மக்கள் டாக்டர். அனிதா !

Image result for ariyalur anitha wallpaper

 

இது
தற்கொலையல்ல !

நிலத்தைக் களவாடிவிட்டு
பயிர்
தற்கொலை செய்தது
என்பீர்களா ?

மழையை மறுதலித்து விட்டு
நதி
தற்கொலை செய்தது
என்பீர்களா ?

கதிரவனைக் கடத்தி விட்டு
நிலா
தற்கொலை செய்தது
என்பீர்களா ?

இது கொலை !

நீட்
என விரல் நீட்டிய‌
நாட்டாமை விரல்களின்
விஷமே
சாகடித்தது !

நம்பிக்கையின்
கிளைகளில் நீர் தெளித்து
வேர்களில்
பாதரசம் பாய்ச்சிய‌
பசப்பு வார்த்தையே
சாகடித்தது

ஏழைகள்
கனவுகள் காணலாம் !
“கனவுகள் மட்டுமே காணலாம்”
எனும்
ஆதிக்க சக்தியின்
ஆணவமே சாகடித்தது !

கூலித் தொழிலாளி
கூனியே நிற்கவேண்டும்
எனும்
போலி நீதியின்
சர்ப்ப நாவுகளே சாகடித்தன !

ஏழை
என்ன தான் செய்வான் ?

பயிர் வாடினால்
உயிர் விடுவான் !

தன்மானம் தகர்ந்தால்
உயிர் விடுவான் !

கனவுகள் உடைந்தால்
உயிர் விடுவான்

விடுவதற்கென
அவனிடம்
சொந்தமாய் இருப்பது
உயிர் மட்டும் தானே !

அவன் என்ன‌
வழக்கு வந்தால்
இங்கிலாந்தில் குடியேறுபவனா ?

கைது வந்தால்
சொகுசு விமானத்தின்
படியேறுபவனா ?

அவன்
மண்ணின் மைந்தன் !

இனியும் இதை
தற்கொலை எனல்
பொருட்குற்றம் !
இது மனிதத்தின் பெருங்குற்றம் !

கடிவாளத்தோடு
காத்திருப்பவனுக்கு
குதிரையை வழங்கு !
பல்லக்கை அல்ல !

அல்லது
வழங்கப் போவது
பல்லக்கு என்பதை
படிக்கும் போதே முழங்கு !

யாம்
சவால்களைக் கண்டு
பின்வாங்குபவர் அல்லர்

வரலாறுகளின்
துவக்கமும்,
வீரத்தின் திலகமும்
தமிழனைத் தாண்டிய பின்பே
ஏழுகடல் தாண்டியது !

அடக்குமுறைகளின்
அடியில்
நசுங்கியே மாள‌
நாங்கள் மண்புழுக்களல்ல‌
வீரத்தின் விழுப்புண்கள் !

சுவரில் எறிந்த
பந்து போல‌
நாங்கள்
விரைவாய் திரும்பும் நாள்
வெகு தொலைவில் இல்லை !

எங்களைப் பொசுக்க‌
நீங்கள் வைத்த‌
அனுமர் வால் நெருப்பில்
நீங்களே
மிரளும் நாள்
வெகு தொலைவில் இல்லை !

அதைக் காண,
மரணத்தின் கோரப்பற்களில்
விதையாய் விழுந்த‌
எம்
சகோதரி இல்லை என்பது மட்டுமே
வலி கூட்டுகிறது !

அந்த வலியே
எங்கள் உணர்வுகளுக்கு
வலு கூட்டுகிறது.

*

 

 

 

 

 

 

 

 

Advertisements

கவிதைப் பயணம்

ஏதோ ஓர்
தூரத்து இலக்கை
இலட்சியமாய்க் கொண்டு
என்னுடைய
கவிதைகள்
ஓடத்துவங்குகின்றன.

பல வேளைகளில்
மரத்துப் போய்க்கிடக்கும்
கால்களை
நான் தான்
வலுக்கட்டாயமாய்
வெளியே அனுப்புகிறேன்.

எல்லையின் வரைபடத்தை
உள்ளுக்குள்
எழுதிக் கொண்டாலும்
அது
தலை தெறிக்க ஓடுகிறது
தாறுமாறாய்ப் பாய்கிறது.
நான் தடுப்பதில்லை.

அதற்குரிய சுதந்திரத்தை
நான் கொடுப்பதில்லை,
அதுவாய்
எடுத்துக் கொள்கையில்
எதிரே நிற்பதும் இல்லை.

திசைகளையும்
பருவங்களையும்
மறந்து விட்டு
பல வேளைகளில் அது
எங்கோ சென்று
அமர்ந்து விடுகிறது.

பின்
வரைபடத்தைத்
தூர எறிந்து விட்டுத்
துயில் கொள்கிறது.

நான்
என் குறிப்பேட்டில்
இலட்சியத்தை இடம் மாற்றிவைக்கிறேன்.

கடைசியில்
போட்டுக் கொள்கிறேன்
என் பெயரை.

தேடிக் கொண்டிருக்கிறேன்

ஆட்டைத் தொலைத்த
இடையனைப் போல
தேடிக் கொண்டிருக்கிறேன்
கவிதை வரிகளை,

அது
யாராலோ
களவாடப்பட்டிருக்கலாம்.

வேண்டுமென்றே
வெளியேறிச் சென்றிருக்கலாம்.

முள் செடிகளிடையே
முடங்கியிருக்கலாம்.

பள்ளத்தில் விழுந்து
காயமாகியிருக்கலாம்.

அல்லது
வெள்ளத்தில் விழுந்து
மாயமாகியிருக்கலாம்.

எனினும்
தேடல் தொடர்கிறது.

கட்டப்படாத
வார்த்தைக்குக்
கட்டுப்பட மறுக்காத ஆடுகள் எனது.

தொலைந்த ஆட்டின்
வரவுக்காய்
மலையடிவாரத்திலேயே
காத்திருக்கின்றன
மிச்சம் தொன்னூற்று ஒன்பது ஆடுகளும்.

கலியுக காதலன்

உன்னைப் பிரிந்தபின்
என்
வாழ்க்கை வயலில்
விளைச்சலே இல்லை,

என்
ஆனந்தத் தோட்டத்தின்
திராட்சைச் செடிகள்
வைக்கோல்களாய்
உருமாறிவிட்டன.

என்
கனவுகளின் கதவிடுக்கில்
இன்னும்
உன் குரலே கசிகிறது

நாம்
செலவிட்ட பொழுதுகளின்
விழுதுகளில் தான்
ஊசலாடுகிறது
எனது இயக்கமும்
உயிரின் மயக்கமும்.

என்றெல்லாம் சொல்வாய்
என
நம்பிக் கொண்டிருந்தேன்.
உன்
பிரிவின் கண்ணீர் துளியைக்
கையில் ஏந்தியபடி.

உற்சாக அரட்டையும்,
பரவச விளையாட்டுமாய்
ஆனந்தமாய்
விளையாடிக் கொண்டிருக்கிறாய்
மழலைகளுடன்.

உறுத்தலாய் இருக்கிறது.
உன் மழலைகள் யாருக்கும்
என்
பெயர் இல்லை.

ரப்பர்

 

கொல்லையில்
தவறாமல்
வாழை மரங்கள், பப்பாளி மரங்கள்.

தோப்பில் கம்பீரமாய்
தென்னைமரங்கள்,

கிணற்றின் ஓரமாய்
கரும்புகள் சில
மேற்குப் பக்கம்
கொய்யா மரம் சில

மாமரங்களோ
எல்லா பக்கங்களிலும் !

தெற்குப் பக்கத்தில்
நல்ல மிளகாய் சுற்றி விட்ட
அயனி மரங்கள்.

தோட்டத்தில் முழுக்க
மரவள்ளிக் கிழங்கு,
தோட்டத்து ஓரத்தில்
வேலி போல பலா மரங்கள்.

புளிய மரம்
வேப்பமரம்,
நாரந்தி,
என வாலாய் நீளும் பட்டியல்
பருவங்கள் தோறும்
வாசனை விரிக்கும் வீட்டைச் சுற்றி.

இன்றோ,
முக் கனிகள்
முக்கியமற்றுப் போக

கொல்லைகளில்
குமட்டும் வீச்சத்துடன்,
வீடுகளைச் சுற்றி
அனைத்தையும்
அழித்திருக்கிறது ரப்பர்.

இப்படியும் சில கவிதைகள்

காய்க்காவிட்டாலும்
மாமரம்
மாமரம் என்பது
மாமரத்துக்குத் தெரிந்தே இருக்கிறது !
மனிதர்களுக்குத் தான் தெரிவதில்லை.

*

தம் வாங்கி இழுத்தான்
சியர்ஸ் சொல்லிக் குடித்தான்
அப்போது
அவனும் நானும்
சமத்துவ பியர் ஜாதி.
வெளியே வருகையில் சொன்னான்
அவன் மட்டும் உயர் ஜாதி !

*

செண்ட் அடித்து திரும்பிய போது
மனம் சொன்னது
இதுக்கு
வியர்வை நாற்றமே பரவாயில்லை !

*

கிராம வைத்தியம்

கால்விரலில் அடிபட்டால்
அதில்
மூத்திரம் பெய்தால் போதும்
சரியாகிவிடுமென்பார்
தாத்தா.

அதெல்லாம் என்ன எழவு ?
சாம்பல் போடு
புண்ணு பொறுக்கும்
என்பார் பாட்டி.

வேப்பெண்ணையை
லேசா சூடாக்கி
காயத்தில் தடவுப்பா, சரியாயிடும்
என்பார் அப்பா.

எல்லாம் நினைவில்
இருந்தாலும்,

அவசரமாய் காரோட்டி
இன்சூரன்ஸ் கார்ட் காட்டி
கிரடிட் கார்ட் தேய்த்து
பெருசாய் பேண்டேஜ் போட்டு
கூட்டி வருகிறேன்
மகனை.

நீயே சொல்வாயா ?

எப்படித் தான்
தெரியப்படுத்துவேன் ?
உன்மேல் நான் கொண்ட
காதலை.

ஒரு
பூவை நீட்டும்
பழைய முறையிலா ?

வாசம் வீசும் புத்தகத்தில்
ஒளித்து வைக்கும்
மயில் பீலி வழியாகவா ?

ஒரு
நான்குவரிக் கவிதையிலா ?

இல்லை
கையெழுத்தைச் செதுக்கி
நான் செய்த
காகிதக் கடிதத்திலா ?

தெரியவில்லை எனக்கு.
எப்படி சொல்வேன் ?

படபடக்கும் என்
பட்டாம்பூச்சிச் சிறகுகளுக்கு
எந்த
பதில் பாறையையும்
சுமக்கும் தெம்பில்லை

நீயே
சொல்லி விடேன்
என்னைக் காதலிக்கிறேன் என்று.

எங்கே போச்சு ?

பயமாக இருக்கிறது.

நேற்று வரை
நினைக்கும் போதெல்லாம்
அறுவடை செய்ய முடிந்த
என்
வயலில் இப்போது
வைக்கோல் கூட வளரக் காணோம்.

நினைக்கும் போதெல்லாம்
நான்
ஈரம் இழுத்தெடுத்த
என் கூரை மேகத்தைக் காணவில்லை.

அகலமான ஆறு
ஓடிக் களித்த என் முற்றத்தில்
கால் நனைக்கக்
கால்வாய் கூட காணப்படவில்லை.

கிளைகள் வளரவில்லையேல்
பரவாயில்லை
முளைகளே வரவில்லையேல்
என்ன செய்வது.

தானே
நிரம்பிக் கொள்ளும் என்
காகிதக் கோப்பைகளில்
காலம் வந்து
ஓட்டை போட்டு விட்டு ஓடிவிட்டதா ?

எனக்குள்
சிறகுவிரிக்கத் துவங்கியிருக்கிறது
பயமெனும் சாத்தான்.

அது இப்போது
தன் நகங்களை என்மேல்
பரிசோதித்துப் பழகுகிறது.

அது
தன் பற்களையும் என்மேல்
பிரயோகித்துப் பார்க்கும் முன்
நான்
பயணப்பட்டாக வேண்டும்.

எனக்குள் கிடக்கும்
நதிகளை மெல்லமாய்த் தீண்டிப் பார்க்கவும்,
கால்களுக்குக் கீழே
புதையுண்டு கிடக்கும்
கடல்களைக் கொஞ்சம் தோண்டிப் பார்க்கவும்.

அதிர்ஷ்டம்

மதிப்பெண் பட்டியல்
ஒற்றை எண்ணில்
என்
கனவு எல்லையில்
கண்ணிவெடி வெடித்தபோதும்,

ஆயிரம் நிறங்களோடு
எனக்குள்
பறந்த ஓர் அலுவல் பறவை
சிறகுகள் கருப்பாகிச்
சரிந்த போதும்,

தேடி நடந்த இடமாற்றம்
கடலில் விழுந்த
கடுகு மணியாய்,
கண்ணிமைக்கும் நேரத்தில்
களவாடப் பட்டபோதும்,

உயிர்த் தெப்பத்தில் மிதந்த
காதல் பூ
கால வெப்பத்தில்
கருகியபோதும்,

அகம் அடித்துக் கொண்டது
எனக்கு
அதிர்ஷ்டம் இல்லை.

சுற்றியிருப்போர் மட்டும்
சொல்கிறார்கள்,
அவனுக்கென்ன,
அவன் அத்தனையும் பெற்ற
அதிர்ஷ்டக்காரன்.