The Curious Case of Benjamin Button : விமர்சனம்

த கியூரியஸ் கேஸ் ஆஃப் பெஞ்சமின் பட்டன்.

 the_curious_case_of_benjamin_button

மரணப் படுக்கையில் கிடக்கும் ஒரு மூதாட்டி, தனது மகளிடம், தனது டைரியை வாசித்துக் காட்டும்படி கேட்கிறாள். டைரியைப் புரட்டி வாசிக்க ஆரம்பிக்கிறாள் மகள்.

முதலாம் உலகப் போரில் மகனை இழந்த ஒரு தந்தையின் துயர நினைவுகளுடன் துவங்குகிறது படம். பார்வையிழந்த அந்த மனிதர் கடிகாரம் செய்பவர். மகனின் நினைவாக அவர் செய்யும் கடிகாரம் பின்னோக்கி ஓடுகிறது !

“வாழ்க்கையில ஒரு ரிவர்ஸ் பட்டன் இருந்தா எப்படி இருக்கும்” எனக் கேட்கும் முதல்வன் பட வசனம் போல, வாழ்க்கை பின்னோக்கி ஓடினால் எப்படி இருக்கும் ? என் மகன் என்னுடன் இருந்திருப்பான் என மனதை உலுக்கும் சோக உணர்வுகளுடன் படம் துவங்குகிறது.

அந்த நிகழ்வின் மையம் கதையை உணர்த்த, படு கிழவனாய் பிறந்து கொஞ்சம் கொஞ்சமாய் இளமை திரும்பப் பெற்று, தனது கடைசி காலத்தில் சிறுவனாய், மழலையாய், கைக்குழந்தையாய் மாறி உயிர்விடும் பெஞ்சமின் பட்டரின் கதை விரிகிறது.

அருவருப்பாய், வயதானவனாய் பிறக்கும் கதாநாயகன் பிறக்கும் போதே அம்மாவை முழுங்கியவன். அவனது அப்பாவும் அவனை ஒரு முதியோர் இல்லத்தின் வாசலில் முழுகி விட அங்கேயே வளர்கிறார் நாயகன்.

இவனுக்கு ஆயுள் இன்னும் கொஞ்ச நாள் தான். எப்போ வேண்டுமானாலும் இறப்பான் என மற்றவர்கள் நினைத்துக் கொண்டிருக்க, அனைவரும் வியக்கும் விதமாக கொஞ்சம் கொஞ்சமாக வலிமை அடைந்து கொண்டே வருகிறான் நாயகன் என கதை பயணிக்கிறது.

முதலாம் உலகப் போர் காலத்தில் படம் நகர்வதாகக் காட்டுவதும், முதியோர் இல்லத்தை மையப்படுத்தி காட்சிகளை நகர்த்துவதும் படத்தை சற்றே பலப்படுத்த எடுத்துக் கொண்ட உத்திகள் என்பதைத் தவிர பெரிதாக வேறு ஏதும் இல்லை.

வயதான காலத்தில் சிறுமியாய் இருந்து, சிறுமி வயதாகிக் கொண்டே செல்ல, நாயகன் வயது குறைந்து கொண்டே வர அந்த வயது முரணின் இடைவெளி குறையும் காலத்தில் வருகிறது காதல்.

கடைசியில், காதலன் கைக்குழந்தையாகி மரணத்தை எதிர் நோக்கி காதலியின் கைகளில் இருக்க, துயரத்துடன் காதலி குழந்தையின் முகத்தையே பார்க்க, மெல்ல மெல்ல கண் மூடிக்கொள்ள பெஞ்சமின் மரணமடையும் காட்சி மனதைக் கனக்க வைக்கின்றன.

இந்த வயதாகும் முரணைத் தவிர்த்துப் பார்த்தால் படத்தில் சிலாகிக்க ஏதுமே இல்லாமப் போவது தான் படத்தின் மிகப்பெரிய குறை.

மேக்கப்பில் மிரட்டியிருக்கிறார்கள். குறிப்பாக வயதான தோற்றத்தில் வரும் நாயகனின் உடல், கைகால், பார்வை என ஒப்பனை கன கட்சிதம். ஒளிப்பதிவும் மனதை மயக்குகிறது. நேர்த்தியான கால இடைவெளிகளை கவனித்து ஒளிப்பதிவு நிறங்களால் பேசுவது சிலிர்க்க வைக்கிறது.

மற்றபடி ஆஹா, ஓஹோ என்று பேசப்பட்ட அளவுக்கு படத்தில் பெரிதாக ஒன்றும் இல்லை என்பது எனது கருத்து.

இழுத்து இழுத்து படத்தை நீட்டிக் கொண்டே இருக்கிறார்கள். எப்போது முடியும் என்ற சலிப்பே வந்து விடுகிறது ஒரு கட்டத்தில்.

என்ன வித்தியாசமான கதை கிடைத்தாலும், உலகம் சுற்றுதல், கற்பை இழத்தல், காதலித்தல், மரணித்தல் எனும் வட்டத்துக்குள் அடைக்கப்பட்டால் அது வலுவிழக்கும் என்பதற்கு உதாரணம் இந்தப் படம்.

1922ல் ஸ்காட் என்பவர் எழுதிய கதையாம் ! அந்த சிறுகதையை படமாக்கியிருக்கிய விதத்தில் தனது வேலையை முடித்திருக்கிறார் இயக்குனர் டேவிட் பிஞ்சர்.

Advertisements

Man On Wire : விமர்சனம்

6236இத்தனை சுவாரஸ்யமாய், படபடப்பாய், திடுக் திடுக் நிமிடங்களுடன் ஒரு டாக்குமெண்டரி படத்தை எடுக்க முடியுமா என நினைத்தால் வியப்பாய் இருக்கிறது.

1974 ஆகஸ்ட் ஏழாம் தியதி அமெரிக்காவின் இரட்டைக் கோபுரங்கள் என அழைக்கப்படும் உலக வர்த்தகக் கட்டிடங்களுக்கு இடையே கம்பி கட்டி அவற்றில் நடந்த Philippe Petit யின் நினைவுகளின் ஊடாகப் பயணிக்கிறது Man on Wire படம்.

இரட்டைக் கோபுரங்கள் தகர்க்கப்பட்டதைப் பற்றியோ, அதன் பின்னணி பற்றியோ ஏதும் பேசாமல் முடிவுறும் தருவாயிலிருந்த இரட்டைக் கோபுரங்களுக்கு இடையே கம்பி கட்டி நடந்த ஒருவருடைய வாழ்க்கையைப் பதிவு செய்திருக்கும் விதத்தில் படம் பரவசமூட்டுகிறது.

1974ல் இரட்டைக் கோபுரங்களுக்கு இடையே நடந்த நிகழ்ச்சி எப்படி சாத்தியமாயிற்று, என்னென்ன சிக்கல்கள் இருந்தன என்பதையெல்லாம் உரையாடல்கள் வழியே திரும்பிப் பார்க்கிறார் நாயகன்.

இளமையிலேயே கழைக்கூத்தாடி போல நீளமான குச்சியுடன் விறைப்பாய்க் கட்டியிருக்கும் கம்பியின் மீதும் கடிற்றின் மீதும் நடந்து திரிவது நாயகனின் பொழுது போக்கு.

பிரான்ஸ் நாட்டைச் சேர்ந்த இவருக்கு அமெரிக்க வர்த்தகக் கட்டிடத்தைக் குறித்த செய்தியைப் பத்திரிகையில் படித்தவுடன் அதில் ஏறுவதே வாழ்க்கை இலட்சியம் என்றாகிவிட்டது.

அதை எப்படி நிறைவேற்றினார் என்பதை படபடப்புடன் பதிவுசெய்திருக்கின்றனர்.

முப்பத்தைந்து வருடங்களுக்கு முந்தைய புகைப்படங்கள், நாளிதழ் செய்திகள், கருப்பு வெள்ளை வழியே பயணிக்கும் பழைய நிகழ்ச்சிகள் திடீர் திடீரென நிகழ்காலத்துக்குத் தாவி உரையாடல் அறைக்கு வருகிறது.

அங்கிருந்து மீண்டும் பழைய காலத்துக்குள் புகுந்து விடுகிறது. இப்படி மாறி மாறி பயணிக்கும் இடங்கள் வெகு சிரத்தையாக, சற்றும் தொய்வின்றி அமைக்கப்பட்டிருப்பது படத்துக்கு மிகப்பெரிய பலம்.

அன்றைய நியூயார்க் தெருக்கள், பல நூறு பவுண்ட் எடையுள்ள பொருட்களை WTC யின் உச்சிக்குக் கொண்டு செல்வதிலுள்ள சிரமம், பாதுகாவலர்களின் கண்களின் மண்ணைத் தூவ எடுத்துக் கொள்ளும் பொறுமை என வெகு நேர்த்தியாய் நகர்கிறது படம். ஆறு வருடமாய் திட்டமிட்டு நடத்தப்பட்டிருக்கிறது இந்த நடைபயணம் என்பது சிலிர்ப்பூட்டுகிறது!

நியூயார்க் நகரின் அச்சுறுத்தும் அதிகாலைக் குளிர், ஆளையே தூக்கி வீசும் காற்று, ஐந்தடிக்கு முன்னால் என்ன நடக்கிறது என்பதையே கணிக்க முடியாத மேக மூட்டம் என அடுத்தடுத்து நிகழும் நிகழ்வுகள் படபடப்பை ஏகத்துக்கு எகிற வைக்கிறது.

ஒரு கட்டிடத்தின் உச்சியில் இருந்து கொண்டு மறு கட்டிடத்துக்கு கயிறைக் கொண்டு செல்ல அம்பில் தூண்டில் நூலைச் சுற்றி அடுத்த கட்டிடத்துக்கு எய்வது, அதை எதிர் கட்டிடத்தில் காணாமல் நிர்வாணமாய் மாடி முழுக்க அலைவது (நூல் உடலில் பட்டால் உணர வேண்டும் என்பதற்காக ), கட்டிடத்தின் நுனியில் ஊசலாடிக் கொண்டிருக்கும் அம்பைத் தேடி எடுப்பது என சுவாரஸ்யத்துக்குப் பஞ்சமில்லாத காட்சிகள் தொடர்கின்றன.

கடைசியில் இரண்டு கட்டிடங்களுக்கு இடையே கம்பியைக் கட்டினால் அது வளைந்து தொங்குகிறது ! இத்தனை வருட உழைப்பு, திட்டமிடல் எல்லாம் வீணா என வினாடி நேரம் திகைத்துப் போகின்றனர். எனினும், இலட்சியம் வெல்கிறது

ஒரு வழியாக எல்லாம் சரியாக முடிய, காலை 7 மணி கடந்தவுடன் கயிற்றில் காலை வைத்து நடக்கத் துவங்குகிறார்.

பயம் பார்ப்பவர்களுக்கு மட்டும் தான். “இங்கிருந்து விழுந்து மரணமடைந்தால்..அ து எத்துணை இனிமையான மரணம். இலட்சியத்தின் உச்சியில் இருக்கும் போது உதிர்வதில் எத்தனை ஆனந்தம்” என்பதே நாயகனின் கருத்து.

நாற்பத்து ஐந்து நிமிடங்கள் கயிற்றின் மேல் எட்டு முறை அங்கும் இங்கும் நடந்து, நடனமாடி, கம்பியின் அமர்ந்து, படுத்து என நாயகனின் செயல்கள் வீதியில் கவனிக்கத் தொடங்கிய கூட்டத்தினரையும், மாடியில் அவரைக் கைது செய்யக் காத்திருந்த காவலரையும் ஸ்தம்பிக்க வைக்கிறது !

இலட்சியம் நிறைவேற ஒரு வழியாய் காவல்துறையால் கைதுசெய்யப்படுகிறார் நாயகன்.

அறுபது வயது கடந்த நிலையில் இன்றும் கம்பியில் நடப்பதை நிறுத்தாத மனிதராய் அவரைக் காட்டி முடிகிறது படம். தொய்வின்றி இயக்கியதற்காக இயக்குனர் James Marsh அவர்களை எவ்வளவு பாராட்டினாலும் தகும். !

வாய்ப்புக் கிடைத்தால் தவற விடாதீர்கள்.

 

mow

Seven Pounds : விமர்சனம்

ws

சிறிது நாட்களுக்கு முன் பார்த்த மனதை ரொம்பவே நெகிழச் செய்த The Pursuit Of Happyness  படத்தை மனதில் வைத்துக் கொண்டு கடந்த வார இறுதியில் செவன் பவுண்ட்ஸ் படத்தைப் பார்த்தது எவ்வளவு பெரிய தவறு என்பது இரண்டு மணிநேரங்கள் படத்தைப் பார்த்தபின் தான் புரிந்தது.

ஒரே இயக்குனர், ஒரே நடிகர் என்பதற்காக படமும் அதே தரத்துடன் இருக்காது என்பது நம்ம ஊர் பி.வாசு முதல் ஹாலிவுட் பட இயக்குனர்  Gabriele Muccino  வரை செல்லுபடியாகிறது.

“நான் தற்கொலை செய்து கொள்ளப் போகிறேன்” என அவசர போலீசுக்கு அழைப்பு விடும் திடுக் நிமிடத்துடன் ஆரம்பிக்கும் படம், முதல் அரை மணி நேரம் கதாநாயகன் என்ன செய்கிறான், எங்கே போகிறான் என்பது புரியாத புதிராக குழப்பமாக விரிகிறது.

பல இடங்களில் இதென்ன இப்போ நடப்பதா, முன்னரே நடந்ததா என்பதே கூட புரியவில்லை. ஏதோ மிகப்பெரிய சஸ்பென்ஸ் உள்ளுக்குள் உறைந்திருக்கிறது என்பதை உணர்ந்து உற்று உற்றுப் படத்தைப் பார்த்ததில் கண் வலி தான் மிச்சம்.

தனது வாழ்வில் ஏற்பட்ட ஒரு சோகத்தினால் மனம் உடைந்து போன வில் ஸ்மித், நல்லவர்களாய் ஏழு பேரைத் தேர்ந்தெடுத்து அவர்களுக்கு உதவி செய்கிறார் என்பதே கதை.

எப்படி உதவி செய்கிறார் என்பது திடுக். தனது உடல் உறுப்புகளையே வழங்குகிறார் நாயகன். கடைசியில் தான் தற்கொலை செய்து கொண்டு தனது இதயத்தை இதய நோயாளியான ஒரு பெண்ணுக்கு வழங்குகிறார்.

நம்ம எஸ் ஏ சந்திரசேகர் கூட இப்படி ஏதோ ஒண்ணு எடுத்திருக்காரேன்னு யோசிக்கிறீங்களா ? படம் முழுக்க அழுகாச்சி தமிழ் சீரியலுக்கு சவால் விடும் காட்சிகள்.

தொட்டால் வெடித்து விடும் அழுகையுடன் படம் முழுக்க வில் ஸ்மித்தைப் பார்ப்பதே சகிக்கவில்லை. முழுக்க முழுக்க அழுகாச்சி முகத்துடன் வருவதால் மனதில் எழவேண்டிய ஒரு கனமான உணர்வுக்குப் பதில் சலிப்பே மிஞ்சுகிறது.

ஏன் ஏழுபேருக்கு உதவ வேண்டும், ஏழு என்பதை மதப் பின்னணியில் தேர்ந்தெடுத்தாரா ?எப்படி அந்த ஏழுபேரும் கவனத்துக்குரியவர்களாகிறார்கள் ? , அவர்கள் நல்லவர்கள் தானா என ஏன் கதாநாயகன் சோதிக்கிறான்  ? என்பதெல்லாம் விடை பெறாத கேள்விகள். 

காதலன் தன் காதலியை விபத்தில் இழப்பது கூட, காரோட்டும் போது பிளாக் பெர்ரியை நோண்டும் கதாநாயகன் மீது கோபத்தை ஏற்படுத்துமளவுக்கு சோகத்தின் தாக்கத்தை ஏற்படுத்தவில்லை என்பதே நிஜம்.

பார்வையிழந்தவர் நல்லவரா என சோதிக்க சகட்டு மேனிக்குத் திட்டும் கதாநாயகன், தன்னை உயிராய் நேசிக்கும் புதுக் காதலிக்காக இதயத்தையும் கூடவே வலியையும் கொடுத்துச் செல்லும் கதாநாயகன், தன்மீது அதீத பாசம் வைத்திருக்கும் சகோதரனை மட்டும் கண்டுகொள்ளாத கதாநாயகன் என ஒரு வரையறையற்ற பிம்பம் கதாநாயகனைச் சுற்றி விழுகிறது.

மிக அதிகமாய் எதிர்பார்க்க வைக்கும் முதல் பாதிக் காட்சிகள், அதை நிவர்த்தி செய்ய வலுவற்ற அழுத்தமற்ற பின்னணி என படம் அல்லாடுகிறது. அதனால் தான் கடைசியில் கதாநாயகன் தற்கொலை செய்யும் போதும் … ம்ஹூம்….

கடவுளைக் கழுவி வைத்தது போல ஒரு கதாநாயகன் படம் முழுக்க ஒரே செண்டிமெண்ட் மழை.

சேரனை வைத்து யாரேனும் தமிழில் இயக்கலாம்.