கதகளி

Image result for Kathakali

 

இதொன்றும்
பிள்ளை விளையாட்டில்லை

சொரசொரப்புத் தூரிகைகள்
முகத்தைச் சுவராக்கி
பல மணிநேரம்
ஓவியம் வரையும்.

பிரத்யேக ஒப்பனை ஆடை
பிராணனை
பிழிந்தெடுக்கப் பிரியப்படும்.

செண்ட,
மத்தாளம், சிஞ்சில
என
இசைக்கருவிகளின்
அருவிக்குள் அரங்கேறும்
எங்கள் உதடுவிலகா
ஊமை நாடகம்.

கைகளையும்
கண்களையும் விட அதிகமாய்
தசைகள்
பேச வேண்டும் இங்கே,

இலக்கியம்
இசை, நடனம், நடிப்பு
ஓவியம் என,
அத்தனை நவரசக் கலவைகளையும்
ஒற்றை சீசாவில்
ஒளித்து வைத்த கலைதானே
இந்தக் கதகளி.

கண்களையும்
கைகளையும்
அபினயம் பிடித்துப் பிடித்து
நடித்தாலும்,
நான்கு பேருக்காக
ஓர்
நாட்டிய மேடை இருக்கும்.

எங்கள் வறுமையின்
சுருக்கங்களை
இந்த
அடர் சாயங்கள்
மறைத்துக் கொள்வதே பெரும்
ஆறுதல் எங்களுக்கு.

ஆனாலும்
எங்கள் கண்களை மீறி
குதிக்கும்
கண்ணீர்க் கவலைகள் எல்லாம்
சாயங்களின் மேல் சில
சாலைகளை
இட்டுச் செல்லும்.

எங்கள் வேர்கள் எல்லாம்
கலாச்சாரக் காடுகளில்
ஆழமாய் கிடந்தாலும்,

கிளைகள் எல்லாம்
வெளியூர்க் காற்றையே
சுவாசித்துக் கிடக்கும்
கவலை தான் எங்களுக்கு !

கை

Image result for Mom and child walking

கரங்கள் இல்லாத மனுக்குலத்தை
கற்பனை செய்யவே முடியவில்லை.

கருவறை முதல்
கல்லறை வரை கரங்களை நம்பித்தான்
காலம் நடக்கிறது.

நடக்கப்பழகிய நாட்களிலெல்லாம்
தத்தித் தத்திக் கால்கள் நடக்க
மழலைவிரல்கள் தேடுகின்றன
அன்னையின் கைகள்.

முடிவு தேடும்
காத்திருத்தல் கணங்களில்
கடவுளே என்னைக் கை விடாதே
எனும்
ஆன்மீகத்தின் வார்த்தைகள்.

உடுக்கை இழந்தவன் கையென்று
நட்புக்கு உரையெழுதும்
நேசத்தின் வார்த்தைகள்

உயிரின் உணர்வுகளை
விரல்வழி உருளவிட்டு
கரம் கோர்க்கச் சொல்லும்
காதலின் வார்த்தைகள்.

ஒரு கை கொடு என்று
ஒத்துழைப்பை நாடும்
உழைப்பாளியின் வார்த்தைகள்.

இரு கை சேர்ந்தால் தானே
ஓசையின் பிரசவம் எனும்
ஒற்றுமையின் வார்த்தைகள்.

என் கையைத் தான்
நான் நம்புகிறேன் என்று
தன்னம்பிக்கையைத் தத்தெடுக்கும்
வலிமையின் வார்த்தைகள்.

கரங்களின் தேவைகள்
கலப்பைக் காலம் முதல்
கணிப்பொறிக்காலம் வரை
தலைமுறை தாண்டியும் நீள்கின்றன.

கரங்கள் இல்லையேல்
கண், காது, வாய் பொத்த
காந்தியின் குரங்குகளுக்கு
வழியில்லாமல் போயிருக்கும்.

பட்டம் விடும் பருவம் முதல்
பட்டம் பெறும் பருவம் வரை
விரல் தொடாத வினாத்தாள்கள் தான்
வினியோகிக்க வேண்டியிருக்கும்.

ஐம்புலனில் ஒன்று
திறக்கப்படாமலேயே
திருடு போயிருக்கும்.

கரங்கள் இல்லையேல்.
என்று
கரம் கொண்டு என்னால்
கவிதை எழுத முடியாமலும்.

ஆணவம் எனும் பனிக்கட்டிச் சிறகு.

Image result for pride  painting

ஆணவம்,
அது
அழிவிற்கான அழைப்பிதழ்.

காளான் குடையை
பட்டாபிஷேகமாய் பாவிப்போரின்
வறட்டுக் கௌரவ
வடிகால்கள்.

அகந்தைக் கடையில்
இலவசமாய்
வினியோகிக்கப்படும்
வேரில்லா நிலக்கடலைச் செடிகள்.

நான் என்னும்
தற்பெருமைக் கழுவின்
தற்கொலை வாரிசுகளே
இந்த
ஆணவத்தின் எஜமானர்கள்.

கடலைப் பார்த்து
உப்பளம் சிரிப்பது போல,
சூரியக் குடும்பத்துக்கு
தீப்பெட்டி ஏற்றுமதி செய்வது போல,
அயலானின் மீது
ஆணவம் உமிழும்.

தாழ்மை இதயத்தை
பலகையில் அறைந்து,
ஆணவம் பல கைகளோடு
அவதாரமெடுக்கும்.

வெட்டிய இடத்தில்
வெடுக்கென்று முளைக்கும்.

ஆணவம்,
அது தலையைக் கொய்து
கிரீடம் சூட்டும்,
சமாதானத்தை நறுக்கி
சவப்பெட்டியில் போடும்.

தாழ்மை
வாழ்வுக்கான திறவுகோல்,
ஆணவம்,
அழிவிற்கான ஆவணம்.

அமைதியின் இதயம்
முட்களைப் பிடுங்கிப் போடும்,
ஆணவத்தின் சுத்தியல்
ஆணிகளை அறையும்.

நம் பாதத்துக்குத் தேவை
காலணிகளே,
கால் ஆணிகளல்ல.

ஆள்குறைப்பு

 

Image result for Layoff IT

வைக்கோல் காட்டுக்குள்
எரிகல் விழுந்ததுபோல்
பர பர வென பரவியது
அந்தப் பரபரப்பு !

அலுவலகத்தில்
ஆள்குறைப்பு !

முந்நூறு பேருக்காய்
தயாராகி இருக்கிறது
ஒரு சுருக்கு !

தேர்ந்தெடுத்த
புள்ளிகள் தலையில்
விழப்போகிறது
விரைவில் கொள்ளி.

பலிபீடம் தயார்.
மீதமிருப்பதெல்லாம்
கத்திகள் அழுத்தப்போகும்
கழுத்துக்கள் எவையெனும்
வளைந்த
கேள்விகள் மட்டுமே.

அத்தனை மனங்களிலும்
சரவெடிகளின் ஓசையும்,
தீ மிதித்த தேகமாய்
காயம் பட்ட காலமும்.

அலுவலக வாசல்களில்
ஆயிரம் வாய்களோடு
வளர்ந்து கொண்டிருக்கிறது
வினாடிக்கொரு
வதந்தி.

தராசுத் தட்டுகளில்
எதை வைத்து அளப்பார்கள் ?
ஊதியத்தையா ?
அனுபவத்தையா ?
இல்லை
தேசப்பற்றின் துகள்களையா ?

சதவிகிதங்கள் எப்படி ?
சரிவிகிதமா ?
இல்லை
சஞ்சல முகங்கள் மொத்தமாய்
சிந்திச் சிதறுமா ?
கேள்விகளின் முடிவில்
புதிது புதிதாய்
கேள்விகள் குட்டி போட்டன.

பதில்களாய் வந்தவையும்
கேள்விக் குறிகளுக்குள்
கூடு கட்டிக் கொண்டன.

மணித்துளிகளை விழுங்கி
நாட்கள் வளர,
நாட்களை உண்டு
வாரங்களும் முடிந்தன.

நிழல்யுத்தம் உள்ளுக்குள்
நிறுத்தாமல் சண்டையிட,

ஓரமாய் கிடந்து
சிரிக்கின்றன‌
என்
மூன்று வார அலுவல்கள்.

கண்ணீ­ர்.

Image result for Tears girl

தேசங்கள் தோறும் பாயும்
சமத்துவ நதி
கண்ணீர்

இதயக்காட்டுக்குள்
இடிவிழும்போதும்,
மனசின் மதில் சுவரில்
மண்வெட்டிகள்
மூர்க்கத்தனமாய் மோதும் போதும்,
கண்களில் விழும் மழை
கண்ணீ­ர்.

தோல்விகளும், ஏமாற்றங்களும்
கால்களைக் கட்டிக்கொண்டு
வேர்விட்டுக் கிடக்கும்
வேதனை கணங்களில்,
விழியில் வெடித்தெழும்
உப்பு நதி, கண்ணீ­ர்.

மகிழ்வின்
மின்மினிக்கூட்டங்கள்
சட்டென்றழைக்கும் மாநாட்டில்
நெஞ்சப்பூவில் ஈரம் விழ,
கண்ணில் பொடிக்கும்
சிறு பனித்துளி கண்ணீ­ர்.

எப்போதேனும்
விழிகளுக்குள் விழுந்துவிடும்
சிறு சிறுத் துகள்களை
கால்வாய் வெட்டிக்
கடத்திவிடுவதும்
இதே கண்ணீ­ர் தான்.

சில வேளைகளில்
மனைவியரின் மனுக்களுக்கு
முன்னுரிமை பெற்றுத்தரும்
சிபாரிசுத் தூதுவனாகும்.

சில வேளைகளில்
முதலைக் கண்ணீ­ராய் வந்து
கவனிப்பாரின்றி நிராகரிக்கப்படும்.

களைத்துப் போன
கருவிழி
வெளிக்கொட்டும் வியர்வையும் இதே.
ஆனால்
பெரும்பாலும் இது
இளைத்துப் போன இதயத்தின்
இரட்டை உறவினன் தான்.

கண்ணீ­ர்.
மனசின் வலிகளுக்காய்
கண்கள் தொங்கவிடும்
அடையாள அட்டை.

மலைகளாகும் மகிழ்ச்சிகள்
மண்டியிட்டலறும் போது
கண்கள் செலுத்தும்
காணிக்கை.

பிரிவுகள் நெருங்கும் போதும்,
நெருக்கம்
பிரியும் போதும்,
உறவுகள் சொல்லும்
ஈரத்தின் இறுக்கம் தான்
கண்ணீ­ர்.

நாகரீகம் கருதி சிலநேரம்,
தன்மானம் கருதி சில நேரம்,
தனிமைக் கடலில்
கண்ணீ­ர்.
உப்பளமாய் உறையும்.

உணர்வுகளின்
ஊசிப்பொத்தல்களில்
நிம்மதிக் களிம்பாய்
நிறைவதும் கண்ணீ­ர் தான்.

கண்கள் இருக்கும்
உயிரினங்களின்
உலக மொழிதான்
இந்தக் கண்ணீ­ர்.

துயரங்களின்
கிழிசல்களாய்
இரத்த வாசனையோடு
கசியும் கண்ணீ­­ருக்குக் கட்டுப் போடு.

ஒரு கையில்
பனித்துளியாய்
சிறு கண்ணீ­ர்த் துளி சரியும் போது,
மறு கையில் சூரியனோடு வந்து
அதை உறிஞ்சிக் கொள்.

கண்ணீர்
எப்போதுமே அடையாளம் தான்.
அடையாளம் பெரும்பாலும்
அடைக்கலம் ஆவதில்லை.

*

சேவியர் கவிதைகள் காவியங்கள் நூலிலிருந்து , 2003.

வேலை

Image result for Job searching

 

உழைப்பைக் கழித்தால்
வாழ்க்கை
வடிகட்டியில்
எதுவும் மிஞ்சுவதில்லை.

வாழ்வா சாவா
போராட்டத்தில் மட்டுமே
உயிரைக் கொடுத்து
உழைத்தல் நியாயமில்லை.
வாசலைப் பெருக்குவதிலும்
உன்
திறமையைத் தெரிவி.

விளையாட்டைக் கூட
அலுவலாய் பாவித்தல்
விலக்கி விடு,
அலுவலைக் கூட
விளையாட்டுபோலப் பாவித்தலே
அவசியமானது.

பணி பல்லக்கல்ல
படுத்துத் துயில,
அது தேர்
அதை நீ தான் இழுக்க வேண்டும்.
இழு.

வியர்வை
உடலின் புன்னகை.
தவறாமல் புன்னகை செய்.

பல்கலைக் கழகங்கள்
வேலைக்கான ஒத்திகை மேடைகளல்ல
அவை
தானியங்கி மனிதர்களைத்
தயாரிக்கும்
தயாரிப்பு நிலையம்.

வாசக சாலைக்கும்
வாகன சாலைக்கும் இடையே
பதறாமல் நடக்க
பாதங்களைப் பழக்குமிடம்.

எனவே,
கல்லூரியின் வழியனுப்பல் கதவு
அலுவலக
வரவேற்பறையில்
முடிதல் சாத்தியமில்லை.
கவலை துற.

ஆயுள்கால
அடிமை எண்ணங்களை
உழைப்பு
நிரந்தர வெளியேற்றம் செய்கிறது.
உழை.

செரிக்க மறுக்கும்
உணவைப்போல,
சில பணிகள்
தொண்டைக் குழிக்குள் திணறும்.

வேப்பங்காய் வைத்தியமாய்
சில
உள்நாக்கில் கசக்கும்.

ஆனாலும்,
மனது மட்டும் மனது வைத்தால்
அறுசுவையில் ஒன்றே
கசப்பென்பது புரியும்.

பணி,
பணிவையும் கூடவே
வளர்க்க வேண்டும்.
யாரோ சொல்லக் கேட்டதுண்டு.
“கீழ்ப்படி”,
பிறகே மேல்படி.

வேலை தேடும்
நண்பர்களே,
கவலை வேண்டாம்.
வேலையிலேயே கடினமான வேலை,
வேலை தேடும் வேலை தான்.

கவிதைப் பயணம்

ஏதோ ஓர்
தூரத்து இலக்கை
இலட்சியமாய்க் கொண்டு
என்னுடைய
கவிதைகள்
ஓடத்துவங்குகின்றன.

பல வேளைகளில்
மரத்துப் போய்க்கிடக்கும்
கால்களை
நான் தான்
வலுக்கட்டாயமாய்
வெளியே அனுப்புகிறேன்.

எல்லையின் வரைபடத்தை
உள்ளுக்குள்
எழுதிக் கொண்டாலும்
அது
தலை தெறிக்க ஓடுகிறது
தாறுமாறாய்ப் பாய்கிறது.
நான் தடுப்பதில்லை.

அதற்குரிய சுதந்திரத்தை
நான் கொடுப்பதில்லை,
அதுவாய்
எடுத்துக் கொள்கையில்
எதிரே நிற்பதும் இல்லை.

திசைகளையும்
பருவங்களையும்
மறந்து விட்டு
பல வேளைகளில் அது
எங்கோ சென்று
அமர்ந்து விடுகிறது.

பின்
வரைபடத்தைத்
தூர எறிந்து விட்டுத்
துயில் கொள்கிறது.

நான்
என் குறிப்பேட்டில்
இலட்சியத்தை இடம் மாற்றிவைக்கிறேன்.

கடைசியில்
போட்டுக் கொள்கிறேன்
என் பெயரை.

தேடிக் கொண்டிருக்கிறேன்

ஆட்டைத் தொலைத்த
இடையனைப் போல
தேடிக் கொண்டிருக்கிறேன்
கவிதை வரிகளை,

அது
யாராலோ
களவாடப்பட்டிருக்கலாம்.

வேண்டுமென்றே
வெளியேறிச் சென்றிருக்கலாம்.

முள் செடிகளிடையே
முடங்கியிருக்கலாம்.

பள்ளத்தில் விழுந்து
காயமாகியிருக்கலாம்.

அல்லது
வெள்ளத்தில் விழுந்து
மாயமாகியிருக்கலாம்.

எனினும்
தேடல் தொடர்கிறது.

கட்டப்படாத
வார்த்தைக்குக்
கட்டுப்பட மறுக்காத ஆடுகள் எனது.

தொலைந்த ஆட்டின்
வரவுக்காய்
மலையடிவாரத்திலேயே
காத்திருக்கின்றன
மிச்சம் தொன்னூற்று ஒன்பது ஆடுகளும்.

கலியுக காதலன்

உன்னைப் பிரிந்தபின்
என்
வாழ்க்கை வயலில்
விளைச்சலே இல்லை,

என்
ஆனந்தத் தோட்டத்தின்
திராட்சைச் செடிகள்
வைக்கோல்களாய்
உருமாறிவிட்டன.

என்
கனவுகளின் கதவிடுக்கில்
இன்னும்
உன் குரலே கசிகிறது

நாம்
செலவிட்ட பொழுதுகளின்
விழுதுகளில் தான்
ஊசலாடுகிறது
எனது இயக்கமும்
உயிரின் மயக்கமும்.

என்றெல்லாம் சொல்வாய்
என
நம்பிக் கொண்டிருந்தேன்.
உன்
பிரிவின் கண்ணீர் துளியைக்
கையில் ஏந்தியபடி.

உற்சாக அரட்டையும்,
பரவச விளையாட்டுமாய்
ஆனந்தமாய்
விளையாடிக் கொண்டிருக்கிறாய்
மழலைகளுடன்.

உறுத்தலாய் இருக்கிறது.
உன் மழலைகள் யாருக்கும்
என்
பெயர் இல்லை.

இப்படியும் சில கவிதைகள்

காய்க்காவிட்டாலும்
மாமரம்
மாமரம் என்பது
மாமரத்துக்குத் தெரிந்தே இருக்கிறது !
மனிதர்களுக்குத் தான் தெரிவதில்லை.

*

தம் வாங்கி இழுத்தான்
சியர்ஸ் சொல்லிக் குடித்தான்
அப்போது
அவனும் நானும்
சமத்துவ பியர் ஜாதி.
வெளியே வருகையில் சொன்னான்
அவன் மட்டும் உயர் ஜாதி !

*

செண்ட் அடித்து திரும்பிய போது
மனம் சொன்னது
இதுக்கு
வியர்வை நாற்றமே பரவாயில்லை !

*