சிறுகதை : அம்மா மறைத்த ரகசியம்

சந்தியால் நம்பவே முடியவில்லை. ரொம்ப சிலிர்ப்பாய் இருந்தது. இத்தனை நாள் தனக்கு இந்த விஷயம் தெரியாம போச்சே என்று முதன் முதலாய் வருத்தப்பட்டாள். அம்மா ஏன் இந்த விஷயத்தை என்கிட்டே மறைச்சாங்க ? என்ற கேள்வியே அவளுக்குள் காற்றாடி போல ராட்சசத் தனமாய்ச் சுற்றிக் கொண்டிருந்தது.

மாலையில் நடந்த நினைவுகள் மீண்டும் மீண்டும் அவளுக்குள் சினிமா போல ஒரு புள்ளியிலிருந்து தொடங்கி விரிவடைந்து கொண்டிருந்தது.

அந்தப் புள்ளி இந்த வாக்கியம் தான்.

“வசந்தி… வேலாயுதன் மாமா மதுரையில இருந்து போன் பண்ணினாங்க, நாளைக்கு தேனிக்கு வரச் சொல்றாரு… நீயும் வா…” அம்மா லட்சுமி தான் அந்த முதல் வாக்கியத்தை ஆரம்பித்து வைத்தவள்.

“நாளைக்கு காலேஜ் இருக்கேம்மா… ”

” ரெண்டு நாள் லீவ் போட்டுக்கோடி, இது ஃபஸ்ட் இயர் தானே… ஒண்ணும் குடி முழுகிப் போயிடாது”

“தேனீல என்னம்மா ?”

“தேனில ஒரு பழைய வீடு இருக்கு… அதை விக்கணுமாம்.. நானும் சைன் போடணுமாம். போட்டுட்டு வந்துடலாம்ன்னு பாக்கறேன்”

“தேனில வீடா ? என்னம்மா சொல்றே.. இதுவரைக்கும் நீ சொன்னதேயில்லையே… நான் பொறந்து வளந்தது எல்லாமே சென்னைல தானே ? இல்லியா ?”

“ம்ம்… வளந்தது சென்னை தான். பொறந்தது தேனில அந்த வீட்ல தான். மொதல்ல கொஞ்ச காலம் அந்த வீட்ல தான் எல்லாரும் இருந்தோம்…”

“எல்லாரும்ன்னா ? யாரெல்லாம்மா ”

“நீயும், நானும் உன் அப்பாவும் தாண்டி… எழவெடுத்தவளுக்கு கேள்வியைப் பாரு”

“அப்பா !!” வசந்தியின் கண்கள் சட்டென மின்ன சரேலென எழுந்தாள்.

“ஏண்டி அதுக்கு இப்படி குதிக்கிறே”

இல்லம்மா… அப்பா வாழ்ந்த வீடுன்னு நினைச்சுப் பாக்கவே ரொம்ப ஒரு மாதிரி சந்தோசமா இருக்கும்மா…. நீ இதைப் பத்தி என்கிட்டே சொன்னதே இல்லியேம்மா.

“வேண்டாம்ன்னு தான் சொல்லல… எதுக்கு பழசையெல்லாம் கெளறிட்டு. நீ போய் படி.. சீக்கிரம் தூங்கு, காலைல குருவாயூர் எக்ஸ்பிரஸ் புடிச்சா ரிலாக்ஸா போலாம். ரெண்டு நாள்ல சட்டுபுட்டுன்னு எல்லாத்தையும் முடிச்சுட்டு சீக்கிரம் வந்துடணும்.” அம்மா சொல்லிவிட்டு வீட்டுக்குள் போக, வசந்தியின் மனசில் என்றுமில்லாத ஒரு உணர்வு.

அப்பாவைப் பற்றி பலதடவை பேசியிருக்கிறாள். ஆனால் அம்மா எப்போதுமே பதில் சொன்னதில்லை. அப்படியே சொன்னாலும், அதையேண்டி கேக்கறே எழவெடுத்தவளே… நீ கண்ண தொறந்ததைப் பாக்கறதுக்குன்னே காத்திருந்தது மாதிரி, நீ கண்ண தொறந்ததும் கண்ண மூடிட்டு போயிட்டாரு. ஒத்தையாளா நின்னு உன்னை வளத்த நான் பட்ட பாடு எனக்கு தானே தெரியும். ஊருக்குள்ள புருஷன் இல்லாதவ வாழறதுல என்ன கஷ்டம் இருக்குங்கறதை அனுபவிச்சவ நான். உசுரு இல்லாம வாழலாம், புருஷன் இல்லாம வாழக் கூடாதுங்கறது தான் ஊரோட விதி. எரியற வீட்டில புடுங்கற ஜென்மங்கள்கிட்டேயிருந்து உன்னைக் காப்பாத்த ராவோடு ராவா மெட்ராஸ் ஓடினவ நான். அன்னில இருந்து இன்னிக்கு வரைக்கும் உனக்காக தானே ஜீவிச்சிட்டிருக்கேன். உனக்கு அதெல்லாம் எங்கே தெரியப் போவுது, உனக்கு உன் அப்பன் பத்தி தான் நெனப்பு. என புலம்புவாள். புலம்பிப் புலம்பி அழுதுமுடிக்கும் நாட்களில் பெரும்பாலும் சாப்பிடுவதே இல்லை.

இந்த புலம்பல் புராணத்துக்குப் பயந்து கொண்டே அப்பாவைப் பற்றிய பேச்சை வசந்தி அடியோடு நிறுத்தி விட்டாள். கூடப் படிக்கிற பிள்ளைகளோட அப்பாக்களைப் பாக்கும்போதோ, அவர்களுடைய கதைகளைக் கேக்கும்போதோ ஒரு சின்ன ஏக்கம் உள்ளுக்குள் உருவாகும். அதை சட்டென முகமும் கண்களும் காட்டிக் கொடுத்தும் விடும். வசந்தி அப்பாவி. உள்ளொன்று வைத்து புறமொன்று காட்ட இன்னும் பழகலை.

இந்த ராத்திரி அப்பாவின் நினைவுகள் நிறுத்தாமல் வந்து கொண்டே இருந்தது. அப்பா வாழ்ந்த இடம். அப்பாவோட வீடு. அதில் அம்மாவும் சில வருடங்கள் வாழ்ந்திருக்கிறார்கள். என் பிறப்புக்கான விதை அங்கே தான் துவங்கியிருக்கிறது. என்னுடைய பிறப்பும் அங்கே தான் நடந்திருக்கிறது. நான் சிறுவயதில் அங்கே தான் தவழ்ந்திருக்கிறேன். ஏதேதோ நினைவுகள் வசந்தியைத் தூங்க விடவேயில்லை.

கையருகே இருந்த செல்போனை எடுத்தாள். வெறுமனே கான்டாக்ட் லிஸ்டைப் புரட்டினாள்.

யாருக்காச்சும் போன்பண்ணலாமா என்ற நினைப்பு எழுந்தது. படுக்கையிலிருந்து திரும்பி சுவரைப் பார்த்தாள். ஆணியில் பின் தலை சொருகப்பட்டிருந்த கடிகாரத்தைப் பார்த்தாள். அது இருட்டுக்குள் அமைதியாய் கிடந்தது. கண்ணைச் சுருக்கு உற்றுப் பார்த்தாள். ஒன்றும் தெரியவில்லை. “அடச்சே.. செல்போன்லயே டைம் பாக்கலாம்ல… ”

தன் தலையில் கற்பனையாய் ஒரு தட்டு தட்டி விட்டுப் பார்த்தாள். மணி 1 என்றது !

அய்யோ, காலங்காத்தால எழும்ப முடியுமா ? எப்படியாச்சும் கஷ்டப்பட்டு தூங்குவோம். கண்களை இறுக்கமாய் மூடினாள். நல்ல வேளை தூங்கிப் போனாள்.

மறு நாள் காலை.

எழும்புவதொன்றும் நேற்று ராத்திரி நினைத்தது போல கடினமாய் இருக்கவில்லை. சட்டென முழிப்பு வந்து விட்டது. அப்பா வந்து எழுப்பி விட்டிருக்க வேண்டும் என சும்மா நினைத்துக் கொண்டாள். புன்னகைத்தாள்.

சீக்கிரம் கெளம்படி, டிரெயினைப் புடிச்சா நல்லது. பஸ்ல குலுங்கிக் குலுங்கிப் போவ உடம்பு ஒத்துக்க மாட்டேங்குது…

அவசர அவசரமாய் கிளம்பி, ரெயில்வே ஸ்டேசன் போய்ச் சேர்ந்தபோது அன்ரிசர்வ்ட் கம்பார்ட்மென்டுக்கு முன்னால் ஒரு நீளமான வரிசை நின்றது. ஆன்லைனில் கிளிக் பண்ணி ஹாயாய் பயணிக்கும் பொருளாதாரத்துக்கும், சில்லறை எண்ணி கக்கத்தில் பையைக் கவனமாய்ப் பிடித்திருக்கும் ஏழைக்குமான தூரம் சில பெட்டிகள் தான். அந்த சில பெட்டிகள் இடைவெளியில் எத்தனை பெரிய பள்ளத்தாக்கு. சில சங்கிலிகளால் இணைத்துக் கட்டி விடமுடியாத அளவுக்குப் பொருளாதார இடைவெளி !

எப்படியோ உட்கார இடம் கிடைத்தது புண்ணியம். நெருக்கியடித்துக் கொண்டு கிளம்பிய ரயிலில் வேறென்ன சொல்ல முடியும். வசந்தியின் மனதில் நிறைய கேள்விகள். எல்லாமே அப்பாவைப் பற்றி. ஆனால் அம்மாவிடம் கேட்கப் பயம். பயம் என்பதை விட அம்மாவை எதுக்கு இன்னொரு தடவை கஷ்டப்படுத்தறது ? எனும் நல்ல எண்ணம் என்று கூடச் சொல்லலாம்.

“ஏண்டி.. எப்பவும் அப்பா அப்பா ன்னு ஏதாச்சும் தொணதொணத்துட்டே இருப்பே.. இன்னிக்கு என்ன சும்மா இருக்கே ?”

வசந்தி அம்மாவை நம்ப முடியாமல் பார்த்தாள். “இல்லம்மா.. உனக்குப் பிடிக்காதுன்னு தான்…”

“யாரை ? அப்பாவையா ?

சே..சே இல்லம்மா.. நான் கேள்வி கேக்கறது

அப்படியில்ல வசந்தி. நான் இன்னிக்கும் உசுரோட இருக்கக் காரணம் நீ தான். நீ மட்டும் தான். உன் அப்பாவும் நானும் சேர்ந்து வாழ்ந்தது வெறும் நாலு வருஷம் தான். செல சமயம் ஒரு ஐம்பது வருஷம் வாழ்ந்தது போல தோணும். சில சமயம் ஒரு ரெண்டு மூணு நாளு தான் வாழ்ந்தோமோ ன்னு தோணும். ஒரு ஆள் போயிட்டா அப்புறம் எல்லாமே தலைகீழாயிடும் வசந்தி. உன் அப்பாவோட வாழ்ந்த பழைய ஞாபகங்கள் எனக்கு பயமாயிருக்கும் வசந்தி. மனசுல இருந்ததெல்லாம், ஏன் இப்போ இருக்கிறது கூட உன்னை வளத்தணும், அதுக்காக நான் வாழணும். அது தான். அது மட்டும் தான். அப்பாவை நினைச்சு, அப்புறம் வேற விஷயங்களை நினைச்சு செத்துப் போயிடக் கூடாதுல்ல.

வசந்தி அம்மாவின் கைகளை இறுக்கமாய்ப் பற்றினாள். ஏனோ தெரியவில்லை களுக் என கண்ணில் கண்ணீர் எட்டிப் பார்த்தது.

வேணாம்மா.. சொல்ல வேணாம்ன்னா விட்டுடுங்க.

அவருக்கு நீன்னா உசுரு. நீ பொறந்தப்போ காலு தரையில படாம குதிச்சிட்டே திரிவாரு. மூக்கு என்னை மாதிரி இருக்கு, கண்ணு என்னை மாதிரி இருக்கு, அவ என்னப் பாத்தா தான் சிரிக்கிறான்னு எப்பவும் ஒரே சந்தோசம் தான். ம்ம்… இப்போ இருந்தா ரொம்ப சந்தோசப்படுவாரு. உன்னைப் பாத்தா ரொம்ப சந்தோசப்படுவாரு.

அம்மா.. நான் அப்பா மாதிரியா இருக்கேன்.

வசந்தி சிரித்தாள். பாக்கறதுக்கு அப்பா மாதிரி இல்ல. ஆனா பல விஷயங்கள் நீ உன் அப்பா மாதிரி தான் செய்வே.

அதென்னம்மா பல விஷயம்.

இல்ல.. நீ நடந்துக்குற விதத்தைத் தான் சொல்றேன்/

ஒண்ணு சொல்லுங்களேன்.

நான் அழுதேன்னா, நீ எல்லாத்தையும் விட்டுட்டு வந்து சாரிம்மா…. இனிமே நான் எதுவும் கேக்கலன்னு சொல்லுவேல்ல. அது அப்படியே அவரை மாதிரி. நான் அழுதேன்னா அவருக்குத் தாங்காது.

அப்பா எப்படிம்மா செத்துப் போனாரு ?

ஹார்ட் அட்டாக்

சின்ன வயசுலே எப்படிம்மா ஹார்ட் அட்டாக் ?

லட்சுமி உதட்டைக் கடித்தாள். வெளியே மரங்கள் வெறித்தனமாய் ஓடிக்கொண்டிருந்தன. ‘எனக்கும் சின்ன வயசு அப்போ, அதனால ஹார்ட் அட்டாக்’

என்னம்மா புரியவே இல்லையே.

அந்த வீட்ல அப்பாவுக்கும் ஷேர் இருக்கு. அந்த வீட்டை விக்கணும்ன்னா நான் கையெழுத்துப் போடணும்ன்னு சொன்னாங்களாம். அதனாலதான் வேலாயுதம் அண்ணன் போன் பண்ணினாங்க. போய் காட்டற இடத்துல கையெழுத்துப் போட்டுட்டு சீக்கிரம் கெளம்பி வந்துடணும். இந்த ஊருக்கு வரதே எனக்கு ரொம்ப மனசுக்கு கஷ்டமா இருக்கு.

எவ்ளோ இடம் இருக்கும்மா ? வீடு இருக்கிற இடத்தைக் கேக்கறேன்.

தெரியல ஒரு நாலு நாலரை சென்ட் இருக்கும்ன்னு நினைக்கிறேன். ஒரு சின்ன ஓட்டு வீடு உண்டு. மெட்ராஸ் வந்தப்புறம் நான் இந்த வீட்டுக்கு வந்ததேயில்ல. வேலாயுதம் அண்ணன் தான் வீட்டைப் பூட்டி நான் எப்படியும் வருவேன்னு காத்திட்டு இருந்திருக்காக. நான் பிடிவாதமா சென்னையிலயே இருந்துட்டேன். ஒரு பத்து வருஷம் கழிச்சு தான் என்னையே கண்டுபிடிச்சாரு.  நான் இங்கே ஒரு வேலையில இருக்கேன், வரமுடியாது ன்னு சொல்லிட்டேன். நான் இங்க இருக்கிற விஷயத்தை யாருகிட்டேயும் சொல்லக் கூடாதுன்னும் சொல்லியிருந்தேன். அண்ணனும் சொல்லல. இப்போ இந்த வீடு விஷயமாதான் வரவேண்டியதா போச்சு.

லட்சுமி தனது பழைய நினைவுகளை சொல்லிக் கொண்டே வந்தாள். வசந்திக்கு சில விஷயங்கள் புரிந்தன, சில புரியவில்லை. ஆனால் ஏதோ ஒரு புது விதமான அனுபவத்துக்குத் தயாராவதாய் மனம் குதூகலித்தது.

நெருக்கியடித்த ரயிலில் மூன்று பேர் அமரக் கூடிய அந்த நீள பெஞ்சில் ஏழு பேர் அமர்ந்திருந்தார்கள். கால் நீட்டினால் முன்னால் நான்கைந்து பைகள் இடித்தன. இருக்கையும் நாலு பலகைகளை இடைவெளிவிட்டு அடித்து வைத்திருந்ததில் உட்கார்வதில் பெரும் சிரமமாகவே இருந்தது. ஆனாலும் அவர்களுடைய கதை அந்த அசௌகரியங்களை மறக்க வைத்திருந்தது.

இருக்கை கிடைக்காத பலர் டாய்லெட்டுக்கு முன்னாலும், படிக்கட்டிலும் பைகளோடு குந்தியிருந்தார்கள். மேலே பொருட்கள் போட வைக்கப்பட்டிருக்கும் பலகையில் ஏழெட்டு பேர் நெருக்கியடித்துச் சிரித்துக் கொண்டிருந்தனர்.

மதுரை ஸ்டேஷன்.

பல்லில்லாத கிழவன் குதப்பித் துப்பிய வெற்றிலை போல, கசங்கியும், அழுக்காகவும் மக்கள் வெளியே வந்தனர்.

வேலாயுதம் ரயில்வே ஸ்டேஷன் வந்திருந்தார்.

அவரைப் பார்த்தபோது லட்சுமிக்கு தன்னை அறியாமலேயே கண்கள் கலங்கின. திருமணத்துக்கு முன்பு வரைக்கும் தான் அண்ணன் தங்கை பாசத்தின் அடர்த்தி. எப்போதும் கூடவே இருப்பது எத்தனை பெரிய பாக்கியம் என்பதெல்லாம் அப்போது தெரியாது. கல்யாணம் ஆனபிறகு தான் தெரியும். குடும்பம், குட்டி, புதிய வாழ்க்கை என புதுசு வந்தப்புறம் பழைய உறவுகளெல்லாம் பின் தங்கிவிடும். பாக்கவேண்டுமே என மனம் அடித்துக் கொள்ளும்போதெல்லாம் பார்க்க முடியாது. ஆண்டுக்கு ஒன்றோ இரண்டோ தடவை தான் பார்ப்பது. அதுவும் பெரும்பாலும் ஒரு கல்யாணம், திருவிழா, துக்கம்ன்னு ஏதாச்சும் ஒரு சம்பவம் நடக்கணும். இப்போ மட்டும் ஒரு இருபது வருஷத்துக்கு முன்னாடி போக முடிஞ்சா அண்ணன் கையைக் கட்டிப் புடிச்சுக்கணும், விடவே கூடாது என நினைத்தாள் லட்சுமி.

வாம்மா… எப்டி இருக்கே… வேலாயுதம் முதுமையின் முதல் படியிலும், நடுத்தர வயதின் கடைசிப் படியிலுமாய் கால்களை வைத்திருந்தார். அவருடைய குரலில் அரைநூற்றாண்டு நேசம் தெரிந்தது.

நல்லா இருக்கேண்ணா…  வசந்தி…, மாமா..

நல்லா இருக்கீங்களா மாமா…

நல்லா இருக்கேம்மா…. நீ என்ன படிக்கிறே

பி.எஸ்.சி ஃபஸ்ட் இயர் மாமா…

நல்லா படிக்கிறியா ?

ம்ம்… (சிரிப்பு)

வாங்க, வீட்ல இன்னிக்கு தங்குங்க. காலையில ரெஜிஸ்ட்ரேஷன் ஆபீஸ் போலாம்…

இல்லண்ணா… எனக்கு அந்த வீட்டுக்கு இன்னிக்கு போணும் போல இருக்கு.

அங்கேயா ? அது பாழடைஞ்சு போய் கெடக்கு. அதுல யாரும் போறதில்லை.

இல்ல.. பரவால.. பொண்ணும் போணும்ன்னு ஆசப்படுது. அப்பன் வாழ்ந்த வீடில்லயா ?

பாம்பு கீம்பு ஏதாச்சும்…

பரவாயில்லன்ண்ணா.. நீங்களும் வாங்க…

ம்ம்…

என்னண்ணா.. விக்கிறதுக்கு முன்னாடி ஒரு வாட்டி பாத்துடறேன்…. இனிமே மறுபடியும் இந்தப் பக்கம் வருவேனான்னே தெரியாது.

ஏன் அப்படி சொல்றே.. இனிமே அடிக்கடி பாக்கணும். உன் பொண்ணு விசேஷத்துக்குக் கூப்பிடமாட்டியா என்ன ?

லட்சுமி சிரித்தாள்.

மதுரையிலிருந்து 42 கிலோமீட்டர் தள்ளி இருந்தது அவர்களுடைய கிராமம். லட்சுமிக்கு வேறு எதுவும் முக்கியமாய்த் தெரியவில்லை. வசந்தியோ அப்பாவின் வீட்டைப் பார்க்க வேண்டும் என்பது  மட்டுமே உலக மகா இலட்சியமாய் தோன்றியது. வேலாயுதம் மறுக்கவில்லை. வண்டியை ஏற்பாடு செய்தார்.

மரங்களடர்ந்த ஒரு காட்டுப் பகுதி போல இருந்தது மலையடிக் கிராமம். உள்ளே சிதிலமடைந்த நிலையில் அந்த ஓட்டு வீடு.

லட்சுமிக்கு திக் என்றது.

ஏய் லெட்சுமி… முற்றத்தைக் கூட்டும்மா, பாரு ஒரே இலையா இருக்கு….  ஏலே… சொல்லிட்டே இருக்கேன்ல அங்கே என்ன பண்ணிட்டிருக்கே ?

அவருக்கு வீடு எப்போதும் பளிச் என்று இருக்க வேண்டும். ஓட்டு வீடுதான். ஆனால் ஒவ்வொரு அறையும் அவ்வளவு சுத்தமாய் இருக்கும். படிக்கும் புத்தகங்களானாலும் சரி, சாப்பிடும் தட்டுகள் ஆனாலும் சரி வேலை முடிஞ்சதும் நீட்டா அதோட இடத்துல போய் இருந்துடணும். அவருக்கு அசுத்தம், குப்பை கூளம் எல்லாம் ஆவாத சமாச்சாரங்கள்.

லட்சுமி மீண்டும் ஒரு முறை பார்த்தாள். பழைய வீட்டின் சாயலாவது மிச்சமிருக்கிறதா என்று பார்த்தாள். இத்தனை ஆண்டுகள் கடந்தாலும் இன்னும் சுற்றுப் புறத்தில் பெரிய மாற்றங்கள் இல்லை. வீடு தான் தனது ஒட்டு மொத்த அடையாளத்தையும் இழந்திருந்தது.

ரொம்ப வருஷமாச்சும்மா.. நீ போனப்புறம் நானும் இங்கே வரதில்லை. நம்ம சொத்துன்னு ஊர்ல எல்லாருக்கும் தெரியும். அதனால ஆரும் இங்கே வந்து தொந்தரவும் செய்றதில்லை. பாத்து வா… பூச்சி கீச்சி கிடக்கலாம்…

வேலாயுதம் சொல்லிக் கொண்டே முன்னால் நடந்தார். குவிந்து கிடந்த சருகுகளை கால்களால் அரைவட்டம் போட்டு விலக்கிக் கொண்டே முன்னேறினார்.

வீடு முழுசும் குப்பை வலை. சாவி துவாரத்தையே சுரண்டித் தேடவேண்டியிருந்தது. ஏதோ சினிமாவில் வரும் பாழடைந்த பேய் பங்களா போல் இருந்தது வீடு.

வசந்தி தான் விழிகள் விரிய பார்த்துக் கொண்டாள். தனது வேர்களைக் கண்டுபிடித்தது போல ஒரு சிலிர்ப்பு அவளுக்கு. இந்த முற்றங்களில் அப்பாவின் சுவாசம் உலவியிருக்கிறது. இந்த சுவர்களில் அப்பாவின் விரல்கள் பதிந்திருக்கின்றன. இந்த வீட்டின் கூரைகளில் அப்பாவின் குரல் தலையிடித்திருக்கிறது. சிந்தனைகள் அவளை சிலிர்க்க வைத்தன.

வீட்டுக்குள் நுழைந்தாள்.

வேலாயுதம் சட்டைப்பையிலிருந்த ஒரு பீடியை எடுத்து இடது பக்க பல்லில் வைத்துக் கடித்தார். தீப்பெட்டியை எடுத்து வலமும் இடமுமாக ஒரு ஆட்டி ஆட்டி விட்டு பெருவிரலால் திறந்தார். குச்சியை எடுத்து சின்ன ஒரு உரசல். பெருவிரலுக்கும் ஆள்காட்டி விரலுக்கும் இடையே எரிந்தது குச்சி. அப்படியே மந்திரம் ஓதுபவர்கள் தண்ணீரைத் தலையில் தெளிப்பார்களே, அது மாதிரி ஒரு பாவனையில் பீடியைப் பற்ற வைத்து கவனமாய்க் குச்சியை அணைத்தார். தப்பித் தவறி கீழே விழுந்தால் எரிவதற்குத் தயாராய் கிடந்தது சருகுக் குவியல்.

வீட்டுக்குள் பல்லிகள் நிறைய ஓடின.

வசந்தி வீட்டில் நுழைந்து இடது பக்கமாய் இருந்த அறையில் நுழைந்தாள்.

அது தாண்டி அப்பாவோட ரூம். அங்கே தான் எப்பவும் இருப்பாரு !

அப்பாவோட ரூமா ? வசந்திக்குள் எழுந்த உணர்வை எப்படிச் சொல்வதென்று அவளுக்கே தெரியவில்லை. இத்தனை வருடங்களுக்குப் பிறகும் அறை நன்றாகத் தான் இருந்தது. ஓரமாய் சில புத்தகங்கள். தூசுகளுக்கு இடையே அந்த புத்தகங்களைத் தொட்டாள். அப்பா படித்த புத்தகங்கள்… புத்தகங்களைப் புரட்டினாள். புத்தகங்களுக்கு இடையே ஏதேனும் தட்டுப் படுமா என்று அவளுடைய கண்கள் அலை பாய்ந்தன.

அப்பாவைப் பாத்ததேயில்லை. ஒரு போட்டோல கூட. அம்மாவோட கல்யாண ஆல்பம், அது இதுன்னு எங்கேயாச்சும் ஒண்ணு கிடைச்சா போதும். அப்பா எப்படி இருந்தாருன்னு பாக்கணும். என்னை மாதிரி தான் இருந்தாரா ?  இந்தக் காலத்துல போட்டோ கூட பாத்ததில்லேன்னு சொன்னா யாருமே நம்ப மாட்டாங்க. ஒரு போட்டோ கூடவா இல்லை ? ஏன் வேலாயுதம் மாமா கிட்டே கேக்கலாமேன்னு சொல்லுவாங்க. ! அட.. ஆமா. ஒருவேளை போட்டோ கெடைக்கலேன்னா வேலாயுதம் மாமா கிட்டே கேக்கலாமே….

கவனமா நில்லும்மா.. ஓடு உடஞ்சு கிடக்கு, விழுந்துடப் போவுது. உள்ளேயிருந்து அம்மா குரல் கொடுத்தாள்.

வசந்தி அந்த அறையை அக்கு வேறு ஆணி வேறாய் அலசத் தொடங்கினாள். அப்போது தான் சுவரில் தொங்கவிடப்பட்டிருந்த குச்சி கண்ணில் தெரிந்தது. எடுத்துப் பார்த்தாள். லத்தி ! அப்பா போலீஸ்காரரா ? போலீஸ்காரங்க தானே லத்தி வெச்சிருப்பாங்க ? கையில் எடுத்தாள். அப்பாவின் கைரேகை இதில் இருக்குமா ? அப்பா கையில் வைத்திருந்த லத்தி தானா இது ?

அறையின் ஓரமாய் ஒரு ட்ரங்க் பெட்டி தட்டுப்பட்டது. திறந்தாள். காலியாய் இருந்தது. ஏமாந்தாள். மூடப்போனபோது தான் கவனித்தாள். டிரங்க் பெட்டியின் மேல் மூடியின் உள்பக்கத்தில் சட்டை பாக்கெட் போல ஒரு சின்ன அறை. அதில் ஏதோ தட்டுப்பட்டது. ஆர்வமாய் இழுத்தாள். இரண்டு கடிதங்கள். ஒரு கீசெயின். குப்புறக் கவிழ்த்தாள். ஒரு குட்டி பிளாஸ்டிக் கவர் விழுந்தது. அதை எடுக்கக் குனிந்தவள் கையில் தாவியது ஒரு பல்லி.

அம்மா..ஆ…ஆ..ஆ…..

என்னடி ? பதட்டத்துடன் ஓடி வந்தாள் அம்மா…

ஒண்ணுமில்லேம்மா.. பல்லி…. சாரி… பின்னால் கட்டிய கையில் லெட்டர் ஒளிந்து கொண்டது.

ம்ம்ம்… இது தான் என்னோட டிரங்க் பெட்டி. கல்யாணத்துல எனக்குச் சீரா கெடச்சது. நல்லா இருந்துச்சு. இப்போ தகர டப்பா மாதிரி ஆயிடுச்சு. ம்ம்… சீக்கிரம் வா.. இருட்டுறதுக்குள்ள கெளம்பிடுவோம். அண்ணன் வீட்ல நைட் தங்கலாம். நாளைக்கு ஊருக்கு போணும்.

வசந்தி மீண்டும் குனிந்தாள். மறுபடியும் பல்லி தாவக் கூடாதே எனும் கவனத்துடன் குனிந்தாள். அப்படியே குதித்தாலும் கத்தக் கூடாது என நினைத்தாள்.

குட்டியாய் மடித்து வைக்கப்பட்டிருந்த பிளாஸ்டிக் கவர் பழுப்பு நிறத்தில் இருந்தது. பிரித்துப் பார்க்கையில் மூன்று போட்டோக்கள். இரண்டு பக்கமும் இருந்த போட்டோக்கள் பிளாஸ்டிக்கோடு ஒட்டி நோய் வந்தவனோட தோல் போல பிய்ந்து தொங்கியது. நடுவில் இருந்த புகைப்படத்தில் ஒரு இளைஞன் சிரித்தான்.

அப்பா !!!! வசந்திக்குச் சிலிர்த்தது. விரல்களால் வருடினாள். நெஞ்சோடு வைத்துக் கொண்டாள். பத்திரமாய்க் கைப்பையில் போட்டாள். தூசு படிந்திருந்த லெட்டரை உதறினாள். யாரும் பார்க்கக் கூடாதே எனும் பதை பதைப்புடன் வாசித்தாள்.

அம்மாவின் பெயருக்குத் தான் வந்திருக்கிறது. அப்பா தான் எழுதியிருக்கிறார். வாவ் !!! என்ன ஒரு அழகான கையெழுத்து !

அன்புள்ள வசந்தி… உன்னைப் பிரிந்து ஒரு மாதம் இருப்பது ரொம்ப கஷ்டமாக இருக்கிறது. மனசெல்லாம் நீ தான் இருக்கிறாய். கல்யாணம் ஆன முதல் நாள் ராத்திரி…. அடுத்தடுத்த வரிகளைப் படித்த போது உள்ளுக்குள் உறுத்தியது. அந்தரங்கமான ஒரு கடிதம். அம்மா அப்பாவுக்கு இடையே நடந்த காதல் கடிதம். இதையெல்லாம் வாசிக்கக் கூடாது என நினைத்தாள். ஆனால் கண்கள் வாசித்துக் கொண்டே இருந்தன. காதலாகிக் கசிந்துருகி அந்த கடிதம் முடிந்தது.

அடுத்த கடிதத்தை உதறினாள்.

அன்புள்ள வசந்தி… கொஞ்ச நாளிலேயே மறுபடியும் கடிதம் எழுதறேன். உன்னைப் பாக்காம இருக்க முடியல. தூங்க முடியல. இப்போ உன்னைப் பாத்தா… மீண்டும் காதல் புராணம். வசந்தி சிரித்துக் கொண்டாள். வாசித்துக் கொண்டே வந்தவள். கடைசி வரியை வாசித்த போது திடுக்கிட்டாள்.

நமக்குப் பையன் பொறந்தா சுப்ரமணியன்னு பேரு வைக்கணும், பொண்ணு பொறந்தா சுப்பு லட்சுமி ன்னு பேரு வைக்கணும். பிள்ளைங்களை நல்லா படிக்க வைக்கணும். அது தாண் கண்ணு என்னோட ஆசை… மீண்டும் வாசித்தாள். மீண்டும் மீண்டும் வாசித்தாள். அட்ரசைப் பார்த்தாள். அப்பா தான். அம்மாவுக்குத் தான். எனக்கு சுப்பு லட்சுமின்னு பெயர் வைக்க ஆசைப்பட்டிருக்கிறார் அப்பா. அம்மா ஏன் வசந்தின்னு பேரு வெச்சாங்க ?

கடிதத்தை பையில் திணித்தவளுக்கு மனசே அவளிடம் இல்லை.

வீட்டை சுற்றிப் பார்த்தபோதும், அறைகளில் கவனமாய் ஏறி இறங்கியபோதும் அவளுக்கு மனசுக்குள் ஒரு வரி மட்டுமே மீண்டும் மீண்டும் ஒலித்தது. நமக்கு பொண்ணு பொறந்தா சுப்புலட்சுமின்னு பேரு வைக்கணும். அப்பாவோட ஆசை நிறைவேறலையா ? ஏன் ? அப்புறம் அப்பா மனசு மாறிட்டாரா ? வசந்தின்னு வைன்னு அவர் தான் சொன்னாரா ? இல்ல அம்மாக்கு அந்த பேரு புடிக்கலையா ?

அந்த வீட்டை விட்டு விடைபெற்று மீண்டும் காரில் ஏறும்போது வசந்தியின் மனசு அடித்துக் கொண்டே இருந்தது. மனசு ஒரு கடிதத்தை எழுதியது.

அன்புள்ள அப்பா,

உங்க அறையை இன்னிக்கு சுத்திப் பாத்தேன். நீங்க ரொம்ப அழகா இருக்கீங்க. என்னை மாதிரி இல்லை. என்னை விட ரொம்ப அழகா இருக்கீங்க. நான் சவுக்கியமா இருக்கேன். அம்மா நல்லா பாத்துக்கறாங்க. காலேஜ் போறேன். நீங்க இருந்திருந்தா என்னென்ன பண்ணியிருப்பேன்னு எனக்கே தெரியல. ஆனா உங்க அறையைச் சுத்திப் பாத்து, நீங்க எழுதின லெட்டரைப் படிச்சுப் பாத்து, உங்க போட்டோவைப் பாத்து ரொம்ப சந்தோசப்பட்டேன். நான் நல்லா படிக்கிறேம்பா… உங்க ஆசைப்படியே நல்லா படிச்சு பெரிய ஆளா வருவேன்…

இப்படிக்கு

வசந்தி… ம்ஹூம்… இல்ல இல்ல.. சுப்பு லட்சுமி !

“அம்மா.. அப்பா போலீசாம்மா ?”

போலீசா ? அவரு செக்யூரிடி வேலை பாத்தாரும்மா.. வீட்டுக் காவலாளி – முன் சீட்டில் இருந்த வேலாயுதம் மாமா திரும்பிப் பார்த்துச் சொன்னார்.

ஓ.. அதான் அந்த லத்தியா…

ஆமா... வீட்ல இருந்துச்சா ?

ம்ம்… பாத்தேன். சுவர்ல தொங்கிட்டிருந்துது.

கண்ணை மூடி மீண்டும் ஒரு முறை எல்லாவற்றையும் அசைபோட்டாள் வசந்தி… வேலாயுதம் மாமாவின் வீட்டில் நுழையும் வரை அவளுக்கு நினைப்பெல்லாம் அந்த வீட்டைச் சுற்றியே கிடந்தது.

வீட்டுக்குள் நுழைந்தாள். பெரிய கூடம். பழையகால மரத் தூண்களுக்கு நடுவே, வீட்டின் நடுவே வெளிச்சம் விழுந்தது. சுவரில் நிறைய போட்டோக்கள். வீட்டில் யாரும் இருப்பதற்கான அறிகுறியே இல்லை.

இடையே ஒரு போட்டோவில் சிரித்துக் கொண்டிருந்தார் அப்பா. கையில் இருக்கும் அதே போட்டோவின் என்லார்ஜ்ட் சைஸ் ! இதில் இன்னும் கம்பீரமாய், அழகாய். கொஞ்ச நேரம் பார்த்துக் கொண்டே இருந்தாள். அருகே ஒரு ஜோடியின் போட்டோ..

இது யாரு மாமா. கல்யாண ஜோடி ?

இது தான்மா உன் அம்மாவும் அப்பாவும், அம்மாவை அடையாளம் தெரியலையா என்ன ?

மாமா சொல்ல வசந்தி திடுக்கிட்டாள். எஸ்.. அம்மாவே தான். அப்பாவை உற்றுப் பார்த்தாள். நோ… நோ.. !!!

“இ..இது யாரு மாமா” அருகில் இருந்த போட்டோவைப் பார்த்தாள். தான் அப்பா என்று நினைத்திருந்த போட்டோவை நோக்கி விரலை நீட்டினாள்.

அது உன் அப்பாவோட தம்பி சந்திரன். உன் அப்பா சாகிறதுக்கு முந்தின நாள் ஊரை விட்டு ஓடினவன் தான். அப்புறம் இந்தப் பக்கம் வரவே இல்லை. இப்போ எங்கே இருக்கானோ.. எப்படி இருக்கானோ ? வேலாயுதன் சொல்லிக் கொண்டே உள் அறைக்குள் நுழைந்தாள்.

வசந்தி கைப்பையிலிருந்து அந்த பாஸ்போர்ட் சைஸ் போட்டோவை அவசரமாய் எடுத்து யாருக்கும் தெரியாமல் பார்த்தாள். சந்திரன் ! அப்பா இல்லை !! இதெப்படி… ???

அவளுக்குத் தலை சுற்றியது. ஊருக்கு வந்திருக்கவே கூடாது என்று முதன் முறையாய்த் தோன்றியது !

சேவியர்

சிறுகதை : வெளியே போடா போக்கத்தவனே…

இதற்கு முன் கரிகாலனை இப்படிப் பார்த்ததில்லை. எப்போதும் உதட்டில் ஒரு அக்மார்க் புன்னகை அமர்ந்திருக்கும். கலைந்திருக்கும் தலையை அடிக்கடி கைகள் அனாயாசமாக பின்னுக்கு அனுப்பிக் கொண்டிருக்கும். கண்களில் ஒரு தெளிவும், நடையில் ஒரு  கம்பீரமும் எப்போதும் இருக்கும்.

இன்றைக்கு எல்லாமே டோட்டல் மிஸ்ஸிங் ! இரண்டு நாட்களுக்கு முன்பு தான் தலை வழுக்கையடிக்கப்பட்டிருக்க வேண்டும். குட்டிக் குட்டியாய் முளைத்திருந்த மயிர்க்கால்களில் ஆங்காங்கே நரைகள் பல்லிளித்தன. கண்களில் அகலாத சிவப்பு. கண்களைச் சுற்றியிருந்த வீக்கம் அவனுடைய தொலைந்து போன தூக்கத்தைச் சொன்னது.

வாங்க தோழர்… உதட்டில் அவர் சட்டென அமர வைத்த புன்னகையிலும் சோகமே தெரிந்தது.

என்னாச்சு கரி… வருத்தத்துல இருக்கிற விபுலானந்தர் மாதிரி இருக்கு முகம் ? என்னாச்சு ? இனியன் சிரித்துக் கொண்டே கேட்டான்.

இல்ல.. நல்லா தான் இருக்கேன். ஒண்ணும் பிரச்சினை இல்லை. சும்மா, வெயில் காலம் இல்லையா அதான் மொட்டை போட்டேன். தலையைத் தடவிக் கொண்டே சிரிக்க முயன்று மறுபடியும் தோற்றுப் போனான் கரிகாலன்.

மச்சி… உன்னால நடிக்க முடியாதுடா. அதுக்கு நீ இன்னும் நிறைய கத்துக்கணும். சொல்லு, என்ன பிரச்சினை உனக்கு ?

ம்ம்…வா.. வெளியே போலாம். கரிகாலன் இனியனை அழைத்துக் கொண்டு அறையிலிருந்து வெளியே வந்தான். சென்னையின் ஜன நெருக்கடி மிகுந்த அசோக் நகர் பகுதியின் ஒரு சந்து அது. ஒட்டியிருந்த பார்க்கில் வேலியை உடைத்து விட்டு காங்கிரீட் போடும் வேலை நடந்து கொண்டிருந்தது.

உள்ளே போய் உக்காருவோம் கொஞ்ச நேரம். கரிகாலன் சொன்னான்.

உரசிக் கொண்டு சென்ற வாகனங்களிலிருந்து கவனமாய்க் குதித்து பார்க்கின் உள்ளே நுழைந்தார்கள். நடைபாதையின் ஓரத்தில் நடந்து கொண்டே இறுக்கத்தைக் கலைக்க முயன்றார்கள்.

மெட்ராஸ் ரொம்ப ஜனநெருக்கமான இடமாயிடுச்சு மச்சி. போன வாரம் பேப்பர்ல கூட போட்டிருந்தான். பாத்தியான்னு தெரியல. டெல்லிக்கு அடுத்தபடியா இப்போ சென்னை தான் அதிக ஜன நெருக்கடியான இடமாம்.

பின்னே இருக்காதா ? ஊர்ல இருக்கிறவங்க எல்லாம் நகரத்துக்கு குடியேறினா அப்படித் தாண்டா இருக்கும். ஒரு வகைல இப்போ ஊர்ல எல்லாம் வயசானவங்க தான் அதிகம் இருக்காங்க. அன்னிக்கு நண்பர் சுந்தர் அதை சூப்பரா சொன்னாரு. கிராமங்களெல்லாம் முதியோர் இல்லங்களா மாறிட்டு வருதுன்னு.

வேற வழியில்லைடா… குடும்பத்தைக் காப்பாத்தணும்ன்னா பணம் தேவைப்படுது. பணம் வேணும்ன்னா நகரத்துக்கு தான் வரவேண்டியிருக்கு. நகரத்துல விலைவாசி அதிகமானா அது கிராமத்தையும் பாதிக்குது. ஆனா நகரத்துல உள்ள சம்பள உயர்வு போல கிராமத்துல வருமான வளர்ச்சி இல்லை. அதான் பிரச்சினை.

என்ன பண்றதுடா.. நான் சென்னைக்கு வந்திறங்கும்போ என்கிட்டே இருந்தது வெறும் 92 ரூபா ஐம்பது பைசா. ஒரு டீ குடிக்க கூட கஷ்டப்பட்ட நாளு எக்கச் சக்கம். இன்னிக்கு ஒரு சின்ன பதிப்பகம் வெச்சு மக்களுக்குப் பயன்படற மாதிரி நாலு புக் போட்டு வாழ்க்கையை ஓட்டிட்டு இருக்கேன். கரிகாலன் பெருமூச்சு விட்டான்.

ம்ம்… சாதிக்கணும்ன்னு நினைக்கிறவங்களை சாதிக்கவைக்கும். பொழைக்கணும்ன்னு நினைக்கறவங்களை பொழைக்க வைக்கும். அழியணும்ன்னு நினைக்கிறவங்களை அழிக்கவும் செய்யும் அதான் சென்னை – இனியன் சிரித்தான்.

ஆனா, இந்த நிலமை வரை வரதுக்குள்ள நமக்கு ஏற்பட்ட அவமானங்களையெல்லாம் கணக்குல எடுத்தா கைகால் எல்லாம் நடுங்குது மச்சி.

ம்ம்.. உனக்கு ஒரு அண்ணன் இருந்தான் சென்னைல. அதனால உனக்கு பிரச்சினை இல்லாம போயிடுச்சு. எல்லாருக்கும் அப்படி அமையுமா என்ன ?

கரிகாலன் சில வினாடிகள் மௌனமாய் இருந்தான். அவனுடைய முகத்தில் பேசலாமா வேண்டாமா எனும் தயக்கமும், பதட்டமும் தெரிந்தது.

என்ன மச்சி.. சம்திங் ராங். நீ சொல்ல மாட்டேங்கறே. என்னாச்சு ?

நீ சொன்னியே ஒரு அண்ணன். அந்த அண்ணன் எனக்குச் செய்த உதவிகளையெல்லாம் நெனச்சுப் பாத்தேன். அதான் சைலன்ட் ஆயிட்டேன்.

அப்படின்னா ?

ஏசி ரூம்ல இருந்து கண்ணாடி சன்னல் வழியா வெளியே பாக்கிறவனுக்கு சென்னை வெயில் அழகா தெரியும். சென்னை வெயில் எப்படின்னு அவனுக்கு தெரியாது. ஒரு டிராபிக் போலீஸ்காரர் கிட்டே தான் அதைக் கேக்கணும்.

சுற்றி வளச்சுப் பேசாம விஷயத்துக்கு வா மச்சி. உனக்கும் அண்ணனுக்கும் இடையில ஏதாச்சுப் பிரச்சினையா ? அவரோட ‘அன்பின்றி அமையாது உலகு’ புக் கூட உன் பதிப்பகத்துல சமீபத்துல வந்துச்சே. நல்ல புக். நான் ரெண்டு தடவை படிச்சுட்டேன். குடும்ப உறவுகள் பற்றி அற்புதமா அலசியிருந்தாரு. நல்ல ஒரு ரைட்டர் டா.

அதான் சொன்னேனே… ஏசி ரூம்ல இருந்து பாத்தா சென்னை வெயில் அழகா தெரியும்ன்னு – கரிகாலன் தலையைக் கவிழ்ந்தான். நான் யாரை மலை போல நம்பினேனோ, அன்பு செய்தேனோ அவன் கடைசில என்னை ஒரு மனுஷனாவே மதிக்காம தூக்கி எறிஞ்சுட்டான்டா… கரிகாலன் சொல்ல இனியன் குழம்பினான்.

இனியனும், கரிகாலனும் பத்து வருடங்களாகவே நண்பர்கள். இதுவரை குடும்பத்தினரைப் பற்றி கரிகாலன் இப்படி பேசியதில்லை. ஏதோ பெரிய விஷயம் நடந்திருக்கிறது என்பது மட்டும் புரிந்தது. ஆனால் என்ன ? கேள்வியோடு கரிகாலன் முகத்தைப் பார்த்தான் இனியன்.

நான் சென்னைக்கு வந்த புதுசுல தான் அவருக்குக் கல்யாணம் ஆச்சு. குடும்ப உறவை எல்லாம் உதறிட்டு தனியே கல்யாணம் பண்ணி குடியேறிட்டாரு. அதுக்கு அப்புறம் எங்க அப்பா, அம்மா கிட்டே அவரோட தொடர்பே இல்லாம போயிடுச்சு. நான் தனியே தான் இருந்தேன். வேண்டாம் வேண்டாம்ன்னு சொல்லியும் வலுக்கட்டாயமா என்னை அவர் கூடவே வெச்சுகிட்டாரு. நானும் பாசம்ன்னு நினைச்சேன். ஆனா இப்போ தான் தெரியுது, அவருக்கு அப்போ ஒரு துணையும், வேலைக்காரனும் தேவைப்பட்டுதுன்னு.

இனியன் அமைதியாய் இருந்தான்.

அவருக்குத் தெரியாம எதுவுமே நான் செஞ்சதில்லை. ஆனா அவரு எனக்குத் தெரிஞ்சு எதையுமே செய்யலேன்னு அப்புறமா தான் புரிஞ்சுகிட்டேன். நான் அவருக்காக பண்ணினதை எல்லாமே தப்பு தப்பா புரிஞ்சுகிட்டாருன்னு நினைக்கும்போ என்னால தாங்க முடியல. பாசத்துக்காடா வெல பேச முடியும் ? ஒரு அம்மாவோட அன்புக்கு என்னடா விலை குடுக்க முடியும் உன்னால ?

என்னடா ஆச்சு, திடீர்ன்னு ? நல்லா தானே போயிட்டிருந்துது அவர் கூட ?

ஒரு மனுஷன் வளரவே கூடாதுடா. நான் சென்னைல வந்தப்போ எக்மோர்ல இருந்து அசோக் நகர் வரை காலைலயும் சாயங்காலமும் நடந்து போய் வேலை செஞ்சிருக்கேன். நம்புவியா ? சாப்பாடு இல்லேன்னு சொல்லி ஒரு ஹோட்டல்ல டெய்லி சாயங்காலம் சாப்பாட்டுக்காக பாத்திரம் கழுவிக் குடுத்திருக்கேன். அப்படிச் சம்பாதிச்ச பணத்தையெல்லாம் அண்ணன் கிட்டே தான் குடுத்து வெச்சேன்.

அண்ணி தான். அதான் என்னால தாங்க முடியல. அவங்களை ஒரு அம்மா மாதிரி நினைச்சேன். அண்ணனை விட அதிகமா மதிச்சேன். அவங்க கேட்டு எதையுமே நான் மறுத்ததில்லை. கடைசில ‘நீயெல்லாம் ஒரு மனுஷனா.. நீ எங்களுக்கு எதுவுமே செய்யல. எங்க சோத்தைத் தின்னுட்டு எங்களையே கெடுத்துட்டேன்னு ‘ சொன்னாங்கடா. நான் என்ன அப்படி செஞ்சேன். எனக்கு ஒண்ணுமே புரியல.

பண விஷயமா ?

யாருக்கு தெரியும் ? வெளியே போடா போக்கத்தவனே… ன்னு அண்ணன்… சொல்லும் போதே கரிகாலனின் கண்கள் கலங்கின. அருகில் கிடந்த மரக்குச்சியை கையில் எடுத்து உருட்டினான். பாசம் எல்லாம் சின்ன வயசுல தான் மச்சி. கய்லாணம் ஆயிடுச்சுன்னா எல்லாரும் பொண்டாட்டியோட பொம்மைங்களா ஆயிடறாங்க.

என்னன்னு கேக்க வேண்டியது தானே டா.. அட்லீஸ்ட் உன் அண்ணன் கிட்டே.

அவரா ? ‘நீயெல்லாம் பொறுக்கி தான் தின்னணும்.. போ.. போ… ‘ ன்னு சொன்னாரு. அவரோட பொண்டாட்டியை திருப்திப் படுத்த வேண்டிய கட்டாயம் அவருக்கு. தனியே போன் பண்ணி, தம்பி என் பொண்டாட்டி முன்னாடி நான் அப்படித் தான் பேசுவேன்.. ன்னு சொல்லியிருந்தா கூட நான் புரிஞ்சுக்குவேன்ல. அதெல்லாம் பண்ணல. என் தங்கச்சியை கெட்ட வார்த்தைல திட்டறாரு. அதுவும் அண்ணி முன்னாடி.

மச்சி.. எனக்கே அதிர்ச்சியா தான் இருக்கு. நீ இவ்ளோ காலம் அவர் கூட இருந்தே, அவரோட சுபாவம் பத்தி இதுக்கு முன்னாடி உனக்கு ஒண்ணுமே தெரியலையா ?

சொல்லவே கூசுதுடா. நான் ஒரே ஜட்டியை டெய்லி கழுவிக் காயப் போட்டு உடுத்தியிருக்கேன். அது கிழிஞ்சு தொங்கும். ஒரே சட்டையை தொவச்சுத் தொவச்சு உடுத்தியிருக்கேன். இது வரைக்கும் ஒரு துணி கூட வாங்கித் தந்ததில்லை. நான் அதெல்லாம் நெனச்சதில்லடா. பாசத்துக்கு முன்னாடி பணம் என்னடா பணம். உனக்கு நான் எதுவுமே பண்ணமாட்டேன்டா.. ஆனா நீ தான் என் தம்பி – ன்னு அவரு சொல்லியிருந்தாலே போதும்.. சொன்ன கரிகாலன் முகம் இறுகியது !

ரெண்டு மாசத்துக்கு முன்னாடி எனக்கு அவரு தரவேண்டிய ரெண்டு லெட்சம் ரூபாவை வாங்கப் போனப்போ பிச்சைக்காரன் மாதிரி டிரீட் பண்ணினாங்க. அவங்க வீட்ல தின்னதுக்கு கணக்கு பாத்தா ஆயுசுக்கும் நான் அவங்களுக்கு சேவகம் செய்யணுமாம். என்னடா பெரிய ரெண்டு லெட்சம் ரூவா. போனாப் போவுது. தரமாட்டேன்னு சொல்லியிருந்தா, சரின்னு சொல்லியிருப்பேன். அதுக்காக இப்படியெல்லாமா பேசுவாங்க. இனிமே செத்தாலும் உங்க முன்னாடி வரமாட்டேன்னு வந்துட்டேன். இப்போ அவனை நினைச்சாலே எனக்கு பத்திகிட்டு வருது. எங்க அப்பா சாகக் கிடக்கிறாரு, ஒரு நாள் போய் பாக்கலாமா ? ஒரு ஆயிரம் ரூபா பணம் அனுப்பலாமா ? எழுதினா மட்டும் போதுமாடா ? வாழவேண்டாம் ?

எனக்கு என்ன சொல்றதுன்னே தெரியல மச்சி. ஆனா, ஒரு எழுத்தாளனோட பிம்பம் ஊருல எப்படி இருக்கு, அவனோட நிஜம் வீட்டுல எப்படி இருக்குன்னு நினைச்சா அதிர்ச்சியா இருக்கு. சுஜாதாவோட மனைவி கூட இதே மாதிரி ஒரு பேட்டி குடுத்ததா ஞாபகம். தமிழோட பெரிய ஆளுமையான சுஜாதா குடும்பத்துக்கு ஒரு நல்ல தந்தையாவோ, புருஷனாவோ இருக்கல. உன் அண்ணனோட நிலமையைப் பாத்தா அவரு அடிப்படையில ஒரு தப்பான மனுஷனாவே இருந்திருக்காரு.

விட்டுடு… இனிமே ஒரு புதிய கரிகாலனை உலகம் பாக்கும். அண்ணனுக்கும் எனக்கும் இருந்த உறவு ரெண்டு மாசத்துக்கு முன்னாடி முறிஞ்சு போச்சு. இனி அவரோட சாவுக்கு நான் போனா கூட நீ என்னைச் செருப்பைக் கழற்றி அடி. கரிகாலனின் பேச்சில் உஷ்ணம் தெறித்தது.

இனியன் மௌனமாக இருந்தான். இரவுக்கும் மாலைக்கும் இடைப்பட்ட அந்தப் பொழுது ரொம்ப அடர்த்தியான மௌனத்தைப் போர்த்தியிருந்தது. பூங்கா வெறிச்சோடியிருந்தது. சென்னையின் அனல் இன்னும் தீரவில்லை. என்ன பேசுவதென்று இனியனுக்குத் தெரியவில்லை. எப்படிப் பேசுவதென்று கரிகாலனுக்குப் புரியவில்லை. அவர்களுடைய மௌனத்தை அந்த செல்போன் சிணுங்கல் கலைத்தது.

கரிகாலன் போன் எடுத்தான். முகத்தில் அதிர்ச்சி ரேகைகள் ஓடின.

என்னது ? எப்போ ? – சொன்னவன் மறுவினாடி ஓடினான். கட்டியிருந்த காங்கிரீட் கம்பி அவனுடைய சட்டையை இழுக்க சாலையில் தெறித்து விழுந்தான். விலாப் பகுதி கிழிந்து இரத்தம் சொட்டியது. ஓடினான். இனியன் சுதாரித்து எழுவதற்குள் கரிகாலன் காணாமல் போயிருந்தான். விஷயம் ஏதோ சீரியஸ் என்பது புரிந்தது ! கரிகாலனின் அப்பாவுக்கு ? நினைக்கும் போது மனம் ஒருவினாடி நின்று துடித்தது.

கரிகாலன் காற்றைப் போல ஓடி நான்கு தெரு தள்ளி இருந்த அண்ணனின் வீட்டுக்குள் புயலாய் பாய்ந்தான். எந்தத் தயக்கமும் அவனுடைய கால்களில் இருக்கவில்லை.

அண்ணீ… அண்ணீ…

குரல்கேட்டு வெளியே வந்த அண்ணியின் கண்களில் தயக்கம்.

என்னாச்சு அண்ணீ.. அண்ணனுக்கு என்னாச்சு… சொல்லிக் கொண்டே உள்ளே ஓடினான். படுக்கையில் அண்ணன் சாய்ந்து அமர்ந்திருந்தான்.

ஒண்ணுமில்லே.. லேசா நெஞ்சுவலி.. என் தம்பியைக் கூப்பிட்டிருக்கேன். அவன்.. இன்னும் கொஞ்ச நேரத்துல….

அண்ணி சொல்லி முடிக்கவில்லை, கரிகாலன் அண்ணனைக் கைத்தாங்கலாய் எடுத்துக் கொண்டு வெளியே வந்தான். வெளியே ஸ்டான்டில் நின்று கொண்டிருந்த ஆட்டோவில் அண்ணனை ஏற்றி ஆஸ்பிடலுக்குப் பறந்தான்.

எங்கே போறீங்க.. என்ற அண்ணியின் குரல் பின்னால் தூரத்தில் கேட்டது.

ஆஸ்பத்திரியின் பரபரப்பான நிமிடங்களில் கரிகாலனின் மனம் பதட்டப்பட்டது. சே.. அண்ணனைத் திட்டிட்டோம் தேவையில்லாம. செத்தா கூட ன்னு சொல்லிட்டோம்… அவனுடைய மனசு அடித்துக் கொண்டது. டாக்டர்கள், நர்ஸ்களின் பரபரப்பு நடை அவனுடைய பதட்டத்தை இன்னும் அதிகரித்தது. உதடு கடித்தான், நகம் கடித்தான், விரலையும் கடித்தான். ஒரு அரை மணி நேரத்துக்குப் பின் டாக்டர் வந்தார்.

ஒரு தமிழ் சினிமாவின் கிளைமேக்ஸ் வசனம் போல அவர் பேசினார். ‘நல்ல நேரத்துல கொண்டு வந்தீங்க. சிவியர் அட்டாக். இதுக்கு முன்னாடி வந்திருக்கா ? லேட் பண்ணியிருந்தா சிக்கலாயிருக்கும்.. எனிவே.. லெட் ஹிம் பி இன் அப்ஸர்வேஷன்..’ சொல்லி விட்டுத் திரும்ப கரிகாலன் அறைக்குள் ஓடினான்.

அண்ணே….

அண்ணனின் கண்கள் கரிகாலனின் கண்களை நோக்கின. கரிகாலனின் கண்கள் வழிந்தன. ‘என்னண்ணே.. ஏன் இப்படி ?… நல்லா தானே இருந்தே… ‘ கரிகாலன் அண்ணனின் கை பிடித்தான்.

அண்ணனின் கண்கள் ஈரமாயின. அவன் கரிகாலனின் கையை அழுத்தினான்.

அப்போது அண்ணி அந்த அறையில் நுழைந்தாள். அறையில் நின்றிருந்த கரிகாலனின் முகத்தைப் பார்ப்பதைத் தவிர்த்தாள்.

‘எங்கே போறேன்னு ஒரு வாக்கு சொல்லக் கூட புத்தியில்ல. அறிவு கெட்ட ஜென்மம். ஆட்டோக்காரனைப் புடிச்சு எங்கே போயிருக்காங்கங்கற விஷயத்தை வாங்கி ஆஸ்பிடலுக்கு வரதுக்குள்ள போதும் போதும்ன்னு ஆயிடுச்சு. இதெல்லாம் எப்போ திருந்தப் போவுது’ இருவரின் காது படவே முனகினாள் அண்ணி.

கரிகாலன் ஈரமாயிருந்த அண்ணனின் கண்களை மட்டும் ஒரு முறை பார்த்துவிட்டு, அமைதியாய் வெளியேறினான்.

சேவியர்

சிறுகதை : பையன் எங்கே ?

பையனைக் காணோங்க….

போனின் மறுமுனையில் பதட்டமும், அழுகையுமாய் வழிந்த குரலைக் கேட்டதும் சாகர் வெலவெலத்துப் போனான். முகத்துக்கு நேரே விசிறியடித்துக் கொண்டிருந்த ஏ.சி காற்றையும் மீறி சட்டென உடல் வியர்த்தது. பதட்டத்தில் இருக்கையை பின்னோக்கித் தள்ள அது ஒரு அரைவட்டமடித்து ஆடியது. முன்னால் டேபிளில் இருந்த லேப்டாப் முகத்தில் வரி வரியாய், கட்டம் கட்டமாய் ஆங்கில எழுத்துகளை வாங்கி புரியாமல் பார்த்தது.

பையனைக் காணோமா ? ஏன் ? என்னாச்சு ? வீட்ல தானே இருந்தான் ? இருக்கையை விட்டு பதறி எழுந்த சாகரின் கையிலிருந்த செல்போன் நழுவி தரையில் விழுந்தது. அந்த ஐடி நிறுவனத்தின் தரை முழுவதும் அழுக்கு கலர் கார்ப்பெட் கைகளை விரித்துப் படுத்திருந்தது. கீழே விழுந்த அந்த போன் இருபதாயிரத்துச் சொச்சம் ரூபாய். இன்னொரு சந்தர்ப்பமாய் இருந்திருந்தால், “ஓ..ஷிட்..” என்று கத்தியிருப்பான். இப்போது அவனுக்கு எதுவுமே ஓடவில்லை.

என்னாச்சு ? வீட்ல தானே இருந்தான்.. மறுபடியும் கேட்டுக்கொண்டே கண்ணாடிக் கதவை திறந்து கொண்டு வெளியே வந்தான். வெளியே ஒரு அரை ஏக்கர் நிலம் அளவுக்கு அந்த வர்க் ஏரியா விரிந்து கிடந்தது. சின்னச் சின்ன தடுப்புகளுக்குப் பக்கத்தில் கணினிகளின் முகத்தைப் பார்த்துக் கொண்டே இருந்தார்கள் சாஃப்ட்வேர் என்ஜினீயர்கள்.

மறுமுனையில் பிரியாவின் அழுகைக்கிடையே அவளுடைய வார்த்தைகளைத் தேடுவதே பெரும் சிரமமாய் இருந்தது அவனுக்கு. ஒரே பையன். போன மாசம் தான் இரண்டாவது பிறந்த நாளைக் கொண்டாடினான். பிறந்த நாளை கிராண்டா கொண்டாடாதேப்பா கண்ணு வெச்சுடுவாங்க.. ஊரில் பாட்டி சொன்னதையும் மீறி நல்ல செலவு பண்ணி விழா எடுத்திருந்தான்.

மாமாவும், அக்‌ஷத்துமா வெளியே போயிருந்தாங்க…

ஓ… அப்பா தான் கூட்டிட்டு போனாரா ? சாகர் குரலில் கொஞ்சம் பதட்டம் தணிந்தது. வந்துடுவாங்க.. எப்போ போனாங்க…

போய் ஒரு மூணு மணி நேரமாச்சும் இருக்கும்

மூணு மணி நேரமா ? போன பதட்டம் மறுபடியும் வந்து ஒட்டிக் கொள்ள, சரி.. அழாதே, பக்கத்துல எங்கேயாச்சும் போயிருப்பாங்க. என்றான்.

இல்லீங்க, மாமா வெறும் லுங்கியும், பனியனும் தாங்க போட்டிருந்தாரு. பையன் வீட்ல போட்டிருந்த சட்டை தான் போட்டிருந்தான். வேற எங்கயும் போயிருக்க வழியே இல்லை.

போன் பண்ணிப் பாத்தியா ?

பண்ணினேன்.. போனை வீட்டிலேயே வெச்சுட்டுப் போயிருக்காரு.. வெளியே போனா கைல எடுத்துட்டுப் போற அறிவு கூடவா இல்லை ?

பக்கத்துல கடைகளுக்கு எங்கேயாவது போயிருப்பாரோ ?

பக்கத்து கடை, அவங்க போற பார்க், அவங்க சுத்தற ஏரியா எல்லாம் போய் பாத்துட்டேன். அத்தை பையன் லாஸ்ட் ஒன் அவரா பைக்ல சுத்திட்டே திரியறான்.. எனக்கென்னவோ பயமா இருக்குங்க.. மறு முனையில் விசும்பல் சத்தம் அதிகமாகி அழுகையாய் மாறியிருந்தது.

சரி, டென்ஷன் ஆகாதே.. நான் இதோ கெளம்பி வரேன்.. சொல்லிக் கொண்டே பளீரென ஒளிவிட்டுக் கொண்டிருந்த லேப்டாப்பை அப்படியே மடக்கி கருப்பு நிற பைக்குள் திணித்தான். சுவரில் ஒரு பாம்பு போல தொங்கிக் கொண்டிருந்த பவர் கார்டையும் இழுத்து உள்ளே தள்ளினான். கதவைப் பூட்டாமல், லைட்டை அணைக்காமல் வெளியே வந்தான்.

எதிரே பளீர் விளக்கோடு தெரிந்தது மேனேஜர் முத்து வின் அறை. அந்த அறையைப் பார்த்தபோதே உள்ளுக்குள் எரிச்சல் வந்தது. அதையெல்லாம் வெளிக்காட்டாமல் வேகமாக அந்த அறையின் கதவை சம்பிரதாயமாய் ஒரு தட்டு தட்டிவிட்டுத் திறந்தான்.

வாங்க சாகர்.. என்ன பையோட கெளம்பிட்டீங்க

பையனைக் காணோமாம்…

என்னது பையனைக் காணோமா ? முத்துவின் கண்களில் தெரிந்த அதிர்ச்சி அவருடைய கண்ணாடியையும் மீறி எட்டிப் பார்த்தது.

அப்பா தான் பையனைக் கூட்டிட்டு போயிருக்காரு, அதனால பக்கத்துல எங்கேயாவது தான் இருப்பாங்கன்னு நினைக்கிறேன்.

ஓ.. அப்பா கூட தான் போயிருக்காரா ? அப்போ நோ பிராப்ளம்…

இல்ல… தட்ஸ் த பிராப்ளம்.. அவருக்கு இல்லாத நோய் எல்லாம் இருக்கு. சுகர், லோ பிபி.. எல்லா எழவும் இருக்கு. பாவம்.. சட்டுன்னு லோ பிபி அது இதுன்னு ஆயிடுச்சுன்னா என்ன பண்றது ? அதான் டென்ஷனா இருக்கு…

சரி..சரி.. நீங்க கெளம்புங்க… பிளீஸ்… டோன்ட் வரி,,,ஹி..வில் பி ஆல்ரைட்.

அடுத்தவனுக்கு ஆறுதல் சொல்வது ரொம்ப ரொம்ப ஈசி. அதே பிரச்சினை நமக்கு வரும்போது தான் எந்த ஆறுதலும் வேலை செய்யாது. சோலியப் பாத்துட்டு போய்யா.. அவனவன் கஷ்டம் அவனவனுக்குன்னு கத்தத் தோணும். சாகர் எதையும் சொல்லவில்லை, தாங்க்ஸ்… என்று மட்டுமே சொன்னான்.

அதற்குப் பிறகு தாமதிக்கவில்லை, வேக வேகமாக கதவில் அக்ஸஸ் கார்டைக் காட்டினான். பீப் என சத்தமிட்டு இறுக்கம் தளர்ந்த கண்ணாடிக் கதவைத் தள்ளிக் கொண்டே ஓடிய சாகரை செக்யூரிடி பிடித்து நிறுத்தினார்.

சார்..சாவி..சாவி… ரூம் சாவி சார்…

சாவி ரூம்லயே தான் இருக்கு… நீங்களே பூட்டி சாவியை எடுத்துக்கோங்க, கொஞ்சம் அர்ஜன்ட்… பேசிக்கொண்டே ஓடினான் சாகர்.

சரசரவென இரண்டு மாடிகள் கீழே இறங்கி, கார்ப்பார்க்கிங்கை நோக்கி ஓடுகையில் மீண்டும் போன்…

போலீஸ் கம்ப்ளெயின்ட் குடுக்க போறேங்க… ஐயோ.. பையன் எங்கே போனானோ…

கொஞ்சம் வெயிட் பண்ணு, என் பிரன்ட்ஸ்க்கு கால் பண்றேன்.. தேடுவோம்… வரேன்… நான் கார்ல ஏறிட்டே இருக்கேன்…

லேட் ஆயிட்டே இருக்கு.. நைட் ஆச்சுன்னா கண்டு பிடிக்க கஷ்டம்.. சொல்லும் போதே பிரியாவின் அழுகை போனில் கொட்டியது.

பெண்களுடைய அழுகை தான் ஆண்களுடைய டென்ஷனை பலமடங்கு உயர்த்தி விடுகிறது. தனது சான்ட்ரோ காரில் ஏறி சட்டென கிளம்பினான் சாகர்.

“டாடி.. இன்னிக்கு ஒரு நாளைக்கும் லீவ் போடுங்களேன்” காலையில் அக்‌ஷத் சட்டையை இழுத்துக் கொண்டே கேட்டான்.

இல்லப்பா.. இன்னிக்கு கண்டிப்பா போணும், ஒரு கிளையன்ட் விசிட் இருக்கு.. முத்து வரச் சொல்லியிருக்காரு.

யாருப்பா அது முத்து ?

என்னோட பாஸ் டா..

அதென்ன பாஸ் பா.. என் பையன் வீட்ல நிக்க சொல்றான்னு சொல்ல வேண்டியது தானே..

ஒரு கிளையன்ட் விசிட் இருக்கு… அதனால நிறைய வேலை..

ஆமா.. பையனுக்கு கிளையன்ட் விசிட், வேலை எல்லாம் ரொம்ப நல்லா புரியும் ரொம்ப டீட்டெயிலா சொல்லுங்க. பாத்திரங்களின் இசைக்கிடையே பிரியாவின் குரல் கிண்டலுடன் ஒலித்தது.

பையனுக்கு புரியுதா இல்லையாங்கறது முக்கியமில்லை, ஆனா உண்மையைச் சொல்லணும்ல…

ஆமா..ஆமா.. பையனுக்கு சொல்ற சாக்குல என் கிட்டே தான் அதைச் சொல்றீங்க…

சே…சே… உனக்கு இனிமே புதுசா சொல்லணுமா என்ன ? சாக்ஸை உதறிக் கொண்டே கேட்டான் சாகர். அவனுடைய பதிலில் சிரிப்பு கொஞ்சம், வழிசல் கொஞ்சம் கலந்திருந்தது.

சரி.. சரி.. கெளம்புங்க…

டாடி…. பிளீஸ்….

இல்லடா செல்லம்.. நாளைக்கு லீவ் போட்டு உன்னை ஊர் சுத்திக் காட்டறேன் சரியா…

டேய்.. நாளைங்கறது டாடிக்கு எப்பவும் வராதுடா… அவருக்கு கிளையண்ட் தான் முக்கியம்…

சாகர் சிரித்துக் கொண்டே, பையனை அள்ளி எடுத்துக் கொஞ்சிவிட்டு காரை நோக்கி நடந்தான். பின்னால் பையன் ஒரு சோக முகத்தோடு சுவற்றைப் பிடித்துக் கொண்டே நின்றான்.

டேய்..சாவுகிராக்கி.. பாத்து ஓட்டமாட்டே ?

சர்ர்ர்ர்ர்ரக்… என பிரேக் அடித்து நிமிர்ந்த சாகரின் காருக்கு முன்னால் ஒரு பல்சர் நின்றிருந்தது. அவன் எப்போ அங்கே வந்தான் என்பதையே சாகர் கவனிக்கவில்லை. கவனம் எல்லாம் பையன் மீது தான் இருந்தது…

இந்த ஐடி கம்பெனியில் சேர்ந்ததிலிருந்தே ஏதாவது ஒன்று மாறி ஏதோ ஒரு வேலை வந்து கொண்டே தான் இருக்கிறது. என்ன செய்ய ? ஐந்திலக்கத்தில் ஒரு பெரிய எண் வங்கிக் கணக்கில் மாசம் தோறும் அட்சர சுத்தமாய் வந்து சேரும். அதற்குக் கொடுக்கும் விலை ரொம்பப் பெரியது.

கிளையன்ட் விசிட் என்றாலே போச்சு. அவன் தானே பணம் காய்க்கும் மரம். அவனை எவ்வளவு தூரம் சோப்பு போடறோமோ அந்த அளவுக்கு தான் கம்பெனி வளரும். ஒருத்தன் அமெரிக்காவிலிருந்து விசிட்டுக்கு வருகிறான் என்றாலே இங்கே எல்லோருக்கும் கிலி பிடித்துக் கொள்ளும்,

அஜென்டா தயாராக்கிட்டியா ? விசிட் அரெஜ்மென்ட் எல்லாம் என்ன நிலமைல இருக்கு ? லாஜிஸ்டிக்ஸ் ல எந்த பிரச்சினையும் வரக்கூடாது… வர்ரவன் சாதாரண ஆள் இல்லை. அவன் அந்த குரூப் டைரக்டர். அவனோட மனசைக் குளிர வைக்கிறது தான் நம்ம ஒரே குறிக்கோள்.

அஜென்டா பண்ணிட்டிருக்கேன் முத்து.. இன்னும் முடியல..

சீக்கிரம் முடி.. இன்னும் மூணு வாரம் தான் இருக்கு. நாலு கேப்பபிளிடி பிரசன்டேஷன் வேணும். டெஸ்டிங் சர்வீசஸ்ல யார் அவெய்லபிள்ன்னு பாரு… நாலு பிரசன்டேஷனாவது இருக்கணும். வரவனுக்கு நம்ம கம்பெனி மேல நல்ல அபிப்பிராயம் வரணும்.

கண்டிப்பா பண்ணிடலாம்.

சீக்கிரம் பண்ணு… ஐ  வான்ட் டு ரிவ்யூ த பிளான். பிரசன்டேஷன் குடுக்கிறவங்களோட டைம் வேணும். அவங்களோட பிரசன்டேஷன் வாங்கி முதல்ல படிச்சுப் பாரு. ஒரு டிரை ரண் போடணும். சும்மா கிளையன்ட் முன்னாடி நிறுத்தினா சொதப்பிடுவாங்க. பத்து மில்லியன் அக்கவுண்ட்ப்பா… கொஞ்சம் சொதப்பினாலும் வீ வில் லூஸ் அவர் ஜாப்.. அப்புறம் வீட்ல தான் இருக்கணும்.

யா.. ஐ அண்டர்ஸ்டேன்ட்.. நான் பண்ணிடறேன்..

ஐ..நோ.. யூ வில் டூ.. பட்.. ஐ னீட் திஸ் குவிக்லி மேன்…

முத்துவின் விரட்டலிலும் காரணமில்லாமல் இல்லை. கிளையன்ட் விசிட் என்றால் அப்படி ஒரு முக்கியம் ஐடியைப் பொறுத்தவரை. வருபவனுக்கு மாலை போட்டு வரவேற்பது முதல், தனியே ஒரு கான்ஃபரன்ஸ் ரூம், பக்கத்திலேயே ராடிசன் ஹோட்டல் சிப்பாய்கள் ரெண்டுபேர் அவனுக்கு காபியோ, டயட் கோக்கோ ஊத்திக் கொடுக்க. அவனைப் பார்க்கும் போதெல்லாம் அலகில் கிளிப் போட்டது போல சிரித்துக் கொண்டே இருக்க வேண்டும். அவன் கேட்பதற்கெல்லாம் பூம் பூம் மாடு போல தலையாட்டிக் கொண்டே இருக்க வேண்டும்.

என்ன லைஃப் டா இது என அவ்வப்போது சலித்துக் கொள்வான் சாகர். ஆனால் எந்த வேலையில் தான் கஷ்டம் இல்லை ?. வெட்ட வெயிலில் ரோட்டு நடுவே நிற்கும் டிராபிக் கான்ஸ்டபிளை விட கஷ்டமானதா நமது வேலை, அல்லது சைக்கிளில் காய்கறி வைத்துக் கொண்டு கூவிக் கூவி விற்கும் பெரியவரை விடக் கஷ்டமானதா நமது வேலை. இல்லவே இல்லை. என மனசைத் தேத்திக் கொள்வான்.

சாலையில் ஒரு கண்ணை வைத்துக் கொண்டே, பிரியாவுக்கு போன் செய்தான்.

என்கேஜ்ட் என்றது…

நண்பன் ஶ்ரீனிக்கு போன் செய்தான். டேய் அக்‌ஷத்தைக் காணோமாம்டா மச்சி.. உடனே கெளம்பி என் வீட்டுக்கு வா…

பேசிக்கொண்டிருக்கும் போதே பிரியாவின் போன்… கடவுளே நல்ல செய்தியாய் இருக்க வேண்டுமே என வேண்டிக்கொண்டே கிளிக்கினான்…

மறுமுனை இன்னும் அழுது கொண்டிருந்தது.

இதோ நாம் இன்னும் ஐந்து நிமிஷத்துல வந்துடுவேன்.. போலீஸ் ஸ்டேஷன் போலாம்.. அப்பாவும் போயிருக்காருல்ல.. வந்துடுவாங்க… சொல்லிக் கொண்டிருக்கும் போதே ஒரு ஆம்புலன்ஸ் கத்திக் கொண்டே எதிர் திசையில் வந்தது.

சாகரின் கால்கள் வலுவிழந்தன… ஐயோ.. பையனுக்கு ஏதாவது ?… அந்த நினைப்பே அவனுக்குள்ளிருந்த கிலியை அதிகரிக்க கைகள் ஈரமாகி வழுக்கின.

இதோ இன்னும் இரண்டு சிக்னல் தான்.. சாகரின் மனம் எல்லா தெய்வங்களையும் உதவிக்கு அழைத்தது.

என்ன அப்பன் நான். பையன் எவ்ளோ தடவை சொன்னான்.. பேசாம லீவ் எடுக்காம அந்த முத்து பேச்சைக் கேட்டு ஆபீஸ் போனதே தப்பு.. கடவுளே நான் ஏதாச்சும் தப்பு பண்ணியிருந்தா என்னை மன்னிச்சுடு… என் பையனுக்கு ஒண்ணும் ஆகக் கூடாது… பிளீஸ்… அவனுடைய நெஞ்சம் பதறித் தவித்தது.

அதோ அடுத்த சிக்னலில் வலது பக்கமாக இருக்கும் டோமினோஸ் பீட்ஸா கடையை ஒட்டிய சந்தில் திரும்பினால் வீடு…

வேகமாய் காரை மிதித்து சரேலெனத் திரும்பினான் சாகர். எதிரே வந்த லாரி இன்னும் ஒண்ணே கால் வினாடி தாமதித்திருந்தால் ஏறி மிதித்திருக்கும். நல்ல வேளை ஒன்றும் நடக்கவில்லை. வீட்டிற்கு முன்னால் சின்னதாய் ஒரு கூட்டம்.

வண்டி நின்றது. ஓடி வந்தாள் பிரியா… ரெண்டு மணிக்கு போனாங்க, மணி ஆறாகுது.. இன்னும் வரலைங்க.. என்னமோ ஆயிருக்கு… அவள் அழுது அழுது சோர்ந்து போயிருந்தாள்.

சாகருக்கு என்ன செய்வதென்று தெரியவில்லை. கைகளைத் தலையில் வைத்துக் கொண்டு உதடுகளைக் கடித்தான். அவனுடை பார்வை எதிரே இருந்த புதரை நோக்கிப் போனது.

எல்லா வாய்க்கா, புதர் எல்லாம் பாத்துட்டேங்க… அழுகை கலந்து குரல் வந்தது.

என்ன செய்வது ? போலீசுக்குப் போக வேண்டியது தான். சாகர் காரை நோக்கி விரைந்தான்.

அப்போது ஒரு ஆட்டோ வந்து நின்றது.

என்னாச்சு ? கேட்டுக்கொண்டே இறங்கினார் சாகரின் அப்பா. கையில் பையன் அக்‌ஷத். எல்லோருக்கும் போன உயிர் சட்டென திரும்பி வந்தது.

அக்‌ஷத்த்த்… கூவிக்கொண்டே ஓடிப்போய் குழந்தையை அள்ளினாள் பிரியா. கொஞ்ச நேரம் தெய்வங்களுக்கு ஓய்வு கொடுத்து விட்டு குழந்தையை அணைத்தாள்.

ஏன்.. ஏன் கூட்டம் ? என்னாச்சு ? சாகரின் அப்பா புரியாமல் கேட்டார்.

ஏன்பா.. போகும்போ… போனையாவது கைல கொண்டு போயிருக்கலாம்ல… சாகர் பையனைக் கண்ட நிம்மதியில், அப்பாவிடம் மெலிதான எரிச்சலைக் காட்டினான். பையனைக் காணோம்ன்னு நாலு மணி நேரமா ஊர் புல்லா சுத்தியாச்சு.. எங்கே தான் போயிருந்தீங்க.

அய்யோ.. அதான் இந்த ஆர்ப்பாட்டமா.. சாரி.. பையன் பார்க் போணும்னு சொன்னான், பக்கத்து பார்க் மூடியிருந்துது அதான் நம்ம பிள்ளையார் கோயில் பின்னாடி இருக்கிற பார்க்ல கூட்டிட்டு போனேன்.

அவ்ளோ தூரமா போனீங்க..

ஆமா, போகும்போ நடந்து தான் போனோம். சரி லேட்டாயிடுச்சே தேடுவீங்களேன்னு தான் நான் ஆட்டோ புடிச்சு வந்தேன்.

மத்தவங்க பிள்ளையைத் தேடுவாங்கன்னு தெரியாது ? அறிவு கெட்ட ஜென்மம்… வேணும்னா தனியா போய் தொலைஞ்சிருக்க வேண்டியது தானே.. பிரியா உதடுகள் பிரியாமல் திட்டினார்.

எந்த ஆர்ப்பாட்டத்தையும் புரிந்து கொள்ள முடியாமல் அக்‌ஷத் தெருவில் விளையாடிக் கொண்டிருந்தான்.

போன் அழைத்தது…

சாகர்… பையன் கிடைச்சுட்டானா ? மறு முனையில் முத்து.

யா.. கெடச்சுட்டான்.. அப்பா கொஞ்சம் தூரமா கூட்டிட்டு போயிட்டாரு போல. அதுக்குள்ள என்னோட வய்ஃப் கத்தி கலாட்டா பண்ணிட்டாங்க.

ஓ..காட்.. நல்ல வேளை.. ஒரே பதட்டமாயிப் போச்சு. ஏன் வைஃபை மட்டும் சொல்றீங்க ? உங்க முகமே விகாரமாயிப் போச்சுல்ல. அதான்பா பிள்ளைப் பாசம்.

யா.. வேற எதையும் என்னால நெனச்சுக் கூட பாக்க முடியல… முத்து, ஹி.. ஈஸ் மை எவ்ரிதிங்.

ஓ.கே.. குட்.. தேங்க் காட்… சரி, நாளைக்கு லீவ் எடுத்துக்கோங்க.. வீட்ல பையன் கூட கொஞ்சம் டைம் ஸ்பென்ட் பண்ணுங்க..

தாங்க்ஸ் முத்து, நானே கேக்கலாம்ன்னு நினைச்சேன்.

ஹே..நோ..நோ பிராப்ளம்.. கிளையன்ட் வருவான், போவான்.. நம்ம லைஃப், நம்ம கிட்ஸ் அவங்களை நாம தான் பாத்துக்கணும்… ஸ்பென்ட் சம் டைம் வித் ஹிம்…

தேங்க்ஸ் முத்து…  முதன் முறையாக முத்து மீது கொஞ்சம் மரியாதை வந்தது சாகருக்கு.

போனை வைத்த மறு வினாடி, வெளியே விளையாடிக் கொண்டிருந்த பையனை அள்ளினான்.

நாளைக்கு நான் லீவ் போடறேன்.. எங்கே போலாம்… ?

ரியலி ?? இன்னிக்கு போன பார்க்குக்கே போலாம் டாடி… கபடமில்லாமல் சிரித்தான் அக்‌ஷத்…

கண்டிப்பா என அணைப்பை இறுக்கினான் சாகர்.

சேவியர்

கல்கி சிறுகதை : ஜீ..பூம்..பா

 3

மந்திரவாதி தன்னுடைய கையிலிருந்த மந்திரத் தண்ணீர் இருந்த பாட்டிலை சிறுவனின் கையில் கொடுத்தான்.

“இதிலிருப்பது மந்திரத் தண்ணீர். உன்னுடைய தோட்டத்துச் செடிகள் வளரவேண்டுமென்றால் ஒரு சொட்டு மந்திரத் தண்ணீரை எடுத்து ஒரு செடியின் தலையில் விட்டால் போதும். செடி செழித்து வளரும்”

சிறுவனுக்கு ஒரே குஷி. அவனுடைய செடிகள் ரொம்ப நாளாவே வளரவில்லை. எப்படியாவது வளர வைக்க வேண்டுமென முயற்சி செய்கிறான் முடியவே இல்லை.  அப்பா வேறு ரொம்ப கடுமை பார்ட்டி. ஒரு செடியைக் கூட ஒழுங்கா வளக்கத் தெரியலை என்று பிரம்பை எடுத்து அடிக்கடி சாத்துவார். இப்போ இந்த மந்திரத் தண்ணீர் கிடைச்சிருக்கு. இது தண்ணீர் எல்லா சிக்கலுக்கும் விடிவு என சிறுவன் நினைத்தான்.

அன்று மாலை மந்திரக் குடுவையைத் திறந்து ஒரு சொட்டு மருந்தை ஒரு செடியின் தலையில் விட்டான்.

ஜீ..பூம்…பா போல செடி கடகடவென வளரும் என நினைத்தான்… ஊஹூம் வளரவில்லை.

அடுத்த செடியில் விட்டான்…

ஊஹூம்…

அதற்கு அடுத்த செடி ?

ஒரு மாற்றமும் இல்லை.

அப்படியே கடைசிச் செடி வரை முயற்சி செய்து பார்த்தான். ஒரு பயனும் இல்லை. ரொம்ப சோகமாகிவிட்டது. மிச்சமிருந்த பாட்டில் தண்ணீரையெல்லாம் கடைசிச் செடியின் தலையில் கவிழ்த்தான். கொஞ்ச நேரம் செடிகளையே பார்த்துக் கொண்டிருந்தவன் ரொம்ப சோகமும் சோர்வும் பிடித்துக் கொள்ளப் போய்ப் படுத்து தூங்கிவிட்டான்.

மறு நாள் காலை.

டேய்.. சீக்கிரம் எழும்புடா…. அப்பா உலுக்கினார்.

என்னப்பா ?

உன் தோட்டத்தைப் போய் பாரு ? என்ன பண்ணினே ?

என்னாச்சுப்பா ?

எழும்புடா போய்ப் பாரு.

சிறுவன் கண்ணைக் கசக்கிக் கொண்டே தோட்டத்தைப் போய்ப் பார்க்க செடிகள் எல்லாம் செழித்து வளர்ந்து அழகழகாய்ப் பூக்கள் பூத்திருந்தன. புது வகையான பூக்கள் !

சிறுவனுக்கு குஷி தாங்கவில்லை. ஓடிப் போய்க் கடைசிச் செடியைப் பார்த்தான். அந்தச் செடிக்குத் தான் மிச்சமிருந்த தண்ணீரையெல்லாம் ஊற்றியிருந்தான்.

அந்தச் செடி வானளாவ வளர்ந்து மேகத்துக்குள் புகுந்திருந்தது…

ஓ…வாவ்… எவ்ளோ பெருசு ? சிறுவன் ஓடிப் போய் அந்த மரத்தில் தொங்கினான். அந்தக் கிளையில் ஏதோ ஒன்று அமர்ந்திருந்தது. தகதகவென ஒளிர்ந்தது. உற்றுப் பார்த்தான். அது ஒரு பொன் நிறத்திலான குட்டி டிராகன் !

சரி… ஸ்கூல் வந்துச்சு… இனிமே மிச்ச கதை நாளைக்கு. வண்டியை ஓரமாகப் பார்க் பண்ணிவிட்டு சீட் பெல்டைக் கழற்றிக் கொண்டே இடப்பக்கம் திரும்பி மகனைப் பார்த்தேன். மடிப்பு கலையாத வெள்ளைச் சட்டை, கொஞ்சம் சாம்பல் கலரில் ஒரு டவுசர். கழுத்தில் தொங்கும் டேகில் அக்‌ஷயா மெட்ரிகுலேஷன் பெயர். அருகில் குட்டிப் புகைப்படத்தில் அவன் சிரித்துக் கொண்டிருந்தான். கீழே யூகேஜி பி. என்று பளிச் என எழுதப்பட்டிருந்தது.

டாடி… பிளீஸ்… கார்ல இருந்தே கொஞ்சம் சொல்லுங்க பிளீஸ்….  

நோ… டா செல்லம்.. இட்ஸ் லேட். நைன் ஓ க்ளாக். மிச்சம் நாளைக்கு.

ஒரு கையில் பையையும், மறுகையில் பையனையும் அள்ளிக் கொண்டு ஸ்கூல் காம்பவுண்டை நோக்கி நடந்தேன். தூரத்தில் அக்‌ஷயா மெட்ரிகுலேஷன் பள்ளி கம்பீரமாய் நின்றிருந்தது. பள்ளியின் தலையில் டிரீம், டேர், டூ என வாசகங்கள். வாசலில் குட்டிக் குட்டி மழலைப் பூக்கள் ஓடியாடிக் கொண்டிருந்தன. குட் மார்ணிங் மிஸ் எனும் குரல்களுக்கிடையே ஆசிரியர்களும் ஆங்காங்கே தெரிந்தார்கள்.

எனக்கு இது தினசரிப் பழக்கம் தான். காலையில் 6.20 க்கு அலாரம் அடிக்கும். அடிக்கும் அலாரத்தை சபிப்பதில்லை. காரணம் இப்போதேனும் எழும்பாவிட்டால் எல்லாம் குளறுபடியாகிவிடுமென்பது ரொம்ப நல்லா தெரியும். ஒருபக்கம் மகள், மறுபக்கம் மகன் என ஆளுக்கொரு திசையில் அற்புதமான தூக்கத்தில் லயித்திருப்பார்கள். அழகான தூக்கத்தில் இருக்கும் ஒரு மழலையை எழுப்புவது போல ஒரு மோசமான வேலை இருக்க முடியாது. என்ன செய்ய ? இப்போ எழும்பினால் தான் மகளை 8 மணிக்கு ஸ்கூலில் கொண்டு விட முடியும். பிறகு திரும்ப வந்து பையனை 9 மணிக்கு ஸ்கூலில் கொண்டு போய் விட வேண்டும்.

வீட்டுக்கும் ஸ்கூலுக்கும் இடையே மூன்று கிலோமீட்டர் தூரம் தான். சென்னை ஸ்பெஷல் ஏரியா ! சந்துகளைச் சந்தித்து, டிராபிக்கை அனுசரிக்க வேண்டியிருப்பதால் பத்து நிமிட கார்ப் பயணம்.

காரில் ஏறியவுடன் சீட்பெல்ட் போட்டு, ஒரு குட்டிப் பிரேயர் முடித்த கையோடு “டாடி ஸ்டோரி” என்பார்கள் இருவரும்.

ஆளுக்குத் தக்கபடி கதைகளைச் சொல்ல வேண்டும்.

மகளுக்கு பிடித்தவை தேவதைக் கதைகள். ஃபேரி டெய்ல்ஸ் அவளுடைய ஃபேவரிட். அழகழகான பூந்தோட்டங்கள், அதில் உலவும் ஃபேரி கள், அந்த ஃபேரிகளுக்கு வில்லனாய் வரும் தூரதேசத்து மோசமான சூனியக்காரி, பிறகு எப்படி அந்த ஃபேரிகள் கடைசியில் சந்தோசமாக வாழ்ந்தார்கள் என்று முடியும். ஒரு ஃபேரி கதை முடிந்தபின் அடுத்த கதைக்கு டால்பின், கடல்க் கன்னி, தூரதேசத்து ராஜகுமாரி, அரச கோட்டையில் கிடந்த நீலக் கல் என ஏதோ ஒரு கதை அன்றைய காலைப் பொழுதில் உதயமாகி தானாகவே வளரும்.

பையனுக்குப் பிடித்தமானவை ஆக்‌ஷன் கதைகள். மந்திரவாதி, டிராகன், டைனோசர், சிங்கம், புலி என பரபரப்பாய் இருக்கும் கதைகள் தான் பிரியம். அப்படி இல்லாவிட்டால் கார் ரேஸ், கடல் பயணம் என அதிரடியாய் இருக்க வேண்டும். பசங்களுக்கும், பெண் பிள்ளைகளுக்கும் எப்படி ரசனை சின்னவயதிலேயே நிர்ணயமாகிவிடுகிறது பாருங்கள். எல்லாம் கடவுள் படைப்பின் விசித்திரம் என்றால் நாத்திகவாதிகள் அடிக்க வருவார்கள். சரி அது கிடக்கட்டும். அப்படி, அவரவர் விருப்பத்துக்குத் தக்கபடி கதைகள் எப்படியோ எனது மூளையின் வலது பக்கத்தில் உதயமாகிக் கொண்டே இருக்கும்.

எந்தக் கதையையும் முன்கூட்டியே யோசிப்பதில்லை. எந்தக் கதை எப்படி துவங்கி எங்கே போய் முடியும் என்று சத்தியமாய்த் தெரியாது. குழந்தைகளுக்குக் கதை சொல்வது ஒரு கலை. கதை எப்படி இருந்தாலும் அதைச் சொல்லும் போது ஒரு நாடகம் போல ஏற்ற இறக்கம் முக்கியம். கொஞ்சம் ஓவர் ஆக்‌ஷன் இருக்கலாம் தப்பில்லை. பிள்ளைகள் எந்த இடத்தை ரசிக்கிறார்களோ அந்த இடத்தை டெவலப் செய்து கொண்டே போக வேண்டும். எந்த இடம் அவர்களுக்குச் சுவாரஸ்யம் இல்லையோ, அந்த இடத்தைக் கட்பண்ணி கடாசவேண்டும். அந்த நுணுக்கம் தெரிந்தால் எல்லோருமே கதை சொல்லிகள் தான். என் கதைகள் குழந்தைகளுக்கு ரொம்பப் பிரியம். தினமும் கதை சொல்வேன். எந்த இடத்தில் நேற்று முடித்தேன் என்பதையே மறுநாள் மறந்து விடுவதும் உண்டு. ஆனால் பிள்ளைகள் மறப்பதேயில்லை.

“டாடி, அந்த டிராகனோட முதுகுல இருந்து கடல்ல குதிப்பான்ல, அதுவரைக்கும் சொன்னீங்க. அவன் குதிக்கிற இடத்துல நிறைய முதலைங்க நீந்திட்டு இருந்துச்சு…” என்று அட்சர சுத்தமாய் நினைவில் வைத்து சொல்வார்கள்.

“ஓ.. குதிச்சானா, அங்கே முதலை வேற இருந்துச்சா… ” சட்டென மூளையைக் கசக்குவேன். எனக்கு உதவ ஒரு திமிங்கலமோ, கடல்கன்னியோ, அல்லது விழும் முன் தூக்கிக் கொண்டு பறக்க ஒரு ராட்சத வெள்ளை கழுகோ வரும். அது அந்த நாளைப் பொறுத்தது !

பையனை ஸ்கூலில் அனுப்பியாகிவிட்டது. இனிமேல் அலுவலகத்தை நோக்கி 30 நிமிட டிரைவ்.

கண்ணாடிகளை ஒட்டி வைத்து சூரிய ஒளியை சூரியனுக்கே திருப்பி அனுப்ப முயலும் ஐடி நிறுவனம் ஒன்றில் தான் வேலை. பிஸினஸ் எனேபிள்மென்ட் என ஸ்டைலாக அழைக்கும் துறையில் மேனேஜர். பேரைக் கேட்டு பயந்துடாதீங்க, கலர் கலரா பிரசன்டேஷன் பண்ணி, அதை திரையில் காட்டி கஸ்டமர்களை வசீகரிப்பது தான் வேலை. கொஞ்சம் டீசன்டா சொல்லணும்ன்னா அடுத்த கம்பெனிக்கு பிஸினஸ் போகாம நம்ம பக்கத்துக்கு இழுக்கிறது. ஓடைல ஓடற தண்ணியை இடையில வாய்க்கால் வெட்டி நம்ம வயலுக்குத் திருப்பற மாதிரி. விவசாயம் பத்தி தெரியாதவங்க,  டக் ஆஃப் வார் ன்னு வேணும்ன்னா வெச்சுக்கோங்க. 

கடந்த ஒரு மாத காலமாகவே ஒரு புராஜக்ட்க்காக மாடாய் உழைக்கிறோம். புராஜக்ட் புரபோஸல் கடைசி ஸ்டேஜ் ! கடைசி நிலைன்னு சொல்றது கஸ்டமரிடம் நமது பிரசன்டேஷனைக் கொடுத்து அவனுக்கு விளக்கிச் சொல்வது. அலுவலகத்தில் ஒவ்வொருத்தரிடமும் தகவல் கறந்து, சொல்யூஷனிங், டைமிங், காஸ்ட் அது இது என புரண்டு புரண்டு ஓடியதில் முதுகுக்கே முதுகு வலி. இன்னிக்கு நைட் கிளையன்ட் பிரசன்டேஷன். ஒரு நட்சத்திர ஹோட்டலில் கான்ஃபரன்ஸ் ஹால் புக் பண்ணியிருந்தார்கள்.

வைன் கோப்பைகளும், கோட் சூட்டுகளும் இருக்கும் அறையில் பிரசன்டேஷன் செய்வதே ஒரு பெரிய மேஜிக். கத்தியில் நடப்பது போல கவனம் வேண்டும். நாமும் கோட்டு சூட்டுக்கு மாறவேண்டியது முதல் கொடுமை ! வாடகைக்காவது ஒரு நல்ல ஷூ வாங்கிக் கொள்ள வேண்டியது இரண்டாவது கொடுமை. உதட்டிலிருந்து வழுக்கிக் கீழே விழுந்து விடாத புன்னகையை ஆணி அடித்து வைக்க வேண்டியது மூன்றாவது கொடுமை. எல்லாவற்றுக்கும் மேல் கிளையண்ட் சொல்லும் மொக்கை ஜோக்குக்கெல்லாம் விழுந்து விழுந்து சிரிக்க வேண்டியது உலக மகா கொடுமை.

இந்த கொடுமைகளையெல்லாம் தாண்டி, இந்த பிரசன்டேஷன் வெற்றி கரமாக முடிக்க வேண்டும் எனும் எண்ணம் மட்டுமே மனசில் ஓடிக்கொண்டிருந்தது. என்னுடைய மேனேஜரிம் மனசிலும் அதே சிந்தனை தான்… ஸீ… ஹி..ஈஸ் காலிங்…

சார்…

இட்ஸ் லேட்… வயர் ஆர் யு ?

ஆன் மை வே… ராஜ்….. ஐ..ல் …பி …. இன் ஃபியூ மினிட்ஸ்.

சீக்கிரம் வாங்க… ஒரு ஃபைனல் ரன் துரூ தேவையிருக்கு. நீட் மோர் கிளாரிடி ஆன் ஆன்ஸர்ஸ்.

கண்டிப்பா சார்… வெச்சுடலாம்… ஒரு லெவன் ஓ கிளாக் உங்களை மீட் பண்றேன்.

ஓகே… சப்போர்ட்டிங் டாக்குமென்ட்ஸ்..

எல்லாம் ரெடி சார்…

வீ நீட் டு கட் துரோட் மேன்…. ஐ ஆம் ஆல் எக்ஸைட்டிங்…

பண்ணிடலாம் சார். ஆல் செட்…. இந்த புரபோசல் நமக்கு தான் சாதகமா இருக்கு. காஸ்ட் வைஸ் நாம மத்த கம்பெனியை விட கம்மியா இருக்கோம்ன்னு நமக்கே தெரியுது. அப்படியே அவங்க இதை விடக் கம்மியா கோட் பண்ணியிருந்தா கூட, நாம நாலெட்ஜ் டிரான்சிஸன் இலவசமா பண்ணிக் கொடுக்கறதா சொல்லியிருக்கோம். அது ஒரு இன்வெஸ்ட்மென்ட் நம்ம சைட்ல. அவங்களுக்கு அது ஒரு ஆடட் அட்வான்டேஜ்… எல்லாமே நல்லா தான் இருக்கு…. எந்திங் மிஸ்ஸிங் ?

நோ..நோ… யூ ஆர் ரைட்… நல்லா பிரசன்ட் பண்ணணும். தேட்ஸ் இம்பார்டன்ட்.

கண்டிப்பா சார்.

ஓகே,.. ஸீ..யூ.. இன் ஆபீஸ்.

அன்று மாலை,

அந்த குளிரூட்டப்பட்ட அறையில் ஏழு பேர் இருந்தார்கள். ஒட்டடைக்குச்சி போல ஒருவர் கழுத்தில் டையுடன் நீளமான ஒரு கோப்பையில் வைன் வைத்திருந்தார். அவருக்கு நேர் எதிராய் ஒரு குண்டு மனிதர் பழச் சாறுடன் அமர்ந்திருந்தார். மிச்ச நபர்கள் ஆளுக்கொரு பேப்பரும் பேனாவும் வைத்துக் கொண்டு கால் மேல் கால் போட்டுக்கொண்டு என்னைப் பார்த்தார்கள். அந்தப் பார்வை எமோஷன்ஸ் ஏதும் காட்டாத ஜேம்ஸ்பாண்ட் லுக்.

கழுத்தில் இருந்த டையை கொஞ்சமாய் அழுத்தி தலையை அசைத்துக் கொண்டே…

“ஐ ஆம் ரியலி எக்ஸைடட் டு வெல்கம் யூ ஃபார் திஸ்……” என்று பேசத் துவங்கினேன்.

தயாரித்து வைத்திருந்த பவர் பாயின்ட் பிரசன்டேஷன் திரையில் கலர்கலராய் வரைபடங்களோடு மின்னியது.

எங்களுக்கு வேலை கொடுத்தால் மூன்று ஏரியாக்களில் நீங்கள் பயனடைவீர்கள். குறைந்த செலவு, நிறைந்த தரம் மற்றும் சரியான நேரம். இந்த விஷயங்களை எப்படி நாங்கள் செயல்படுத்தப் போகிறோம் என்பதை விளக்கப் போகிறேன். அதற்காக எங்களிடம் என்னென்ன ஸ்பெஷல் திறமைகள் இருக்கின்றன என்பதையும் சொல்லப் போகிறேன். அதற்கு முன் எங்கள் நிறுவனத்தைப் பற்றியும், அதன் வீர தீர பராக்கிரமங்களையும் பற்றி நீங்கள் அறிந்து கொள்ள வேண்டும். மென்மையான ஆங்கிலத்தில் விழுந்து விடாத புன்னகையில் பேசத் தொடங்கினேன்.

எனக்கு முன்னால் கதை கேட்க சுவாரஸ்யமாய் அமர்ந்திருக்கும் மகனின் முகம் தெரிந்தது. உள்ளுக்குள் மெல்லப் புன்னகைத்தேன். ‘டாடி.. சொல்லுங்க டாடி’ என்று அவன் சொல்வது போல ஒரு பிரமை.

நான் என் கையிலிருந்த மந்திரக் கோப்பையை எடுத்தேன். அதிலிருந்த திரவத்தை எடுத்து தெளித்தேன். செடிகள் அசுர வளர்ச்சியடைந்தன. எதிரே இருப்பவர்களின் சுவாரஸ்யங்களை அறிந்து அந்த ஏரியாக்களில் உயர்வு நவிர்ச்சி அணியைப் புகுத்தினேன். மற்ற இடங்களைத் தவிர்த்தேன். சரளமாக நான் சொல்லிக் கொண்டிருந்த ஃபேரி டேல் கலந்த பிரசன்டேஷனைப் பார்த்து தூரத்தில் அமர்ந்திருந்த மேனேஜர் பிரமித்துப் போய்விட்டார். நான் தொடர்ந்தேன்… தொடர்ந்து கொண்டே இருந்தேன். 

எனக்கு எதிரே அமர்ந்து உதட்டைத் தேய்த்துக் கொண்டிருந்தவரைப் பார்த்து,

எனி கொஸ்டின்ஸ் ?  என்றேன், புன்னகை மாறாமல்.

சேவியர்

 

 

 

சிறுகதை : அம்மாவைப் பாக்கணும்

 ( உண்மைக் கதை, அல்லது உண்மைக்கு மிக அருகிலான கதை )

thinnai

“லேய்… ஒன் அம்மா சாவக் கெடக்குதுலே.. என்னதான் இருந்தாலும் பெற்றவ இல்லியா ? ஒரு வாட்டி வந்து பாக்கப்படாதா ? ” தங்கசுவாமி மாமாவின் குரலில் கவலை இருந்தது. எதுவுமே பேசாமல் போனை வைத்தான் வசந்தன்

பொதுவாகவே மாமாவின் பேச்சை அடுத்த வினாடியே மறந்து விட்டு வேலையைப் பாக்கப் போய்விடுவான். ஆனால் இன்று ஏனோ மனசு ரொம்பவே வலித்தது. ஊருக்கும் தனக்கும் உள்ள ஒரே உறவு தங்கசுவாமி மாமாவின் அவ்வப்போதைய அழைப்பு தான். சில வினாடிகள் நலம் விசாரித்தல், விஷயம் பகிர்தல் அதைத் தாண்டி அந்தப் பேச்சில் எதுவுமே இருக்காது. எப்போதும் வெகு சகஜமாய் இருக்கும் வசந்தனால் இன்றைக்கு அப்படி இருக்க முடியவில்லை. ஏதோ ஒன்று மனசில் பாரமாய் வந்து சம்மணம் போட்டு அமர்ந்து விட்டது. அம்மா சாகக் கிடக்குது – எனும் வார்த்தையாய் இருக்கலாம். 

ஏறக்குறைய பத்து வருஷம். அம்மாவிடம் சண்டை போட்டுக்கொண்டு இந்த ஊருக்கு வந்தபின் தொடர்பே இல்லாமல் போய்விட்டது. ஊருடனான தொடர்பை விட ஆழமாய் அம்மாவுடனான தொப்புள் கொடி உறவே வலுவிழந்து போய்விட்டது. எப்போதாச்சும் மனசுக்குள் எழுகின்ற அம்மா ஆசையையும் மனைவி உடைத்துப் போடுவாள். அம்மாவைப் பார்த்துக் கொள்ள ஊரில் தம்பி உண்டு. சொத்து என்று பெருசாக ஒன்றும் இல்லை. சேத்த சொத்து என் பிள்ளைங்க தான் என்று அம்மா அடிக்கடி சொல்லும். 

ஒரு சண்டை. அந்தச் சண்டையிலிருந்து வசந்தன் வெளியே வரவேயில்லை. “நாடுகளுக்கெடையில நடக்கிற சண்டையே நாலு வாரத்துல தீருது, பேசி சமாதானமாயிடறாங்க. உனக்கென்னடே… விட்டுத் தொலைக்கலாமில்லையா ?” இப்படியெல்லாம் அவ்வப்போது சொல்லும் ஒரே நபரும் தங்கசுவாமி மாமா தான். 

“சார் எங்க போணும் ?” பஸ்ஸின் ஓர சீட்டில் அமர்ந்து நினைவுகளைக் கொறித்துக் கொண்டிருந்தவனை நிகழ்காலத்துக்கு இழுத்து வந்தது கண்டெக்டரின் குரல். 

தொடுவெட்டிக்கு ஒண்ணு குடுங்க…. ஆங்… போய் சேர எத்தற மணி ஆவும் ? 

இப்போ மணி பத்தாவப் போவுது, காலைல ஒரு ஒம்பதரை பத்துக்குள்ள போவும். 

ஓ.. பத்து மணி ஆவுமோ ? 

ஆவும். டிரைவரு இழுத்து பிடிச்சாருன்னா ஒரு ஒம்பது மணிக்கு போலாம். மழ வேற வருதில்லையா…. கரக்டா ஒண்ணும் சொல்ல முடியாது. 

பேசிக்கொண்டே கண்டக்டர் கிழித்துக் கொடுத்த டிக்கெட்டை பாக்கெட்டில் பத்திரப் படுத்திக் கொண்டு மீண்டும் கண்மூடினான் வசந்தன்.

“மக்களே மழையில நனையாதே ஜலதோசம் பிடிக்கும்”

அம்மாவின் குரல். எந்த அம்மாவின் குரல் தான் குழந்தைகளின் குதூகல மழைக் குளியலை அனுமதித்திருக்கிறது ?. வசந்தனின் அம்மா ஞானம்மாவுக்கும் மழைக் கவலை ரொம்ப உண்டு. பிள்ளைகள் கண்டு கொள்வார்களா என்ன ? பட்டன் பிய்ந்து போன காக்கி டவுசரை ஒரு கையில் பிடித்துக் கொண்டு வசந்தன் ஓடினான். வீட்டின் கூரையில் வழிந்து கொண்டிருந்த தண்ணீருக்கு இடையே ஒரு மழை தின்னும் குருவி போல பறந்து திரிந்தான். மழை ஓயும் வரை அம்மாவின் குரல் ஓயவில்லை. வசந்தனும் ஓடி ஓயவில்லை. 

அன்றைய இரவில் வசந்தனுக்கு ஏறக்குறைய ஜுரம் வந்து விட்டது. குளிரில் விறைத்து விரல் நுனிகளிலெல்லாம் உலகப் படம் போல சுருக்கங்கள். 

வெள்ளியாவளை வைத்தியரிடம் வாங்கிய பொடி அம்மாவிடம் எப்பவும் இருக்கும். கரண்டியில் கொஞ்சம் பொடி போட்டு, அடுப்பில் காட்டி சூடாக்கினாள். அதை உள்ளங்கையில் கொட்டி, வசந்தனின் உச்சந்தலையில் இளம் சூட்டுடன் வைத்துத் தேய்த்தாள். வசந்தன் மண் அடுப்பின் பக்கவாட்டில் கைகளை வைத்து சூடு பிடித்துக் கொண்டிருந்தான். ‘சொன்னா கேக்க மாட்டினும், பொறவு இருமலும், தும்மலும் எல்லா எழவும் வரும்’. அம்மாவின் வாய் ஓயாது. கை வைத்தியம் பார்ப்பதை நிறுத்தவும் செய்யாது. பாத்திரத்தை எடுத்து சுக்கு காப்பி போட தயாரானாள். சுக்கு காப்பியும், சுடு கஞ்சியும் எல்லா நோயை விரட்டி விடும் என்பது அம்மாவின் நம்பிக்கை. அம்மாவின் நம்பிக்கை பொய்த்துப் போனதில்லை, பெரும்பாலும் ஊசி போடாமலேயே எல்லா நோயும் தீர்ந்து விடும். அப்படியும் மறு நாள் உடம்பு கொதித்தால் கம்பவுண்டரின் வீட்டுக்குப் போய் ஊசி போடுவது தான் ஒரே வழி.

சர்ப்பக் குளத்தில் குதித்து நீச்சலடிக்கும் போதும் இதே பல்லவி தான். சகதியில் புதையுண்டு கிடக்கும் சிப்பிப் புதையலை அள்ளி அள்ளி நேரம் போவதே தெரியாது. வசந்தனுக்கு ஒரு தம்பி உண்டு, செல்வன். இருவருமாக குளத்தில் குதித்தால் சிப்பி பொறுக்கியோ, டவலை முறுக்கிப் பிடித்து கயிலி மீன் பிடித்தோ மணிக்கணக்காய் தண்ணீர் பறவையாய் மூழ்கிக் கிடப்பார்கள். அப்போதும் அம்மாவின் வைத்தியம் தான் கை கொடுக்கும் “எப்பளும் வெள்ளத்தில தானே கெடக்குதிய.. நீங்க கெண்ட மீனா பொறக்க வேண்டியவங்கடே” என்று சிரித்துக் கொண்டே திட்டுவாள்.
ஒரே ஒரு அக்கா வாசந்தி. கிராமத்து நிறம். அப்படியே கிராமத்தின் அக்மார்க் நடை உடை பாவனைகள். ரொம்ப அமைதியானவள். ஊரில் அவளுக்கு பொய்ங்கி என்றொரு பட்டப் பெயரும் உண்டு. எந்த விஷயத்திலும் முன்னால் நிக்காமல் பின்னால் போய் நிற்பவர்களுக்கு வழங்கப்படும் கிராமத்துப் பட்டப் பெயர் அது.

பகல் முழுக்க குளத்தில் குதித்தும், மரத்தில் தொங்கியும் விளையாடினாலும் ராத்திரி அம்மாவின் அரவணைப்பு வேண்டும். அம்மாவின் இரண்டு பக்கங்களிலும் படுப்பது யார் என்று மூன்று பேருக்கும் நடக்கும் சண்டை தினசரி வழக்கு. கடைசியில் பொய்ங்கி அக்கா தான் விட்டுக் கொடுப்பாள். வசந்தனும், செல்வனும் ஆளுக்கொரு பக்கம் படுத்துக் கொண்டு அம்மாவின் சேலை முனையைப் பிடித்துக் கொண்டே தூங்கிப் போவார்கள். அம்மா அவர்களுடைய உச்சி மோந்து முத்தம் கொடுத்துக் கொண்டே இருப்பாள். பிறகு எப்போ தூங்குவாள் என்று தெரியாது, காலையில் தேயிலை வெள்ளம் போட்டு தான் பிள்ளைகளை எழுப்புவாள்.

மூணாவது பையன் பொறந்ததும் கண்ணை மூடின புருஷன் அடிக்கடி கண்களில் ஈரமாய் வழிவான். அதையெல்லாம் பிள்ளைகளிடம் அவள் காட்டியதில்லை. பனை ஓலையைக் கீறிப் பரம்பு செய்வதோ, கடவம் செய்வதோ, மொறம் செய்வதோ என அவளுடைய பொழுது கழியும். அதில் கிடைக்கின்ற சொற்ப வருமானம் தான் வறுமையை விரட்டும். முழுசா விரட்ட முடிந்ததில்லை. ஒரு ரெண்டு பர்லாங் தள்ளி எப்பவும் வறுமை இவர்களையே முறைச்சுப் பாத்துக் கொண்டு நிற்கும். நாலு நாள் ஞானம்மாள் காய்ச்சலில் படுத்தால் போதும், மறுபடியும் அது ஓடி வந்து திண்ணையில் வந்து குந்திக் கொள்ளும்.

“வண்டி பத்து நிமிஷம் நிக்கும், டீ..காபி சாப்டறவங்க சாப்டுங்க, டின்னர் சாப்டறவங்க சாப்டலாம்… இனிமே வண்டி வழியில நிக்காது” பஸ்ஸின் பக்கவாட்டில் அடித்துக் கொண்டே கிளீனர் பையன் போட்ட கத்தல் வசந்தனை நிகழ்காலத்துக்கு இழுத்து வந்தது. 

எந்த இடம் என்று தெரியவில்லை. ஒரே இருட்டு. டியூப் லைட் வெளிச்சத்தில் ஏதோ ஒரு பைபாஸ் ஹோட்டல். பசிக்கவில்லை. இறங்கினான். டீ கடையில் டி.எம்.எஸ் ஏதோ ஒரு பாட்டை உச்சஸ்தாயியில் பாடிக்கொண்டிருந்தார். அவர் மறைந்த பிறகு அந்தக் குரல் இன்னும் அதிகமாய் மனதைப் பிசைந்தது. பொட்டிக் கடையில் ஒரு கிங்க்ஸ் வாங்கி பற்ற வைத்தான். விரல்களிடையே புகை வழிய, இதயம் எரிந்து கொண்டிருந்தது. கண்ணில் கனல் இருந்தது.

“உனக்க பெண்டாட்டி சொன்னது சரியில்லடே” அம்மாவின் குற்றச்சாட்டு வசந்தனுக்கு எரிச்சல் மூட்டியது. கல்யாணம் ஆன நாளில் இருந்தே இந்த புராணம் தான். அடிக்கடி இப்படி ஏதாவது குற்றச்சாட்டை இருவரும் மாறி மாறி வைப்பது மனசுக்குள் இருந்த நிம்மதியை எல்லாம் குழி தோண்டிப் புதைப்பதாய் தோன்றியது அவனுக்கு. 

“அம்மா.. உங்க சண்டைல என்ன இழுக்காதீங்கம்மா” 

“ஏதோ கைவெஷம் குடுத்து பயல மயக்கிட்டா… இல்லங்கி அம்மன்னா அவனுக்கு உசுரு” அம்மா வருவோர் போவோரிடமெல்லாம் அம்மா இப்படிப் பேசுவது சர்வ சாதாரணம். உண்மையிலேயே அம்மாவுக்கு வசந்தன் என்றால் உயிர் தான். முதலில் ஒரு பெண்ணைப் பெற்றபின் அடுத்தது பையனா பொறக்கணுமே என தவம் கிடந்து பெற்ற பையன் இவன். நாலு பெண்ணு பொறந்தா நடைகல்லைப் பெயர்க்கும் என்று ஊரில் சொல்வார்கள். இவர்கள் இருக்கும் நிலமைக்கு நாலு தேவையில்லை, இரண்டு பெண் பொறந்தாலே அந்த நிலமை தான். 

ஆனால் கடவுள் கண் திறந்தார். பையனா பொறந்திருக்கான், இனிமே நமக்கு வசந்தம் தான் என்று தான் வசந்தன் என்று பெயரையும் வைத்தார்கள். சாப்பாட்டில் அவனுக்கு கொஞ்சம் ஸ்பெஷல் இருக்கும். எல்லாருக்கும் ஒரு துண்டு பொரிச்ச மீன் என்றால் இவனுக்கு ரெண்டு கிடைக்கும். சோற்றுக்குள் அப்பப்போ அவிச்ச முட்டை ஒளிச்சிருக்கும். அப்படி ஒரு தனி கவனம் அம்மாக்கு வசந்தன் மேலே. 

அதனால் தான் சண்டையில் வசந்தன் தன் பக்கம் நின்று பேசவேன்டும் என அம்மாக்கு உள்ளூர ஆசை. அம்மா பக்கம் நின்றால் பொண்டாட்டியின் ஓயாத நச்சரிப்பில் நிம்மதியே போய்விடும் எனும் பயம் வசந்தனுக்கு. 

அதனாலேயே அவன் அமைதி காத்தான். அந்த நாள் வரை. அந்த நாளில் எல்லாம் கைமீறிப் போய்விட்டது.

அந்த நாள் வராமலேயே போயிருக்கலாம். அந்த ஒரு சண்டை நிகழாமலேயே போயிருக்கலாம். அந்த ஒரு வார்த்தையை வசந்தன் சொல்லாமலேயே போயிருக்கலாம். வாழ்க்கை வேறு விதமாய் அமைந்திருக்கும். அந்த சண்டையின் முதல் பொறி என்ன என்பது இன்று வரை அவனுக்குத் தெரியவில்லை. 

“கொம்பியே… பயலை மயக்கி என்னை கொல்லுலாண்ணா பாக்குதே” அம்மாவின் குரல் எகிறியது.

“நான் எதுக்கு உன்னை கொல்லுதேன். நீ காட்டுத வேலைக்கு கடவுளு உன்னை எடுத்தோண்டு போவாரு” வசந்தனின் மனைவி அதை விட எகிறினாள்.

“நான் என்ன காட்டினேன் ? எனக்க பிள்ளைக்கோட பேசவும் விட மாட்டேங்குதே, அவன் ஏதெங்கிலும் வாங்கி தாறதும் உனக்கு பொறுக்க மாட்டேங்குது. அவன நானாக்கும் பெற்றது. நீயில்லா”

“கல்யாணம் வர பாத்தா மதி. எப்பளும் பிள்ள பிள்ள, பிள்ளைக்க பைசான்னு இருக்காதே கெழவி”

“பெண்ணே கெளவின்னா விளிச்சுதே”

“பின்ன நீ குமரியா ? சாவப் போற கெளவி”

சண்டையின் உச்சஸ்தாயியில் வசந்தன் பொறுமை இழந்தான். தாயை நோக்கி விரல் சூண்டினான்.

“கள்ளி.. மிண்டாத கெடப்பியா. உன்னால எனக்க நிம்மதியெல்லாம் போச்சு. வயசானா போய்த் தொலைய வேண்டியது தானே. மனுஷனுக்கு உயிர வாங்கிட்டு ” ஆவேசத்தில் அவனுடைய வாயிலிருந்து வார்த்தைகள் குதித்தன. 

அம்மா அதிர்ச்சியானாள். அவளுடைய இமைகள் மூடவில்லை. கண்ணில் கண்ணீர் வழிந்தது. அதன் பின் அம்மா ஒரு வார்த்தை கூட பேசவில்லை. மனைவி ஏதேதோ கத்திக் கொண்டிருந்தாள். ஆனால் அம்மா பேசவேயில்லை. அமைதியாய் உள்ளே போனாள். 

தகப்பன் போனபிறகு ஒரு வினாடி கூட பிள்ளைகளைப் பிரிந்து அவள் இருந்ததில்லை. அந்த வீடு, அந்த ஊர், அந்த எல்லை என்பது மட்டுமே அவளுக்குப் பிடித்திருந்தது. எப்போதும் பிள்ளைகளைப் பார்த்துக் கொண்டே இருக்க வேண்டும். அவர்கள் கையால் ஏதேனும் வாங்கி சாப்பிடவேண்டும். அவர்களுடன் பேசிச் சிரிக்க வேண்டும். எப்போதும் அவர்கள் பக்கத்தில் இருக்க வேண்டும். பிள்ளைகள் மட்டுமே அவளுடைய உலகமாகிப் போயிருந்தது. 

அந்த நாளுக்குப் பிறகு அம்மா எதுவும் பேசுவதில்லை. வசந்தனின் மனைவி பிடிவாதமாக எல்லாவற்றையும் மூட்டை கட்டிக் கொண்டு ஊரை விட்டு வெளியேறினாள். அப்போதும் அம்மா எதுவும் பேசவில்லை. வசந்தனும் ஏதும் பேசவில்லை. பிரச்சினை இல்லாமல் போனால் போதும் என்றாகிவிட்டது அவனுக்கு. ‘இனி அந்த கெளவி கிட்டே ஒரு வாக்கு பேசினா நான் அறுத்துட்டு போயிடுவேன்’ என்பது மனைவியின் மிரட்டலாய் இருந்தது.

அதற்குப் பிறகு தம்பியின் கல்யாணத்துக்கு ஒரு முறை சம்பிரதாயமாய் வந்ததுடன் சரி. அப்போதும் அம்மாவிடம் சரியாகப் பேசவில்லை. அம்மா வழக்கத்தை விட இன்னும் அதிகமான மௌனத்துக்குள்ளாகவே போய்விட்டாள். 

பஸ் இரவைக் கிழித்துக் கொண்டு ஓடிக்கொண்டிருந்தது. சாலைக் கோடுகளெல்லாம் பஸ் சக்கரத்தில் அடிபட்டு அலறி பின்னால் ஓடிக் கொண்டிருந்தன. சின்ன வயதில் அம்மாவோடு விளையாடிய, பேசிய, களித்த நிமிடங்களெல்லாம் அந்த இரவில் ஓடும் மின்மினிகளாய் வசந்தனின் மனசுக்குள் பறந்து திரிந்தன. தப்பு பண்ணிட்டோம் எனும் உணர்வு முதன் முதலாய் அவனுக்கு வந்தது. 
அம்மாவைப் போய்ப் பார்க்கவேண்டும். பேசணும். நிறைய பேசணும். மன்னிப்பு கேக்கணும். அம்மாவோட காலடியில கொஞ்ச நேரம் இருக்கணும். கால் நோவுதாம்மா ன்னு கேட்டு கொஞ்சம் தைலம் தேச்சு விடணும். கட்டிப் புடிச்சு கொஞ்ச நேரம் அழணும். அம்மா பேசுவாங்களா, ‘சாரமில்லே மோனே.. நீ நல்லா இருக்கியா’ என்று கையைப் பிடிச்சு முத்தம் தருவாளா ? மனசில் கேள்விகளோடு கண்ணை மூடினான் வசந்தன். எப்போது தூங்கினான் என்று தெரியவில்லை. 

ரெண்டு சொட்டு மழைத்தண்ணி முகத்தில் விழுந்தபோது தான் விழித்தான். 

வெளியே விடிந்திருந்தது. மெல்லிய சாரல் மழை. பஸ் கண்ணாடியை இழுத்துச் சாத்தினான். அது முழுமையாய் மூடாமல் முரண்டு பிடித்தது. சாரல் துளிகள் முகத்தில் தெறித்துக் கொண்டிருந்தன. 
“மக்களே… நனையாதே ஜலதோஷம் பிடிக்கும்” அம்மா சொல்வது போல ஒரு பிரமை.

திடீரென செல்போன் ஒலித்தது.

தங்கஸ்வாமி மாமா தான் பேசினார்.

டேய்… தூக்கமா ?

இல்ல மாமா… அம்மாவைப் பாக்கலாம்ன்னு ஊருக்கு வந்திட்டிருக்கேன். நேற்று சொன்னீங்கல்லா.. அதுக்கப்புறம் வீட்ல இருக்க முடியல. அதான் சொல்லாம கொள்ளாம கெளம்பிட்டேன்.

ஓ.. வீட்டுக்கு வந்திட்டிருக்கியா…. ஒரு வாக்கு சொல்லியிருக்கலாமில்லியாடே… ம்ம்…. செரி… நீ… நீ இப்பம் எவ்வளவு தூரம் வந்திருக்கே ? 

நான் தொடுவெட்டி வந்தேன் மாமா. ஒரு அர மணிக்கூர்ல வீட்ல இருப்பேன்.

செரி.. பஸ் ஒந்நும் பிடிக்க நிக்காதே. ஒரு ஆட்டோ பிடிச்சோண்டு சீக்கிரம் வா.

ம்…மாமா…. என்ன சொல்லுதீய ? வசந்தனின் குரல் நடுங்கியது.

ஆமாடே…. போச்சு… ஒரு ரெண்டு மணிநேரம் ஆச்சு. நீ வா.

வசந்தனின் தொண்டையில் சட்டென துக்கம் வந்து அடைத்தது. கண்ணீர் குபுக் என வழிந்தது. வாயைப் பொத்திக் கொண்டு, தலையைக் கவிழ்த்தான். பிடிவாதமில்லாமல் விமானத்திலிருந்து நழுவி விழுவது போல தோன்றியது.

வீடு துக்கத்தில் கிடந்தது. 

சொந்த வீட்டை மரணம் சந்திக்கும்போது வரும் துயரம் சொல்ல முடியாதது. ஆட்கள் வந்தும், போயும், விசாரித்தும்… முற்றம் அமைதியான பாதச் சுவடுகளால் நிரம்பியது. முற்றத்தின் நடுவில் புதிய ஆடையில் அம்மா. அந்த முகத்தில் என்ன உணர்வு இருந்தது என்பதை வசந்தனால் கண்டு பிடிக்க முடியவில்லை. அம்மாவின் கால்களைத் தொட்டபோது விரல் நடுங்கியது.

மாலையில் எடுத்தாகிவிட்டது. சுடுகாட்டுப் பயணத்தோடு எல்லாம் முடிந்து விட்டது. 

வசந்தனின் மனதில் இயலாமையும் ஒன்றும் செய்ய முடியாத குற்ற உணர்ச்சியும், அழுகையும் ஓயாமல் அடித்துக் கொண்டே இருந்தது. இந்தத் தவறை எப்படித் திருத்துவது. வழியே இல்லை. வாய்ப்புகள் இருந்தபோது மனம் இறங்கி வரவில்லை. மனம் கசிந்தபோது வாய்ப்பு இல்லை. அன்பையும் மன்னிப்பையும் தள்ளிப் போடக் கூடாது. அடுத்த வினாடில என்ன நடக்கும்ன்னு கடவுளுக்கு மட்டும் தான் தெரியும். வசந்தன் கலங்கினான். மரண வீட்டின் ஓலத்தையும் ஒப்பாரியையும் விடக் கனமானது அந்த இரவு நேர மவுனம் என்பது வசந்தனுக்கு உறைத்தது.

தூறல் இன்னும் முழுமையாய் விடவில்லை. வானம் விட்டு விட்டு அழுது கொண்டிருந்தது. 

“அப்பப்போ வந்து பாத்திருக்கலாம் இல்லியாடே. அம்மா ஒரு வாரமா இழுத்துட்டு கெடக்குது. உன் பேரை சொல்லிட்டு மேல பாத்துச்சு, அப்போ கண்ணீரு பொல பொலன்னு வந்துது. அதான் மனசு பொறுக்காம உனக்கு போன் பண்ணினேன்.” 

தங்கசுவாமி மாமா திண்ணையில் அமர்ந்து சொல்லிக் கொண்டிருந்தார். அவருடைய வார்த்தைகள் மனசை இன்னும் கனமாக்கிக் கொண்டிருந்தன. செல்வன் ஒரு ஓரமாக அமர்ந்திருந்தான். தலையைக் கவிழ்ந்திருந்தான்.

நீ வருவேன்னு எனக்குத் தெரியாதுடே… ஒரு போன் அடிச்சு சொல்லியிருக்கலாம் இல்லியா ? – செல்வன் தான் கேட்டான்.

ஒண்ணும் தோணலடே, தங்கசுவாமி மாமா சொன்னதும் நான் கெளம்பி வந்துட்டேன். மாமா கிட்டே வருவேன்னும் சொல்லல. அம்மா சாவக் கிடக்குதுன்னு சொன்னதுக்கு அப்புறம் இருப்பு கொள்ளல. நான் குடுத்து வெச்சது அத்தற தான். ஒரிக்கலாச்சும் அம்மாவை வந்து பாத்திருக்கணும். செய்யாம போயிட்டேன்டே. வசந்தனின் குரல் இடறியது.

உன்ன பாக்கணும்ன்னு அம்மா சொல்லிச்சு. நீ வரும்ன்னு தெரிஞ்சிருந்தா கொஞ்சம் வெயிட் பண்ணியிருப்பேன்.

வெயிட் பண்னியிருப்பியா ? என்னடே சொல்லுதே.

ஆமாண்ணா.. நேற்று நைட்டு தான் அம்மாக்கு தலைக்கு தண்ணி ஊத்தினோம்.

வசந்தனை சட்டென அதிர்ச்சி அடித்தது. திடுக்கிட்டுத் தலையை நிமிர்த்தான். சாகாமல் இழுத்துக் கொண்டிருக்கும் வயதானவர்களை நள்ளிரவில் உட்கார வைத்து தலையில் குளிர்ந்த தண்ணீரை ஊற்றி விடுவதுண்டு. அப்போது அந்தக் குளிரிலேயே இரவில் உயிர் பிரிந்து விடும். ஒருவகைக் கருணைக் கொலை ! 

அம்மக்கி தண்ணி ஊத்தினியா ? என்னடே சொல்லுதே… வசந்தனின் கண்களில் திட்டுத் திட்டாய் அதிர்ச்சி தெரிந்தது. 

ஆமாண்ணா… நீ மாமாட்டயும் வருவேன்னு சொல்லல. மாமா நிறைய தடவை உனக்கு இதுக்கு மின்னேயும் போன் செஞ்சிருக்காரு. நீ வரல. அது போல நீ இப்பவும் வரமாட்டேன்னு நெனச்சேன்டே. அம்மா படுத கஷ்டத்த என்னால பாத்து சகிக்க முடியல. எழும்பவும் முடியாம, பேசவும் முடியாம இழுத்தோண்டு கெடந்துது. எப்படியெல்லாம் நம்மள பாத்த அம்மா. இப்படி கஷ்டப்படறதைப் பாக்க முடியலே. நீ வருவேன்னு தெரியாதுன்னே.. நீ வருவேன்னு தெரியாது…. ஒரு வாக்கு சொல்லியிருக்கலாமில்லியா…. செல்வன் கண்கள் கலங்கின.

வசந்தன் நிலைகுலைந்து போயிருந்தான். அவனுடைய பார்வை உறைந்து போயிருந்தது. கால்கள் நடுங்கின.

இன்னும் நிற்காத குளிர் சாரல் அவ்வப்போது தெறித்துக் கொண்டிருந்தது. 

“மக்களே மழையில நனையாதே.. குளிர் பிடிச்சுரும்” அம்மாவின் குரல் மீண்டும் ஒலித்தது. மனசுக்குள்ளிருந்து. 

சேவியர்

கல்கி : பழைய காதலி

thinking
பழைய காதலி !
——————–

போச்சுடா… நேத்தும் நைட் ஃபுல்லா சுடர் கூட கடலை போட்டியா ? சிவந்து போய் வீங்கியிருந்த சாகரின் கண்களைப் பார்த்துக் கேட்டான் வாசன். அந்த ஐடி அலுவலகத்தில் சாகரும் வாசனும் பக்கத்து பக்கத்து இருக்கைக் காரர்கள். இங்கே மட்டுமல்ல, காலேஜ் காலத்திலிருந்தே அப்படித் தான். பத்து வருஷ நட்பு. மாற்றான் படம் வந்ததுக்கு அப்புறம் இவங்களுக்கு நண்பர்கள் வெச்சிருக்கும் செல்லப் பெயரே அமலன் விமலன் தான்.

வாசனின் கேள்விக்கு வெட்கம் கலந்த சிரிப்புடன் சாகர் பேசினான். ‘ஆமா மச்சி… அவள மறக்க முடியல. அவளும் என்னை மறக்க முடியாம ரொம்ப கஷ்டப் படறா. முதல் காதலை மறக்கிறது ஈசி கிடையாதுடா’

டேய்… அதுக்கு சுடர் உன்னோட முதல் காதலி இல்லையே…

யா… பட்… இருந்தாலும் இரண்டாவது காதலையும் மறக்க முடியாதுடா மச்சி.

எலேய்.. அவ உனக்கு இரண்டாவது காதலியும் கிடையாதுடா !

ஓகே..ஓகே… அதென்னவோ தெரியல மச்சி, சுடரை மட்டும் என்னால மறக்கவே முடியல.

டெய்லி நைட் தூங்காம ஃபேஸ்புக்கை சுரண்டிட்டே இருந்தா எப்படிடா மறக்க முடியும் வெண்ணை ! அவளைத் தூக்கிப் போட்டுட்டு மத்த விஷயங்களைப் பாக்க வேண்டியது தானே ! அவ என்ன உன்னை நினைச்சுட்டா இருக்கா ? கனடால போய் செட்டில் ஆகல ?

டேய் அவ கனடால இருந்தாலும், கர்நாடகால இருந்தாலும் என் மனசுல எப்பவுமே இருப்பாடா…

ஐயோ.. லவ் பண்ணும்போ தான் டயலாக் டயலாக்கா அவுத்து உட்டு சாகடிச்சே. இப்போ பிரிஞ்சப்புறமுமாடா ?

நாங்க பிரியவே இல்லையேடா ?

அது உன் பொண்டாட்டிக்குத் தெரியுமா ?

ஹி..ஹி… தெரிஞ்சா நாங்க பிரிஞ்சுடுவோம்.. ஐ மீன் என் பொண்டாட்டி மாலதியைச் சொன்னேன்.

வாசன் சிரித்தான். போதும்டா.. அவ மகேஷ்வரனைக் கல்யாணம் பண்ணி கனடால செட்டில் ஆகி ஆறு வருஷம் ஆச்சு. அவளோட பொண்ணுக்கும் இப்போ அஞ்சு வயசாச்சு.

பட்.. அவளோட குழந்தை பேரு தெரியும்ல ? சாரினி. என் பேரோட முதல் எழுத்துடா மச்சி. சாகர்.. சாரினி ! ஸீ.. தட்ஸ் லவ்.

மண்ணாங்கட்டி. அவ பாட்டி பேரு சாரினீஷ்வரி. அந்த பேரைத் தான் வைக்கணும்ன்னு சுடரோட அம்மா ஒத்தக் காலில நின்னாங்க. அதேதோ லேடி ரஜ்னீஷ் பேரு மாதிரி இருக்குன்னு மகேஷ் சண்டை போட்டு கடைசில வாலைக் கட் பண்ணி சாரினி ன்னு வெச்சாங்க. அதெல்லாம் தெரியாதது மாதிரி நடிக்காதே..குடுத்த காசுக்கு மட்டும் நடி.

சரி… அப்படியே இருந்தா கூட அது ஒரு தெய்வ சித்தம் மாதிரி அமஞ்சு போச்சு பாத்தியா ?

டேய்.. தெய்வ சித்தம் இல்லடா.. தெய்வக் குத்தம்… கல்யாணத்துக்கு அப்புறம் பழைய காதலி கூட கொஞ்சிக் குலவறது குத்தம்டா… இதெல்லாம் மாலதிக்கு தெரிஞ்சா என்ன ஆகும் !

டேய்.. அதெல்லாம் தெரியாதுடா. இதுல என்ன தப்பிருக்கு. அவ கனடால இருக்கா, நான் இங்கே இருக்கேன். சும்மா பேச்சு தானே !

பேச்சு இல்ல மச்சி. மனசு. மனசுல என்ன இருக்கோ அது தான் செயல்ல வரும். மனசுல சுடரை நீ வெச்சிருந்தா மாலதியோட வாழற வாழ்க்கை நல்லா இருக்காது. நீ கவனிக்க வேண்டியது உன் மனைவியை.

போதுண்டா உன் அட்வைஸுக்கு. நீயும் லவ் பண்ணி கல்யாணம் பண்ணிகிட்டவன் தானே. ஏதோ லவ்வே பண்ணாத மாதிரி பேசறே. குடும்பத்தையெல்லாம் நான் நல்லாதாண்டா பாத்துக்கறேன் என்ன குறைவெச்சிருக்கேன்.

என்ன ம்ம்… வாயில நல்லா வருது. உன் பொண்ணோட ஸ்கூல் புராஜக்டை பண்றதுக்கு நேரமில்லை, புண்ணாக்கு இல்லைன்னு புலம்பினே. சுடர் கூட கடலை போட டைம் இருக்கோ ?

சரி.. அந்த பேச்சை விடு.. இப்போ என்ன விஷயம் சொல்லு…

ஒண்ணும் இல்லை சும்மா தான் வந்தேன். பேசிக்கொண்டிருக்கும் போது சாகரின் மானிட்டரில் சேம்டைம் சேட் வின்டோ டொங் என்று திறந்தது.

‘சாகர் ஒரு நிமிஷம் இங்கே வரமுடியுமா பிளீஸ் ‘ மானேஜர் தான் கூப்பிட்டார்.

‘கண்டிப்பா’ என்று பதில் தட்டிவிட்டு சாகர் எழுந்தான்.

வாசன் சாகரின் கம்ப்யூட்டர் வின்டோவைப் பார்த்தான். டாஸ்க் பாரில் ஃபேஸ் புக் திறந்திருந்தது. கிளிக்கினான். அப்படி என்ன தான் சுடர் கூட பேசறான்னு பாப்போமே என்று நுழைந்தான். சுடரோடு சாகர் பேசிய சேட் ஹிஸ்டரி அனுமர் வால் போல நீண்டு கிடந்தது.

ஹாய் சுடர்.. எப்படியிருக்கே.

ம்ம்.. இருக்கேன் நீங்க ?

ஏதோ இருக்கேன்.. நினைவுகள் வாழவைக்குது.

ம்ம்ம்…

வீட்ல எல்லாரும் நலமா ?

யா… இருக்காங்க.. உங்க வீட்ல..

ம்ம்… இருக்காங்க…

நைட் தூங்காம சேட் பண்றீங்க ?

உன்னை மறக்க முடியுமா ? உலகத்துல எல்லாத்தையும் விட முக்கியமானது உன்கூட பேசறது தான் சுடர். அது தான் உலகத்துல என்னை வாழ வைக்குது.

ம்ம்ம்… ஐ யாம் மிஸ்ஸிங் தோஸ் டேஸ்

ம்ம்ம்… அந்த அருகாமை, அந்த நாட்கள் எல்லாம் சொர்க்கம்.

ம்ம்…. ஆமா…

ஞாபகம் இருக்கா.. அந்த வேலன்டைன்ஸ் டேக்கு.. முதல் முதலா….

வாசன் கடகடவென வாசித்தான். சேட் அப்படியே கொஞ்சம் கொஞ்சமாக காதல், கவர்ச்சி, ஆபாசம் என தாவ வின்டோவை மூடினான். டெஸ்க் டாப்பில் ஒரு நோட் பேட் தென்பட்டது. பாஸ்வேர்ட்.டெக்ஸ்ட்

திறந்தான். சாகரின் மின்னஞ்சல்கள், ஃபேஸ்புக் எல்லாவற்றுக்குமான ஐடி மற்றும் பாஸ்வேர்ட். மடப்பயல் என்று நினைத்து கொண்டிருந்தவனின் மனதில் சட்டென ஒரு பொறி. ஃபேஸ்புக் ஐடி, பாஸ்வேர்ட்களை மனதில் பதித்துக் கொண்டு ஃபைலை மூடினான். இன்னும் சாகர் திரும்பி வரவில்லை.

அன்று இரவு, மணி பதினொன்று. வாசனின் போன் அடித்தது. மறுமுனையில் சாகர். சாகரின் குரலில் பதட்டம் தெரிந்தது.

மச்சி.. என்னோட டேட்டா கார்டைப் பாத்தியா ? பேக்ல போட்டிருந்தேன் காணோம். நெட் கணெக்ட் பண்ண முடியல.

ஓ.. இல்லையேடா… ஆபீஸ்ல விட்டுட்டியா தெரியலையே !

தெரியலடா மச்சி.. சே..நெட் கனெக்ட் பண்ண முடியல.. சுடர்வேற வெயிட் பண்ணிட்டிருப்பா…

டேய்… போய் தூங்குடா.. ம…. எல்லாம் நாளைக்கு பாத்துக்கலாம். சொல்லிக் கொண்டு போலிக் கோபத்துடன் போனை ஆஃப் பண்ணினான் வாசன். அவனுடைய கையில் சாகரின் டேட்டா கார்ட் சிரித்தது. அவனுடைய லேப்டாப்பில் சாகரின் ஃபேஸ் புக் பக்கம் சுடருக்காகக் காத்திருந்தது !

அரை மணி நேரத்துக்குப் பின் சுடர் பச்சை விளக்குடன் ஆன்லைனில் வந்தாள்.

கொஞ்ச நேரம் வாசன் அமைதிகாத்தான். சுடரே பேச்சை ஆரம்பித்தாள்.

ஹாய் சாகர்… எப்படி இருக்கீங்க….

பேசினான். சுமார் ஒரு மணி நேரம் பேசினார்கள். மறுமுனையில் இருப்பது வாசன் என்பதை சுடர் அறியவில்லை. சாகர் என்று நினைத்து பேசிக்கொண்டிருந்தாள்.

மறு நாள் மதிய வேளையில் பதட்டத்துடன் ஓடி வந்தான் சாகர்.

மச்சி… சுடர் கிட்டே நேத்திக்கு பேசல. அவ கோச்சுகிட்டா போலிருக்கு. என்னை அன்பிரண்ட் பண்ணிட்டா. இப்போ நான் அவளோட ஃபேஸ் புக் ஃபிரண்ட்ஸ் லிஸ்ட்லயே இல்லை. ரொம்ப கஷ்டமா இருக்கு.

ம்ம்ம்…

என்னடா நான் டென்ஷன்ல சொல்லிட்டிருக்கேன்.. நீ சைலன்டா இருக்கே.

மச்சி.. கொஞ்சம் பொறுமையா கேளு ! நேற்று சுடர் நைட் ஒரு மணி நேரம் சாகர் கூட பேசினா.. அப்புறம் போயிட்டா.

என்னடா சொல்றே ?

சாரி மச்சி.. நான் தான் பேசினேன், உன் பெயர்ல. உன் ஐடில நான் நுழைஞ்சுட்டேன். நீ இடையில வரக்கூடாதுன்னு தான் உன் டேட்டா கார்டை சுட்டுட்டு போனேன். கூல் டவுன்… இந்த சேட்டை படிச்சுப் பாரு ! வாசன் நேற்று இரவு நடந்த சேட் ஹிஸ்டரியை சாகரிடம் நீட்டினான்.

சாகரின் பொறுமை எல்லை மீறியது. டேய்.. மயி….இதெல்லாம் உனக்கே நல்லாயிருக்கா. என்னோட பர்சனல் விஷயத்துல அளவுக்கு மீறி தலையிடறே. அவகிட்டே என்ன சொன்னே ? என் லைஃப்பை டிசைட் பண்ண நீ யாரு ? நான் பேசுவேன், பேசாம இருப்பேன். அது என் இஷ்டம். திஸ் ஈஸ் டூ மச். ஐ ஆம் டோட்டலி இரிடேட்டட்.

முதல்ல நீ சேட்டை படி.. நான் ஏதாச்சும் தப்பா பேசியிருந்தா செருப்பால அடி..

சாகர் எள்ளும் கொள்ளும் வெடிக்கும் முகத்துடன் சேட்டை வாசித்தான்.

ஹாய் சாகர்… எப்படி இருக்கீங்க….

நல்லா இருக்கேன். நீ எப்படி இருக்கே ?

ம்ம்… இருக்கேன்.

வீட்ல எல்லாரும் நல்லா இருக்காங்களா ? மகேஷ்வர், சாரினி நலமா ?

ம்ம்… இருக்காங்க… உங்க வீட்ல..

எல்லாரும் நல்லா இருக்காங்க. இன்னிக்கு என்னோட பொண்ணுக்கு டான்ஸ் புரோக்ராம் இருந்துச்சு. ஷி வாஸ் டூயிங் வெரி வெல். ரொம்ப சந்தோசமா இருந்துது !

ஓ.. நைஸ்.. நைஸ். என்ன டான்ஸ்

பரதநாட்டியம் கத்துக்கிறாங்க. லாஸ்ட் ரெண்டு வருஷமா. குட்டிப் பொண்ணு தான் ஆனா பின்றா. ஈன்ற பொழுதில் பெருதுவக்கும் தன் மகளை டான்ஸர் என கேட்ட டாடி… ( ஸ்மைலி )

ம்ம்… என் பொண்ணு கூட மியூசிக் கிளாஸ் போறா… வயலின்.

வாவ்.. வயலின் ரொம்ப கஷ்டமாச்சே…

ம்ம்.. ஆனா அவளுக்குப் புடிச்சிருக்கு.

யூ. நோ வாட்… என்னோட மனைவிக்கு வயலின்னா உசுரு. ரொம்ப அழகா வாசிப்பா. அவ வாசிச்சா நாள் முழுக்க கேட்டுட்டே இருக்கலாம். அடிக்கடி சாயங்காலம் மொட்டை மாடில போய் உட்கார்ந்து அவ வாசிக்கிறதை நானும் பொண்ணும் கேப்போம். மியூசிக் ரொம்பவே அற்புதமான விஷயம் யா.

ம்ம்…. என் ஹஸ்பன்ட் கூட நல்லா கீ போர்ட் வாசிப்பாரு. முன்னாடி ஒரு குரூப்ல சேர்ந்து ஆல்பம்ஸ் எல்லாம் போட்டிருக்காரு.

வாவ்.. வெரி இன்டரஸ்டிங். நீ சொன்னதே இல்லை.

ம்ம்… நீங்க கேட்டதில்லை அதனால நான் சொன்னதில்லை.

ஆமா.. உண்மை தான்.. ( ஸ்மைலி )

அப்புறம்.. வீக் எண்ட் என்ன பிளான் ?

என் பொண்ணோட அஞ்சாவது பிறந்த நாள் நெக்ஸ்ட் வீக் வருது. அதுக்கு பிளான் பண்ணணும். சில ஹோட்டல்ஸ் போய் பாக்கலாம்ன்னு இருக்கோம்.

வய்ஃப் கூடவா ?

ஆமா… அவங்களுக்கு ஒரு டேஸ்ட் இருக்கும்ல, அது மாதிரி பண்ணலாம்ன்னு பிளான். அவங்க சஜஷன் எப்பவுமே கரெக்டா இருக்கும். எங்க வெட்டிங் ஆனிவர்சரி கூட அவளோட பிளான் படி தான் இருந்துது. தேட் வாஸ் கிரேட். அதனால அவங்க கிட்டயே இதையும் விட்டுட்டேன்.

நானும் அப்படி தான். என் ஹஸ்பன்ட் என்ன சொல்றாரோ அது தான் ஃபைனல். பட்… ஹி ஈஸ் வெரி லவ்லி.. எனக்கு என்ன புடிக்குதோ அது தான் செய்வாரு. குட்டிம்மா குட்டிம்மா ன்னு சுத்தி சுத்தி வருவாரு (ஸ்மைலி)

நம்ம பார்ட்னருக்குப் பிடிச்சதைச் செய்றதுல தான் லைஃபே இருக்கு சுடர்…

ம்ம்ம்.. தோஸ் ஆர்… ஹேப்பி மொமன்ட்ஸ். குறிப்பா பிளேயிங் வித் மை கிட்.. வாழ்க்கையிலயே ரொம்ப சந்தோசமான விஷயம்.

கண்டிப்பா… குழந்தைங்க தானே நமக்கு உசுரு மாதிரி. அதுக்கு அப்புறம் தானே மற்றதெல்லாம்.

ம்ம்…. யா… நானும் அப்படித் தான் குழந்தையைப் பிரிஞ்சு ஒரு நாள் கூட இருக்க முடியாது.

வாவ்.. எனக்கும் அப்படியே தான் சுடர். அவ பொறந்த நாளு தான் என் வாழ்க்கையிலேயே ரொம்ப சந்தோசமான நாள்.

ம்ம்ம். அப்போ ரெண்டாவது சந்தோசமான நாள் எது ?

அது என் பொண்ணோட முதல் நாட்டிய நிகழ்ச்சி நடந்தது தான். ரொம்ப ரொம்ப அற்புதமான நாள். இன்னும் என் கண்ணுக்கு முன்னடியே அவளோட பாதங்கள் நடனமாடிட்டே இருக்கு.

ம்ம்ம்… மூணாவது சந்தோசமான நாள் ?

என்னோட கவிதை ஒண்ணு பிரசுரமான நாள். ரொம்ப சந்தோசப்பட்ட நாள் அது !

உன்னோட ஃபேவரிட் டேஸ் என்னென்ன சொல்லேன்.

ஆல்மோஸ்ட் சேம். என் குழந்தை பிறந்த நாள்… அவ ஸ்கூல் போன நாள்… நான் கனடா வந்த நாள். எங்க வெட்டிங் ஆனிவர்சரி. இப்படி !

வெரி நைஸ். இப்படி குழந்தைங்க கூட குடும்பமா சந்தோஷமா இருக்கிறது ரொம்ப ஆனந்தமான வாழ்க்கை தான். அதெல்லாம் சின்ன வயசுல தெரியல. லவ் மட்டும் தான் தெரிஞ்சுது. இப்போ குடும்பம் முன்னால வந்துடுச்சு. மற்ற எல்லாமே பின்னால போயிடுச்சு.

ஆமா சாகர். உண்மை தான். வாழ்க்கைல மிகப்பெரிய சந்தோசமே மகிழ்ச்சியான குடும்பம் தான்.

நாம கல்யாணம் பண்ணிக்காம இருந்த அந்த கெட்ட விஷயத்துல நடந்த நல்ல விஷயம் நமக்கு நல்ல இரண்டு குடும்பங்கள் கிடைச்சது தான். நம்ம குழந்தைங்க இடத்துல வேற குழந்தைங்களை வெச்சு நினைச்சுக் கூட பாக்க முடியல இல்லையா !

யா.. யா… நீங்க லைஃப்ல மகிழ்ச்சியா இருக்கிறது எனக்கு சந்தோசமா இருக்கு !

கண்டிப்பா.. நான் கூட நீ ஒரு நல்ல இடத்துல செட்டில் ஆகி, கணவன் கூட சந்தோசமா இருக்கிறதுல ரொம்ப ரொம்ப சந்தோசப்படறேன்.

ஓ.கே… போணும்… பொண்ணுக்கு லஞ்ச் டைம் வந்துடுச்சு… சீ யூ…

கண்டிப்பா.. நானும் கொஞ்சம் தூங்கறேன். டயர்டா இருக்கு… குட் நைட்…

சாகர் சேட் ஹிஸ்டரியை முழுமையாய் வாசித்து விட்டு அமைதியானான். வாசன் எதுவும் தப்பாய்ப் பேசவில்லை. எதுவும் தப்பான தகவல்களையும் சொல்லவில்லை. ஆனால் இப்படி ஒரு உரையாடலை நான் நடத்தியதே இல்லை. அவனுடைய மனசுக்குள் என்னவோ செய்தது. இதுக்கு ஏன் சுடர் என்னை நட்பு வளையத்திலிருந்து விலக்கினாள் ?

வாசன் சாகரின் தோள் தொட்டான்.

மச்சி, நீ ஒரு விஷயம் புரிஞ்சுக்கோ. லவ்ல சில முகங்கள் உண்டு. ஒண்ணு ஐயோ நம்ம லவ் பண்ணின ஆளு நல்லா இல்லையோ, சந்தோசமா இல்லையோ அப்படீன்னு குழம்பி, குற்ற உணர்ச்சியாகி, அவங்க கிட்டே பேசிட்டே இருக்கிறது. பழைய நினைவை கிளறிக் கிளறி நிகழ்கால வாழ்க்கை நாசமா போவும். இன்னொரு வகை என்னன்னா, நாம காதலிச்ச பொண்ணோ பையனோ நல்லா இருக்கான்னு தெரிஞ்சா எரிச்சல் பட்டு, கட் பண்ணிட்டு போயிடறது. என்கிட்டே இருந்தால் கிடைக்கிற சந்தோசமும், நிம்மதியும் நம்ம ஆளுக்கு வேற எங்கயும் கிடைக்காது ன்னு நினைக்கிற மனநிலை அது. கிடைச்சா எரிச்சலோ, கோபமோ கொள்ளும். அதனால உண்மையை எப்பவுமே அது பேசாது. ரியாலிட்டியை நீங்க ரெண்டு பேருமே பேசிக்கிட்டதில்லை. நீங்க போலியா ஒரு வளையத்தை உருவாக்கி உங்களை நீங்களே ஏமாத்திட்டிருந்தீங்க. நான் உங்க மனசுல இருந்த உண்மை உணர்வை வெளியே கொண்டு வந்தேன். இப்போ உனக்குத் தெரியும், அவ சந்தோசமான ஒரு வாழ்க்கைல இருக்கான்னு. நீயும் அப்படியே தான் இருக்கே. அதை ஏற்றுக் கொண்டா போதும் !

சாகர் அமைதியாய் இருந்தான். அவனுடைய மனதில் இருந்த குழப்பங்கள் தெளிவடையத் தொடங்கியது போல் இருந்தது. ஏன் சுடர் தன்னை நட்பு வட்டத்திலிருந்து விலக்கினாள் என்பதும் அவனுக்கு புரியத் தொடங்கியது. மௌனமாய் இருந்தான். வாசன் வழக்கம் போல அவனுடைய மௌனத்தைக் கலைத்தான்.

மச்சி.. லீவ் இட். வாழ்க்கைல நீ ஒரு தடவை காதலிச்சே. இனி வாழ்க்கையை ஒரு தடவை காதலி ! சிம்பிள். சொல்ல சாகர் புன்னகைத்தான்.

சேவியர்.
கல்கி 22 செப்டம்பர் 2013

அமரர் கல்கி சிறுகதைப் போட்டி 2013 – ல் பிரசுரத்துக்குத் தேர்வான பழைய காதலி எனும் எனது சிறுகதை

சிறுகதை : ஒரு குரலின் கதை

oru-kuralin-kathai
கிசுகிசுப்பாய் காதில் ஒலித்த குரலில் திடுக்கிட்டு விழித்தாள் மாலதி.

மிகவும் தெளிவாகக் கேட்டது அந்தக் குரல். உள்ளுக்குள் பயமும், பதட்டமும் சூழ்ந்து கொள்ள படுக்கையில் அமர்ந்து சுற்று முற்றும் உற்றுப் பார்த்தாள். யாரும் இல்லை. சில நாட்களாகவே இந்தக் குரல் மாலதியை நிலைகுலைய வைத்துக் கொண்டிருக்கிறது.

சுற்றிலும் நிலவும் அமானுஷ்ய அமைதியைக் கிழித்துக் கொண்டு சுவரில் தொங்கிய கடிகாரம் டிக்..டிக் என தனது இதயத் துடிப்பை அறைக்கு அறிவித்துக் கொண்டிருந்தது. மாலதி நிமிர்ந்து கடிகாரத்தைப் பார்த்தாள் மணி இரண்டு.

அது விக்கி காதலுடன் பரிசளித்த கடிகாரம். உள்ளுக்குள் இரண்டு இதயங்கள் ஒன்றுக்கொன்று கைகோர்த்துக் கொள்ள இரண்டு பறவைகள் இருபுறமும் நின்று வேடிக்கை பார்ப்பது போன்ற ஒரு அழகிய கடிகாரம். அந்தக் கடிகாரத்தைப் பார்த்தால் மாலதியின் மனதுக்குள் காட்சிகள் கவிதைகளாய் விரியும். ஆனால் இப்போது அந்தக் கடிகாரத்தின் சத்தமே ஒருவித திகிலை ஏற்படுத்துகிறது.

மெல்லிய இருட்டில் சுவரைத் துழாவி சுவிட்சைப் போட்டாள். அறுசுவை உணவைக் கண்ட ஏழையின் விழிகளைப் போல அறை சட்டென இருட்டைத் துரத்தி வெளிச்சத்துக்குள் வந்தது.

கதவு சரியாக மூடியிருக்கிறதா என ஒருமுறை இழுத்துப் பார்த்தாள். சன்னலருகே வந்து திரையை மெல்லமாய் விலக்கி வெளியே பார்த்தாள். எட்டாவது மாடியில் இருக்கிறோம் என்பதை வெளியே, விளக்குகளை அணைக்காமல் தூங்கிக் கொண்டிருந்த அமெரிக்கா உணர்த்தியது.

கீழே வெகு தூரத்தில் சீராகக் கத்தரிக்கப்பட்ட புல்லும், வரிசையாய் நடப்பட்டு அளவாய் வெட்டப்பட்டிருந்த செடிகளும் அந்த சிறு சாலையில் நின்றிருந்த மின்விளக்கு வெளிச்சத்தில் கொஞ்சமாய் தெரிந்தன. மாலை நேரங்களில் உற்சாகத்தை ஊற்றித் தரும் அந்த தோட்டம், இப்போது ஏதோ மர்மங்களின் கூட்டம் போல தோன்றியது மாலதிக்கு. ஒரே இடம், ஒரே காட்சி ஆனாலும் சூழலைப் பொறுத்து அதன் தன்மை மாறுபடுகிறதே என உள்ளுக்குள் நினைத்துக் கொண்டாள்.

மாலதியின் இதயத் துடிப்பு இன்னும் சீரடையவில்லை. சுற்றிலும் பார்த்தாள். படுக்கை கசங்கிப் போய், தலையணை கட்டிலை விட்டு விழுந்து விடலாமா என யோசித்துக் கொண்டிருந்தது. அந்தக் குளிரிலும் நெற்றியில் மெலிதாய் வியர்ப்பதாய் உணர்ந்தாள் மாலதி.

விளக்கை அணைக்காமல் படுக்கையில் இரண்டு தலையணைகளை சாய்வாய் வைத்து சாய்ந்து அமர்ந்தாள்.

இப்போது இந்தியாவில் மணி என்ன ? மதியம் பன்னிரண்டரை தானே விக்கியிடம் பேசலாமா ? இந்த நேரத்தில் தூங்காமல் என்ன செய்து கொண்டிருக்கிறாய் என கேட்பானோ ? மாலதியின் மனதுக்குள் கேள்விகள் உருண்டன.

நேற்று முந்தினமும் இப்படித் தான் அதிகாலை மூன்று மணிக்கு போன் செய்தபோது விக்கி பதட்டமடைந்தான். அவன் எப்போதுமே இப்படித் தான். முதலில் பதட்டப்படுவான், பிறகு கோபப்படுவான், பிறகு அட்வைஸ் செய்ய ஆரம்பித்து விடுவான்.

அவனுடைய கோபத்தைக் கூட ரசிக்கலாம், ஆனால் அவன் அறிவுரை சொல்ல ஆரம்பித்துவிட்டால் அவ்வளவு தான். நிறுத்தாமல் பேசிக்கொண்டே இருப்பான். தேவையில்லாமல் எதையாவது நினைக்காதே. நல்லா மெடிடேட் பண்ணு.  தூங்கும் போ சூடா ஒரு கப் பால் குடி .. இப்படி ஏதாவது இண்டர் நெட்ல படிக்கிறதை எல்லாம் சொல்லிக் கொண்டே இருப்பான்.

பேச்சு.. பேச்சு பேச்சு.. இது தான் விக்கியின் வாழ்வின் பெரும்பகுதியை ஆக்கிரமித்திருக்கிறது. அதுதான் மாலதி விக்கியின் மேல் காதல் வயப்படவும் காரணமாய் இருந்தது.

அலுவலகத்தின் காண்டீனில் தான் முதன் முதலில் விக்கியைப் பார்த்தாள். சட்டென மனதுக்குள் மின்னல் அடிக்கவுமில்லை, மழை பொழியவும் இல்லை. கவிஞர்கள் பேனா உதறி எழுதும் பரவசம் ஏதும் பற்றிக் கொள்ளவும் இல்லை.

“இவன் என்னோட பிரண்ட் விக்கி” என தோழி கல்பனா அறிமுகப் படுத்திய போது “ஹாய்.. “ என மெல்லமாய் குரல்களைப் பரிமாறிக் கொண்டதோடு சரி.

அதன் பின் தனியே காண்டீனுக்குள் வர நேர்ந்த ஒரு நாள் அவனாகவே வந்து எதிரே அமர்ந்தான்.

‘ஹாய்… நீங்க கல்பனாவோட பிரண்ட் தானே… சாரி… பர்காட் யவர் நேம்… “ இழுத்தான்.

“மாலதி” மாலதி மெதுவாய் புன்னகைத்தாள்.

“உட்காரலாமா ? இல்லே யாருக்காச்சும் வெயிட் பண்றீங்களா ?” கேள்வி கேட்டு மாலதி பதில் சொல்லும் முன் அவனே முந்திக் கொண்டான்.

“கேட்காமலேயே வந்து உட்கார்ந்துட்டு, சாப்பிடவும் ஆரம்பிச்சுட்டு .. உட்காரலாமான்னு கேக்கறியே.. உட்காரக் கூடாதுன்னா எழுந்து போயிடவா போறே… “ அப்படித் தானே யோசிக்கிறீங்க. சிரித்தான் விக்கி.

“இல்லை இல்லை….”  மாலதி சிரிப்புடன் மறுத்தாள்.

“அப்புறம் ? நீங்க எந்த புராஜக்ட் ல இருக்கீங்க ?..” விக்கி ஆரம்பித்தான்.

“நான் நேஷனல் ஹெல்த் புராஜக்ட் ல டெஸ்டிங் டீம்ல இருக்கேன்..”

“ஓ.. போச்சுடா… நான் அதே புராஜக்ட் – ல டெவலப்மெண்ட் டீம் ல இருக்கேன். இனிமே நாம அடிக்கடி சண்டை போட வேண்டியது தான். வேற வழியே இல்லை”  விக்கி சரளமாய் பேசத் துவங்கினான்.

சுவாரஸ்யமாய் பேசிக்கொண்டே இருந்தவன் சட்டென எழுந்து “சாரி…. கொஞ்சம் வேலை இருக்கு..

அடுத்த முறை சந்திப்போமா மாதவி…” என புன்னகைத்தான்.

“நான் மாதவி இல்லை.. மாலதி..” மாலதி சிரித்தாள். அவனும் சிரித்துக் கொண்டே ஒரு சின்ன “சாரி…” சொல்லி விடைபெற்றான்.

அவன் விடை பெறவும் கல்பனா உள்ளே வரவும் சரியாக இருந்தது.

‘என்ன மாலதி… பையன் உன்னையே சுத்தி சுத்தி வரான் போல..” கல்பனா கண்ணடித்தாள்.

“இல்லையே… எதேச்சையா சந்திச்சுகிட்டோம்…” மாலதி தோள் குலுக்கினாள்.

“எனக்கென்னவோ அப்படித் தெரியலடி.. மூச்சுக்கு முன்னூறு தரம் மாலதி மாலதி ன்னு உன்னைப் பத்தி கேட்டுக் கேட்டு என் உயிரை வாங்கறான்…” கல்பனா சொல்ல மாலதி விழிகளை விரித்தாள்.

“அடப்பாவி… ஒண்ணுமே தெரியாதது மாதிரி.. சாரி பேரு மறந்துட்டேன் என்றெல்லாம் கதையடித்தானே… வேண்டுமென்றே தான் விளையாடுகிறாயா ”  :மாலதி உள்ளுக்குள் சிரித்தாள்.

அந்தச் சந்திப்பு அடிக்கடி நடந்தது.

எதேச்சையாய் நடக்கும் சந்திப்புகள் கூட விக்கி திட்டமிட்டே நடத்துவதாக மாலதி நினைத்தாள்.

பேசிக்கொள்ளவும், கேட்டுக் கொள்ளவும் ஒரு நண்பன் இருப்பது யாருக்குத் தான் பிடிக்காது.

இருவரும் நெருங்கிய நண்பர்களானார்கள்.

நெருங்கிய நட்புகள் காதலில் முடிவதை இன்று நேற்றா பார்க்கிறோம் ? இருவருமே காதல் பறவைகளானார்கள்.

“உன்னோட வாழ்க்கை இலட்சியம் என்னன்னு நினைக்கிறே ? “ ஒரு மாலைப் பொழுதில் மாலதி கேட்டாள்

“உன்னைக் கல்யாணம் பண்ணிக்கிறது தான் இப்போதைய இலட்சியம். அதன்பிறகு உள்ள இலட்சியங்களைச் சொன்னால் நீ தேவையில்லாமல் வெட்கப்படுவாய்..” கொக்கி வைத்துக் கண்ணடித்தான் விக்கி.

மாலதி இமைகளிலும் வெட்கப் பட்டாள்.

சரி.. உன்னோட இலட்சியம் என்ன ? விக்கி கேட்டான்.

அமெரிக்கா போணும்… நாம இரண்டு பேரும் கொஞ்ச வருஷம் அங்கே இருக்கணும். அது தான் என்னோட ஒரே இலட்சியம் – மாலதி சொல்ல விக்கி சிரித்தான்.

அடிப்பாவி.. இதையெல்லாம் ஒரு இலட்சியம்ன்னு சொல்றே ?

இல்ல விக்கி. இது என்னோட மனசுல ரொம்ப வருஷமா இருக்கிற ஒரு வெறி. நானும் அமெரிக்கா போயி வரணும். வந்து சிலர் கிட்டே நான் யாருன்னு காட்டவேண்டியிருக்கு.

– மாலதி சீரியஸாய் சொன்னாள். அவள் மனதுக்குள் ஏதோ நினைவுகள் ஓடுவதாய் விக்கி உணர்ந்து
சிரித்தான்.

சரி.. சரி… டென்ஷன் ஆகாதே. நீ கண்டிப்பா அமெரிக்கா போகலாம்.

நாட்களும் வாரங்களும் மாதங்களும் ஓடின…

இருவருடைய காதலும் வீடுகளுக்குத் தெரிவிக்கப் பட்டது.

கைநிறைய சம்பாதிக்கும் பெண்ணை பையன் வீட்டாருக்கும், கைநிறைய சம்பாதிக்கும் பையனை பெண் வீட்டாருக்கும் பிடித்துப் போய் விட்டது.

ஏதோ முன் ஜென்ம புண்ணியமாக இருக்கலாம். இருவருக்கும் சாதி வேற்றுமையோ, சாதக வேற்றுமையோ ஏதும் இல்லை. இல்லையேல் கம்ப்யூட்டர் காலம் கூட இவர்கள் காதலை கைகழுவியிருக்கக் கூடும்.

காதல் திருமணத்தில் முடிந்தது. திரைப்படங்களில் வரும் கடைசிக் காட்சி போல ஒரு “சுபம்” போடப்பட்டதாய் இரண்டு வீட்டு பெருசுகளும் நிம்மதிப் பெருமூச்சு விட்டனர்.

“விக்கி… நாள் தள்ளிட்டே போகுது… நான் பிரக்னண்ட் ஆயிட்டேனா தெரியல” திருமணம் முடிந்து சில மாதங்கள் கடந்த ஒரு காலைப் பொழுதில் விக்கியின் காது கடித்தாள் அவள்.

“வாவ்… என்ன சொல்றே ? நிஜமாவா ? அதுக்குள்ள என்னை அப்பாவாக்கிட்டியா ? நீ அம்மாவாயிட்டியா ? அடிப்பாவி… “ விக்கி குறும்பு கலந்த ஆனந்தம் கொப்பளிக்க கண்விரித்தான்.

சரி.. வா… இன்னிக்கே ஆஸ்பிட்டல் போயி கன்ஃபம் பண்ணிக்கலாம். விக்கி பரபரத்தான்.

மக்கு.. இதுக்கெல்லாமா ஆஸ்பிட்டல் போவாங்க. மெடிக்கல் ஸ்டோர்ல போயி ஒரு பிரக்னன்ஸி டெஸ்டர் வாங்கிக்கலாம். அதை வெச்சே கண்டுபிடிச்சுடலாம். கன்ஃபம் ஆச்சுன்னா ஆஸ்பிட்டல் போகலாம். மாலதி
உற்சாகமும் வெட்கமும் கலந்து சொன்னாள்.

அதுவும் உறுதியாகி விட்டது.

விக்கிக்கு ஆனந்தம் பிடிபடவில்லை. மாலதியும் சிலிர்த்தாள். இருவரும் கோயிலுக்கும், ஹோட்டலுக்கும், ஆஸ்பிட்டலுக்கும் கைகோர்த்து அலைந்தனர்.

இந்த ஆனந்தத்தின் எதிரே ஒரு சாத்தானாய் வந்து நின்றது அந்த அறிவிப்பு.

“மாலதி… உனக்கு அமெரிக்கா போக வாய்ப்பு வந்திருக்கு…” மானேஜர் கூப்பிட்டு சொன்னார்.

மாலதி உற்சாகத்தில் குதித்தாள். ஆஹா.. அமெரிக்காவா ? வாழ்க்கை இலட்சியமாயிற்றே…

“எப்போ போகணும் சார்.. எவ்ளோ நாளைக்கு ?” மாலதி பரபரப்பாய் கேட்டாள்.

“உடனே போகணும், நீ ஓ.க்கே சொன்னால் எல். 1 விசா பிராசஸ் பண்றேன். குறைந்த பட்சம் ஆறு மாதம் அங்கே இருக்க வேண்டும்.” அவர் சொல்லச் சொல்ல மாலதி உற்சாகமானாள்.

“கண்டிப்பா போறேன் சார்” மாலதி பரவசமானாள்.

அதே உற்சாகத்தை உடனடியாக விக்கியிடம் போனில் கொட்டியபோது விக்கிக்கு தேள் கொட்டியது போல இருந்தது.

“என்ன மாலதி ? அமெரிக்காவா ? யூ ஆர் பிரக்னண்ட்.. நீ இப்போ டிராவல் பண்ணக் கூடாது தெரியாதா ? ஏன் ஒத்துகிட்டே ?”  விக்கி பதட்டப்பட்டான்.

மாலதிக்கு சுருக்கென்றது. அப்போது தான், தான் கர்ப்பமாய் இருக்கிறோம் என்பதும், முதல் மூன்று மாதங்கள் விமானப் பயணம் செல்லக் கூடாது என்பதும் உறைத்தது.

“என்ன மாலதி… மானேஜர் கிட்டே முடியாதுன்னு சொல்லிடு. அடுத்த தடவை போகலாம்ன்னு சொல்லு…” விக்கி அவசரமாய் சொன்னான்.

மாலதி மறுமுனையில் அமைதியானாள். அவளுடைய மனம் குழம்பியது. முதன் முறையாக தான் கர்ப்பமடைந்திருப்பதற்காக வருந்தினாள். ஏதோ ஓர் தேவையற்ற சுமை தனது வயிற்றில் வந்து தங்கி
தனது வாழ்க்கை இலட்சியத்தை முடக்கி வைத்ததாக உணர்ந்தாள்.

அவளுடைய மனக்கண்ணில் தான் அமெரிக்கா செல்வதும், நண்பர்கள், உறவினர்கள் முன்னால் பெருமையடிப்பதும் என கனவுகள் மாறி மாறி வந்தன.

“மாலதி… மாலதி….” மறுமுனையில் விக்கி அழைத்துக் கொண்டிருந்தான்.

“மாலதி… வீட்டுக்கு வந்தப்புறம் பேசிக்கலாம். இப்போ அதைப்பற்றியெல்லாம் ஒண்ணும் நினைக்காதே. வீட்ல வந்து எல்லாத்தையும் பொறுமையா யோசிக்கலாம்” விக்கி சொல்ல மெதுவாய் உம் கொட்டினாள்
மாலதி.

ஆனால் அவளுக்குள் ஒரு உறுதி உருவாகியிருந்தது.

“இந்தக் கர்ப்பத்தைக் கலைத்தேயாக வேண்டும்”

***

“அம்மா… ஏம்மா என்னைக் கொன்னீங்க”

மீண்டும் கிசுகிசுப்பாய் காதில் குரல் ஒலிக்க மாலதி சட்டென விழித்தாள். அறை வெளிச்சத்தால் நிரம்பியிருந்தது. கடிகாரம் நான்கு மணி என்றது.

மாலதி அமெரிக்காவுக்கு வந்து இரண்டு வாரங்களாகின்றன. இந்த இரண்டு வாரங்களும் இப்படித்தான்.

குழந்தையின் குரல் ஒன்று அவளை உலுக்கி எழுப்புவதும், இரவில் தூக்கம் வராமல் புரண்டு படுப்பதும் அவளது வாடிக்கையாகிவிட்டன.

இடையிடையே தூங்கிப் போனாலும் கனவில் குழந்தைகள் கூட்டம் கூட்டமாக ஓடி வந்தனர். இவள் ஆசையாய
தூக்கினால் நழுவி கீழே விழுந்தனர். விழும் குழந்தைகளும் முடிவு காண முடியாத அகல பாதாளத்தை நோக்கி அலறிக்கொண்டு விழுந்து கொண்டே இருந்தனர்.

ஒரு கனவில் தலைவிரி கோலமாய் ஓர் தாய் தனக்கு பத்து ஆண்டுகளாய் குழந்தையே இல்லை எனவும், உன்னை மாதிரி கொலைகாரிக்குத் தான்  குழந்தை உருவாகுது எனக்கு ஆகலையே எனவும் அவளைப்
பிடித்து உலுக்கினாள்.

ஒரு கனவில் விக்கி குழந்தை ஒன்றுடன் ஆசையாய் விளையாடிக் கொண்டிருக்கையில் இவள் கத்தியுடன் வந்து குழந்தையைக் கொல்லப் போனாள்”

எல்லா கனவுகளும் திடுக்கிடலுடன் கூடிய விழிப்பையும், பின் தூக்கம் அற்ற இரவையுமே அவளுக்குக் கொடுத்தன.

கையை நீட்டி மெத்தையின் அடியில் வைத்திருந்த செல்போனை எடுத்தாள். விக்கி மறு முனையில் பதட்டமானான்.

“என்ன மாலதி.. தூங்கலையா.. இன்னிக்கும் கனவா ?”

“ஆமா விக்கி இந்த மன அழுத்தத்தை என்னால தாங்க முடியும்ன்னு தோணலை. உடனே எனக்கு இந்தியா வரணும். உங்க எல்லாரையும் பாக்கணும்… மாலதி விசும்பினாள் “

“கவலைப்படாதே மாலதி. நானும் அமெரிக்கா வர முயற்சி பண்ணிட்டிருக்கேன். கொஞ்சம் பொறுமையா இரு. நடந்ததையே நினைச்சு சும்மா சும்மா குற்ற உணர்ச்சியை வளத்துக்காதே. நடந்தது நடந்துபோச்சு.. அதைப் பற்றி யோசிக்காதே. எல்லாம் நல்லதுக்கு தான்னு நினைச்சுக்கோ” விக்கியின் சமாதானங்கள் மாலதியை சாந்தப்படுத்தவில்லை.

அவளுடைய மனதுக்குள் தான் ஒரு கொலைகாரி என்பது போன்ற சிந்தனை ஆழமாய் படிந்து விட்டிருந்தது. ஆனந்தமான ஒரு வாழ்க்கையை வெறும் பந்தாவுக்காக அழித்துவிட்டது போல
தோன்றியது அவளுக்கு.

எது முக்கியம் என்பதை வெகு தாமதமாய் உணர்வது போலவும், விக்கியையும், இரண்டு குடும்ப பெரியவர்களையும் தேவையற்ற கவலைக்குள் அமிழ்த்தியது போலவும் உணர்ந்தாள்.

“மாலதி… இதுல பயப்பட ஒண்ணும் இல்லை. நீ செய்ததுல தப்பு ஏதும் இல்லேன்னு நீ நம்பினாலே போதும். நீ இங்கே வந்தப்புறம் நாம ஒரு நல்ல டாக்டரைப் பார்த்து பேசலாம். எல்லாம்
சரியாயிடும்… “ மறுமுனையில் விக்கி பேசிக் கொண்டிருந்தான்.

மாலதியின் கண்கள் சன்னலையே வெறித்துக் கொண்டிருந்தன. மனதுக்குள் மீண்டும் மீண்டும் விக்கிரமாதித்யனின் வேதாளமாய் குற்ற உணர்ச்சி தொங்கியது.

என்னை மன்னித்துவிடு விக்கி… இந்த குற்ற உணர்ச்சியுடன் இனிமேல் என்னால் வாழமுடியாது.

மனதுக்குள் மாலதி திரும்பத் திரும்ப நினைத்துக் கொண்டு செல்போனை அணைத்தாள்.

நேராகச் சென்று சன்னலைத் திறந்தாள்.

தூரத்தில் எந்தத் துயரத்தையும் முதலில் பார்த்துவிடும் முனைப்புடன் சூரியன் சிவப்பாய் எழுந்தான்.

0

சிறுகதை : கொல்லன்

“ அப்பா…. என்னப்பா இது சத்தம் ? வந்த நேரத்துல இருந்தே டொங்… டொங்ங்.. ன்னு
கேட்டுக்கிட்டே இருக்கு. என்னால நிம்மதியா தூங்கக் கூட முடியல. இந்த சத்தத்தை நிறுத்த முடியாதா ?” கொஞ்சம் செல்லம், கொஞ்சம் வேண்டுகோள் கலந்து கேட்டாள் அபினயா.

அபினயா, பரந்தாமனின் செல்ல மகள். ஒரே மகள், லண்டனில் போய்ப் படித்து விட்டு
இப்போது தான் தந்தையின் கிராமத்துக்கு வருகிறாள். பரந்தாமனுக்கு கிராமத்தில் ஏகப்பட்ட சொத்து. வயல், தென்னந்தோப்பு என அந்தப் பரக்குன்று கிராமத்தின் பத்தில் ஒரு பங்கு அவருடையது தான்.

அந்த கிராமத்திலிருந்து வெளிநாட்டில் போய்ப் படித்த ஒரே நபர் அபினயா. அந்த பெருமை எப்போதும் பரந்தாமனின் பேச்சுக்களில் தெறிக்கும். ஒரே மகள் என்பதால் அவளுக்கு சாப்பாட்டை விட அதிகமாய் செல்லத்தைத் தான் ஊட்டி வளர்த்தார்.

மகளை மெதுவாய்ப் பார்த்தார் பரந்தாமன், அது பக்கத்து ஆலைல கொல்லன் இரும்படிக்கிற சத்தம்மா. உனக்குத்தான் இந்த கிராமத்தோட தொடர்பு விட்டுப்போயி வருசக் கணக்காச்சு. காலேஜ், மேல்படிப்புண்ணு கிராமத்தை விட்டுப்போயி ரொம்ப நாளாச்சு. காலம் காலமா இவன் இந்த இடத்துல தான் கொல்லப்பட்டறை வெச்சு காலத்தை ஓட்டிட்டு இருக்கான், நாம தான் இங்கே புதுசா பங்களா கட்டி இருக்கோம். இந்த சத்தம் எல்லாம் கொஞ்ச நாள்ல பழகிடும் பேசாம போய்ப் படுத்துக்கோ. எனக்கும் முதல்ல கொஞ்சம் கஷ்டமா தான் இருந்துது. இப்போ பழகிடுச்சு. சிறி சிரிப்புடன் மகளைச் சமாதானப்படுத்தும் குரலில் சொன்னார் பரந்தாமன்.

“என்னால முடியாதுப்பா. யாரோ உச்சந்தலைல ஓங்கி அடிக்கிற மாதிரி சத்தம் வருது….”- பாருங்க நைட் மணி பன்னிரண்டாகப் போகுது இன்னும் அவன் அடிக்கிறதை நிறுத்தல.. எப்படி தூக்கம் வரும். பிளீஸ்ப்பா நான் இங்க இருக்கப்போற பத்து நாளா வது இந்த சத்தத்தை நிறுத்துங்க சொல்லிவிட்டு மாடிப்படியேறி படுக்கைக்குச் சென்று கதவைத் தாளிட்டுக் கொண்டாள் அபினயா.

பால்க்கனிக்குச் சென்று வெளியே எட்டிப்பார்த்தார் பரந்தாமன். வெளியே கொஞ்சம் தூரத்தில் அந்த குடிசை. மெலிதான நிலவின் வெளிச்சம் கிராமத்தை போர்த்தியிருக்க அந்த குடிசை மட்டும் நெருப்புகளோடு விழித்துக் கிடந்தது. இன்னும் இரும்படித்துக் கொண்டிருந்தான் அவன்.

புறம்போக்கு நிலத்தில் இருந்த அவனுடைய குடிசைக்கு பின்னால் ஒரு பெரிய சானல். வீட்டிலிருந்து வழுக்கினால் முதுகு ஒடியும் பள்ளத்தில் விழவேண்டியது தான். வீட்டின் பின்புறமாய் சில பனை மரங்கள். ஓலைக்குடிசை ஆங்காங்கே கோணிப்பைகளால் ஒட்டுப் போடப்பட்டிருந்தது.

அவன் பெயரை எல்லோரும் மறந்திருப்பார்கள். பரந்தாமனுக்கும் அவன் பெயர் என்னவென்று நினைவுக்கு வரவில்லை. கொல்லன் என்றால் தான் கிராமத்தில் எல்லோருக்கும் தெரியும். பரம்பரை பரம்பரையாய் இரும்படிப்பது தான் அவர்களது தொழில்.

கொல்லப்பட்டறை என்றால் ஒரு தீக்குழி, அந்த தீக்குழிக்கு காற்றை அனுப்பிக்கொண்டிருக்க ஒரு பெரிய தோல்ப்பை. அந்த தோல்ப்பையின் ஒரு முனையில் கயிறு கட்டி மேலே தொங்க விடப்பட்டிருக்கும், அதன் மறு முனை ஒரு குழலோடு இணைக்கப்பட்டு தீக்குழிக்குள் சொருகப்பட்டிருக்கும்.

விறகுக்கரி சேகரித்து அந்த தீக்குழியில் இட்டு, தீயைப்பற்ற வைத்து, அந்த கயிற்றைப்பிடித்து மெதுவாய் இழுத்தால் காற்று குழாய் வழியாகச் சென்று தீ கெடாமல் பார்த்துக் கொள்ளும்.

அந்த கயிற்றைப்பிடித்து இழுப்பதற்காகவே ஒரு கருங்கல் போடப்பட்டிருக்கிறது. அதில் உட்கார்ந்திருப்பாள் செல்லாயி, கொல்லனின் மனைவி. ஏதேனும் ஒரு இரும்புத் துண்டையோ, உருக்குத் துண்டையோ கொண்டு வந்து கொடுத்து கத்தி, மண்வெட்டி, வயல் அறுக்கும் அறுப்பத்தி போன்றவை செய்யச் சொல்வார்கள். கொல்லனும் அந்த இரும்புத்துண்டை தீக்குழிக்குள் இட்டு, அந்த இரும்பு பழுக்க ஆரம்பித்தபின் இடுக்கியால் அதை எடுத்து அருகிலிருக்கும் தண்ணீர் பானைக்குள் நுழைப்பான்.

தீ பெரும்பாம்பின் மூச்சுக் காற்றைப் போல சத்தமிடும், மீண்டும் நெருப்பு, மீண்டும் நீர். அவனுக்குத் தெரியும் எப்போது நீரின் இடவேண்டும், எப்போது இரும்பின் மீது இரும்பை வைத்து இரும்பால் அடிக்கவேண்டும் என்பது. அவன் அதில் ஒரு கலைஞன்.

அவனுடைய சுத்தியல் அசுரவேகத்தில் பழுத்த இரும்பின் மீது இறங்கும்போது அவனுக்குள்ளிருந்து ஹ் ஹே…. என வெளியேறும் மூச்சு மீண்டும் சுத்தியலை தூக்கும் போது தான் திரும்ப நுழையும்

வயலில் அறுவடை ஆரம்பித்தால் கதிரறுக்கும் பெண்களும், ஆண்களும் அவனிடம் வருவார்கள். இந்த அறுவடைக்குத் தேவையான் அறுப்பத்தி செய்வதைத் தவிர்த்துப் பார்த்தால், உலக்கைக்கு போடும் வளையம் செய்வதும், மண்வெட்டி கழன்று விட்டால் அதை இரும்புக் கம்பி போட்டு முறுக்கிக் கொடுப்பதும், பனையேறிகளின் பாளை அறுப்பத்தியை பருவம் வைத்துக் கொடுப்பதும் தான் அவனுக்கு வரும் பெரும்பாலான பணிகள்.

இதில் வருமானம் என்று பார்த்தால் சொல்லிக் கொள்ளும் படியாய் ஒன்றுமே இருக்காது. நாள் முழுவதும் இருந்து சுத்தியல் அடித்தால் ஒரு வெட்டு கத்தியோ, சின்னதாய் இரண்டு அறுப்பத்திகளோ தான் செய்ய முடியும். அதில் கிடைக்கும் சில்லறைப் பணத்தில் ஏதேனும் வாங்கி சாப்பிட்டு, இரண்டு ரூபாய்க்கு மாடசாமியின் வயலோரத்துச் சாராயக்கடையில் ஒரு கிளாஸ் சாராயத்தை அடித்து விட்டு வந்து படுத்தால் விடியும் வரை களைப்பு தெரியாது. இல்லையேல் கையும் முதுகும் கழன்று விழுவதாய்த் தோன்றும்.

அவனுக்கென்று யாரும் கிடையாது, செல்லாயியைத் தவிர. யாரும் அவனை நண்பர்களாகவோ, தெரிந்தவனாகவோ பார்ப்பதில்லை, காரணம் அவனுடைய ஏழ்மையும், அவனுடைய வேலையும்.

எங்கேனும் திருமணம் நடந்தால் இரவில் போவான், மிச்சம் மீதி சாப்பிடுவதற்கும், கல்யாண சாப்பாட்டுக்காய் அடுப்பு மூட்டிய இடத்திலிருந்து விறகுக்கரியைப் பொறுக்குவதற்கும். அந்த விறகுக் கரியைக் கொடுப்பதற்குக் கூட அவனிடமிருந்து காசு வாங்குபவர்கள் அந்த ஊரில் உண்டு.

பரந்தாமன் கைக்கடிகாரத்தைப் பார்த்தார். மணி பன்னிரண்டை நெருங்கிக் கொண்டிருந்தது. மகளின் தூக்கம் அவருக்கு முக்கியமாய்ப் பட்டது. மாடிப்படி இறங்கி கொல்லனின் குடிசை நோக்கி நடந்தார்.

தன்னை நெருங்கி வரும் பரந்தாமனை கண்களை இடுக்கிக் கொண்டு பார்த்தான் கொல்லன். இந்த நேரத்துக்கு யார் வருகிறார்கள் ? கையிலிருந்த சுத்தியலை மண்ணில் போட்டு விட்டு நிமிர்ந்து பார்த்தான். பரந்தாமன் நெருங்கி வர வர, கொல்லன் மரியாதை காட்டி எழுந்தான்.

‘வாங்க சாமி, என்ன நட்ட ராத்திரில வாரீங்க ? என்னாங்கிலும் வேணுமே ?’ மெதுவாகக் கேட்டான் கொல்லன்.

‘இல்லப்பா… தூக்கம் வரல.. என்ன நீ இன்னும் தூங்கலயா ? மணி பன்னிரண்டாகுது ?’ கேட்டார் பரந்தாமன்.

“அப்பிடியில்ல ஏமானே, ஒறக்கம் வரத்தேன் செய்யுது… ஆனா நாளை நம்ம கொற்கைக்க வயலு அறுப்பாம். நாலு அறுப்பத்தி வேணும்ன்னு சொல்லியோண்டு போனாரு. அறுப்பு நிக்கருது இல்லியா.. அதான் கொறச்சு கஸ்டம் பாக்காத அறுப்பத்தி செய்தோண்டு இருக்குதேன். ‘ கொல்லன் சொன்னான்.

“செய்து முடிஞ்சிச்சுட்டியா ?” பரந்தாமன் மெதுவாய்க் கேட்டார்.

“ இன்னும் தீந்தூல்ல… அடுத்த வாரம் நிறைய வயலு அறுப்பு வருதில்லியா ? அதுகொண்டு நிறைய அறுப்பத்தி செய்ய வேண்டியிருக்கு. தங்கையன், செல்லக்கண்ணு, பொன்னையன் எல்லாருக்க வீட்டு வயலும் இப்போ தான் அறுப்பாம். செய்து குடுக்கிலாண்ணு செல்லி பைசா வேண்டியாச்சு. இன்னி சமயத்துக்கு செய்து குடுக்காத இருக்க பற்றாது. அதான் கஸ்டம் பாக்காத ராத்திரி வேலை செய்யுதேன். நமக்கென்ன மைரு, நாலு நாளு ஒறங்க பற்றாது அம்மட்டும் தேன். மற்றபடி இப்போ தான் கொறச்சு பைச வாற சமயம். அறுக்காறாவும்போ ஒறங்கல்லே. ன்னு மலையாளத்துல ஒரு பழஞ்சொல்லும் உண்டு“ கொல்லன் வெகு இயல்பாய் சிரித்துக் கொண்டே பேசினான்.

பரந்தாமன் அவஸ்தையாய் சிரித்தார். கொல்லன் தொடர்ந்தான்.

“ இப்போ எல்லாம் நிறைய வேலை வாறதில்ல. எங்க அப்பனுக்க காலத்துல, கலப்பையும், தண்ணி புடிக்கிற காக்கோட்டையும், மண்வெட்டி, பிக்காசு எல்லாமே அவரு தான் செய்யுவாரு. இப்போ என்ன வேணுங்கிலும் களியக்காவிளை சந்தைல போனா மதி. போனோமா பைசா குடுத்து வாங்கினோமான்னு ஆச்சு. பட்டறைல வந்து செய்யோக்கு ஆளு கொறவு தேன். மண்ணு வெட்டுக்கு போறவியளுக்க நம்மாட்டி (மண்வெட்டி) கீறிப் போச்சுண்ணா வருவினும் நான் அடைச்சு குடுப்பேன். மரம் வெட்ட போறவியளுக்க கோடாலி ஆப்பு களந்து போனா வருவினும், செரியாக்கி குடுப்பேன். அத்தறதேன். அது போயிற்று எனக்கு வாற வேலை எல்லாம் அறுப்பத்தி, கத்தி, வெட்டோத்தி அம்மட்டும் தேன் “

கொல்லன் சொல்லிக் கொண்டே அமர்ந்தான். பரந்தாமனுக்கு என்ன செய்வதென்று தெரியவில்லை. மெதுவாய் திரும்பி நடக்கலாமா என யோசித்தார்.

“ நான் பாட்டுக்கு என்னன்னவோ பேசியோண்டே போறேன். நீங்க வந்த விசயம் செல்லுங்க. என்னாங்கிலும் செய்யணுமா ?” கேள்வியாய் பார்த்தான் கொல்லன்.

இ… இல்ல… ஒண்ணுமில்ல….. பரந்தாமன் இழுத்தார்.

“ இல்லேண்ணு சென்னாலே ஏதோ உண்டுண்ணு தேன் அர்த்தம். செல்லுங்க. ஒறக்கம் வரூல்லியா ? “ கொல்லன் கேட்டபடியே தரையிலிருந்த சுத்தியலை எடுத்து அதில் ஒட்டியிருந்த சிறு சிறு மண் துகள்களைத் துடைத்தான்.

“வேற ஒண்ணும் இல்லை. என் பொண்ணு லீவுக்காக வந்திருக்கா. அவளுக்கு இந்த இரும்படிக்கிற சத்தம் தொந்தரவா இருக்காம். தலை வலிக்குதாம். தூங்க முடியாம கஸ்டப் படறா. சரி வேலை முடிஞ்சுதான்னு கேட்டுப் போகலாமேன்னு வந்தேன்” பரந்தாமன் மெதுவாய் சொன்னார்.

“ அய்யோ அப்பிடியா ? அதை ஆத்தியமே செல்லியிருக்கலாமே. செரி.. செரி… பிள்ள ஒறங்கட்டு. வெளி நாட்டில எல்லாம் படிச்சோண்டு வந்த பிள்ள இல்லியா. நான் நிறுத்துதேன். மிச்சத்தை மைரு நாளைக்கு பாத்துக்கலாம்.” சொல்லிக் கொண்டே சுத்தியலை ஓரமாய் வைத்துவிட்டு தண்ணீரை எடுத்து தீ மேல் தெளித்து அணைத்தான் கொல்லன்.

சொல்ல வந்ததன் நோக்கத்தைப் புரிந்து கொண்டு தனது வேலையை விடப் பெரிதாய் தன் மகளின் தூக்கத்தை கொல்லன் முக்கியமாய்ப் பார்த்தது பரந்தாமனை உறுத்தியது. கொல்லனோ வெகு இயல்பாய், கூரையில் சொருகியிருந்த கோணிப்பையை எடுத்து உதறினான். அதுதான் அவனுடைய படுக்கை.

பரந்தாமனுக்கு மனசு பாரமானது போல் தோன்றியது. ஒன்றும் பேசாமல் திரும்பி நடந்தார். வீட்டில் வந்த பின்பும் நினைவுகள் கொல்லனைச் சுற்றியே ஓடிக்கொண்டிருந்தது. பாவம் எப்படிப்பட்ட வேலை இது. இது வரைக்கும் அவனுடைய குடிசைக்கு இவ்வளவு அருகில் சென்று பார்த்ததில்லை. எப்படித்தான் அந்த குடிசைக்குள் வெந்து தணியும் காற்றோடு குடும்பம் நடத்துகின்றார்களோ ?

வீட்டில் ஒரு நாள் ஏசி வேலை செய்யாவிட்டாலோ, குறைந்தபட்சம் மின்விசிறி சுழலாவிட்டாலோ தூக்கம் போய் விடுகிறது. அவனுக்கோ வீட்டில் மின்சாரம் என்பதே இல்லை. கூடவே தரையில் சூரியனாய் எப்போதும் தீ வேறு.

கொறித்தபடியோ, காபி குடித்தபடியோ தொலைக்காட்சியில் நிகழ்ச்சிகளைப் பார்த்து கூடவே போரடிக்கிறது என புலம்பும் எனது வாழ்வுக்கும், நள்ளிரவு வரை இரும்படிக்கும் அவனது வாழ்வுக்குமிடையே தான் எத்தனை பெரிய பள்ளம்.

எப்போதாவது ஒரு சுவையான முழுச்சாப்பாடு கொல்லன் சாப்பிட்டிருப்பானா என்பதே சந்தேகம் தான். ஐந்துக்கும் பத்துக்கும் அவனுடைய உடம்பு எப்படி உழைக்க வேண்டி இருக்கிறது ? யோசனை செய்தபடியே மாடிப்படி யேறி அபினயா வின் அறையை அடைந்தார். உள்ளே மகள் மெத்தையில் புதைந்து தூங்கிக்கிடந்தாள். நிம்மதிப் பெருமூச்சு விட்டபடியே பரந்தாமன் தன்னுடைய அறைக்குச் சென்று தாழிட்டுக் கொண்டார். இரவு மெல்ல மெல்ல இழுக்க அப்படியே தூங்கிப்போனார்.

மறுநாள் காலை.

வெளியே நன்றாக விடிந்திருந்தது.

பால்கனியில் நின்று காப்பி குடித்தபடியே கிராமத்தை அளந்து கொண்டிருந்தாள் அபினயா.

இன்று ஏதோ ஒன்று வித்தியாசமாய் உறுத்தியது அவளுக்கு.

எது ? என்ன வித்தியாசம். சிந்தனைகளை ஒவ்வொன்றாய் புரட்டிக் கொண்டிருந்தவளுக்கு சட்டென பிடிபட்டது ! சத்தம் !!! இரும்படிக்கும் சத்தம். !!!

எங்கே போயிற்று அந்த இரும்படிக்கும் ஓசை ? நேற்றைக்கு காலை ஐந்து மணிக்கெல்லாம் அலாரமாய் அடித்த ஓசை இன்றைக்கு எப்படி தொலைந்து போனது ? யோசனையோடு கீழே இறங்கி வந்தாள் அபினயா..

“ அப்பா… அப்பா..”

“என்னம்மா ?”

“என்னப்பா.,.. இன்னிக்கு அந்த கொல்லன் இரும்படிக்கிற வேலையை இன்னும் ஆரம்பிக்கலையா ? ஒரே நிசப்தமா இருக்கு ? “ அபினயா கண்களை விரித்தபடியே கேட்டாள்.

பரந்தாமன் அபினயத்துடன் பேசும் மகளையே பார்த்துக் கொண்டிருந்தார் சிறு புன்னகையுடன். அவருக்குள்ளும் அப்போது தான் அந்த வித்தியாசம் உறைத்தது.

“ அந்த சத்தம் இல்லேன்னா எப்படி அமைதியா இருக்கு பாத்தீங்களா ?
அது ஒரு பெரிய டார்ச்சர் சத்தம்பா. நீங்க எல்லாம் எப்படித் தான் இந்த சத்தத்தை சகிச்சுக்கறீங்களோ “ சலித்துக் கொண்டாள் அபினயா.

பரந்தாமன் கடிகாரத்தைப் பார்த்தார். மணி ஒன்பதைத் தாண்டியிருந்தது.
பொதுவாகவே காலை ஐந்து மணிக்கு ஆரம்பித்து விடுவானே. இன்று என்னவாயிற்று அவனுக்கு ? நிறைய வேலை இருக்கிறது என்று வேறு சொன்னானே ? ஒருவேளை நேற்று நான் சொன்னதால் இன்னும் வேலையை ஆரம்பிக்காமல் இருக்கிறானோ ? கேள்விகள் மனதில் வரிசை வரிசையாய் எழ எழுந்து வெளியே சென்றார் பரந்தாமன்.

குடிசை வாசலில் செல்லாயி நின்று கொண்டிருந்தாள்.

“என்னம்மா… கொல்லன் எங்கே ? வேலை இருக்குன்னு சொன்னான். ஆளையே காணோம் ? “ கேட்டபடி அவளை நெருங்கினார் பரந்தாமன்.

செல்லாயின் கண்கள் அழுதன…

“என்ன சொல்லோக்கு ஏமானே. யாரோ தொட்டி பய ரெயில் ஸ்டேசன்ல அடுக்கி வெச்சிருந்த பாள(தண்டவாள) கம்பியை மோட்டிச்சோண்டு போனானாம். வெளுக்கோக்கு மின்னே போலீசு வந்து இவரு தான் எல்லாத்தையும் மோட்டிச்சோண்டு போனதா கள்ளக் கேசு போட்டு கூட்டியோண்டு போச்சினும். எங்கே என்ன கம்பி காணாத போனாலும் இவரை தேன் பிடிச்சோண்டு போவினும். கேக்கோக்கு ஆளில்லாதது நம்மம் தானே. எப்போ வருவாரோ. அறுப்புக்கு அறுப்பத்தி கேட்டு ஆளுவளும் வருவினும். என்ன செய்யோகின்னு மனசிலாவூல்லே” சொல்லி விட்டு அழ ஆரம்பித்தாள் செல்லாயி.

பரந்தாமனுக்கு பக் கென்று இருந்தது. இரயில்வே தண்டவாளக் கம்பிகளை இவன் திருடியதாய் இழுத்துச் சென்றிருக்கின்றனர். கொல்லப் பட்டறை வைத்திருப்பதால் கத்திகள் செய்வதற்காகத அவற்றைத் திருடியிருப்பான் என போலீஸ் சந்தேகிக்கிறதா ? இல்லை வேறு ஆள் கிடைக்காததால் இந்த அப்பாவியை இழுத்துக் கொண்டு போயிருக்கிறார்களா ? பரந்தாமனுக்குள் கேள்விகள் வரிசையாய் எழுந்தன.

“ கவலைப்படாதே. நான் போய் என்னன்னு பாக்கறேன். ஸ்டேஷன்ல போய் அவனை கூட்டிட்டு வரேன் “ சொல்லிவிட்டு வீட்டை நோக்கி நடந்தார் பரந்தாமன்.

இதுவரை கொல்லனின் வீட்டில் என்ன நடக்கிறது என்று பரந்தாமன் சட்டை செய்ததே இல்லை. ஆனால் இன்று அவனுக்கு உதவ வேண்டும் எனும் எண்ணம் மனதில் ஆணி அடித்தது போல நிலைத்தது. என்னவாயிற்று ? எதையும் நெருங்கிப் பார்க்கும் வரை ஒரு அன்னியத் தன்மை மனதில் இருக்கும் என்பது பரந்தாமனுக்குப் புரிந்தது.

நெருங்க நெருங்கத் தான் தெரிகிறது ஒவ்வோர் தனி மனிதனுடைய வாழ்விலும் நிகழும் சோகமும், எதிர்பார்ப்பும், வலியும். பரந்தாமனின் மனசுக்குள் பாரம் பாறாங்கல்லாய் வந்து அமர்ந்தது. கொக்கியில் மாட்டியிருந்த ஒரு சட்டையை எடுத்து போட்டுக்கொண்டே கார் ஷெட்டை நோக்கி நடந்தார் பரந்தாமன்.

“ அப்பா . காலைல எங்கேப்பா கிளம்பிட்டீங்க ? நானும் வரேன்” பின்னாலிருந்து அபினயாவின் குரல் ஒலித்தது.

“ இல்லேம்மா. நம்ம கொல்லனை போலீஸ் புடிச்சுட்டு போயிட்டாங்களாம், நான் போய் என்னன்னு விசாரிச்சுப் பார்த்து அவனை கூட்டிட்டு வரேன், “ என்று சொன்ன பரந்தாமனை புரியாமல் பார்த்தாள் அபினயா.

“நம்ம கொல்லன்” என பரந்தாமன் சொன்ன வார்த்தைகள் அபினயாவுக்குள் குழப்பத்தையும், சிரிப்பையும், புரியாமையையும் உருவாக்கியிருக்க வேண்டும் என்பது அவளது பார்வையிலேயே தெரிந்தது.

பரந்தாமனின் கார் காம்பவுண்ட் கேட்டைக் கடந்து ஊர் சாலையில் வந்து, காவல் நிலையத்தை நோக்கி நகர்ந்தது.

காரின் சன்னல் வழியாக வெளியே பார்த்தார் பரந்தாமன்.

“ டொங்.. டொங்… டொக்….” வலுவில்லாமல் ஒரு சத்தம் கேட்டுக் கொண்டிருந்தது.

கொல்லப்பட்டறையில் செல்லாயி உட்கார்ந்து இரும்படித்துக் கொண்டிருந்தாள்.

சிறுகதை : இரண்டாவது சாவு

( என் நண்பனின் கல்லூரியில் நடந்த உண்மை நிகழ்வை அடிப்படையாகக் கொண்ட சிறுகதை)

சரேலென்று திரும்பிய பைக்.. தன் கட்டுப்பாட்டை இழந்து, தன் சக்கரங்களுக்குக் கீழே இருந்த மணல் மீது சறுக்கி …. எதிரே இருந்த கல்லூரி கேண்டீன் சுவரில் மோதியது
படுவேகமாக…. என்ன நடக்கிறது என்று புரிவதற்குள் தூக்கி வீசப்பட்டார்கள் வண்டியை ஓட்டிவந்த ராஜேஷும், பின்னால் அமர்ந்திருந்த விக்கியும். காண்டீன் முன்னால் கட்டிட
வேலைக்காக மணலும், கருங்கற்களும் கொட்டப்பட்டிருந்தது. பின்னால் இருந்த விக்கி மணல் மீது விழுந்து சிறிய காயங்களோடு தப்பிக்க, ராஜேஷ் குவித்து வைக்கப்பட்டிருந்த
கருங்கற்கள் மீது தலைகுப்புற விழுந்தான்.

கல்லூரி மாணவர்கள் அதிர்ச்சியின் விளிம்புக்குப் போக, கல்லூரி மாணவிகளின் அலறல் சத்தம் காதில் விழுமுன் இரத்தச்சிதறல்களுடன் மயக்க நிலைக்குப் போனான் ராஜேஷ்
இரண்டு நிமிடம் தான்… யாருக்கும் எதுவும் புரிவதற்குள் நடந்துவிட்டது அந்த விபரீதம்.
என்ன அலறல் என்று புரியாமல் மொத்த ஆசிரியர்களும் ஓய்வு அறையிலிருந்து வெளியே ஓடி வந்தார்கள். மாணவர் கும்பல் அதற்குள் சுதாரித்து இருவரையும் தூக்கி கிடைத்த
வாகனத்தில் ஏறி மருத்துவமனை நோக்கிப் பறந்தது.

என்னப்பா என்ன ஆச்சு ? எப்படி நடந்தது ? ஆளாளுக்கு விசாரணைகள் செய்து கொண்டிருந்தார்கள். மாணவிகள் அழுகையும் படபடப்பும் விலகாத கண்களுடன் கூட்டம் கூட்டமாக பேசிக் கொண்டிருந்தார்கள்.

ராஜேஷ், பாரதி பொறியியல் கல்லூரியின் மூன்றாமாண்டு மாணவன். எந்த குறிப்பேட்டிலும் தன்னைப்பற்றி கறுப்புப் புள்ளி வந்துவிடக்கூடாது என்று கவனத்துடன் இருப்பவன். கல்லூரியின் எல்லா மட்டங்களிலும் அவனுக்கு நண்பர்கள், காரணம் அவனுடைய மனசை மயக்கும் நகைச்சுவைப் பேச்சும், மனசை கொஞ்சம் அசைத்துப் பார்க்கும் அழகான கவிதைகளும் தான். போதாக்குறைக்கு பாலசுப்ரமணியத்தின் குரலில் பாதி அளவு வசீகரம் அவன் குரலுக்கு. அது போதாதா நண்பர்கள் கூட்டம் சேர்வதற்கு ? கல்லூரியின் விழாக்களில் அவன் கவிதைகள் எப்போதும் பரிசு வாங்கத் தவறியதில்லை. காண்டீன் மேந?களில் தாளமிட்டு கல்லூரி துவங்கும் வரை நண்பர்களோடு பாட்டுப்பாடி, டீ குடித்து கதை பேசி, இப்படியே கலகலப்பாகிப் போன நாட்களில் தான் இப்படி ஒரு விபரீதம் நடந்தது.

இதுவரை பைக் ஓட்டாத ராஜேஷ் ஏன் இன்றைக்கு மட்டும் ஓட்டினான் என்பது மட்டும் யாருக்கும் புரியவே இல்லை. ” அடிபடணும்னு விதி.. இல்லேன்னா ஏன் இண்ணிக்கு மட்டும் பைக் ஓட்டறான்.. பாவம் டா அவன்…”  மொத்த மாணவர்களுக்கும் விஷயம் காட்டுத் தீயாய்ப் பரவிக்கொண்டிருந்தது.

கல்லூரி துவங்குவதற்கு இன்னும் 15 நிமிடங்கள் தான் பாக்கி.

கல்லூரியின் கடைசிக் கட்டிடத்தின் ஓரத்தில் இருந்த நூலகத்தில் ராஜேஷ் வருவதற்காகக் காத்திருந்தாள் ராகவி. கூடவே அவள் தோழிகள் பிரியாவும், வித்யாவும்.
ராகவி, ராஜேஷின் காதலி.

காதல் என்றால் கொஞ்ச நஞ்சக் காதலல்ல. கல்லூரியின் அத்தனை பேருக்கும் தெரிந்திருந்த காதல். கல்லூரியில் மூன்றாமாண்டு, அதே ராஜேஷின் வகுப்பில் படித்துக்
கொண்டிருப்பவள். கொஞ்சம் ரசிக்குமளவுக்கு அழகு, பளீரென்று விழுந்துவிடுமளவுக்கு மிக மிக… என்று எத்தனை மிக போட்டாலும் மிகையாகாத அழகான சிரிப்பு. இன்னும் ராகவிக்கு விஷயம் தெரியவில்லை. கல்லூரி நூலகத்தில் எப்போதுமே மூன்று அல்லது நான்கு பேர் தான் இருப்பார்கள், இன்றைக்கும் அப்படித்தான் ராகவி, பிரியா, வித்யா தவிர வேறு யாருமே இல்லை.

வகுப்புக்கு நேரமாகி விட்டது. இந்த மடையன் எங்கே போனான் ? வகுப்பு துவங்குவதற்கு 15 நிமிடம் முன்னதாக காத்திருக்கச் சொன்னான். எங்கே போய் தொலைந்தானோ. சரி வா உன்னை கவனிச்சுக்கறேன். எங்கே போயிடப் போறே.
ஏதாவது கேட்டா ‘காத்திருப்பது தான் காதலுக்கு அழகேன்னு’ டயலாக் வேற. இதை கேட்டுக் கேட்டே காது வலிக்குது. மனசுக்குள் செல்லமாய் திட்டிக்கொண்டே எழுந்தாள் ராகவி.

நூலகம் விட்டு வெளியே வந்த போது தான் கல்லூரி கொஞ்சம் வித்யாசமாய் தோன்றியது அவளுக்கு. கூட்டம் கூட்டமாய் மாணவர்கள், மாணவிகள்… ம்…ஏதோ போராட்டம் போல இருக்கு.

இன்னிக்கு வகுப்பு இருக்காது… இந்த மடையனைக் கூட்டிக்கொண்டு ஏதாவது படத்துக்குப் போக வேண்டியது தான். நினைத்துக் கொண்டே நடந்தவளை எதிர்ப்பட்டு நிறுத்தினாள் ரெஷ்மி.
“நீ போகலயா ராகவி.. ஆஸ்பத்திரிக்கு ?”

ஆஸ்பத்திரிக்கா ? எதுக்கு ? – புரியாமல் பார்த்தாள் ராகவி.

ஐயய்யோ..உனக்கு விஷயமே தெரியாதா ? ராஜேஷ்க்கு ஆக்சிடண்ட் ஆயிடுச்சாம். ராஜா மருத்துவமனைக்கு – க்கு எடுத்துட்டுப் போயிருக்கிறாங்க.

சட்டென்று கரங்களிலிருந்த புத்தகங்கள் நழுவ. அலறினாள் ராகவி .

“எப்போ…? என்ன ஆச்சு அவனுக்கு ?”
‘தெரியலடி… ஒண்ணும் பெருசா இருக்காது கவலைப் படாதே. நீ போய் பாரு.’

சொல்லிவிட்டு நகர்ந்தாள் ரெஷ்மி…

ராகவி ஓடினாள். கீழே கிடந்த புத்தகங்களை அவசர அவசரமாய்ப் பொறுக்கி எடுத்துக் கொண்டே அவளைத்தொடர்ந்து ஓடினாள் பிரியா. கூட்டம் கூட்டமாய் நின்றிருந்த மாணவ, மாணவியர் கொஞ்சம் பரிதாபம் கலந்து அவளைப் பார்த்தார்கள். ராகவிக்கு கண்முன்னால் எதுவும் தெரியவில்லை. ராஜேஷ் மட்டும் தான் தெரிந்தான்.
ஐயோ ராஜேஷ் எப்படி கஷ்டப்படுகிறாயோ ? நான் நகம் வெட்டித் தரும்போதே வலிக்கிறது என்பாயே, இப்போது எப்படி இந்த வலி தாங்குகிறாயோ.கண்ணீர் பொல பொலவென்று கண்ணீர் வழிய. கல்லூரி வாசலுக்கு வந்த ராகவியை தடுத்து நிறுத்தினான் சரவணன்.

‘ராகவி… இப்போ நான் ஆஸ்பத்திரில இருந்து தான் வரேன். இப்போ நீ அங்கே போகவேண்டாம். பிளீஸ்.’ தடுமாறினான் சரவணன்.

“ஏன் என்ன ஆச்சு.. ராஜேஷுக்கு ? பயப்படும் படியா ஒண்ணும் இல்லையே ? ”  வார்த்தைகள் குழறி கண்ணீரோடு வந்தன.

அவசர சிகிச்சைப்பிரிவுல சேத்திருக்கோம்.

‘அவசர சிகிச்சைப்பிரிவா !!?’- ராகவியின் குரல் மேலும் உச்சஸ்தாயிக்குப் போயிற்று.

நோ… நான் அவனை உடனே பாக்கணும்.

‘பிளீஸ் ராகவி.. நான் சொல்றதைக் கேளு. நீ இப்போ அங்கே போனாலும் அவனைப்பார்க்க முடியாது… கொஞ்சம் பொறு… போகலாம்.’ சரவணன் பேசப் பேச அதைக் காதில் வாங்காமல் வேகவேகமாய் ஓட ஆரம்பித்தாள் ராகவி…

எதிரே வந்த ஆட்டோ வை நிறுத்தினாள்.

‘ராஜா ஹாஸ்பிடல் போகணும்.’

நிலமையின் வீரியம் புரியாத டிரைவர் பீடிக் கறைபடிந்த பற்களைக்காட்டிச் சொன்னான்.

‘நூறு ரூபா ஆகும்மா’

‘ஆயிரம் ரூபாய் தாரேன்பா.. நீ போ…’  என்றவளின் அழுகையில் அடங்கிப்போன டிரைவர்…மறுவார்த்தை பேசாமல் ஆட்டோ வைக் கிளப்பினார்.

கல்லூரியின் முதல் ஆண்டில் வேறு வேறு பிரிவில் படித்துடிட்டு, இரண்டாம் ஆண்டுதான் ஒரே வகுப்பில் சேர்ந்தார்கள் ராஜேஷும், ராகவியும். முதல் பார்வையில் காதல் வரவே வராதுஎன்று வாதிடும் ரகம் ராஜேஷ். அவளைப்பார்த்தபின், முதல் சிரிப்பில் காதல் வரலாம் என்று தெரிந்து கொண்டான்.

ஆசிரியர் ஏதேதோ விளக்கமளித்துக் கொண்டிருக்கும் போதெல்லாம் எதிர் புற இருக்கையில் இருக்கும் ராகவியை ரகசியமாய் படித்துக்கொண்டிருப்பான்.

‘என்ன நீ.. எப்பவும் பொண்ணுங்க பக்கமாவே பாத்திட்டு இருக்கே?’ – ஒரு காலைப்பொழுதில் கேட்டாள் ராகவி.

இந்த கேள்வியை கொஞ்சமும் எதிர் பார்க்கவில்லை ராஜேஷ். ஆனாலும் மனசுக்கு மிக இதமாய் இருந்தது அந்தக் குரல். பேசுகிறாள். ராகவி என்னுடன் பேசுகிறாள். ஆஹா…. மனசு சந்தோசத்தில் மிதந்தது.
என்ன பண்றது ராகவி. ஒரு சிரிப்பு என்னை கொஞ்சம் கொஞ்சமா சிதைக்குது. அதான் அந்தபக்கம் பாத்திட்டு இருக்கேன்.

ம்…ம்.. சிதைக்கும் சிதைக்கும்… என்ன லவ்வா ? – மறுபடியும் அதே சிரிப்பு.

‘யாரு பொண்ணு’ ?

‘சொல்ல மாட்டேன். வீட்ல போய் உன்னோட கண்ணாடி கிட்டே போய் கேளு’. சொல்லிவிட்டு அவள் முகம் பார்க்க,  ‘எங்க வீட்டுக்கண்ணாடில எங்க பாட்டி போட்டோ  ஒண்ணு ஒட்டிவெச்சிருக்கேன்… சிரித்துவிட்டு நகர்ந்தாள் ராகவி. ராகவிக்கும் கொஞ்சம் கவிதை, கதை என்று ரசனைகள் உண்டு.. அது அவர்களுடைய பழக்கத்தை கொஞ்சம் இலகுவாக்கியது. அவனுடைய காதலை ஆழப்படுத்தியது.

பொதுவாகவே, பாராட்டுக்கு மயங்காத மனிதர் மிகவும் குறைவு. அதிலும் பெண்கள், அதிலும் இளம் பெண்கள், . நீ அழகு ! .என்றால் மிகவும் அன்புடன் பழகுவார்கள். இவனோ நீ ரோஜாக்கள் தோய்த்து எடுத்த ஒரு படிக ஓவியம் என்றான். தென்றலை உறையவைத்து உருவாக்கிய சின்னச் சிற்பம் என்றான். பூமி முதல் வியாழன் வரை அறிவுக்கு எட்டிய அனைத்திலும் அழகானது நீயே என்றான். கவிதை விதைத்த பூமியில் கொஞ்சம் கொஞ்சமாய் காதல் விளைய ஆரம்பித்தது.

‘இன்னும் கொஞ்சம் வேகமா போங்க…. பிளீஸ்…ஆட்டோ  டிரைவர் திரும்பினான். டிராபிக் ம்மா. உள்ளார பூந்து போக முடியாது. அந்த சிக்னலாண்ட போயிட்டா சந்து வழியா போயிடலாம்மா. தோ அஞ்சு நிமிசத்துல போயிடலாம்….’

ஆட்டோ  டிரைவர் பேச்சு மீண்டும் அவளை நினைவுகளுக்குள் தள்ளியது. ராஜேஷ் நன்றாக பல குரலில் பேசுவான்… சென்னை பாஷை எல்லாம் அவனுக்கு சரளம். அவனோடு நடந்து, அவனோடு பேசி அவளோடு அவனில்லாத மணித்துளிகளை எண்ணி விடலாம். எல்லா காதலர்களுக்குமே தன் காதல் தான் புனிதமானது என்னும் எண்ணம் இருக்கும்… ராஜேஷ் க்கும் இருந்தது.

நம்ம பெயர்ல கூட ஒற்றுமை இருக்கு இல்லையா என்று அடிக்கடி பூரித்துப் போவாள் ராகவி.

காதலிக்கத் துவங்கும் வரை காதலர்களின் சம்மதம் மட்டுமே மிகப் பிரதானமாய் தெரியும்.. ஆனால் காதலில் மூழ்கியபின்புதான் காதலுக்கு காதலர்கள் தவிர எல்லாமே எதிர்ப்பாய்த் தெரியும்.
ஆனால்…. இவர்கள் காதலுக்கு மட்டும் எதிர்ப்பு வரவில்லை.

‘எதிர்ப்பே இல்லாத காதல் போரடிக்குது ராஜேஷ் ‘- கொஞ்சலாய் பேசுவாள் ராகவி.

‘நீ..வேணும்னா வேற யாரையாவது லவ் பண்ணு’. அப்போ காதலுக்கு நீயே எதிரியாயிடுவே. என்ன சொல்றே ? சீரியஸ் குரலில் சீண்டுவான் ராஜேஷ்
பத்து மணி நேரம் தொடர்ந்து பேசுவதற்கு ஏதாவது இருக்குமா… காதலித்துப் பார்த்தால் விடை கிடைக்கும். பல மணி நேரம் மெளனமாய் இருக்க முடியுமா ? முடியும் என்கிறது
காதல்.

ஆட்டோ  வும், அவள் நினைவுகளும் ராஜேஷை நோக்கி ஓடிக் கொண்டிருந்தன.

அதே நேரம் கல்லூரியின் வராண்டாவில் வேகமாய் நடந்து கொண்டிருந்தான் சரவணன். கண்கள் கலங்கிப் போயிருந்தது, கல்லூரி முதல்வரின் அறை நோக்கி நடந்துகொண்டிருந்தான்.அந்த நீளமான வராண்டாவின் கடைசி வரை போகவேண்டும் முதல்வரின் அறைக்கு. வராண்டா நீண்டு கொண்டே போவதாய் தோன்றியது அவனுக்கு.
‘எக்ஸ்கியூஸ் மி சார்’

‘வா.. சரவணன். வா.  ராஜேஷ் க்கு எப்படி இருக்கு… ராஜா ஹாஸ்பிடல் தானே போயிருக்கீங்க ?’ முதல்வர் கேட்டார். அவருக்கு ராஜேஷை நன்றாகத் தெரியும். ஒரு முறை கல்லூரியில் அதிக பரிசு வாங்கியதற்காகவே இன்னொரு சிறப்புப் பரிசு வாங்கியவன் தான் ராஜேஷ். சொல்லு சரவணன். மீண்டும் முதல்வர் குரல்.
‘சார்… ரா… ராஜேஷ்… இறந்துட்டான் சார்’ . சரவணன் குரல் சிதறியது..

‘என்ன சொல்றே ?’  அமைதியாய் இருந்த கல்லூரி முதல்வர் பரபரப்புக்குள் விழ. பரபரப்புக்குள் இருந்த கல்லூரி ஒரு பெரிய நிசப்தத்துக்குள் விழுந்தது.
ஆட்டோ  விரைந்து கொண்டிருந்தது.

ஆண்டவனே.. ராஜேஷ் க்கு எதுவும் ஆகிவிடக் கூடாது… இதயம் விடாமல் அழுது கொண்டிருந்தது.

‘எப்படி ராகவி… வாழறதக்காக காதலிக்கறவங்க, காதலுக்காக செத்துப்போறாங்க ? லாஜிக்  உதைக்கல ?’ ஒரு நாள் கேட்டான் ராஜேஷ்.

‘நான் சாக மாட்டேன்பா.. நீ போனா எனக்கு இன்னொரு ராஜேஷ். பொய்யாகச் சொல்லி நிஜமாகக் கிள்ளுவாள். தற்கொலைங்கிறது கோழைங்க எடுக்கிற தைரியமான முடிவுன்னு
எங்கயோ படிச்சிருக்கிறேன். ஆனா அது தைரியமானவங்க எடுக்கிற கோழைத்தனமான முடிவுன்னு தான் தோணுது. ‘ சொல்லி விட்டுச் சிரிப்பாள். அவள் சிரிக்க ஆரம்பித்தால் பிறகு வாக்குவாதம் இருக்காது அவனிடம் மெளனம் மட்டுமே நிலைக்கும்.

அவள் சிரிப்பதற்காகவே நிறைய ஜோக் படிப்பான். நிறைய ஧ஜோக் அடிப்பான்.
சரக்க்க்… என்று அஸ்டகோணலால் வளைந்து ஆட்டோ  ஆஸ்பத்திரி முன் நின்றது.

ராஜேஷ்…ராஜேஷ்… நீ எப்படிடா  இருக்கே. உனக்கு வலிக்குதாடா. ஏண்டா நீ பைக் எல்லாம் ஓட்டினே. மனசு அரற்றியபடி ஒட்டமும் நடையுமாய் விரைந்தாள்
ராகவி. ஆ?பத்திரி வாசல் முன் மாணவர் கூட்டம். கூட்டம் கூட்டமாய்…. அவசரமாய் அவர்களை அடைந்தவள் கேட்டாள்.

‘ஐ.சி.யூ’ எங்க இருக்கு ?

ராகவி… அது… வந்து… ஐ.சி.யூ எல்லாம் போகவேண்டாம். நில்லு.

ராஜேஷ் எப்படி இருக்கான்.

ராஜேஷ் எப்படி இருக்கான்.  சொல்லுங்க பிளீஸ்… ராகவி கெஞ்சினாள். மொத்த மாணவர்களும் சொல்வதறியாது திகைத்து நின்றார்கள்.

” எப்படி சொல்றதுன்னு தெரியல ராகவி… ஹி஢..ஈஸ் நோ மோர்”   யாரோ சொல்லிக்கொண்டிருக்கும் போதே

” ராஜேஷ்ஷ்ஷ்… “ என்று மொத்த ஆஸ்பத்திரியும் திரும்பிப்பார்க்குமளவுக்கு வீறிட்டபடி மயக்கமானாள் ராகவி.

நாட்கள் மெது மெதுவாய் நகர்ந்தது. இன்னொரு பக்கம் உரசியபடி வரும் இப்போது ராஜேஷ்  இல்லை. சண்டையிட்டபடியே புல்வெளியில் தள்ளிவிடும் ராஜேஷ் ,சிரித்துவிட்டால் சொக்கிப்போகும் ராஜேஷ். மாலையில் யாரும் பார்க்காதபோது சட்டென்று முத்தமிடும் ராஜேஷ். நினைவுகள் ஒவ்வொன்றாய் உருக உருக கண்கள் கசிந்து கொண்டிருந்தது ராகவிக்கு.
‘ராகவி… என்ன நடந்தாலும், நீ என்ன முடிவு எடுக்கணும்னாலும் உணர்ச்சிமயமா இருக்கும் போ எடுக்கக் கூடாது… கொஞ்சம் ஆறப்போடு.. அப்போதான் உன்னால சிந்திக்க முடியும். நீ அவசரப்பட்டு எடுக்க இருந்த முடிவு மிகவும் தப்பானதுண்ணு புரியும்’.
அவ்வப்போது ராஜேஷ் சொல்லும் வார்த்தைகள் மனசுக்குள் மெல்ல மெல்ல எழுந்து அடங்கியது..

நீ என்ன கஷ்டத்துல, இல்ல வருத்தத்துல இருந்தாலும் பகவத் கீதைல வர ‘ எது நடந்ததோ அது நன்றாகவே நடந்தது. எது நடக்கிறதோ அது நன்றாகவே நடக்கிறது. எது நடக்குமோ அது நன்றாகவே நடக்கும்.’ இந்தப் பகுதியை மனசுக்குள்ள இரண்டு தடவை சொல்லு. எப்போதாவது சின்னச் சின்ன சோகங்கள் வரும்போதெல்லாம் சொட்டுச் சொட்டாய் நம்பிக்கை ஊற்றுவான் ராஜேஷ்.
வாரம் ஒன்று ஓடி விட்டது… கல்லூரியில் கலாட்டாக்கள் மீண்டும் துவங்கிவிட்டன. ராஜேஷின் இழப்பு எல்லோருக்கும் ஒரு செய்தியாக மாறி மறைந்துவிட்டது.  ராகவிக்கு மட்டும் உள்ளுக்குள் விஸ்வரூபம் எடுத்துக்கொண்டிருந்தது.

கல்லூரிவகுப்புகளை பாதிநேரம் புறக்கணித்தாள். நூலகம், கல்லூரிப் பூங்கா என்று தனிமைகளில் காலம் கடத்தினாள். அதற்குக் காரணமும் இருந்தது, மாணவிகளின் பரிதாபப் பார்வையும், மாணவர்களின் ஆறுதல் பேச்சுக்களும் அவளை மீண்டும் மீண்டும் காயப்படுத்திக்கொண்டே இருந்தது.

ராஜேஷ்  நடந்த இடம், ராஜேஷ் உட்கார்ந்த இடம் என்று கல்லூரி முழுதும் நடந்து கொண்டிருந்தவள் கல்லூரி காண்டின் முன்புறம் வந்ததும் நின்றாள். காண்டீன் முன்புறம் கிடந்த கற்களின் மேல் சிவப்பாய் உறைந்து போன ராஜேஷின் இரத்தத்தின் மிச்சத்தைப் பார்த்ததும் மீண்டும் உடைந்துபோனாள்.
இரவு எத்தனை மணி என்று தெரியவில்லைஎழுதிக் கொண்டிருந்தாள் ராகவி.

என்னை மன்னித்து விடு ராஜேஷ். நீ இல்லாத வாழ்க்கையை கொஞ்ச நாள் வாழ்ந்து பார்த்துவிட்டேன்.

உன்னை சந்திக்கும் முன் பல ஆண்டு காலம் வாழ்ந்தேன். ஆனால் உன்னைப் பிரிந்தபின் இரண்டு வாரங்கள் கூட என்னால் வாழமுடியவில்லை. நீ ரசிக்கும் சிரிப்பு மரத்துப்
போய்விட்டது. ஏழுநாட்கள் , ஒவ்வொரு நாளும் இருபத்து நான்கு மணி நேரங்கள். என்னை ஆறுதல் படுத்திப்பார்த்தேன். உன் அறிவுரை படியே, அவசரப்பட்டு எந்த முடிவும் எடுக்காமல் நிதானமாகவே நான் வாழ்ந்து பார்த்தேன். முடியவில்லை.

நீ இல்லாமல் எனக்கு ஆறுதல் தோள்கள் கிடைக்கவில்லை. நீ இறந்தபோதே நானும் இறந்துவிட்டேன். இனிமேல் என்னால் வாழமுடியாது. இன்று எனக்கு இரண்டாவது சாவுதான்.

சொர்க்கமோ நரகமோ. நீ எங்கே இருக்கிறாயோ அங்கே வரவேண்டுமென்று பிரார்த்திக்கிறேன்.

கண்ணீர் கன்னங்களில் வடிய கடிதம் எழுதிக் கொண்டிருந்தாள் ராகவி.

நாளை இன்னொரு துயரச் செய்தி வரப்போகிறது என்பதை அறியாத அந்தக் கல்லூரி இருளுக்குள் இளைப்பாறிக் கொண்டிருந்தது

சிறு கதை : தற்காப்புத் தலைவலி

police.jpg

 போலீஸ் குடியிருப்புக்குள் பயங்கர நிசப்தம். பொழுது இன்னும் விடியவில்லை.

கதவு தட்டப்படும் சத்தம் கேட்டு மெதுவாய் கதவு திறந்து பார்த்தான் ஆன்றணி  .

வெளியே, சக தொழிலாளி ஜேம்ஸ்? நின்றிருந்தார்.

வாப்பா ஜேம்ஸ்.. என்ன காலங்காத்தால ? கேட்டுக் கொண்டே கதவை முழுசாய்த் திறந்த ஆன்றணி க்கு வயது 40 இருக்கும். ஆனால் 32 க்கு மேல் சத்தியம் பண்ணிச் சொன்னால் கூட யாரும் நம்பமாட்டார்கள். போலீஸ் அதிகாரி. அதற்கே உரிய கம்பீரம். துணிச்சல், நேரான பார்வை.

காவல் துறையில் “அதிரடிப்படை” எனும் பிரிவில் பணிபுரிகிறார். எப்போதெல்லாம் கலவரங்கள் நடக்கிறதோ அப்போதெல்லாம் ஆயுதம் ஏந்தி கலவரத்தை அடக்க வேண்டிய பணி.

இன்று வரைக்கும் ஐந்து காசு கூட லஞ்சம் வாங்கியதில்லை. இதை வெளியே சொன்னால், பொழைக்கத் தெரியாதவன், இவன் எல்லாம் லஞ்சம் வாங்கலேன்னா நாட்டுல லஞ்சம் ஒழிஞ்சுடும் பாரு, என்று சக போலீஸ் காரர்களும், “ஆமாம் வெளிப்பார்வைக்கு நல்லவன், அப்பப்போ நல்ல தொகையா சுருட்டுவான்னு நினைக்கிறேன்” என்று பக்கத்து வீட்டுக்காரர்களும் திட்டுவதை ஒரு காதில் வாங்கி மறு காதில் விடுபவன்.

ஏன் அவ்வப்போது மனைவியே சொல்வதுண்டு, ம்…ம்… பக்கத்து வீட்டுல பிரிட்ஜ் வாங்கியிருக்காங்க, அவங்களுக்கு நல்ல வருமானம் போல இருக்கு என்று. அப்போதெல்லாம் கண்டிப்பான ஒரு பார்வை பார்ப்பார், அவ்வளவு தான். அதற்குமேல் அவருடைய மனைவி எதுவும் பேசுவதில்லை.

கமிஷனர் உங்களை உடனே பார்க்கணும்ன்னு சொன்னாரு. கமிஷனரா ? எதுக்காம் ? … புரியாமல் தாடையைச் சொறிந்தார் ஆன்றனிஎனக்குத் தெரியல, ஆனா கமிஷனர் ரொம்ப பதட்டமா இருக்காராம். கொஞ்ச மாசத்துக்கு முன்னாடி நடந்த ஷூட்டிங் விஷயமான்னு தெரியல.

இப்போது ஆன்றணிக்கு விஷயங்கள் புரியத் துவங்கின.

ஆறு மாதங்களுக்கு முன்னால், பெசண்ட் நகர் பீச் பக்கமாக ஒரு ஊர்வலம் திடீரென்று கலவரமாக வெடித்தது. என்ன செய்தும் கலவரத்தை அடக்க முடியவில் லை.கூட்டம் பேருந்தைக் கொளுத்துவதும், கடைகளை உடைப்பதுமாய் அட்டகாசம் செய்து கொண்டிருந்தது. அப்போது ஆன்றனி தான் அதிரடிப்படை பொறுப்பில்
இருந்தான். ஷூட்டிங் ஆர்டருக்காக காத்திருந்து காத்திருந்து கண்முன்னால் நடந்த கொடுமைகளை எல்லாம் கையில் மிஷின் கண்னோடு வேடிக்கை பார்த்துக்கொண்டிருந்த நிகழ்ச்சி நினைவுக்குள் விழுந்தது.

காவல் துறை வெளியிலிருந்து பார்ப்பதற்குத் தான் நன்றாக இருக்கும், உள்ளே கண்டிப்பாக நிலமை மிகவும் மோசம். மாதச் சம்பளம் வாங்கும் குமாஸ்தா வேலை போல போலீஸ் வேலையைப் பார்ப்பவர்கள் தான் அதிகம். விறைப்பாய் நின்று சல்யூட் அடிப்பதும், ஷூட்டிங் ஆர்டர் கிடைக்கவில்லையென்றால் ஆயிரம் பேர்
செத்தாலும் பக்கத்திலிருந்து பிணங்களைப் பாதுகாப்பதும் தான் போலீஸ் வேலை.

காவல் துறைக்குள் நுழையும் போது இருக்கும் வேகம் எல்லாம் உண்மையான அதன் முகம் கண்டு ஆறிப் போய்விடும். இரவு முழுவதும் ரோந்து சுற்றி, ஏதோ ஒரு இடத்தில் படுத்து கொசுக்கடி வாங்கி தூக்கம் இல்லாமல் கஷ்டப்படுவது கான்ஸ்டபிள் நிலையிலிருப்பவர்கள் மட்டும் தான். உயரதிகாரிகளெல்லாம் மந்திரிகளை விட அதிகமாகவே பந்தா விடுபவர்கள்.

ஏதாவது பிரச்சனை என்றால் கான்ஸ்டபிள்களைக் கடிந்து கொள்வதும், பெருமை என்றால் தானே சிரிப்புடன் ஏற்றுக் கொள்வதும் தான் உயரதிகாரிகளின் வேலையே !!!. கடை நிலைக் காவலர்கள் எல்லாம், கார்ப்பரேஷன் தண்ணிக்கு குடத்தோடு அலைந்து, அவ்வப்போது வரும் 300 ரூபாய் பயணப்படிக்கு எழுத்தாளர் முன் வரிசையாய் நின்று, வெயிலில் கருகி, மழையில் நனைந்து விடுப்பே இல்லாமல் வேலை செய்யும் நடுத்தர மக்கள் தான். எல்லோருடைய கத்தல் களையும் கேட்டு உள்ளத்துக்குள் எரிந்து கொண்டிருக்கும் சாதாரன மக்கள் தான்.

யாருங்க ? காலைல ? டியூட்டி ஏதாவது வந்திருக்கா ? கேட்டபடியே படுக்கைஅறையிலிருந்து எட்டிப் பார்த்தாள் ஷைலஜா ஆன்றனியின் மனைவி. இன்னும் தூக்கம் கலையாத கண்கள். மகள் ரம்யா இன்னும் தூங்கிக் கொண்டிருந்தாள் போர்வையைக் கடித்தபடி.

ம்.. கமிஷனருக்கு என்னைப் பாக்கணுமாம்… போய் பாத்துட்டு வரேன்.

என்னங்க மறுபடியும் எல்லாத்தையும் துருவித் துருவி விசாரிக்கப் போறாங்களா ?
பயமா இருக்குங்க .. என்ற மனைவியைப் பார்த்து லேசாகச் சிரித்துவிட்டு, பிரேக் பாஸ்ட் ரெடிபண்ணி வை சாப்பிட வரேன், என்றபடி கொடியில் கிடந்த சட்டைஒன்றை எடுத்து மாட்டி விட்டு கிளம்பினார் ஆன்றனி

இதுவரைக்கும் நான்கு விசாரணைக்கமி?ன் போட்டாயிற்று. டி.ஐ.ஜி஢, ஐ.ஜி஢, கமிஷனர், உதவி கமிஷனர், இன்ஸ்பெக்டர் என்று எல்லா மட்டத்தினரோடும் பேசியாகிவிட்டது. இப்போது மீண்டும் ஒரு அழைப்பு. எதற்கென்று தெரியவில்லை. இருந்தால் மேல் மட்டத்தில் இருக்கவேண்டும், இல்லையேல் கடைசி நிலையில் இருக்கவேண்டும் இல்லாவிட்டால் பிரச்சனைதான். இதைப்பண்ண நீ யார் ? என்று மேல்மட்டம் மிதிக்கும். உனக்கு வேறு வேலை இல்லையா என்று கீழ் மட்டம் கேலிபேசும்.

அந்த கலவரம் … அதை இப்போது நினைத்தாலும் மனசு துடிக்கிறது. சாலையோரம் நின்று கொண்டிருந்த எல்லா அப்பாவி ஜனங்களின் தலையிலும் இரத்தக்காயம்… பெண்கள் அலறி அடித்துக் கொண்டு ஓடுகிறார்கள். கையில் துப்பாக்கியோடு உத்தரவுக்குக் காத்திருக்கும் அதிரடிப்படையினர்.

என்ன செய்வதென்று தெரியாமல், கையிலிருந்த துப்பாக்கியை யாராவது வாங்கி திருப்பிச் சுட்டுவிடக் கூடாதே எனும் கவலையில் இறுகப் பிடித்துக் கொண்டிருந்தபோது தான் அது நடந்தது. கண்முன்னால் தன்னோடு பணிபுரியும் ஒரு காவல் துறை அதிகாரியை ஓட ஓட விரட்டிக் கொண்டிருந்தது ஐந்து பேர் அடங்கிய ஓர் அரிவாள் கும்பல்.

ஒரு மனிதனை பொறுமையின் எல்லை வரை துரத்தினால் பிறகு என்ன தான் செய்ய முடியும், பொறுமையைத் துறப்பதை விட ?. இதற்கு மேலும் பொறுக்க முடியாது.
“என்ன வந்தாலும் இந்த மண்ணு மேல தான்” என்னும் வழக்கமான வார்த்தைய மனசுக்குள் நினைத்துக்கொண்டு கையிலிருந்த நவீன துப்பாக்கியை எடுத்து, அந்த கும்பலைச் சேர்ந்த ஒருவனின் நெஞ்சுக்கு நேராய் நீட்டினார் ஆன்றனி.

அந்த கும்பல் அசரவில்லை ஏதோ சுதந்திரப்போராட்ட வீரர்களைப் போல நெஞ்சு நிமிர்த்தி நின்று முறைத்தார்கள். ஆன்றனி சுட்டார், சரியாக … மிகச் சரியாக… முதலின் நின்றவனின் மார்பு நோக்கி…எங்கிருந்து தான் அந்த காமிரா கண்சிமிட்டியது என்று தெரியவில்லை. தோளில் பையோடு ஒரு பத்திரிகைக் காரன், கூட்டத்துக்கிடையே நழுவுவது தெரிந்தது.

கமிஷனர் அலுவலகம் முன் தன்னுடைய பைக்கை நிறுத்திவிட்டு உள்ளே நுழைந்தார் ஆன்றனி உள்ளே உட்கார்ந்திருந்த கமிஷனர் முன் விரைப்பாய் நின்று சல்யூட் அடித்தார்.

வா ஆன்றனி உட்காரு.

பரவாயில்லை சொல்லுங்க சார்.

இத பாரு ஆன்றனி., நிலமை ரொம்ப இக்கட்டாயிடுச்சு. பத்திரிகைக் காரன் ஒருத்தனால தான் இந்த பிரச்சனையே பூதாகரமாச்சு…. நான் சொல்றது உனக்குப் புரியுதுன்னு நினைக்கிறேன்… அந்த ஷூட்டிங் இஷ்யூ பத்தி தான் பேசிட்டிருக்கேன்… இப்போ வேற வழியே இல்லை. நீ ஒத்துக் கிட்டு தான் ஆகணும். பெரிய பிரச்சனை எதுவும் இல்லாம நான் பாத்துக்கறேன். ஒரு வாரமோ, இரண்டு வாரமோ சஸ்பெண்ட் ல இருக்க வேண்டி
வரும் அவ்வளவு தான். உங்களுக்கு நான் என்ன ஹெல்ப் வேணும்னாலும் பண்றேன். தயவு செய்து ஒத்துக்குங்க. ஒரே ஒரு ஸ்டேட் மெண்ட் எழுதிக் கொடுங்க போதும்.

சார்… நீங்க என்ன சொல்றீங்கன்னு புரியுது.. ஆனா என்ன பண்றது. நான் தான் சுடவே இல்லையே. சுட்டிருந்தா நான் ஏன் கவலைப்படப் போறேன். சாரி ..சார் என்னால எந்த ஸ்டேட்மெண்டும் எழுதித் தர முடியாது.

ஆன்றனி, வீணா முரண்டு பிடிக்காதீங்க, சுட்டது நீங்க தான். நான் ஷூட்டிங் ஆர்டர் தராம நீங்க சுட்டது சட்டப்படி குற்றம். அதுல ஒரு உயிர் வேற போயிருக்கு. இதுக்கெல்லாம் பதில் சொல்ல வேணுமா வேண்டாமா ? கமிஷனர் குரலில் கொஞ்சம் இறுக்கம் கூடியிருந்தது.

சார் உங்களுக்கே தெரியும், அன்னிக்கு சுட்டது நான் தான். அன்னிக்கே நான் உங்க கிட்டே வந்து உண்மையைச் சொன்னேன். நீங்க என்ன சொன்னீங்க ?  போலீஸ் சுட்டதா சொன்னா பிரச்சனை பெரிசாகும், கலவரத்துல செத்துட்டான்னு சொல்லு ன்னு .
சொன்னேன்.

டிபார்மெண்ட் ல எல்லா தோட்டாக்களையும் திருப்ப ஒப்படைச்சதா ஒப்பமிடச் சொன்னீங்க செய்தேன்.

அன்றைக்கு நீங்க உண்மையை எதிர் கொள்ள பயந்தீங்க, ஏன்னா அன்னிக்கு ?஥ஷூட்டிங் ஆர்டர் தர ஧வண்டியது நீங்க. ஆனா தரல. பத்திரிகைக் காரன் ஏதோ போலீஸ்காரன் தான் சுட்டான்னு பேப்பர்ல போட்டான்.. நல்லவேளை போட்டோ வில சுடப்பட்டவன் மட்டும் தான் இருந்தான். அன்னிக்கு மட்டும் நான் சுடலேன்னா கண்டிப்பா நம்ம போலீஸ் டிபார்ட்மெண்ட்ல இரண்டு உயிராவது போயிருக்கும்.

குருவி சுடறதுக்குத் தான் போலீஸ் துப்பாக்கின்னு ஊர் கேவலமா பேசி இருக்கும். ஆனா இப்போ ஏதோ ஒரு அரசியல் ரெளடி தான் செத்துப் போயிருக்கான். ஒரு கலவரத்தை அடக்கினதுக்காக, டிபார்ட்மெண்ட் ஆட்களோட உயிரைக் காப்பாதினதுக்காக நான் தண்டனை அனுபவிக்க முடியாது சார். ஒரு நல்ல காரியம் செய்த திருப்தி தான் எனக்கு இருக்கு, இந்த பிரச்சனைல நான் பலிகடா ஆக முடியாது.
இனிமே நான் ஒத்துக்கிட்டா, எப்படி அன்னிக்கு மொத்த தோட்டாவையும் திருப்பிக் கொடுத்தே ? அப்படின்னா நீ தீவிரவாதியா ? இல்லை விடுதலைப்புலி கூட உனக்கு நெருங்கிய தொடர்பான்னு கேட்டு ஜெயில்ல போடுவாங்க.

நீங்க மத்தவங்க போடற சல்யூட்டை வாங்கிட்டு காவல்துறையிலே களையெடுப்பேன் னு பேட்டி குடுப்பீங்க. அதெல்லாம் என்னால முடியாது சார். உங்களுக்கும் எனக்கும் தெரிஞ்ச உண்மை… நமக்குள்ளே செத்துப்பேயிடறது தான் நல்லது. இன்னும் நாலு விசாரணைக் கமிஷன் வரட்டும், அன்னிக்கு அதிரடிப்படைல நான் இருந்தேங்கிற காரணத்துக்காக நான் எல்லாருக்கும் பதில் சொல்றேன். மற்ற படி … என்னை மன்னிச்சிடுங்க. ஆன்றனி நீளமாய் பேசி நிறுத்தினான்

ஆன்றனி யார் கூட பேசறீங்கங்கிறதை மறந்துட்டு பேசறீங்க… நான் உன்னோட உயர் அதிகாரி. கமிஷனர் குரலில் தோல்வி தூண்டிவிட்ட கோபம் தெறித்தது.

அப்படின்னா இனிமேலாவது இந்த கீழதிகாரி கிட்டே கெஞ்சுறதை நிப்பாடுங்க சார்…

சொல்லிவிட்டு விறைப்பாய் சல்யூட் ஒன்றை அளித்துவிட்டு வெளியேறி நடக்கத் துவங்கினார் ஆன்றனி

வெளியே நன்றாக விடிந்திருந்தது.