கவிதை : பனைமர நினைவுகள்

palm.jpg

உடைந்து வழியும்
நிலவை
கிழியாத இலையில்
ஏந்திப் பிடித்திருக்கும்
பனைமரம்.

அதன்
சொர சொர மேனியில்
சிக்கிக் கொண்டால்
மார்பு
யுத்தக் களமாகி விடாதா என
விரல்கள் தொட்டு
வியர்த்திருக்கிறேன்.

பனைமரத்தடியில்
பறங்காய் சுட்டுத் தின்று,
கலையம் சாய்த்துக்
கள் குடிக்கும்
பனையேறியைக் கண்டு
பயந்துமிருக்கிறேன்.

சுட்ட பனங்காயில்
சிவந்த நாரை
சூயிங்கமாய் தின்று மகிழ்ந்ததும்,
நொங்கு தின்ற
கூந்தை எடுத்து
வண்டி செய்து விளையாடியதும்
ஞாபக நிறுத்தங்களில்.

திளாப்பும் கையுமாய்
வாழ்ந்த
என் தாத்தாவையும்,

பதனீரும் விறகுமாய்
வாழ்ந்த
என் பாட்டியையும்,

இந்த
பனைபரம் தான் எனக்கு
நினைவூட்டிக் கொண்டிருந்தது
சில ஆண்டுகளுக்கு முன்பு வரை.

இப்போது,
தாத்தாவின்
மங்கிப் போன
புகைப்பட வெளிச்சத்தில்
அசைகின்றன
என் பனைமர நினைவுகள்.