ஏன் தமிழன் அடிவாங்குகிறான் ?

Image result for Tamils history

 

உலகின் மிகப் பழமையான மொழி எனும் பெருமை எம் தமிழ் மொழிக்கு உண்டு. எனில் ஆதி காலத்திலிருந்தே விதையாய் கிளம்பிய மானுட வரலாறு தமிழனுக்கு உண்டு. எந்த மொழியிலும் இல்லாத இலக்கியச் செழுமை தமிழுக்கு மட்டுமே உண்டு. தெய்வீக மொழியான தமிழை அழிக்கவும், ஒழிக்கவும் எந்த  மொழியாலும முடியவில்லை என்பதே உண்மை.

எந்த வரலாற்றுப் பாரம்பரியத்திலும் இல்லாத அளவுக்கு மனித நேயத்தையும், விருந்தோம்பலையும் போதித்து வந்த இனம் தமிழ் இனம். அண்டி வந்த எவரையும் நிராகரிக்காத, அவர்களுக்காக தனது உயிரைக் கூட தருமளவுக்கு தரும சிந்தனையும், விருந்தோம்பலின் விஸ்வரூபமும் கொண்டவர்கள் தமிழர்கள்.

வீட்டுக்கு வந்த நபருக்கு உணவளிக்க அரிசி இல்லையே என கலங்கி, வயலில் விதைத்த விதை நெல்லைத் தோண்டி எடுத்து வந்து சமைத்துக் கொடுத்த கதைகள் நமது வரலாற்றில் உண்டு. அந்தத் தமிழனுடைய மனிதநேயத்தின் மூலக்கூறுகள் இன்னும் அவனுக்குள் உண்டு.

வீரத்தின் விளைநிலமாய் வாழ்ந்தவன் தமிழன். தனது காதலியுடன் கொஞ்சுகையில் கூட அவளுடைய கண்கள் அவனுக்கு வில்லாகவும், வேலாகவும் தான் தெரிந்தன. ஆனால் போர்க்களத்தில் நின்ற போது அம்புகள் பெண்களின் கண்களாகத் தெரியவில்லை. காதலில் கசிந்துருகிய தமிழன் வீரத்தை முன்வைத்தே வாழ்ந்து வந்தான்.

காலத்தால் மூத்த ஓர் அன்னையின் நேசமும், வீரத்தால் மூத்த தொன்மையும் கலந்து வாழ்ந்தவன் தமிழன். அதன் நீட்சியாய் தான் இருக்கிறான் இன்றைய தமிழன்.

இயேசுவின் வீரம் அவருடைய சிலுவை மரணத்தில் வெளிப்பட்டது. அன்னை தெரசாவின் வீரம் அவருடைய கருணையின் அர்ப்பணிப்பில் வெளிப்பட்டது. சிங்களப் படைகள் வெறித்தனத்தில் வேட்டையாடிபோதும் கண்ணியமும், போர்நெறியும் மீறாமல் முன் நின்ற வரலாறு கொண்டவன் எம் தமிழன்.

வீரம் என்பது வன்முறையல்ல. வீரம் என்பது அடுத்தவனை அழித்து அதிலே சிரிக்கும் குரூரமல்ல. வீரம் என்பது மனிதநேயத்தை மறுதலிப்பதல்ல. அதைப் புரிந்தவன் தமிழன். அதனால் தான் தன்னை ஆளவும், தன்னோடு வாழவும் தமிழனல்லாதவன் வந்தாலும் அன்போடு அரவணைக்கிறான்.

முல்லைப் பெரியாறு இல்லையென்றாலும் மலையாளி சகோதரனை தமிழக வீதிகளில் டீ விற்காதே என்று சொல்லி யாரும் அடித்து விரட்டியதில்லை. கன்னட சகோதரன் அகதியைப் போல அலறியடித்து ஓட வேண்டிய சூழல் எழுந்ததில்லை. தமிழனின் வீரம் சகிப்புத் தன்மையில் எழுகிறது. மனிதநேயமும், அன்பும் கலந்த சகிப்புத் தன்மை.

காந்தியடிகள் ஆடை துறந்தது வலிமையின் அடையாளம். தமிழன் நிராகரிப்புகளையும், போராட்டங்களையும், எதிர்ப்புகளையும் சந்தித்தாலும் எல்லை மீறாமல் நிற்பதில் வெளிப்படுகிறது அவனுடைய வீரத்தின் ஆழம்.

தான் மட்டும் வாழவேண்டுமென நினைத்திருந்தால் இன்று தமிழன் உலகை ஆண்டிருப்பான். பிறர் வாழ வேண்டுமென நினைத்ததால் தான் குஞ்சுகளில் மிதி தாங்கும் அன்னையாய் பொறுமை காக்கிறான்.

இது வலிமை என புரிந்து கொள்ளுங்கள் பிற மொழி நண்பர்களே. முறத்தால் புலி விரட்டிய மறத் தமிழச்சியின் பிள்ளைகள் கோழைகளாவதில்லை. அமைதி என்பது அத்துமீறலுக்கான அங்கீகாரமல்ல. ஈட்டிக் காயம் மார்பில் இல்லையேல் எம் அன்னையே எம்மை நிராகரிப்பார். எங்கள் ஈரம் விளையும் நெஞ்சில் நேசம் விதையுங்கள். விரோதம் விளைவிக்க முயலாதீர்கள்.

தமிழன் அடிவாங்குவது அன்பின் வெளிப்பாடே

அடிமைத்தனத்தின் அடையாளமல்ல.

 

Thanks

Vettimani, London & Germany

 

 

 

 

 

 

வாங்க, எங்க ஊரைச் சுத்திக் காட்டறேன்.

(வீட்டின் பின் பகுதி)

வீட்டைச் சுற்றி மரங்கள் என்று சொல்வதை விட மரங்களுக்கு நடுவே ஒரு வீடு என்று சொல்லலாம் எங்கள் வீட்டை. அதே அக்மார்க் கிராமத்து வீடு. ஒரு கோடை வாசஸ்தலம் போல இருக்கிறது கிராமம். இன்னும் அடையாளங்களையும், சுவாரஸ்யங்களையும், மனிதநேயத்தையும் முழுமையாய் அவிழ்த்து விடாமல்.

வீட்டுக்குப் பின்னால் இருக்கும் புளியமரத்தடி ஓண காலத்தில் எங்களுக்கு ஊஞ்சல். மாலை நேரத்திலும் வார இறுதி நாட்களிலும் எங்களுக்குப் பல்லாங்குழி ஆடும் மைதானம். சுற்றி அமர்ந்து கதை பேசினால் சிரிப்புச் சத்தம் புளியங்காய்கள் கொட்டுவதைப் போல தொடரும்.

எப்போது போனாலும் பழைய சிரிப்பொலிகளை மீண்டெடுக்க முடிகிறது.

 

(தம்பி தேங்காய் தொலிப்பதில் கில்லாடி )

இன்னும் வஞ்சகமில்லாமல் காய்த்துக் கொண்டிருக்கின்றன மரங்கள். ரிலயன்ஸ் பிரஃஷ்கள் எட்டிப்பார்க்காத தோப்புகளில் கிடைக்கின்றன கலப்படமில்லாத காய்கறிகள்.

எங்கள் ஊரின் பெயர் பரக்குன்று. பரந்த குன்றுகள் நிறைந்த ஊர் என்பதால் அந்தப் பெயர் வந்ததாய் சொல்கிறார்கள். இன்னும் ஊரில் பெரிய குன்றுகள் நிறையவே இருக்கின்றன. ஒரு பெரிய மலையடி வாரத்தில் தான் எங்கள் வீடு இருக்கிறது.

 

ஊருக்குப் போகும்போதெல்லாம் மலையில் செல்வேன்.

 

“அங்கெயெல்லாம் எதுக்கு பிள்ளே போறே… கண்ணாடிச் சில்லு கெடக்கும் என பாசமாய் தடுக்கும் வயதான குரல்கள்.

 

கூவத்தின் கரையில் கூடுகட்டி வாழ்பவனுக்குத் தான் தெரியும் மலையின் மகத்துவம்.

 

மலையிலிருந்து நாலாபுறமும் விரிந்து கிடக்கும் பச்சை நகருக்கு இடம் பெயரும் வரை வியப்பை ஏற்படுத்தியிருந்ததே இல்லை. தூரதேசம் சென்றபின் தான் புரியும் தாயின் பாசமும், தந்தையின் நேசமும். அதேபோலவே இயற்கையில் உன்னதமும்.

 

புறுத்திச்சக்கை என எங்கள் ஊரில் பெயரிட்டு அழைக்கப்படும் அன்னாசிப்பழம், பைனாப்பிள், வேலிகளில் பயிரிடப்பட்டு வேண்டுவோர் பறித்துச் செல்லலாம் எனும் நிலமையில் தான் இருக்கின்றன இன்னும்.  பழுத்து அணில் கடித்துத் தின்ற மிச்சமே மனிதர்களுக்கு வாய்க்கிறது !

 

 

வீட்டுத் திண்ணையில் அமர்ந்து எடுத்த புகைப்படம் இது. வறட்சி என்றால் என்ன என்பதை அறியும் வாய்ப்பு இந்த கிராமத்துச் செடிகளுக்கு இல்லை. சிரித்துக் தலைகுலுக்கி வரவேற்கும் வாய்ப்பு மட்டுமே வாய்த்திருக்கின்றன இவற்றுக்கு.

மலைகள் மட்டுமல்ல, நீரோடைக்குச் செல்லவேண்டுமெனிலும் ரொம்ப தூரமெல்லாம் இல்லை. கொஞ்சம் தான்…

டோராவையும், புஜ்ஜியையும், டாம் அண்ட் ஜெர்ரி வகையறாக்களையும் தொலைக்காட்சியில் பார்த்து பொழுதைப் போக்கும் எனது மகளுக்கு ஊருக்குச் சென்றால் ஒரே கொண்டாட்டம் தான். அவளது தோழமை ஆடு, கோழி, முயல், அணில் இவற்றோடு தான்.

 

கிராமத்தின் தலையில் நகரத்தின் கலாச்சாரம் கூடுகட்டியதன் அடையாளமாய் எங்கள் கிராமத்தின் ஓலைக்கூரைகளும் தாங்கி நிற்கின்றன டிஷ்களை !

ஒரு கிராம முகம். எதைக்குறித்தும் கவலையற்ற, பதட்டமற்ற, அட்டவணைகளைப் பற்றியெல்லாம் யோசிக்காத, அறிவுஜீவித் தனமான பதில்களுக்காக நூல்களைப் புரட்டாத ஒரு எளிய மனிதர். கிராமத்து பிதாமகன் போல இருந்ததால் கிளிக்கினேன்.

“ஊர்ல இருக்கிற எல்லாரையும் போட்டோ எடுப்பே.. என்னை எடுக்கமாட்டியோ என வின்செண்ட் பூவராகன் ஸ்டைலில் கேட்ட தம்பியில் புகைப்படம்