கல்லறைகளின் கதை

kal.jpg

( இந்த வார களஞ்சியம் இதழில் வெளியான கட்டுரை)
.

செத்தால் ஆறடி நிலம் தான் என்று இனிமேல் யாரும் சொல்ல முடியாது. ஏனென்றால் ஆறடி நிலமே இல்லாத நிலையில் தான் இன்று பல நாடுகளும், நகரங்களும் தவிக்கின்றன. காடுகளை அழித்து வசிப்பிடங்களாக்கிக் கொண்ட மனிதனுக்கு மரணத்துக்குப் பின் அடக்கம் செய்ய இடமில்லாத நிலை இன்று உலக நாடுகளை உலுக்குகிறது.

ஷங்காயில் தற்போது இருக்கும் கல்லறைகளை விட பாதி அளவில் கல்லறைகள் கட்ட அறிவுறுத்தப்பட்டுள்ளது. முன்னூறு சதுர மீட்டர் பரப்பளவில் ஏழாயிரம் கல்லறைகள் கட்டி அவற்றை விற்பனை செய்யும் முறை அங்கு பரவலாகி உள்ளது.

இப்போதெல்லாம் நிற்க வைத்துப் புதைக்கும் முறை பல நாடுகளில் வழக்கத்தில் உள்ளது. இதன் மூலம் இடப் பற்றாக்குறையை கொஞ்சம் சமாளிக்க முடியும் என்பது அவர்களின் திட்டம்.

இடப்பற்றாக்குறையை சமாளிக்க, இறந்தவர்களை முதலில் எரித்து சாம்பலை அளவில் மிகச் சிறிய கல்லறையில் அடக்கம் செய்வதும் சில இடங்களில் செயல்படுத்தப் படுகிறது.

இங்கிலாந்து, ஆஸ்திரேலியாவின் சிட்னி என பல இடங்களில் இந்த இடப்பற்றாக்குறை காரணமாக திரும்ப பயன்படுத்தும் வகையிலான கல்லறைகளின் தேவைகள் அதிகரித்திருக்கின்றன. பழைய காலத்தில் குகைகளைப் போன்ற கல்லறைகள் கட்டி அவற்றை மீண்டும் மீண்டும் பயன்படுத்தும் வழக்கம் இருந்தது. அதேபோல இப்போதும் பூமிக்கு மேலே கல்லறை குடியிருப்புகள் கட்டி அவற்றை விற்பனை செய்யும் போக்கும் அதிகரித்திருக்கிறது.

போரில் மாண்ட வீரர்களை கி.மு ஆயிரத்தில் கிரேக்கர்கள் எரித்ததே மேற்கு நாடுகளில் பிணங்களை எரிக்கும் வழக்கம் குறித்துக் கிடைத்திருக்கும் மிகப் பழமையான தகவல்.

ரோமர்கள் கிரேக்கர்களின் இந்த பழக்கத்தைக் கடைபிடித்து வந்தார்கள். ஆனால் கி.பி நூறில் இந்த பழக்கம் ரோமில் தடை செய்யப்பட்டது. இதற்கு விறகுத் தட்டுப்பாடும் கிறிஸ்தவர்கள் எரித்தலை விரும்பாததும் காரணங்களாகக் கூறப்படுகின்றன.

சுமார் நான்காயிரம் ஆண்டுகளுக்கு முன் இந்தியப் பகுதியில் உடல்கள் வானத்துப் பறவைகளுக்கு உணவாகவோ, ஆறுகளில் எறியப்பட்டோ , புதைக்கப்பட்டோ , குகைகளில் போடப்பட்டோ  தான் அழிக்கப்பட்டன.

அதன்பின் பல நூற்றாண்டுகள் கடந்தபின் இறந்தவனின் ஆவி தன்னுடைய உடல் முழுமையாக அழிக்கப்பட்ட பின்பே இன்னொரு பிறவி எடுக்க முடியும் என்னும் நம்பிக்கை மெல்ல மெல்ல உருவெடுத்ததால் விரைவிலேயே உடலை அழித்தல் நல்லது என்னும் சிந்தனை வலுப்பெற்றது. இதுவே உடலை எரிக்கும் வழக்கத்துக்கு வித்திட்டது. இந்து மதத்தில் கிமு 1900 களிலேயே எரித்தல் சடங்கு நடந்ததற்கான குறிப்புகள் உள்ளன.

கிறிஸ்தவர்களைப் பொறுத்தவரையில் இயேசுவின் இரண்டாம் வருகையின் போது அனைவரும் உயிருடன் எழுப்பப்படுவோம் என்றும் எனவே உடல் மண்ணில் புதைக்கப்படவேண்டுமே தவிர எரிக்கப்படக் கூடாது என்றும் நம்புகிறார்கள்.

மனித உடல் இறைவனின் சாயல் என்றும் அதை எரித்தல் தகாது என்றும், எரித்தல் என்பது வேற்று தெய்வங்களின் பலியிடுதல் முறையை ஒத்திருப்பதாகவும் கிறிஸ்தவர்கள் புதைத்தலை விரும்புவதன் காரணத்தைப் பகிர்ந்து கொள்கிறார்கள்.

எனினும் பல கிறிஸ்தவர்கள் தற்போது எரித்தலை பல்வேறு காரணங்களுக்காக ஒத்துக் கொள்கிறார்கள். இது பெரும்பாலும் மதம் சார்ந்த அடக்கச் சடங்குகளுக்குப் பிறகே நடத்தப்படுகிறது. எரித்தல் புதைப்பதை விட செலவு குறைவாக இருப்பதாலும், விரைவிலேயே உடல் அழிந்து விடும் என்பதாலும், எளிதாக இருப்பதாலும் கூட சிலர் எரித்தலை விரும்புகிறார்கள்.

மேற்கு ஐரோப்ப நாடுகளைப் பொறுத்தவரையில் உடலை எரித்தல் என்பது கிறிஸ்தவம் நுழைந்தது முதல் ஆயிரத்து எண்ணூறுகளின் பிற்பகுதி வரை சட்ட விரோதமாக்கப்பட்டிருந்தது.

அமெரிக்காவில் எரித்தல் என்பது பிரபலமற்ற ஒரு செயலாகவே இருந்து வந்திருக்கிறது. 1970ல் வெறும் 8 விழுக்காடு உடல்கள் மட்டுமே எரிக்கப்பட்டுள்ளதாக புள்ளி விவரங்கள் தெரிவிக்கின்றன. மேலை நாடுகளில் நடைமுறையில் இருக்கும் எரித்தல் கருவிகளில் சுமார் 760 முதல் 1150 டிகிரி செண்டிகிரேட் வெப்பத்தைச் செலுத்தி உடலை அழிக்கிறார்கள்.

ஜப்பானைப் பொறுத்தவரையில் ஏறக்குறைய நூறு சதவீதம் பேர் எரித்தலையே வழக்கமாக்கிக் கொண்டிருக்கிறார்கள். ஜப்பானில் அடக்கத்துக்கு ஆகும் செலவு மட்டும் சுமார் பதினெட்டு இலட்சம் ரூபாய் !. உலகிலேயே அடக்கத்துக்கு அதிக செலவாகும் நாடு எனும் சாகாப் புகழ் ஜப்பானுக்கு இருக்கிறது

யூதர்களும் உடலை எரிப்பதை எதிர்க்கிறார்கள். கிறிஸ்தவர்களைப் பொறுத்தவரையில், விண்ணக வாழ்வுக்கு உயிருடன் எழுப்பப் படுவதற்கும் உடலை எரிப்பதற்கு எந்த சம்பந்தமும் இல்லை என்னும் சிந்தனை தற்போது ஆங்காங்கே எழும்பி வருகிறது.

உடலை எரிப்பதால் இறந்தவர் ஆவியாய் அலைய மாட்டார் என்பது, ஆன்மா தூய்மையடையும் என்பதும், எரியும் நெருப்பு மேல் நோக்கி எரிவதால் இறந்தவரும் விண்ணகம் செல்வார் என்பதும் பல மதத்தினரின் நம்பிக்கையாக உள்ளது.

பண்டைய கால யூத வழக்கப்படி எரித்தல் என்பது குற்றவாளிகளுக்கும், அரசுக்கு எதிரான முழக்கங்கள் எழுப்புவோருக்கும் கொடுக்கப்படும் அவமான மரணமாகக் கருதப்பட்டது. எரியூட்டப்பட்ட சாம்பல் காற்றில் கலந்து மறைவதனால் அப்படி இறப்பவர்களுக்கு மறுமை இல்லை என்று நம்பப்பட்டது.

கழுத்துப் பகுதியிலுள்ள ஒரு எலும்பிலிருந்தே கடவுள் மனிதனை உயிர்த்தெழச் செய்வார் என்னும் யூத நம்பிக்கை எரியூட்டும் உடல்கள் உயிர்த்தெழுதலில் பங்குபெறுவதில்லை என்று முடிவு கட்டி விட்டன.

இரவில் எரியூட்டுதலை பல மதங்கள் தவிர்க்கின்றன. இரவில் மரணமடைந்தவரைக் கூட பகலில் தான் எரியூட்டுகிறார்கள். காரணம் அதுதான் இறந்தவனின் ஆன்மாவை பேய்கள் பறித்துக் கொள்ளாமல் காப்பாற்றுமாம்.

புதைப்பது தவறு என்றும், அப்படிப் புதைத்தால் நரகத்திலுள்ள பேய்கள் அந்த உடல்களை ஆக்கிரமித்து, இறந்த மனிதனின் ஆன்மாவைக் கைப்பற்றிவிடும் என்று சில மதங்கள் நம்புகின்றன.

பாரசீ பிரிவினர் உடலை எரிப்பதும் இல்லை புதைப்பதும் இல்லை. வெறுமனே உடலை டாக்மே அல்லது மெளனத்தின் கோபுரம் என்னுமிடத்தில் விட்டுவிட்டுச் சென்றுவிடுகிறார்கள்.

சூரியனின் வெப்பமும், பறவைகளும் உடலை அழித்துவிடுகின்றன. மனிதன் இறந்தபின்னும் அவனுடைய உடலைச் சுற்றி ஐந்து விதமான சக்திகள் சுற்றிக் கொண்டிருக்கும் எனவும், உடலை வெறுமனே வெளியே விட்டுச் செல்வது தவறு எனவும் எரிக்கும் பழக்கமுடையோர் வாதிடுகின்றனர்.

எது எப்படியோ, உலகெங்கும் சுமார் ஐந்து கோடி மக்கள் வருடம் தோறும் இறக்கிறார்கள். அவர்கள் உடல்கள் எரித்தல் அல்லது புதைத்தல் என்னும் ஏதோ ஒரு வகையில் மரணத்துக்குப் பின் அடங்கிவிடுகின்றன.


 

எப்போது உன்னைக் காதலிக்கத் துவங்கினேன் ?

10.jpg

காதல்
அத்தனை சோகத்தையும்
துடைக்கும்
ஒற்றைக் கைக்குட்டை.

காதல்
அத்தனை கைக்குட்டைகளையும்
நனைக்கும்
ஒற்றை சோகம்
10.jpg
உனது
சிரிப்பை மொழிபெயர்க்கும்
கலை
வாய்த்திருந்தால்
ஆயிரம்
கவிதைத் தொகுதிகள் போட்டிருப்பேன்.
10.jpg
விழித்து விடக் கூடாதே
என்னும்
நினைப்பில் தூங்கப் போகிறேன்,
தூங்கவே விடாமல்
விழிக்கின்றன உன் நினைவுகள்
10.jpg

பிரசுரத்துக்கு அனுப்பாத
முத்தம் ஒன்று
என்னிடம் காத்திருக்கிறது.
உன்
இதழ்களில் பிரசுரிக்கும் ஆசையுடன்.
10.jpg

அதிகாலைக் கதிரவனும்,
கை நீட்டும் கடலலையும்,
மனம் நனைக்கும் மழைச்சாரலும்,
இருள் கவிதை வான் வெளியும்
எதையும் விட
அழகானவள் நீயென்று
தோன்றிய தருணத்தில்
நான்
உன்னைக் காதலிக்கத் துவங்கியிருக்கலாம்.

கனவுகளின் போர்வாள்

kiss.jpg
தொலை தூர
நட்சத்திரங்களின் புன்னகையாய்
எனக்குள்
உன் நினைவுகளின் மின்னல்.

காரிருள் போர்வைக்குள்
துயிலும்
கனவுகளின் போர்வாளாய்
காதல் சொட்டச் சொட்ட
விழித்துக் கிடக்கின்றன விழிகள்.

உன்
ஓசையின் கைப்பிடிச்சுவரை
எட்டிப் பிடிக்கும் ஆசையில்
எனக்குள்
ஏக்கங்களின்
குதிரைக் குளம்படிகள்.

பாய்ந்து பற்றும்
பதற்றம் சூழ் நிமிடங்களிலெல்லாம்
என்
கைகளுக்குள் நழுவுகின்றன
நீ
உடுத்தி நடக்கும் மெளனம்.

என்னைக் காதலிப்பதாய்
சொல்லாவிட்டாலும் பரவாயில்லை.
நான்
காதலிப்பதாய்
புரிந்து கொண்டாயெனில் போதும்.

உன்
சம்மதத்தை
கவிதையாய் வடிக்க வேண்டாம்
ஒரு
முத்தத்தால் ஒத்துக் கொண்டாலே
போதும்

உன் பொன்னடிப்பாத மண்ணடிச் சுவட்டில்…

a2.jpg 

பல்லவி

ஒரு ஆச்சரியம் மெல்ல பூச்சொரியும் இது
காதல் வெல்லும் காலம்
உன் உதடுகளில் மெல்ல உயிர் விரியும் இது
காயம் மெல்லும் காலம்.

தொட்டாச்சிணுங்கியின் வெட்கம் தின்று
அனிச்ச மலராய் ஆனாய் நீ
பட்டா போட்ட இதயக் கடலில்
ஒப்பமிட்டொன்றாய் ஆனாய் நீ.

சரணம் 1

ஆழப்புதைந்து அரபிக்கடலுள்
 ஆகாயத்தை தேடுகிறேன்
வானம் சென்று மேகம் புகுந்து
 பூபாளத்தைப் பாடுகிறேன்
தாழ்வாரத்துக் காற்றில் எங்கும்
 தாழம் பூவின் வாசனையே
பட்டுப் பூச்சி தொட்டுச் செல்ல
 பட்டென்றுடையும் யோசனையே.

இப்படித் துவங்கும் இதயமாற்றம்
எப்படி முடியும் நானறியேன் – உன்
பொன்னடிப்பாத மண்ணடிச் சுவட்டில்
எப்படிப் புதைந்தேன் நானறியேன்.

சரணம் 2

முத்தக் கூட்டில் முட்டையுடைத்து
 மெல்லச் சிரிக்கும் முல்லையே
பித்தக் காதல் புத்திக்குள்ளே
 புத்தனைத் தின்னும் தொல்லையே
கத்தும் கடலின் முத்துக் கரையில்
 சுவடுகள் மீதம் இல்லையே
சத்தம் அலையும் மனசின் மலையில்
 முனிவர் தவமினி இல்லையே.

இப்படியாய் ஒரு செப்படிவித்தை
எப்படி வந்தது நானறியேன்,
கூப்பிடு தூரம் நீயிருந்தாலும்
எப்படித் தொலைந்தேன் நானறியேன்.

சரணம் 3

மாலை நேர வெயிலின் வலையின்
 மேகம் நகரும் சத்தமடி,
காலைவரையில் கனவில் வலையில்
 மோகம் மூழ்கும் நித்தமடி,
சேலைக்கரையின் கசவுக் கிடையில்
 சிந்தனைச் சிலந்தி சுற்றுமடி
சோலைக்குள்ளே பூக்கள் உன்னைக்
 கேட்டு நிற்கும் முத்தமடி.

இப்படியாய் ஓர் கனவுக் குமிழை
உன் படி மீதில் நான் வைத்தேன்
உன் மடி மீதோர் மவுனப் பொழுதில்
மரணம் வருமா நானறியேன்.

0

ஒரு பார்வை மட்டுமே…

l21.jpg

பிரியமே,

நீ யாரோ
எவரோ நானறியேன்.

ஒரு வசந்தகால வளைவில்
சரேலென
என்
விழிச்சக்கரங்களைத் திருப்புகையில்
உன்னைச் சந்தித்தேன்.

பின்
திருப்பப்பட முடியா நிலையில்
சுருண்டுகிடக்கின்றன
என் நினைவுகள்.

பின்பொரு நாள்
ஓர்
குளிர்காலக் கூரையருகில்
கசிந்த மெல்லிசையிலும்,

மாலை நேர
மழைத்துளி ஒன்றின்
ஜீவப் பாய்ச்சலிலும்,

கடத்தி வரப்பட்ட
காட்டாறு போல
புரண்டு படுத்தன
உன் நினைவுகள்

காலங்கள் தரும்
உன்னதமானவற்றில்
உன்னைக் கண்டேன்,

நீ
ஒரு முறை கூட
என்னைக் காணவில்லையே
எனும் உண்மையை மட்டும்
இலையுதிர் காலத்துக்காய்
ஒத்தி வைத்திருக்கிறேன்

உன்னை மறந்து விட்டேன்

g.jpg

நான்
மறந்து விட்டேன்
நீ தான் நம்புவதில்லை.

ஆழ்துயில் கனவுகளுக்கு
அப்பால் அலையும்
நினைவுப் பிரதேசங்களில்
துள்ளித் திரியும்
வெள்ளாட்டுக் கூட்டங்களாய்
உன் அழைப்பொலி.

இன்னும்
ஈரம் மாறாமல் உன்
முதல் முத்தமும்,
வெப்பம் மாறாத
கடைசிக் கண்ணீர் துளியும்.

இதயம் துடிக்கும்
ஓசை
காதுகளுக்குக் கேட்குமென
கற்பித்தது நீ தானே.

சிரிப்புகளையும்
புல்லரிப்புகளையும்
பறித்துக் கோர்த்த
மாலைப் பொழுதுகள்
மங்கவில்லை.

உன்னை நான்
மறந்து விட்டேன்.

இந்த
நினைவுகளைத் தான்
எப்படி
நினைக்காதிருப்பதென
தெரியவில்லை.

நினைவுகளை
நினைவுகளால் தான்
அழிக்க முடியுமோ ?

என்று வாய்க்கும் எனக்கு
அப்படி ஓர்
அடைமழைக் காலம்

ஒரு காதலனின் கவலை

lavu2.jpg 

வணக்க முறையாக
மூக்கோடு
மூக்கு உரசுபவர்கள்,

முத்தமிட்டுப்
புன்னகைப்பவர்கள்,

கட்டியணைத்து
தட்டிக் கொடுப்பவர்கள்,

இப்படியான
ஒரு தேசத்தில் இல்லாமல்
போனதைக் குறித்து
கவலைப்படுகிறேன்.
நீ எதிரே வருகையில்.

நீயின்றி நீயிருப்பாய்…

l2.jpg
தொட்டு விட விரல்கள்
துடி துடிக்கும்
அருகினில் நீயின்றி
படபடக்கும்
இருவிழி ஓரங்கள்
நீர்துளிர்க்கும்
அதிலும் உன்முகம்
எதிரொளிக்கும்

கனவுக்குள் உன் பிம்பம்
குடை பிடிக்கும்
அதிகாலை போர்வைக்குள்
அடம்பிடிக்கும்
போலியாய் துரத்தினும்
மனம் அதட்டும்
குளியலைறைக் கதவையும்
அதுதிறக்கும்.

நீயின்றி நீயிருப்பாய்
மனம்சிலிர்க்கும்
என்றேனும் பிரிவாயோ
உயிர்வியர்க்கும்
உறவுக்குப் பெயரென்ன
தலைகுழம்பும்
பெயருக்கு தேவையென்ன
உள்வினவும்

எப்போது பூக்கவேண்டும்
செடி அறியும்
தப்பாமல் அதுபூக்கும்
நிலை நிலைக்கும்
இப்போது ஏன்பூத்தாய்
வினா வினவும்
கேள்வியே மூடமடா
மனம் சிரிக்கும்.

அரும்பியதை விரும்பியதை
உயிர் அணைக்கும்
திரும்பியதும் திசையெங்கும்
அனல் அடிக்கும்
உரிமையென உள்நெஞ்சம்
உனை அணைக்கும்
இல்லையென சொல்னால் மெய்
வெந்து தணியும்.

·

கொசு !

kosu2.jpg 

( இந்த வார தமிழ் ஓசை – களஞ்சியம் இதழில் வெளியான எனது கட்டுரை )கொசுப் பிரச்சனை என்பது மிகவும் சிறியது என்று அனைவரும் ஒதுக்கி விடுகிறார்கள். ஆனால் சிறு உளி பெரும் பாறையைச் சரித்து விடுவது போல சிறு கொசுக்கள் மனித குலத்துக்கே மிகப்பெரிய சவாலாக விளங்குகின்றன. இது அடுத்தவர்களின் பிரச்சனையென்றோ அரசின் பிரச்சனையென்றோ கருதும் ஒவ்வோர் சந்தர்ப்பத்திலும் கொசுக்கள் ஆனந்தமடைந்து வளர்கின்றன.

பதினேழு கோடி ஆண்டுகளுக்கு முன்பே தோன்றியவை இந்த கொசுக்கள் என்று நம்பப்படுகிறது. சுமார் பதினான்கு கோடி ஆண்டுகளுக்கு முன்பு வாழ்ந்த கொசுவின் படிகத்தை ஆராய்ச்சியாளர்கள் கைப்பற்றியுள்ளதாக தகவல்கள் தெரிவிக்கின்றன. கொசுக்கள் மணிக்கு ஒரு மைல் வேகம் முதல் ஒன்றரை மைல் வேகம் வரை பறக்கக் கூடியவை.

சராசரியாக ஐந்து மைல் சுற்றளவு வரை இவை பறந்து திரியும். கொசுக்கள் 0.01 மில்லி லிட்டர் வரை இரத்தத்தை உறிஞ்சுகின்றன. பெண்கொசுக்கள் மட்டுமே இரத்தம் உறிஞ்சுகின்றன. இடப்போகும் முட்டைகளின் வளர்ச்சிக்காகவே கொசுக்கள் இரத்தம் குடிக்கின்றன. தேவையற்ற வேளைகளில் தேனீக்களைப் போல தாவரங்களிலேயே இவை தவமிருக்கின்றன.

இந்தியாவைப் பொறுத்தவரை 1953 களிலிருந்தே கொசுக்களையும் மற்ற சில நோய்களைப் பரப்பும் பூச்சிகளையும் ஒழிக்க வேண்டுமென்று பல திட்டங்கள் போட்டும், ஒழிக்கும் மருந்து முறைகளை மாற்றியும் பல வகைகளில் அரசு முயன்று வருகிறது. பல ஐந்தாண்டுத் திட்டங்கள் போட்டு கோடிக்கணக்கில் பணம் செலவு செய்தும் இன்னும் கொசுத் தொல்லை ஒழியவில்லை.

கொசு வலைகள், கொசு ஒழிப்பு மருந்துகள், மின் கொசு ஒழிப்பு இயந்திரங்கள் என எத்தனையோ வகையான தடுப்புச் சுவர்கள் எழுப்பினாலும் கவலைப்படாமல் வந்து கடித்து இம்சிக்கும் கொசுக்களை என்ன செய்வது என்று தெரியாமல் விழித்துக் கொண்டிருக்கிறது நாடு. உலக அளவில் சுமார் இரண்டாயிரத்து ஐநூறு வகைக் கொசுக்கள் இருப்பதாக ஆராய்ச்சிகள் தெரிவிக்கின்றன.

கொசு அளவில் சின்னதாக இருந்தாலும் பாதிப்புக் கணக்கைப் பார்த்தால் உலகப் போர் கணக்காக உயிர்ச்சேதமும், பொருட்சேதமும் அதிர வைக்கிறது. கொசுக்களினால் வரும் நோய்களைப் பட்டியலிட்டால் மலேரியா, யானைக்கால், டெங்கு காய்ச்சல், ஜப்பானீஸ் என்செபலிடீஸ், சிக்குன்குன்யா, எல்லோ ஃபீவர், மேற்கு நைல் காய்ச்சல், வைரல் காய்ச்சல், ரிஃட் வேலி காய்ச்சல் என உலக அளவில் பட்டியல் நீண்டு கொண்டே இருக்கிறது.

உலக அளவில் ஆண்டுதோறும் சுமார் ஐம்பது கோடி மக்கள் மலேரியா தாக்குதலுக்கு உள்ளாகிறார்கள். இவர்களில் சுமார் இருபது இலட்சம் பேர் உயிரிழக்கிறார்கள் என்பது அதிர்ச்சித் தகவல். இந்தியாவை மட்டும் எடுத்துக் கொண்டால் சுமார் இருபதாயிரம் பேர் ஆண்டு தோறும் மலேரியா நோயினால் தாக்கப்பட்டு உயிரிழந்து கொண்டிருக்கிறார்கள்.

ஆப்பிரிக்காவில் தான் உலகிலேயே மலேரியா பாதிப்பினால் அதிகம் உயிரிழப்புகள் ஏற்படுகின்றன. இங்கு சுமார் பத்து இலட்சம் பேர் ஆண்டுதோறும் மலேரியாவினால் உயிரிழக்கிறார்கள். உலகில் நாற்பது வினாடிக்கு ஒரு குழந்தை மலேரியாவினால் இறந்து கொண்டிருக்கிறது என்பது பதை பதைக்க வைக்கும் செய்தி.

கொசுக்களால் பரவும் யானைக்கால் நோய்க்கு ஆண்டுக்கு சுமார் பன்னிரண்டு கோடி பேர் உள்ளாகின்றார்கள். இதில் தென் கிழக்கு ஆசியப் பகுதிகளில் மட்டுமே சுமார் மூன்று கோடி பேர் பாதிப்படைகிறார்கள் என்பது கவலையளிக்கும் செய்தி. இந்தியாவில் மட்டுமே அறுபது இலட்சம் பேர் ஆண்டு தோறும் இந்த நோய்க்குள் தள்ளப்படுகிறார்கள்.

டெங்கு காய்ச்சலை எடுத்துக் கொண்டால் தென்கிழக்கு ஆசியப் பகுதிகளில் ( SEAR ) சுமார் மூன்று கோடி பேர் வருடம் பாதிப்படைகிறார்கள். சிக்குன் குன்யா நோயும் சமீபத்தில் இந்தியாவை உலுக்கிய நிகழ்வு நம் நினைவுகளை விட்டு இன்னும் நீங்கியிருக்க வாய்ப்பில்லை. ஆப்பிரிக்கப் பிராந்தியத்தில் எல்லோ ஃபீவர் எனப்படும் காய்ச்சல் மிகவும் கொடுமையாக மக்களை வதைக்கிறது.

கொசுத்தொல்லைக்கு பாதிப்படையாத பகுதி என்று இந்தியாவில் எந்த இடமும் இல்லை என்பது கவனிக்கத் தக்கது. ஆய்வுகளின் அடிப்படையில் பார்த்தால் இந்தியாவில் மலேரியாவே தாக்காத இடம் என்று கூட ஒரு பாகம் இல்லையாம். விவசாயம் தொழிற்சாலை கல்வி நிலையம் என பாகுபாடின்றி எல்லா இடங்களும் கொசுக்களின் அரசவை நடந்து கொண்டிருக்கிறது.

கொசுக்களினால் வரும் தீமைகள் தெரிந்திருந்தும், கொசுக்களை ஒழிப்பது அவசியம் என்பது புரிந்திருந்தும் ஏன் இன்னும் கொசுக்கள் ஒழியவில்லை ? யார் இதன் பொறுப்பாளி எனும் கேள்விகளைக் கேட்டால் விடைகள் நம்மை நோக்கியே விரல் நீட்டுகின்றன.

தேங்கிக் கிடக்கும் கழிவு நீரில் சுமார் நாற்பத்தெட்டு மணி நேரத்திலேயே முட்டையிலிருந்து அடுத்த படியான லார்வா நிலைக்குச் செல்கின்றன. பின் அடுத்த நிலைக்குச் சென்று நான்காவது நிலையில் கொசுக்கள் உருவாகி விடுகின்றன, அதுவும் நூற்றுக் கணக்கில் ஒரே நேரத்தில்

இந்தியாவின் வளர்ச்சியடையாத சேரிப்பகுதிகளும், ஏழைகளும், கல்வியறிவு பெறாத மக்களும் வாழும் பகுதிகளும் கொசுக்களின் முக்கிய இலக்காக இருக்கின்றன. நெரிசல் மிகும் நகரங்களில் ஒழுங்குபடுத்தப்படாத சேரி அமைப்புகள் குப்பைகளையும், தண்ணீரையும் மூலை முடுக்குகளில் தேங்க விட்டு கொசுக்களின் உற்பத்தி நிலையங்களை உருவாக்கி விடுகின்றன.

சேரிகளைப் பற்றியோ அதன் ஒழுங்கமைப்பைப் பற்றியோ ஏன் அங்கே வாழும் மனிதர்களைப் பற்றியோ கூட மிகுந்த கவனம் எடுத்துக் கொள்ளாத அரசியல் அமைப்புகளும் ஒருவகையில் இந்த கொசு பரவலுக்குக் காரணமாகின்றன.

நல்ல வரையறுக்கப்படாத கழிவு நீர் பாசன வசதிகள் இல்லாத இடங்களில் நீர் தேங்குகிறது. நீர் தேங்குமிடம் கொசுக்களின் கூடாரமாகி விடுகிறது. நல்ல கழிவு நீர்ப் பாசன வசதி நகரத்தில் இருந்தாலே இந்த கொசுக்களின் எண்ணிக்கையைப் பெருமளவு குறைத்து விட முடியும்.

கழிவுகளை அகற்றுவதிலும், நகரின் பாகங்கள் கழிவு தேங்குவதில் அரசின் சுகாதாரத் துறை எடுத்துக் கொள்ளும் அலட்சியமும் கூட இந்த கொசுக்களுக்குச் சாதகமாகி விடுகின்றன. இந்தியாவின் எந்த ஒரு நகரத்தை எடுத்துக் கொண்டாலும் நூற்றுக்கு மேற்பட்ட ஒழுங்குபடுத்தப் படாத சேரிகள் இருக்கின்றன. இவற்றில் பெரும்பாலும் கழிவு நீரோ, குப்பைகளோ வெளியேற்றும் வசதி கூட இல்லாமல் இருப்பது வேதனை.

இந்திய அளவில் குடும்பக் கட்டுப்பாடுக்கோ, எயிட்ஸ் நோய்க்கோ வேறெந்த பாதிப்புக்கோ ஏற்படுத்தப்படும் விழிப்புணர்வு கொசு பரவலுக்கும், கொசுவினால் ஏற்படும் பாதிப்புகளுக்கும் ஏற்படுத்தப்படவில்லை என்பது வருத்ததுடன் ஒத்துக்கொள்ள வேண்டிய செய்தியாகும்.

கல்வியறிவு இல்லாத மக்களிடம் கொசுவினால் ஏற்படும் பிரச்சனைகள் குறித்து விளக்க வேண்டியது அவசியம். கொசுக்கடி என்பது கொசுவை அடித்தவுடன் நின்று போய் விடுவதல்ல பல சிக்கல்களுக்கும் நம்மை இட்டுச் செல்லும் என்பதை மக்களுக்குப் புரிய வைப்பதில் அரசும் தன்னார்வத் தொண்டு நிறுவனங்களும் இணைந்து பணியாற்றல் அவசியம்.

பாதாளச் சாக்கடைத் திட்டம் செம்மையாகப் பயன்படுத்தப்பட்டால் கொசுக்களின் எண்ணிக்கையை மட்டுப்படுத்தலாம் என்பதற்கு வளர்ந்த நாடுகள் உதாரணமாகத் திகழ்கின்றன. கொசுக்களினால் ஏற்படும் தீமைகள் அமெரிக்கா போன்ற நாடுகளில் கட்டுக்குள் இருப்பதற்கு அவர்களிடமுள்ள விழிப்புணர்வும், அரசின் செயல்பாடுகளுமே காரணம்.

பாதாளச் சாக்கடைத் திட்டம் பணச் செலவை ஏற்படுத்தும் திட்டம் எனினும் ஆரோக்கியமான சமுதாயத்தை அது கட்டி எழுப்பும். கொசுக்களினால் வரும் நோய்களினால் செலவாகும் பணத்துடன் ஒப்பிட்டால் இந்த செலவு குறைவானதாகவே இருக்கும். கொசுக்கள் மட்டுமல்லாமல் வேறு பல நோய்களையும் கூட இந்த பாதாளச் சாக்கடைத் திட்டம் ஒழித்துவிடும்.

கொசுவின் வளர்ச்சிக்கு இன்னொரு முக்கியமான காரணம் ஆலைக் கழிவுகள். இந்தியாவின் ஆலைகளில் கழிவுகளை மனித பாதிப்பு எல்லைக்கு வெளியே அழிக்கும் வசதி பெரும்பாலும் இல்லை என்றே சொல்ல வேண்டும். ஆலைக் கழிவுகளின் தேக்கம் கொசுக்களின் வளர்ச்சிக்கு உதவுகின்றன. சரியான கழிவு அழிப்பு வசதியற்ற ஆலைகளுக்கு அனுமதி வழங்கப்படுவதில்லை எனும் சட்டங்கள் பழுதுபார்க்கப் படாமல் வெறுமனே எழுத்துக்களில் மட்டுமே வாழ்கிறது.

கிராமப் புறங்களை எடுத்துக் கொண்டால் அங்கிருக்கும் பெரும்பாலான விவசாய நிலங்களில் கொசுக்களுக்கு எளிதில் இனப்பெருக்கம் செய்து கொள்ள முடிகிறது. விவசாயப் பகுதிகளில் தண்ணீர் தேங்குதலும், இயற்கை உரங்கள், குப்பைகள் தேங்குதலும் வெகு சகஜம் என்பதனால் கிராமப் புறங்களில் கொசுக்கள் உல்லாசமாக வளர்கின்றன. பெரும்பாலான கொசுக்கள் இரண்டு முதல் மூன்று வாரங்கள் வரை உயிரோடு இருக்கின்றன. சில வகை கொசுக்கள் ஆறு மாதங்கள் வரை உயிரோடு இருப்பதாகவும் ஆராய்ச்சியாளர்கள் தெரிவிக்கிறார்கள்.

இந்தியாவின் முக்கால் வாசி மக்கள் கிராமங்களில் விவசாயம் சார்ந்த இடங்களில் வசிக்கிறார்கள். அவர்களுக்கு கொசுவினால் ஏற்படும் இன்னல்களைப் பற்றிய விழிப்புணர்வு இல்லாமல் இருப்பது கிராமப் புறங்களில் கொசு ஒழிப்பை முக்கியமற்றதாக்கி விடுகிறது.

கிராமப்புற வீடுகளின் கொல்லைப் புறங்கள் கழிவுகள் தேங்கும் இடங்களாக இருக்குமெனில் அது கொசுக்களுக்கு வழங்கப்படும் அங்கீகாரமாகி விடுகிறது. வீட்டின் சுற்றுப் புறங்களைச் சுத்தமாக வைத்திருக்கும் கிராமப் பகுதிகளில் பெரும்பாலும் கொசுக்கள் தொந்தரவு தருவதில்லை.

இந்தியாவில் பழங்குடியினர் சுமார் நான்கு கோடி பேர் இருக்கிறார்கள். மலைப்பிரதேசங்களிலும், காட்டுப் பகுதிகளிலும் வாழும் இவர்களுடைய இடங்களிலும் கொசுக்களை ஒழிப்பது என்பது சவாலான செயலாகவே இருக்கிறது.

நாட்டின் பாசனத் திட்டங்களில் ஏற்படும் பழுதுகளும் கொசுக்களுக்கு வரப்பிரசாதமாகி விடுவதுண்டு. சரியாக பராமரிக்கப் படாத பாசன இடங்களில் கொசுக்கள் குடியேறி விடுகின்றன. சாதாரணமாக இருபத்து ஐந்து அடி உயரம் வரை கொசுக்கள் பறக்கின்றன எனினும் இவை இனத்துக்கு ஏற்ப மாறுபடுகின்றன. சிங்கப்பூரில் சில வகைக் கொசுக்கள் 21 வது மாடி வரைக்கும் பறக்கின்றன. எட்டாயிரம் அடி உயர இமய மலையிலும் கொசுக்கள் கண்டுபிடிக்கப்பட்டுள்ளன, இரண்டாயிரம் அடி பள்ளத்தாக்குகளிலும் கொசுக்கள் வாழ்கின்றனவாம் !

தனியார் துறைகளைப் பொறுத்தவரையில் லாபம் என்பதே குறிக்கோளாகக் கொண்டு இயங்குவதால் பொதுமக்கள் பாதுகாப்பில் அக்கறை செலுத்துவதில்லை. இந்த விஷயத்தில் அரசே முன்னின்று அதற்குரிய செயல்களைச் செய்ய வேண்டியது அவசியம்.

சரியான சட்ட திட்டங்களோ, வழிமுறைகளோ, மக்களை ஈடுபடுத்தும் முயற்சிகளோ இல்லாத நிலையே இன்று கொசு ஒழிப்பு முயற்சியில் இருக்கிறது. இதை ஒழுங்கு படுத்த வேண்டியது அவசியம். தன்னார்வத் தொண்டு நிறுவனங்களுக்கு அரசு நிதி ஒதுக்கீடு செய்து கொசு ஒழிப்பு முயற்சியை ஊக்குவிப்பதும் பயனளிக்கும்.

கொசு பரவுதலைத் தடுப்பதற்குப் பதிலாக பெரும்பாலும் கொசுவிலிருந்து தப்பிக்கும் முயற்சிகளைத் தான் நாம் செய்து கொண்டிருக்கிறோம். வலைகளுக்குள் பதுங்கிக் கொள்வதும், கொசு திரவங்களைப் பயன்படுத்துவதும் தற்காலிகத் தப்பித்தல் வழி முறைகளே.

கொசுக்களை கரியமில வாயுவின் வாசனை ஈர்ப்பதாக ஆராய்ச்சியாளர்கள் தெரிவிக்கிறார்கள். பீர் குடித்திருப்பவர்களையும், சிலவகை வாசனைத் திரவியங்கள் பயன்படுத்துவோரையும் கொசுக்கள் விரட்டி விரட்டிக் கடிக்கின்றன. தாய்மை நிலையிலிருக்கும் பெண்களையும் கொசுக்கள் அதிகமாகக் கடிப்பதாக மருத்துவர்கள் தெரிவிக்கிறார்கள்.

நீளமான ஆடைகள் அணிவதும், வீரியம் குறைந்த கொசு திரவங்களை ஆடை மறைக்காத பகுதிகளில் பூசுவதும் கொசுக்களின் கடியிலிருந்து சற்று பாதுகாக்கும்.

கொசுக் கடியிலிருந்து தப்புவதற்காக உடலில் பூசும் மருந்துகளை குழந்தைகளின் உடலில் பூச வேண்டாம் என்று மருத்துவர்கள் அறிவுறுத்துகிறார்கள். காயம் பட்ட இடங்களில் பூசுவதோ, தாய்மை நிலையிலிருப்பவர்கள் இதைப் பயன்படுத்துவதோ, அதிகநேரம் உடலில் பூசியிருப்பதோ ஆபத்தாக முடியும் என்றும் அவர்கள் எச்சரிக்கிறார்கள்.

கழிவுகளையும், குப்பைகளையும் சரியாக அழிக்காமல் அலட்சியமாய் விடும் தருணங்களிலெல்லாம் நாம் கொசுக்களை வளர விடுகிறோம் என்பதைக் கவனத்தில் கொள்ள வேண்டும். உடைந்த பிளாஸ்டிக் பொருட்களை சாலை ஓரங்களில் போடுவதும், பிளாஸ்டிக் பைகள், குப்பைகள் போன்றவற்றை சந்துகளில் எறிவதும் கொசுக்களுக்கு வரவேற்புப் பத்திரம் வாசிப்பதற்குச் சமம் என்பதை உணர்தல் அவசியம்.

கொசுக்கள் இடம் மாறி இடம் மாறி இனப்பெருக்கம் செய்து கொண்டே இருக்கும். கொசு மருந்துகளைத் தொடர்ந்து அடிக்கும் போது கொசுக்கள் அதை எதிர்க்கும் சக்தியை வளர்த்துக் கொள்கின்றன, எனவே கொசு மருந்துகளெல்லாம் காலப் போக்கில் நம்மைப் பார்த்து ஏளனம் செய்யும், கொசுக்களை ஏதும் செய்யாது.

கொசுக்கள் மனிதர்களின் தவறுகளுக்குப் பிறக்கும் பிள்ளைகள் என்று தான் சொல்ல வேண்டும். சுத்தமான சுகாதாரமான சுற்றுப் புறத்தைக் கொண்டிருக்கும் இடங்களில் கொசுக்கள் வருவதில்லை. எனவே கொசுக்களைக் குறை கூறுதல் பயனில்லை. அழைத்து குருதி விருந்து வைக்கும் நாம் தான் நம் வாழ்க்கை முறையை மாற்ற வேண்டும்.

தனிமனிதத் தவறுகளைத் திருத்தாமல் அரசையும், அமைப்புகளையும் கொசு ஒழிப்புக்கு நம்புவது என்பது கானல் நீரில் தேனீர் குடிக்கும் கனவைப் போன்றதே. நம்முடைய தவறுகளின் வேர்களை வெட்டி விடுதலே மிக மிக அவசியமானது.

பழைய பாத்திரங்கள், வாகன டயர்கள், தண்ணீர் தேங்கிக் கொண்டேயிருக்கும் பூந்தொட்டிகள், அல்லது இதுபோல தண்ணீர் தேங்கி நிற்க வசதியுள்ள எந்த இடமாக இருந்தாலும் கவனித்துக் கொள்ள வேண்டும். இரண்டு நாட்களுக்கு மேல் தண்ணீர் தேங்கி நிற்காதபடி பார்த்துக் கொள்ள வேண்டும். தேவையற்ற பொருட்களை சரியான முறையில் அப்புறப்படுத்த வேண்டும்.

வீட்டில் கழிவு நீர், அல்லது குப்பைகள் வெளியேறும் இடங்களை அடிக்கடி சுத்தம் செய்தலும், குப்பைகளைக் குப்பைக் கூடையில் போட்டு சரியான முறையில் அதை அகற்றி விடுதலும் கொசுக்களை ஒழிக்க உதவும். ஏழைகளும், கல்வியறிவற்றவர்களும் நிறைந்திருக்கும் இந்தியா போன்ற நாடுகளில் இந்த விழிப்புணர்வை அரசு ஏற்படுத்துதல் அவசியம்.

மரியாதை

write.jpg
எழுதப்படுவது
உயிலெனில் கிடைக்கும்
உச்ச மரியாதை.

நீதிபதியின்
தீர்ப்பெனினும்
கிடைக்கக் கூடும்
உயர் மரியாதை.

கடன் தள்ளுபடியோ
வட்டி தள்ளுபடியோ
எதுவெனினும்
சிறப்பான மரியாதை
உண்டு.

காதலி எழுதிக் கசக்கிய
எதுவும் பெறும்
தனி மரியாதை.

இதெதுவும் வாய்க்காமல்
கவிதை எழுதுகிறாய் எனில்
நான் ஒன்றும்
சொல்வதற்கில்லை…