பணியாளன் ஏதும் புரியாமல் விழித்தான் ஆனாலும் யோசேப்பு சொல்வதைச் செய்வது தானே அவனுடைய வேலை ! அதைச் செய்தான்.

அவர்கள் தானிய மூட்டைகளோடு சென்று புறப்பட்டார்கள். சற்று நேரப் பயணத்துக்குப் பின் அவர்களைத் தொடர்ந்து சென்ற பணியாளன் குரல் கொடுத்தான்.

‘நில்லுங்கள்’

பணியாளனின் குரல் தங்களுக்குப் பின்னால் ஒலிப்பதைக் கேட்டதும் வழியில் வந்து கொண்டிருந்த சகோதரர்கள் நின்றார்கள்.

‘சொல்லுங்கள்… ஐயா…’

‘என்ன இப்படி செய்து விட்டீர்கள் ? உங்களை மிகவும் அன்புடன் கவனித்துக் கொண்ட எங்கள் தலைவரிடமே நீங்கள் உங்கள் வேலையைக் காட்டி விட்டீர்களே ?’

‘ஐயா நீங்கள் என்ன சொல்கிறீர்கள் ? புரியவில்லையே ?’

‘புரியவில்லையா ? எங்கள் தலைவனின் வெள்ளிக் கிண்ணத்தைத் திருடி வந்து விட்டீர்களே…’

‘நாங்களா ? தலைவரின் வெள்ளிக் கிண்ணத்தைத் திருடினோமா ? இல்லவே இல்லை… இப்படியெல்லாம் வீண் பழி சுமத்தாதீர்கள். நாங்கள் அப்படி பட்டவர்கள் அல்ல’

‘பொய் எல்லாம் வேண்டாம். எங்கள் தலைவர் குறி பார்ப்பதில் கெட்டிக் காரர். வெள்ளிக் கிண்ணம் காணவில்லை என்றதும் குறிபார்த்தார். அது உங்களிடம் தான் இருக்கிறதாம்.. உங்களை நான் சோதனையிட்டாக வேண்டும்’

‘தாராளமாக எங்களைச் சோதனையிடுங்கள். எங்களில் யாரிடமாவது அந்த வெள்ளிக் கிண்ணம் இருந்தால் நீங்கள் அவனைக் கொன்று விடலாம்’ சகோதரர்கள் சொன்னார்கள். அவர்களுக்குத் தெரிந்திருக்கவில்லை அது பென்யமினின் மூட்டைக்குள் இருக்கிறது என்னும் ரகசியம்.

மூட்டைகள் ஒவ்வொன்றாய் அவிழ்க்கப் பட்டன. பென்யமினின் மூட்டை அவிழ்க்கப் பட்டபோது பளிச்சிட்டது வெள்ளிக் கிண்ணம்.

சகோதரர்கள் அதிர்ந்தார்கள். எல்லோரும் யோசேப்பின் முன்னிலையில் இழுத்து வரப்பட்டார்கள்.

‘திருடர்களே… உங்களுக்கு விருந்து தந்து உபசரித்தேன்.. நீங்கள் என்னை ஏமாற்றப் பார்க்கிறீர்களா ‘ யாக்கோபு போலியாய் கர்ஜித்தார்.

‘ஐயா… எப்படிச் சொல்வது ? அது எப்படி வந்ததென்றே எங்களுக்குத் தெரியாது… என்ன சொல்லி உங்களை நம்பவைப்பேன். நாங்கள் அப்படிப் பட்டவர்கள் அல்ல. நல்ல குடும்பத்தில் பிறந்தவர்கள்’ சகோதரர்கள் அழுதார்கள்.

‘சரி எல்லோரும் போங்கள். கிண்ணத்தைத் திருடிய பென்யமின் மட்டும் இங்கே நிற்கட்டும்’ யோசேப்பு சொன்னார்.

‘ஐயா… தயவு காட்டுங்கள். பென்யமின் இல்லையேல் எங்கள் தந்தை இறந்தே விடுவார். இவனைப் பத்திரமாகத் திருப்பி ஒப்படைப்போம் என்று நாங்கள் எங்கள் தந்தைக்கு வாக்களித்திருக்கிறோம். கருணை காட்டுங்கள். ஏற்கனவே அவர் தன்னுடைய ஒரு மகனை இழந்து அழுது கொண்டே இருக்கிறார்’ என்றார்கள்.

யோசேப்புவால் இதற்கு மேல் தன்னை மறைக்க முடியவில்லை. பணியாட்களை வெளியே அனுப்பிவிட்டு சகோதரகள் முன்னிலையில் சத்தமிட்டு அழுதார். சகோதரர்கள் ஒன்றும் புரியாமல் விழித்தார்கள்.

பின்பு தன்னுடைய தலைப்பாகையை எடுத்து விட்டு, சகோதரர்களே… ‘என்னை நன்றாக உற்றுப் பாருங்கள்… நான்தான் யோசேப்பு ! உங்கள் சகோதரன்’ என்றார்.

சகோதரர்கள் ஆனந்தமாய் அதிர்ந்தார்கள். அவரை முதன் முதலாய் உற்றுப் பார்த்தார்கள். அவர்களிடம் மகிழ்ச்சியும், அச்சமும் பீறிட்டது,

‘யோசேப்பு.  எங்களை மன்னித்து விடு. நாங்கள் உனக்கு மிகப் பெரிய கொடுமை செய்தோம். நீ இப்படி பெரிய ஆள் ஆனதைக் காணும் போது மிகவும் சந்தோசமாக இருக்கிறது. எங்களை மன்னித்து விடுவாயா ? ‘ சகோதரர்கள் அவரிடம் மன்னிப்பு வேண்டினர்.

யோசேப்பு சிரித்தார். ‘ கவலைப் படாதீர்கள். நீங்கள் எந்த தப்பும் செய்யவில்லை… இது எல்லாம் கடவுளின் சித்தம். அவர் எல்லோருக்கும் ஒவ்வொரு இடத்தைத் தயாராக்கி வைத்திருக்கிறார். நீங்களெல்லாம் அதைச் செயல்படுத்த அவரால் தெரிந்து கொள்ளப் பட்டீர்கள். அவ்வளவே’ என்றார்.

அனைவருக்கும் செல்வமும், ஏராளம் வண்டிகளில் தானியங்களும் கொடுத்து அனுப்பி வைத்தார்.

சகோதரர்கள் நாடு திரும்பி, நடந்ததையெல்லாம் தந்தையிடம் சொன்னார்கள். தந்தை ஆனந்தம் மேலிட உற்சாகமாய் சத்தமிட்டார். அவரிடம் சிறிது காலமாய் காணாமல் போயிருந்த உற்சாகம் திரும்ப வந்தது. யோசேப்பு தந்தையையும் சகோதரர்களையும் எகிப்து நாட்டிற்கு வரவழைத்தார். இஸ்ரயேல் என்று கடவுளால் பெயரிடப்பட்ட யோசேப்பின் தந்தை யாக்கோபு எகிப்திற்கு வந்தார். அங்கே இஸ்ரயேலில் குலம் பலுகிப் பெருகியது. அவர்கள் நீண்டகாலம் மகிழ்வுடன் வாழ்ந்தார்கள்.
0

அறிவியல் புனைக் கதை : நவீனன்

அசோக் நகர் காவல் நிலையம் : சென்னை
மாலை 6 மணி.

“யோவ்.. இந்த சைக்கோ எவன்யா ? பொழுது சாஞ்சாலே மனுஷனுக்கு மண்டை காஞ்சு போயிடுது. அவன் மட்டும் என் கைல கிடச்சான்.. மவனே … “ கோபத்தையெல்லாம் உள்ளுக்குள் எரிமலையாய் வழியவிட்டுக் கொண்டிருந்தார் இன்ஸ்பெக்டர் கனகராஜ்.

கடந்த சில மாதங்களாகவே சென்னையில் நள்ளிரவிலோ அதிகாலையிலோ மர்மமாய் வாட்ச்மேன்கள் படுகொலை செய்யப்படுவதும், எரிக்கப்படுவதும் காவல்துறைக்கு மிகப்பெரிய சவாலாய் இருந்தது. வழக்கமான பார்முலா படி யாரையேனும் பிடித்து இவன் தான் சைக்கோ என சொல்லியிருப்பார்கள். ஆனால் அடுத்த நாளே இன்னொரு கொலை நடந்தால் இந்த தகிடுதத்தம் எல்லாம் அம்பலமாகிவிடும். எனவே தான் என்ன செய்வது என தெரியாமல் தலையை சொறிந்து கொண்டிருக்கிறது காவல் துறை.

“ஏம்பா… வண்டியெல்லாம் ரெடிதானே … இன்னிக்கும் நைட் பூரா சுத்த வேண்டியது தான். வீட்டுல இருக்கிற வாட்ச் மேனை எல்லாம் கொன்னுட்டு, போலீஸ்காரங்களை நைட் வாட்ச்மேனாக்கிட்டான் அந்த கபோதி…” இன்ஸ்பெக்டரின் எரிச்சல் தெறித்தது.

இந்தப் பொறம்போக்கு பத்திரிகைக் காரங்க, தெருவுக்கு தெரு முளைச்சிருக்கிற வேலை வெட்டியற்ற பொறுக்கி இயக்கங்க எல்லாமாய் சேர்ந்து மனுஷனை ஒழுங்கா தூங்கக் கூட வுடமாட்டாங்க. மேலிட பிரஷர், பொதுமக்கள் பிரஷர் ன்னு எல்லா பிரஷரும் சேர்ந்து நமக்குத் தான் பிளட் பிரஷர் ஏகத்துக்கு எகிறிப் போச்சு. கனகராஜ் செம கடுப்பில் இருந்தார். சைக்கோ கொலையாளியைப் பிடித்தால் இவரே ஒரு சைக்கோவாக மாறி கைங்கர்யம் செய்து விடுவார் போலிருந்தது.

அப்போது தான் நுழைந்தார் கான்ஸ்டபிள் குமார்.

“சார்… சென்னை முழுக்க சை.கோவோட கலர் போட்டோவை ஒட்டி வெச்சிருக்காங்க சார் “ கான்ஸ்டபிள் சொல்ல கனகராஜ் சட்டென நிமிர்ந்தார்.

என்னது ? சைக்கோ போஸ்டரா ? என்ன சொல்றே ? யார் பாத்தது ? யார் ஒட்டினது ? கனகராஜ் படபடத்தார்.

சைக்கோ இல்ல சார்.. வைகோ. ஏதோ ஒபாமாவைப் போய் பார்த்தாராமே அதைப் போஸ்டராப் போட்டிருக்காங்க. குமார் சொல்ல கனகராஜ் ஏகத்துக்குக் கடுப்பானார்.

போய்யா போ… வேலையைப் பாரு. இன்னிக்கு இரண்டு மணிக்கு மேல அதிகாலை நாலரை மணி வரை அசோக்நகர், வடபழனி ஏரியாக்கள்ல யாரெல்லாம் அலஞ்சிட்டிருக்காங்களோ அவங்க எல்லாரையுமே ஸ்டேஷனுக்கு அள்ளிட்டு வந்துடு. பிச்சைக்காரனானாலும் சரி, பைத்தியக்காரனானாலும் சரி. ஒருத்தனையும் விடாதே. இன்னொண்ணு… பொண்ணுங்க சுத்திட்டிருந்தாலும் தூக்கிட்டு வந்துடு. சைக்கோ ஆணா பொண்ணான்னே தெரியல. இன்னிக்கு நான் வரல, செல்வத்தோட தலைமைல எல்லா ஏரியாலயும் சுத்துங்க. ஏதாச்சும் சமாச்சாரம் இருந்தா போன்பண்ணுங்க. சொல்லிவிட்டு கனகராஜ் ஸ்டேஷனை விட்டு வெளியே வந்தார்.

நகரின் பரபரப்பு குறையத் துவங்கிய நள்ளிரவில் காவல்துறை பரபரப்பானது. வாகனங்கள் ஏரியாக்களை சுற்றி வரத் துவங்கின.

இதற்காகவே சிறப்பாக ஏற்பாடு செய்யப்பட்டிருந்த காவல் வாகனங்களும் சாலையில் அங்கும் இங்கும் சுற்றின. சைக்கோவைப் பற்றிய பயமோ என்னவோ எந்தக் காவலரும், பைக்கிலோ, சைக்கிளிலோ, நடந்தோ சுற்றவில்லை. எல்லோரும் ஆளுக்கு இரண்டு செல் போன் கையில் வைத்துக் கொண்டு ஜீப்பில் சுற்றித் திரிந்தனர்.

அந்த இரவும் அவர்களுக்கு ஒரு தூக்கமற்ற இரவாகவே முடிந்தது.

காலை ஆறுமணி.

அசோக் நகர் காவல்நிலையத்துக்குக்குள் வரிசையாக உட்கார வைக்கப்பட்டிருந்தனர் இருபது பேர். பாதி பேர், அப்பாடா தங்க ஒரு இடம் கிடைத்தது என சந்தோசப்பட்டு நிம்மதியாய் அமர்ந்திருந்தனர்.

சிலர் பிச்சைக்காரர்கள், ஒரு மனநிலை பாதிக்கப்பட்ட பெண்மணி, இரண்டு பேர் காவல் துறையினருக்குப் பரிச்சயமான மாமூல் மச்சான்கள்.

சற்று நேரம் ஓய்வெடுத்திருந்த கனகராஜ் அப்போது தான் ஸ்டேஷனுக்குள் நுழைந்தார். அவருடைய இருபது ஆண்டுகால போலீஸ் வாழ்க்கையில் ஒரு பார்வையிலேயே அப்பாவி யார், அப்பாவியாய் நடிப்பவன் யார் என்பதையெல்லாம் எடைபோடக் கற்றுக் கொண்டிருந்தார்.

பார்வையை வரிசையாய் அமர்ந்திருந்தவர்கள் மேல் நிதானமாய் ஓட்டிக் கொண்டிருந்தபோது அவன் தட்டுப்பட்டான்.

படித்தவன் போல, சாதுவாக எந்த சலனத்தையும் காட்டாமல் அமைதியாய் அமர்ந்திருந்தான் அவன். சுமார் முப்பத்தைந்து வயது இளைஞன். பச்சை நிறத்தில் அழகான ஒரு டிஷர்ட் அணிந்திருந்தான். நெஞ்சில் “கிரீன் பே பேக்கர்ஸ்” என எழுதப்பட்டிருந்தது. காக்கி நிறத்தில் ஒரு பேண்ட் அது தனது பிராண்ட் ஏரோபோஸல் என்றது.. என்றது.

“இவனை எங்கேய்யா புடிச்சீங்க”

“வடபழனி திருப்பத்துக்கு பக்கத்துல நின்னு சுத்தி சுத்தி பாத்திட்டிருந்தான் சார்… கொஞ்சம் சந்தேக கேஸ் மாதிரி இருந்தது…” இன்ஸ்பெக்டரின் கேள்விக்கு பதில் வந்தது.

வரிசையில் இருந்த மற்றவர்களை விட்டுவிட்டு இவனை மட்டும் எழுந்து வரச்சொல்லி சைகை செய்தார் கனகராஜ்.

அவன் எழுந்தான். இன்ஸ்பெக்டரின் முன்னால் வந்து நின்றான்.

“என்னப்பா.. பாத்தா படிச்சவன் மாதிரி இருக்கே… நைட்ல என்ன பண்ணிட்டிருந்தே…”

அவன் பதில் ஏதும் சொல்லவில்லை.

“எங்கேருந்து வரே.. என்ன வேலை பாக்கறே… அமெரிக்கன் பிராண்ட் பேண்ட் போட்டிருக்கே ? அமெரிக்க புட்பால் குழுவோட பேரை சட்டையில போட்டிருக்கே… எங்கேயிருந்து கிடச்சுது ?”

மௌனம்.

“யோவ்.. என்ன ? வாயில கொழுக்கட்ட வெச்சிருக்கியா ? ஒன்னு வுட்டேன்னா மவனே…. “ கனகராஜ் கையை ஓங்க, இவன் நிமிர்ந்து பார்த்தான்.

இவன் பார்வையைக் கண்ட கனகராஜ் சற்றே உஷாரானார். அருகில் நின்றிருந்த கான்ஸ்டபிளிடம் திரும்பினார்,

“மற்றவங்க கிட்டே டீடெய்ல் வாங்கிட்டு, போட்டோ எடுத்துட்டு அனுப்பிடு. இவனை மட்டும் உள்ளே கூட்டிட்டு போய் ஜட்டியோட உட்கார வை… இன்னிக்கு நமக்கு நல்ல வேலை இருக்கு போல “ கனகராஜ் சொல்லிக் கொண்டே ஒரு செயரை இழுத்துப் போட்டு அமர்ந்தார்.

மேஜை மீது கசங்கிய நிலையில் கிடந்த தினத் தந்தியை ஒதுக்கி விட்டு, இன்னும் மடிப்பு கலைக்கப்படாத ஆங்கிலச் செய்தித் தாளை எடுத்து பிரித்தார்.

வியந்தார்.

அதில் முதல் பக்கத்தில் கீழே வலது பாகத்தில் தனக்கு முன்னால் நின்றிருக்கும் இந்த இளைஞனின் புகைப்படம்.

புகைப்படத்தை உற்றுப் பார்த்த அவர் அதிர்ந்தார்.

இதே சட்டை, கிரீன்பே பேக்கர்ஸ்… இதே முகம்… இதே பார்வை.

.
மில்வாக்கி காவல் நிலையம் : விஸ்கான்சின், அமெரிக்கா
காலை மணி 11

கொஞ்சும் ஆங்கில உரையாடல்களால் அந்த அறை நிரம்பியிருந்தது. மேஜை மீது இருந்த புகைப்படத்தை தலைமை காவல் அதிகாரி மேட் ரைசன் மீண்டும் ஒருமுறை உற்றுப் பார்த்தார்.

உங்க பையனை எப்போதிலிருந்து காணவில்லை ? அமெரிக்க ஆங்கிலத்தில், தனக்கு எதிரே அமர்ந்திருந்த மனிதரிடம் கேட்டார்.

மூணு நாளா வீட்டுக்கு வரவில்லை. பொதுவா இப்படி இருக்க மாட்டான். அப்பப்போ நைட் டான்ஸ் கிளப்புக்கு போவான், அப்படி போனாலும் மறு நாள் காலைல வந்திடுவான். வெள்ளிக்கிழமை அலுவலகத்துக்கு போனவன், சனி, ஞாயிறு இரண்டு நாளும் வரவில்லை. இன்னிக்கு காலைல அவனோட அலுவலகம் போய் கேட்டேன். நவீன் வெள்ளிக்கிழமையே வரவில்லையே என்றார்கள். அதனால் தான் பதட்டமாய் இருக்கிறது.

நவீனின் தந்தை நுக்காலா மகனைக் குறித்த கவலையை பதட்டம் வழியும் கண்களுடனும், தனது நீண்ட கால அமெரிக்க வாழ்க்கையின் பிரதிபலிப்பான அழகிய ஆங்கிலத்துடனும் சரளமாகப் பேசிக்கொண்டிருந்தார்.

ஏதாவது அடையாளம் ?

வீட்டில இருந்து வெள்ளிக்கிழமை போனப்போ கிரீன் கலர் டிஷர்ட் போட்டிருந்தான், அதில கிரீன் பே பாக்கர்ஸ் ன்னு எழுதியிருக்கும். அது கூட ஒரு காக்கி கலர் கார்கோ பேண்ட் போட்டிருந்தான்.

நிச்சயமா தெரியுமா ?

ஆமா.. அந்த டி-ஷர்ட் க்கு அந்த பேண்ட் மேட்சிங்கா இல்லைன்னு சொல்லிட்டே இருந்தான். மேட்சிங் துணியை வாஷர்ல போடாததனால கோச்சுகிட்டான். சோ, நல்லா தெரியும்.

ஒருவேளை அந்த சண்டையினால கோச்சுகிட்டு…

நோ… நோ… இதெல்லாம் ரொம்ப சகஜம். இந்த மாதிரி சண்டைக்கெல்லாம் வீட்டுக்கு வராம இருக்க மாட்டான். நல்ல பையன். எப்படியாவது அவனை கண்டுபிடிச்சு கொடுங்க பிளீஸ்…. நுக்காலா கெஞ்சினார்.

மேட் ரைசன் தேவையான விவரங்களை வாங்கிக் கொண்டு, நுக்காலாவை அனுப்பினார்.

பொறுமையாக ஒரு பர்கரை வாங்கிக் கடித்துக் கொண்டே நவீனின் அலுவலகம் நோக்கிச் சென்றார் மேட். கூடவே உடன் பணியாளர் டிம் சானர்.

அலுவலகம் சாலையை விட்டு தள்ளி கொஞ்சம் உள்ளே இருந்தது. அந்த அலுவலகம் ஏதோ ஓர் அமானுஷ்யத் தனமாய் இருப்பதாய் பட்டது அவருக்கு.

காரை இரண்டு மஞ்சள் கோடுகளின் நடுவே அழகாய் பார்க் செய்து விட்டு, உள்ளே சென்றனர் மேட் ரைசனும், டிம் சானரும்.

உங்கள் மேலாளரைப் பார்க்கவேண்டும்.

நீங்கள் ?

அடையாள அட்டை காண்பிக்கப்பட்டது. எனவே அவர்களுக்கு அதிக நேரம் காத்திருக்க வேண்டியிருக்க வில்லை. மேலாளர் அவர்களை வந்து அழைத்துச் சென்றார்.

சொல்லுங்கள்.. என்ன விஷயம். காபி சாப்பிடுகிறீர்களா ?

நோ… தாங்க்ஸ். உங்க அலுவலகத்தில வேலை செய்யும் நவீன் காணோம்ன்னு கம்ப்ளெயிண்ட் வந்திருக்கு அதான் ஒரு முதல் கட்ட விசாரணை.

நவீனை காணோமா ? மேலாளர் அதிர்ந்தார். ஓ.. நோ.. அது நிகழக் கூடாது.

அவருடைய அதிர்ச்சியின் வீரியத்தைக் கண்ட மேட் ரைசன் சற்றே திகைத்தார். மேலாளர் தொடர்ந்தார்.

“மேட்… உங்களுக்கே தெரியும், இது பெடரல் கவர்ண்ட்மெண்டோட ஆராய்ச்சிக் கூடம்.  டிபென்ஸ் சம்பந்தப்பட்டது. நவீன் இங்கே சீஃப் ஆர்க்கிடெக் மாதிரி. சிஸ்டம்ஸ் எக்ஸ்பர்ட். அவன் காணாமப் போறது நாட்டோட பாதுகாப்புக்கே கூட அச்சுறுத்தலா அமைய வாய்ப்பிருக்கு. இது வெறுமனே ஒரு ஆள் மிஸ்ஸிங் அல்ல. அவனை எப்படியும் கண்டுபிடிச்சாகணும்” மேலாளர் படபடத்தார்.

இல்லே.. அப்படிப் பதட்டப்படத் தேவையில்லைன்னு நினைக்கிறேன். இப்போ தானே இரண்டு மூண்டு நாளா காணோம். மேட் சொல்லி முடிக்கும் முன் அவர் இடைமறித்தார்.

நோ… நோ… இது ரொம்ப சீரியஸ் மேட்டர். நவீனை உடனே கண்டுபிடிச்சாகணும். எங்க ரூல் படி எந்த ஒரு ஆராய்ச்சியாளரும் அனுமதி இல்லாமல் எங்கேயும் போகக் கூடாது. அது மட்டுமல்ல அவர் ஒரு முக்கியமான ஆராய்ச்சியை நடத்திட்டுருந்தார். அது முடியற தருவாயில இருக்கு. இந்த நேரத்துல அவர் மிஸ் ஆகறது பயமுறுத்துது. நான் பெண்டகன் தலைமையிடத்தில இருந்து ஸ்பெஷல் ஆர்டர் வாங்கி குடுக்கறேன். நவீன் உடனே கண்டுபிடிக்கப் படணும். அவர் சொல்லச் சொல்ல மேட் மேலாளரின் பதட்டத்தை உள்வாங்கிக் கொண்டார்.

அதன் பின் எல்லாம் ராக்கெட் வேகம் பிடித்தன. நவீனின் போட்டோ உலகம் முழுவதுமுள்ள ரகசிய தேடல் குழுக்களிடம் ஒப்படைக்கப்பட்டது. அமெரிக்காவின் அனைத்து பகுதிகளிலும் நவீனைக் கண்டுபிடிக்க தேடல் கலிபோர்னியா காட்டுத் தீ போல பரவியது.

அடிலெய்ட் ரிஸர்ச் சென்டர், ஆஸ்திரேலியா
காலை 5 மணி.

“நிஜமாவா சொல்றீங்க ?” அடிலெய்ட் ரிசர்ச் செண்டரின் தலைமை நிர்வாகி லியோன் ஆஸ்கின் கையில் பற்றியிருந்த செல்போனுக்கே காதுவலிக்கும் அளவுக்குச் சத்தமாய்க் கேட்டார்.

உண்மை தான். இந்த ஆராய்ச்சிக்காக நீங்கள் செய்த எந்த செலவும் வீண் போகவில்லை என்பதை நிரூபித்திருக்கிறேன். ஜெயராஜ் மறு முனையில் ஆஸ்திரேலிய ஆங்கிலம் பேசினான். அவன் குரலில் பெருமிதம் படபடத்தது.

ஐ..காண்ட் வெயிட்… இன்னும் ஐந்தே நிமிடத்தில் அங்கே இருப்பேன். சொல்லிக் கொண்டு கைப்பேசியை ஆஃப்செய்து விட்டு படுக்கையைச் சுருட்டி வீசிவிட்டு எழுந்தார் ஆஸ்கின்.

பத்தே நிமிடத்தில் அந்த ஆராய்ச்சிக் கூடத்தின் பாதுகாப்பு வளையங்களைத் தாண்டி உள்ளே நுழைந்தது ஆஸ்கினின் கார்.

ஆராய்ச்சிக் கூடம் அமைதியாய் இருந்தது.

ஜெயராஜ் தனக்கு முன்னால் இருந்த கணினியின் திரையை பார்த்துக் கொண்டிருந்தான். அதில் ஏதேதோ படங்கள் வரிசை வரிசையாய் ஓடின.

ஹாய்..ஜேக். 

ஜெயராஜ் நிமிர்ந்தார்.

ஹாய் ஆஸ்கின். வாங்க.

என்னால் இருப்புக் கொள்ளவில்லை ஜேக். இதை மட்டும் நிஜமாக்கிக் காட்டினால் உலகமே வியர்ந்து போய்விடும். ஆஸ்கின் தனது அறுபது வயதையும் மறந்து ஆறு வயதுக் குழந்தை போல குதூகலித்தார்.

ஜேக் புன்னகைத்தான். இண்டர்காமை தட்டி ஜெனியை உள்ளே அழைத்தான்.

‘ஜெனிக்கு இந்த ஆராய்ச்சி தெரியுமா ?’

‘தெரியாது. அவளைத் தான் இன்னிக்கு சோதனைக்குப் பயன்படுத்தப் போறேன். பாருங்க விளையாட்டை’ என்று கூறி கண்ணடித்தான் ஜெயராஜ்.

ஜெனி வந்தாள். அந்த சிக்கலான கண்ணாடி அறைகளும், கணினிகளும் நிரம்பியிருந்த சோதனைச்சாலைக்குள் நடந்து ஜெயராஜ் அருகே வந்தாள். கையிலிருந்த ஆங்கில செய்தித் தாளை ஜெயராஜின் முன்னால் வைத்து விட்டு அவன் சொன்ன ஒரு குட்டியூண்டு கண்ணாடி அறைக்குள் அமர்ந்தாள்.

ஜெனி… நான் கேக்கறதுக்கு பதிலை மட்டும் சொல்லு. அவ்வளவு தான் வேலை… ஜெயராஜ் சொல்ல, ஜெனி சிரித்தாள்.

ஆஸ்கின் கணினித் திரையையே இமைக்காமல் பார்த்துக் கொண்டிருந்தார். கணினியில் ஏதேதோ புதிய வண்ணங்கள் தோன்றத் துவங்கின.

ஜெயராஜ், கணினியின் செட்டப் களைச் சரிசெய்துவிட்டு, தனக்கு முன்னால் இருந்த மெல்லிய குமிழ் வடிவ மைக்கில் பேசினான். அது ஜெனி இருந்த கண்ணாடிக் கூண்டுக்குள் கேட்குமாறு வடிவமைக்கப்பட்டிருந்தது.

ஜெனி.. நேற்று மாலையில் என்ன பண்ணினே ?

நேற்று வீட்டுக்குப் போயி நல்லா தூங்கினேன். ஜெனி சொன்னாள்.

ஜெயராஜ் கணினித் திரையைப் பார்த்தான். அதில் புகைப்படங்கள் துண்டு துண்டாய் தெரிந்தன. ஜெனி ஒரு பாரில் நுழைவதும், உள்ளே அமர்ந்து மது அருந்துவதும், அடிலெய்ட் ரண்டேல் மால் தெருவுக்குள் நுழைவதும் என காட்சி காட்சியாக திரையில் வர ஆஸ்கினுக்கு புல்லரித்தது.

மூளையில் நமது சிந்தனைகளும், பதில்களும் வார்த்தை வடிவம் பெறுவதற்கு முன்பே காட்சி வடிவம் பெற்று விடுகின்றன. அந்த காட்சி வடிவம் ஒருவகையில் ஞானிகளின் தலையைச் சுற்றி வரும் ஒளி வட்டம் போல சுற்றிக் கொண்டே இருக்கும். அது வெளிப்புற இயக்கங்களாலும், கதிர்களாலும் தாக்கப்படவில்லையெனில் அந்தக் காட்சிகளை அப்படியே டிஜிடல் இழைகளாக்கி கணினியில் புகுத்திவிடலாம். இது அதன் முதல் படி. ஜெயராஜ் சொன்னனன்.

கனிணியின் திரையில் ஜெனியின் மனதில் ஓடும் காட்சிகளெல்லாம் துண்டு துண்டாய் வந்து கொண்டே இருந்தன.

ஜெயராஜ் விளக்கினான். நமது மூளையில் சிந்தனைகள், அனுபவங்கள், காட்சிகள் நிரம்பியிருந்தாலும் அவற்றில் எதையெல்லாம் நினைவுபடுத்துகிறோமோ அது மட்டுமே டிஜிடலைஸ் செய்யப்படுகிறது. அதனால் தான் கணினித் திரையில் ஒரு திரைப்படமாய் தொடர்ந்து காட்சிகள் ஓடாமல் துண்டு துண்டாய் காட்சிகள் வருகின்றன. இதன் அடுத்த கட்டம் மூளையில் பதிந்திருக்கும் அனைத்தையுமே பிரதி எடுப்பது.

இனிமேல் தீவிரவாதிகளை அடையாளம் காண்பதோ, உளவாளிகளிடம் ரகசியம் கறப்பதோ, மனநோயாளிகளின் நோயின் வேர் கண்டுபிடிப்பதோ எதுவுமே சாத்தியம்… ஜெயராஜ் சொல்லச் சொல்ல ஆஸ்கின் அசந்து போய் உட்கார்ந்திருந்தார்.

உனக்கு பாய் பிரண்ட் யாராவது இருக்காங்களா ? ஜெயராஜ் மைக்கருகே குனிந்து குறும்பாய் கேட்டான்.

நோ…வே என்றாள் ஜெனி..

கணினி காட்சிகள் சட்டென்று நிறம் மாறின. கணினியில் ஜெனி ஜெயராஜைப் பார்த்து ரசிக்கும் காட்சிகள் தோன்ற, ஆஸ்கினும் ஜெயராஜும் வாயடைத்துப் போனார்கள்.

என்ன செய்வதெனத் தெரியாத அவஸ்தையில் தலையைக் குலுக்கிய ஜெயராஜின் கண்களில் பட்டது அருகிலிருந்த ஆங்கிலச் செய்தித் தாளும், அதில் இருந்த நவீனின் புகைப்படமும்.

ஆஸ்கினின் பார்வையிலிருந்து தப்பிக்க மெல்ல வாசிக்கத் துவங்கினான் அதை.

மில்வாக்கி காவல் நிலையம் : விஸ்கான்சின், அமெரிக்கா

மேட்-டின் அறைக்குள் அமைதியாய் இருந்த ஃபேக்ஸ் மெஷின் நாகப் பாம்பு போல உஸ் என முனகியது.

பிரிண்டரின் ராட்சத நாக்கு போல வெளியே நீண்ட காகிதத்தை இழுத்து எடுத்த மேட் ஆனந்தமடைந்தார். !

நவீன் கண்டுபிடிக்கப் பட்டான் ! லாஸ் வேகஸில் !!

படத்தில் லாஸ்வேகஸ் சூதாட்ட விடுதி பலாஜியோவின் முன்னால் நவீன் நிற்க, அருகிலேயே காவலர் ஒருவர். நவீனின் டிஷர்ட் கிரீன் பே பேக்கர்ஸ் என்றது.

ஆஹா.. நவீன் கண்டுபிடிக்கப் பட்டானா ? மேட் ஆனந்தமடைந்தார். உடனே இதை மேலிடத்துக்கு அறிவிக்க வேண்டும். குறிப்பாக அந்த அலுவலக மேலாளருக்கு அறிவிக்க வேண்டும். என்று நினைத்துக் கொண்டிருந்த போது போன் அடித்தது.

‘வி காட் நவீன் …” மறு முனை பேசியது.

நன்றி. இப்போது தான் பேக்ஸ் கிடைத்தது. மேட் ரைசன் சொன்னார்.

ஃபேக்ஸ் ? வாட் ஃபேக்ஸ் ?  மறு முனை குழம்பியது

“நவீன் கிடைச்சுட்டதா நீங்க லாஸ்வேகஸில இருந்து அனுப்பின போட்டோவும் செய்தியும் ! “ மேட் ரைசன் சொன்னார்.

என்ன சொல்றீங்க ? – லாஸ் வேகஸா ? நவீனை நாங்க இங்கே சிகாகோ நேவி பியர்ல கண்டு பிடிச்சிருக்கோம்.

அவர்கள் சொல்ல மேட் குழம்பினார் ? இதென்ன புதுக் குழப்பம் ?
“அவன் என்ன டிரஸ் போட்டிருக்கான் ? “ மேட் கேட்டார்.

பச்சை நிற டீ ஷர்ட். கிரீன்பே பேக்கர்ஸ் வாசகம் ! காக்கி நிற பேண்ட்.

மேட் அதிர்ந்தார். இதெப்படி சாத்தியம் ?

யோசித்துக் கொண்டே பெருமூச்சு விட்டவருக்கு மீண்டும் ஒரு அழைப்பு. செய்தியைக்  கேட்ட அவருடைய கையிலிருந்த செல்போன் நழுவிக் கீழே விழுந்தது.

ஆஸ்திரேலியாவில் நவீன் கண்டுபிடிக்கப் பட்டானாம். ஆனால் அங்கே நான்கு நவீன்கள் ஒரே போல, ஒரே மாதிரி டி-ஷர்ட், பேண்ட் அணிந்திருந்ததால் காவலர்கள் குழம்பிப் போய் இருக்கின்றனராம்.

எதிர்பாராத புதுக் குழப்பம் நிலவ, மேட் ரைசன் மேஜை மீது அமர்ந்தார்.

ஃபேக்ஸ் மறுபடியும் இயங்கத் துவங்கியது.

போன் மறுபடியும் அடித்தது.

சீனா, ஜப்பான், மலேஷியா, சிங்கப்பூர் என எல்லா இடங்களிலும் நவீன்கள் கண்டுபிடிக்கப் பட்டனர் என்னும் செய்திகள் பேக்ஸிலும், போனிலும் வந்து கொண்டே இருந்தனர்.

உலகெங்கும் கண்டுபிடிக்கப்பட்ட எல்லா நவீன்களும் ஒரே அடையாளத்துடன். ஒரே மாதிரி சீருடையுடன். !!

.
அசோக் நகர் காவல் நிலையம், சென்னை

காணாமல் போல சுமார் முப்பத்து ஆறு வயது நவீன் உலகெங்கும் நாற்பத்து ஏழு இடங்களில் கண்டுபிடிக்கப் பட்டனர். எல்லோரும் ஒரே ஆடையை அணிந்திருப்பதும், எல்லோருமே பிரமை பிடித்தவர்கள் போல அமைதியாய் இருப்பதும் காவலர்களையும், அதிகாரிகளையும், விஞ்ஞானிகளையும் திகைக்க வைத்திருக்கிறது.

இந்தியாவில், அசோக் நகரில் இருந்த இன்ஸ்பெக்டர் கனகராஜ் செய்தியை வாசித்துக் கொண்டிருந்தார்.

“இனிமேலும் பல நவீன் கள் உலகெங்கும் நடமாடிக் கொண்டிருக்கலாம் எனும் அச்சம் நிலவுகிறது. இதன் மர்மத்தை அவிழ்ப்பதும், இவர்கள் உண்மையிலேயே ஏதேனும் தீவிரவாதிகளின் அதி நவீன ரோபோவா என்பதை கண்டறியவும் பல விஞ்ஞானிகள் முயன்று வருகின்றனர்.

எங்கேனும் இந்தப் படத்தில் காணப்படும் நவீன் எனும் நபர் தென்பட்டால் உடனே இந்த எண்களில் ஏதேனும் ஒன்றுக்குத் தொடர்பு கொள்ளுங்கள்.

கனகராஜ் திகிலுடன் தனக்கு முன்னால் நின்றிருந்த நவீனைப் பார்த்தார்.

“யோவ்.. சட்டை பேண்டை கழற்ற சொன்னா என்ன பண்றே” ஒரு காவலர் உள்ளிருந்து நவீனை நோக்கிக் குரல் கொடுத்தார்.

“வேண்டாம்… வேண்டாம்…. “ கனகராஜ் திடீரென மறுத்தார். 

“இவனை ஒரு செல்லுல அடைச்சு வையுங்க. நான் ஒரு போன் பண்ண வேண்டியிருக்கு. விஷயம் ரொம்ப முக்கியம். இவன் கிட்டே கொஞ்சம் ஜாக்கிரதையா இருங்க. வெளியே விட்டுடாதீங்க. அவனை தொடாதீங்க” கனகராஜ் சொல்லிக் கொண்டே போக நிலையத்தில் இருந்த காவலர்கள் குழப்பத்துடன் நெற்றி சுருக்கினர்.

அடிலெய்ட் ரிசர்ச் செண்டர், ஆஸ்திரேலியா

“.. எல்லா நவீன்களுக்கும் மருத்துவப் பரிசோதனை செய்யப்பட்டது. அதில் இவர்கள் அனைவருக்குமே ஒரே மாதிரியான ரிசல்ட் களே வந்திருக்கின்றன. எந்த வித்தியாசமும் இல்லை.

கண்டுபிடிக்கப் பட்ட இந்த ஐம்பது நவீன்களுமே பேசாமல் மௌனமாய் இருப்பதால் காவலர்கள் குழம்பிப் போய் இருக்கின்றனர். இவர்களுடைய பின்னணி என்ன ? இவர்கள் என்ன நினைக்கின்றனர் என்பதை அறிந்து கொள்வது எப்படி என தெரியாமல் உலகெங்குமுள்ள காவலர்கள் திகைத்துப் போயிருக்கின்றனர்.”

ஆஸ்கின், இந்த செய்தியைப் படிச்சீங்களா ? வியப்பும், படபடப்புமாக ஜெயராஜ் செய்தியை ஆஸ்கினின் முன்னால் நீட்டினான்.

ஆஸ்கின் இன்னும் ஆராய்ச்சிப் பிரமிப்பிலிருந்தே வெளியே வரவில்லை. அதற்குள் அந்த செய்தி அடுத்த ஆச்சரியத்தை அவருக்குக் கொடுத்தது.

இங்கே நமக்கு ஒரு வாய்ப்பு, ஜெயராஜ் சொன்னான்.

என்ன வாய்ப்பு ?

இந்த குழப்பத்தைத் தீர்க்க நம்ம கண்டுபிடிப்பைப் பயன்படுத்துவோம். நவீன் மனதில் என்ன இருக்கு, என்ன ஓடிட்டிருக்கு என்பதை நாம படமா காப்சர் பண்ணுவோம். என்ன சொல்றீங்க ? ஜெயராய் உற்சாகமாய் கேட்க ஆஸ்கினுக்கு அது ஒரு அரிய வாய்ப்பாய் பட்டது.

அதுக்கென்ன.. உடனே பண்ணிடலாமே ! ஆஸ்கின் உற்சாகமானார்.

அடிலெய்ட் ரிசர்ச் செண்டர், ஆஸ்திரேலியா
மாலை 4 மணி

 
அமெரிக்காவின் உயர் அதிகாரிகளுடன் ஆஸ்கினும் ஜெயராஜும் அந்த ஆராய்ச்சிக் கூடத்தில் அமர்ந்திருந்தார்கள்.

இந்த கண்டுபிடிப்பு இன்னும் முறையாக பதிவு செய்யப்படவில்லை. எனவே இதைக் குறித்து எதுவும் வெளியே சொல்லக் கூடாது எனும் உத்தரவை ஆஸ்திரேலிய அரசு வருகை தந்திருந்த அமெரிக்க அதிகாரிகளுக்கு இட்டிருந்தது.

நான்கு நவீன்கள் ஓரமாக அமர்ந்திருந்தனர்.

ஒரு நவீன் ஜெயராஜின் கண்டுபிடிப்பான அந்த பிற கதிர்கள் தாக்காத சிறப்பு கண்ணாடி அறைக்குள்  அமர்த்தப்பட்டார்.

ஜெயராஜ் தனக்கு முன்னால் இருந்த மைக்கில் நவீனிடம் பேசிக்கொண்டிருந்தார். தெலுங்கு, ஆங்கிலம், தமிழ், என எந்த மொழியில் பேசினாலும் நவீனிடமிருந்து பதில் இல்லை.

கணினி திரையையே உற்றுப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தனர் ஜெயராஜும், ஆஸ்கினும், அமெரிக்க அதிகாரிகளும்.

கணினி எந்த மாற்றமும் இன்றி வெறுமையாய் இருந்தது.

ஜெயராஜுக்கு பெரும் ஏமாற்றமாய் இருந்தது. இப்போது என்ன செய்வது ? நவீன் ஏன் எதையுமே நினைக்க மாட்டேன் என்கிறான் ? நினைக்காதிருக்கும் வரை திரையில் ஏதும் தோன்றாதே… நான் தோல்வியடைந்து விட்டேனா ? இந்தக் கருவியால் பயனில்லையா ? ஜெயராஜ் வருந்தினான்.

என்ன செய்வதென்று தெரியாமல் ஜெயராஜ் டேபின் மீது விரலால் தட்டினார்.

எதிர்பாரா விதமாக கணினியில் சட்டென ஒரு காட்சி தோன்றியது.

வெளிச்சமாய் ஒரு மிகப்பெரிய குமிழ். அதற்குள் ஏதோ நீள் குழல் விளக்குகள் அசைந்து கொண்டிருந்தன.

ஜெயராஜ் மீண்டும் தனது விரலால் மேஜையில் முதலில் தட்டியது போலவே தட்டினான்.

அதே காட்சி மீண்டும் திரையில் வந்தது.

ஜெயராஜுக்கு ஏதோ ஒன்று பிடிபட்டது போல் தோன்றியது. இதென்ன ஒரு புது மொழியா ?  ஜெயராஜ் ஆஸ்கினைப் பார்த்தார் அவர் குழப்ப முடிச்சுகளோடு ஜெயராஜைப் பார்த்தார். அதிகாரிகள் கணினியையே விழுங்கி விடுவது போலப் பார்த்தார்கள்.

ஜெயராஜ் தனது விரல்களால் மேஜையில் தட்ட ஆரம்பித்தார். மெலிதான தாளம் போல ஜெயராஜ் மேஜையில் தட்டத் தட்ட கணினித் திரை அதிர்ச்சியூட்டும் காட்சிகளைக் காண்பித்துக் கொண்டிருந்தது.

ஒரு வெளிச்சக் குமிழுக்குள் நவீன் நிற்கிறான். அதே டி-ஷர்ட் அதே பேண்ட். அவனுக்கு முன்னால் வெளிச்ச உடலுடன் நீள் குழல் விளக்குகளைப் போன்ற உயிர்கள் அலைகின்றன. அவ்வப்போது அவை அணைந்து அணைந்து எரிகின்றன. நடக்கின்றன. வளைகின்றன. வடிவத்தை மாற்றி குமிழ் விளக்கு போல ஆகின்றன. மெலிதாகின்றன.

நவீனின் பிம்பம் ஒரு பாதரசப் படிவம் போன்ற ஒரு பெட்டிக்குள் விழுகிறது, அந்தப் பெட்டிக்குள் ஒரு விளக்கு உருவமும் நுழைகிறது. அடுத்த வினாடி இன்னோர் நவீன் அந்தப் பெட்டியிலிருந்து எழுந்து வருகிறான். அதே டி-ஷர்ட் அதே பேண்ட்.

ஜெயராஜும், ஆஸ்கினும், அதிகாரிகளும் திகைத்துப் போய் பார்த்துக் கொண்டிருந்தனர்.

சட்டென காட்சிகள் மாற, நவீன்கள் ஆயிரம் ஆயிரமாய் பெரும் கூட்டமாய் நிற்கின்றனர். தரைக்குள்ளிருந்து சில உருவங்கள் மண்புழுக்களைப் போல மண்ணைத் துழைத்து கம்பங்களைப் போல நிமிர்கின்றன.

அடுத்த காட்சியில் ஓர் ராட்சத பருந்து போன்ற கருவிக்குள் நவீன்கள் நுழைகின்றனர். பின் அந்த கருவியிலிருந்து ஒளி உருண்டைகள் ஆயிரம் ஆயிரமாய் வெளியேறி பூமியை சிதறிப் பாய்கின்றன.

காடுகள், மலைகள், நாடுகள் என எல்லா இடங்களுக்கும் அந்த ஒளிப் பந்துகள் விழுகின்றன. ஒளிப்பந்து விழும் இடத்தில் சட்டென ஒளி மறைய நவீன்கள் !

அந்த அறையிலிருந்த அனைவருமே ஸ்தம்பித்துப் போய் கணினித் திரையையே வெறித்தனர்.

யு.எப். ஓ அலுவலகம், இங்கிலாந்து

இந்த நவீன்களின் உடலில் இருப்பது ஏலியன் உயிரா ? அது ஏலியன் தானா ? ஏலியன் எனில் என்ன கிரகம் ? எப்படி அவர்களால் ஒளியாக பூமிக்குள் பாய முடிகிறது ? எப்படி மனிதனைப் பிரதியெடுக்க முடிகிறது ? அவர்கள் நோக்கம் தான் என்ன ? பூமியைக் கட்டுப்படுத்துவதா ? பூமியை அழிப்பதா ? இப்படிப் பல கேள்விகளுக்கான விடையைத் தேடும் முயற்சியையே அனைவரும் மேற்கொண்டுள்ளோம்.

பல சுவாரஸ்யமான ஆய்வுகள் தெரியவந்துள்ளன. ஒன்று இவர்கள் கார்பண்டை ஆக்ஸைடைத் தான் சுவாசிக்கப் பயன்படுத்துகின்றனர்.

இரண்டாவது இவர்களுக்குப் பசிப்பதில்லை. மூன்றாவது, இவர்கள் மண்ணில் புதையுண்டு கிடந்தால் கூட உயிர்வாழ்வார்கள்.

ஆராய்ச்சி பல்வேறு கட்டங்களிலும், பல்வேறு நாடுகளிலும் நடைபெற்று வருகிறது. மேலும் பல நவீன்கள் கண்டுபிடிக்கப் பட்டதால் உலகெங்கும் ஆராய்ச்சிகள் நடத்த வசதியாக இருக்கின்றன.

பத்திரிகையாளர் கூட்டத்தில் யூ.எஃப். ஓ இயக்குனர் ராபட்சன் பேசிக்கொண்டிருந்தார்.

“ஒரு உயிரை வைத்து இப்படி ஆராய்ச்சி செய்வது நல்லதா ? இது மனிதாபிமானத்துக்கு எதிரான செயலில்லையா ?” ஒரு பத்திரிகைப் பெண்மணி கோபமாய் கேட்டாள்.

இவர்கள் மீது எந்த காயமும் நேராமல் சோதனைகள் மேற்கொள்ளப்படும்.

“உலகிலிருந்து நவீன் எப்படி வேறு கிரகத்துக்குக் கொண்டு செல்லப்பட்டான்” அடுத்த கேள்வி வந்தது.

“அது தெரியவில்லை. அதைக் கண்டுபிடிக்கும் முயற்சியில் ஆஸ்திரேலியாவின் அடிலெய்ட் ஆராய்ச்சிக் கூடம் மும்முரமாய் இருக்கிறது”

“இவர்களால் மனிதனுக்கு ஏதேனும் நோய், உயிர்சேதம் போன்ற அச்சுறுத்தல்கள் ? “ கேள்விகள் தொடர்ந்தன..

முழுமையாய் எதுவும் தெரியாது. இவர்களால் மனிதர்களுக்கு என்ன அச்சுறுத்தல் என்பதைக் கண்டறியும் வரை இவர்கள் பாதுகாப்பாகவே வைக்கப்படுவார்கள். எங்கேனும் இந்த மனித உருவத்தைக் கண்டால் உடனே எங்களுக்குத் தெரியப்படுத்துங்கள். இது ஒட்டுமொத்த உலகத்துக்குமான வேண்டுதல்.

பேட்டி தொடர்ந்து கொண்டிருக்க, அடக்க முடியாத அழுகையுடன் விசும்பிக் கொண்டிருந்தனர் நவீனின் தந்தை நுக்கலாவும், தாயும்.

கி.மு : அழகு தேவதை தீனா

தீனா ! கொள்ளை அழகு என்பார்களே அதற்கு உதாரணம் வேண்டுமென்றால் தீனாவைக் கூறலாம். அவ்வளவு அழகும் அற்புதக் கட்டுடலும் கொண்டவள். அவளும் அவளுடைய தந்தை யாக்கோபும், அவளுடைய சகோதரர்கள் எல்லோரும் கானான் நாட்டிலுள்ள சாலேம் என்னும் நகரில் குடியிருந்தார்கள். அந்த நாட்டை செக்கேம் என்னும் மன்னன் ஆண்டுவந்தான்.

தீனா ஒருநாள் தன்னுடைய தோழிகளைப் பார்க்க நகருக்குள் வந்தாள். சாலைகளில் அவள் நடந்து திரிந்தபோது அந்த ஊரிலுள்ள ஆண்களின் பார்வை மொத்தமும் அவள் பின்னால் அலைந்து திரிந்தது. அவளுடைய அழகைப் பற்றிய பேச்சு மன்னன் செக்கேமின் காதுகளுக்கும் எட்டியது.

தீனாவின் மேல் அவனுக்குள் மோகம் குடியேறியது. அவன் மன்னனல்லவா!. வலுக்கட்டாயமாக தீனாவைக் கடத்திக் கொண்டு போய் அவளை பலாத்காரம் செய்து விட்டான். அத்துடன் அவனுடைய ஆசை தீர்ந்து போய்விடவில்லை. தீனாவின் அழகு அவனைக் கட்டிப் போட்டு விட்டது. அவனுடைய சிந்தனைகள் எல்லாம் அவளைச் சுற்றியே கிடந்தன.

இப்படி ஒரு அழகிய பெண்ணா ? இவளை நான் கண்டிப்பாக திருமணம் செய்தே ஆகவேண்டும். என்று மனசு அவனை நச்சரித்துக் கொண்டே இருந்தது. தீனாவின் குடும்பமோ மிகப் பெரியது. செல்வச் செழிப்பும், சகோதரர்கள், வேலையாட்கள், கால்நடைகள் என மிகவும் பெரியது. அவர்கள் அந்த ஊருக்கு சபீபத்தில் தான் வந்து குடியேறியிருந்தார்கள்.

மன்னன் தன்னுடைய தந்தையிடம் சென்றான். ‘ நீங்கள் என்ன செய்வீர்களோ , என்ன சொல்வீர்களோ எனக்குத் தெரியாது. ஆனால் தீனா எனக்கு மனைவியாக வேண்டும்’ என்றான்.

இதற்கிடையில் தன் தங்கை பாலியல் பலாத்காரம் செய்யப்பட்டாள் என்று தெரிந்ததும் தீனாவின் சகோதரர்கள் அனைவரும் கொதித்தெழுந்தனர். தங்கையை அவமானப் படுத்தியவனையும் அவனுடைய இனத்தினரையும் கொன்று குவிக்க வேண்டும் என உள்ளுக்குள் உறுதி கொண்டனர். அதற்கான நேரத்தை எதிர்பார்த்துக் காத்திருந்தார்கள்.

அவர்கள் இவ்வாறு பேசிக் கொண்டிருக்கும்போதே மன்னனின் தந்தை அங்கே வந்தான்.
‘ வாருங்கள் அமருங்கள். என்ன விஷயம் ?’ சகோதரர்கள் விரோதத்தை மனசுக்குள் மறைத்து வைத்துக் கேட்டார்கள்.
‘ நான் உங்கள் மன்னனின் தந்தை. மன்னனுக்கு உங்கள் சகோதரி தீனா மீது கொள்ளை ஆசை. அவளையும் மனைவியாக்கிக் கொள்ள ஆசைப்படுகிறார்.  அவளை நீங்கள் அவருக்கு மணமுடித்து வையுங்கள்’

‘மன்னருக்கு எங்கள் சகோதரியை மணமுடித்து வைக்கக் கசக்குமா என்ன ? ஆனாலும்….’

‘என்ன ஆனாலும் ? ஏதாவது சொல்லவேண்டுமென்றால் மறைக்காமல் சொல்லுங்கள்
‘ நாங்கள் விருத்தசேதனம் செய்யும் இனத்தினர். நீங்களோ விருத்த சேதனம் செய்யாதவர்கள். விருத்த சேதனம் செய்து கொள்ளாத இனத்தினருக்கு எங்கள் த??கையை மணமுடித்து வைப்பது என்பது நடக்காதே….’ சகோதரர்கள் இழுத்தனர்.

‘ மன்னன் தீனாவின் மேல் பைத்தியமாக இருக்கிறார். எப்படியாவது அவருக்கு தீனாவைக் கொடுத்து விடுங்கள்’ மன்னனின் தந்தை மீண்டும் கேட்டார்.

‘அப்படியானால் ஒன்று செய்யுங்கள். நீங்களும் உங்கள் இனத்தவர் அனைவரும் விருத்த சேதனம் செய்து கொள்ளுங்கள். அப்படிச் செய்து கொண்டால் நாம் ஒன்றுக்குள் ஒன்றாகிவிடுவோம், நமக்குள் திருமணங்கள் நடத்தலாம், நாங்களும் இங்கே வியாபாரம் செய்வோம், நாம் எல்லோரும் ஒன்றாகக் கூடி வாழலாம்’  தீனாவின் சகோதரர்கள் கபடமாகப் பேசினார்கள்.

மன்னனின் தந்தை அதற்கு ஒப்புக் கொண்டார். தீனாவை எப்படியும் அடையவேண்டும் என்னும் வெறியில் இருந்த மன்னன் எதையும் யோசிக்கவில்லை. ஊரிலுள்ள அனைவரும் உடனே விருத்தசேதனம் செய்துகொள்ளவேண்டும் என்று ஆணையிட்டான். அதன்படி ஒட்டுமொத்த ஆண்களும் அன்றே விருத்தசேதனம் செய்து கொண்டார்கள்.

விருத்த சேதனம் செய்துகொண்ட மூன்றாவது நாள், ஊரிலுள்ள ஆண்கள் அனைவரும் வலியினால் அவதிப்பட்டு வீட்டுக்குள் அடைந்து கிடந்தனர். இந்த சந்தர்ப்பத்துக்காகத் தான் தீனாவின் சகோதரர்கள் காத்திருந்தார்கள். அவர்கள் ஊருக்குள் புகுந்து அனைத்து ஆண்களையும் வெட்டிக் கொன்றனர். ஊரையும் கொள்ளையடித்தனர். நாடு யாக்கோபின் குடும்பத்தினரால் முற்றிலும் நிர்மூலமாக்கப் பட்டது. படைவீரர்களும் விருத்த சேதனம் செய்து கொண்டிருந்தார்கள். எனவே அவர்களாலும் திறமையாகப் போரிட முடியவில்லை. தீனாவின் சகோதரர்கள் அரண்மனையை முற்றுகையிட்டார்கள்.

மன்னன் வெட்டி வீழ்த்தப்பட்டான்.

தங்கள் தங்கையைப் பலாத்காரம் செய்த மன்னனையும், அவனுடைய அரண்மனைவாசிகள் அனைவரையும் தீனாவின் சகோதரர்கள் ஈவு இரக்கமின்றி கொன்று தங்கள் ஆத்திரத்தைத் தீர்த்துக் கொண்டனர்