சிறுகதை : சந்தித்த கண்கள்.

கதவு தட்டப்படும் ஓசை கேட்டு கேள்வியோடு தலையை உயர்த்திக் கடிகாரத்தைப் பார்த்தான் ரமேஷ். மணி இரவு பன்னிரண்டை நெருங்கிக் கொண்டிருந்தது. உள்ளறையில் ரம்யா ஏதையோ புரட்டிக் கொண்டிருந்தாள். இன்னும் தூங்கவில்லை. சன்னல் வழியே கண்ணுக்கெட்டிய தூரம் வரை இருட்டும், இருட்டு சார்ந்த இடங்களுமாய் இருந்தது. தெருவிளக்குகள் இரவின் அடர்த்தியை ஆங்காங்கே அழித்திருந்தன. தெருநாய்களில் சில இரவின் அமைதியைக் தவணை முறையில் கலைத்துக் கொண்டிருந்தன.

டொக்…டொக்…. கதவு மென்மையாய் தட்டப்பட்டது.

ரமேஷ் கதவை நெருங்கி, கதவில் பொருத்தப்பட்டிருந்த கோலி சைஸ் கண்ணாடியில் கண்ணை வைத்து வெளியே பார்த்தான்.

வெளியே ஒரு இளம் பெண். அழகான இளம் பெண் ! அவளுக்குப் பின்னால் யாரேனும் இருக்கிறார்களோ ? கதவைத் திறந்ததும் அடித்துப் போட்டுக் கொண்டு எல்லாவற்றையும் பிடுங்கி விட்டு ஓடிவிடுவார்களோ ? இப்போதெல்லாம் திருட்டு தினம் தினம் புதிது புதிதாய் அவதாரம் எடுத்துக் கொண்டே இருக்கிறது. ரமேஷின் மனம் சிந்தனையைக் கிளறியது. வேறு யாரும் தென்படவில்லை.

முதல் வேலையாக வெளியே மின் விளக்கைப் போட்டான். அந்தப் பெண் இப்போது வெளிச்சத்தில் குளித்தாள். இன்னும் அழகாய்த் தெரிந்தாள்.

சங்கிலியைக் கதவிலிருந்து விலக்காமல் கதவை ஒரு முப்பது டிகிரி அளவுக்குத் திறந்து வெளியே மெல்ல முகம் நீட்டினான்.

யெஸ்… யாரைப் பாக்கணும் ?

இது உங்களுதா பாருங்க ?

அந்த இளம் பெண் கையில் வைத்திருந்த அந்த சின்னப் பையை நீட்டினாள். அந்தப் பையைப் பார்த்ததும் சட்டென சங்கிலியை விலக்கி கதவை முழுசாய்த் திறந்தான் ரமேஷ். அதற்குள், ‘யாருங்க அங்கே’ எனும் கேள்வியோடு ரம்யாவும் வந்து சேர்ந்தாள்.

இல்ல… நம்ம பை ஒண்ணை மிஸ் பண்ணியியிருக்கோம்.. அதான் இவங்க…. ஓ..சாரி, பிளீஸ் கம் இன்.

அந்தப் பெண் உள்ளே நுழைந்தாள்.

இது எங்க பை தான்…

ஆமா தெரியும். அதனால தான் உங்க கிட்டே கொண்டு வந்தேன். ஏகப்பட்ட பணம் வெச்சிருக்கீங்க, முக்கியமா உங்க பாஸ்போர்ட், டிரைவிங் லைசென்ஸ், கிரடிட் கார்ட்ன்னு சர்வமும் வெச்சிருக்கீங்க. அதான் கையோடு குடுத்துட்டு போயிடலாமேன்னு வந்தேன்.

ஓ… ரொம்ப ரொம்ப நன்றி. எப்படி நன்றி சொல்றதுன்னே தெரியல.. எப்படி இதை மிஸ் பண்ணினேன்னே எனக்கு ஞாபகம் இல்லை… இது உங்ககிட்டே எப்படி ?

நீங்க வந்த அதே ஃபிளைட்ல தான் நானும் வந்தேன். நீங்க என்னைக் கவனிச்சிருக்க மாட்டீங்க. ஆனா நான் பார்த்தேன். வெளியே பாகேஜ் கிளெய்ம் ஏரியால நீங்க இந்த பையை இன்னொரு ட்ராலி மேல தவறுதலா வெச்சுட்டீங்கன்னு நினைக்கிறேன். மே பி உங்களுக்கு நிறைய செக் இன் இருந்திருக்கலாம்.

ஆமா.. நாலஞ்சு பெட்டி, கைப் பை எல்லாம் வெச்சிருந்தோம்.. ரமேஷ் அசடு வழிந்தான்.

நீங்க விட்டுட்டுப் போறதைப் பாத்தேன். உங்க கிட்டே குடுக்கலாம்ன்னு வேகமா வந்தேன். ஆனா அதுக்குள்ள நீங்க வெளியே வந்துட்டீங்க. செக்யூரிடி செக் கிராஸ் பண்ணி வெளியே வந்தா நீங்க இல்லை. சரி, செக்யூரிடி ஆபீசர் கிட்டே குடுக்கலாம்ன்னு நினைச்சேன். ஆனா அதுக்கு முன்னாடி உள்ளே என்னதான் இருக்குன்னு பாக்கலாமேன்னு ஒரு கியூரியாசிடி. பேட் ஹேபிட் ஐ நோ. பட், பார்த்தா கணிசமான யூரோ வெச்சிருந்தீங்க. பாஸ்போர்ட், கார்ட் அது இதுன்னு ஏகப்பட்ட விஷயங்கள். ஒருவேளை உங்களுக்கு சரியான நேரத்துல இது கிடைக்கலேன்னா தவிச்சு போயிடுவீங்களேன்னு தான், வீடு தேடி வந்தேன்.

படபடவென பேசிவிட்டு, பையைக் கொடுத்து விட்டு எழும்பினாள் அவள்.

நீங்க.. எங்கே தங்கியிருக்கீங்க ?

இனிமே தான் பாக்கணும். இப்போ தான் வந்திருக்கேன். ஒரு வாரம் சென்னை வாசம் தான். அப்புறம் மறுபடியும் ஜெர்மன் போயிடுவேன். ஒரு புராஜக்ட் வர்க், ஃபீல்ட் வர்க். சிரித்தாள்.

இந்த நட்ட நடு ராத்திரில எங்க போவீங்க ? உங்களுக்கு ஆட்சேபனை இல்லேன்னா, யூ கேன் ஸ்டே வித் அஸ் டுடே…

ஓ.. நோ.. யாரை வேணுமானாலும் தொந்தரவு பண்ணலாம். ஆனா ஒரு இளம் ஜோடியை தொந்தரவு பண்ணக் கூடாது, நான் வரேன்.

நோ…நோ… பிளீஸ்… நாளைக்கு நானே உங்களை எங்க வேணுமோ டிராப் பண்றேன். நைட் ஈஸ் நாட் சேஃப். அதுவும் வெளியூர் பொண்ணுங்களுக்கு. ரமேஷ் அவசரமாய்ச் சொன்னான்.

ஆமா.. இன்னிக்கு இங்கே தங்குங்களேன். எங்களுக்கு சிரமம் ஏதும் இல்லை, நீங்க பண்ணினதை விட பெரிய உதவியா நாங்க பண்ணப் போறோம். ரம்யாவும் தன் பங்குங்கு அழுத்தம் கொடுத்தாள்.

கடைசியில் வலது பக்கம் இருந்த படுக்கை அறை பரபரவென ஒழுங்கு படுத்தப்பட்டு அவளுக்காகத் தயாரானது. தரையில் சிந்திக் கிடந்த புத்தகங்களை ரமேஷ் அள்ளினான். நடுவில் இருந்த மேஜையை ஓரமாய்த் தள்ளி, அதன் மீது புத்தகங்களை வரிசையாய் வைத்தான். படுக்கைக்கு மேல் கிடந்த பழைய பொருட்களையெல்லாம் ரம்யா அள்ளி ஓரமாய் ஒரு இடத்தில் வைத்தாள். அறை சுத்தமாய்த் தான் இருந்தது. ஒரு புது படுக்கை விரிப்பை விரித்து, அதன் மீது தலையணை வைத்து, ஏசியை ஆன் பண்ணியதும் அறை பளிச் என்றானது !

குட் நைட். நாளைக்கு காலைல உங்களை நானே டிராப் பண்றேன். டோன்ட் வர்ரி, ஃபீல் அட் ஹோம்… சொல்லிவிட்டு ஸ்நேகமாய்ப் புன்னகைத்தான் ரமேஷ்.

படுக்கையறையில் போய் கதவை மூடியபோது ரம்யா சொன்னாள்.

ரமேஷ்… எனக்கென்னவோ இந்தப் பொண்ணை எங்கேயோ பாத்த மாதிரியே இருக்கு.

ஏர்போர்ட்ல பாத்திருப்பே.

நோ.. நோ… வேற எங்கயோ பார்த்தேன். இந்த தீர்க்கமான கண்களை என்னால மறக்க முடியல. சம்திங் ஈஸ் தெயர்.. ரம்யா தலையைச் சொறிந்தாள்.

சரி, நீ ஆர அமர யோசிச்சுட்டு காலைல நான் எழும்பினதும் சொல்லு, எனக்குத் தூக்கம் வருது. சொல்லிக் கொண்டே பொத் என மெத்தையில் சரிந்தான் ரமேஷ். மெத்தை மெல்லிய தாள லயத்தோடு ஆடி அடங்கியது !

அந்த இரவு மெல்ல மெல்ல எல்லாருக்கும் தூக்கத்தை இமைகளில் இறக்கி வைத்தது.

காலையில் அலாரம் அடித்த போது மணி எட்டு !

மெதுவாகக் கண்களைத் திறந்த ரம்யாவின் மனதில் இரண்டு செகண்ட்களுக்குப் பிறகு தான் சட்டென நினைவுக்கு வந்தாள் அந்தப் பெண். !

சட்டென போர்வை விலக்கி பக்கத்துப் படுக்கையறைக்குப் போனாள். அறைக் கதவு திறந்திருந்தது. அந்தப் பெண்ணைக் காணோம்,

ஒருவேளை எதையாவது சுருட்டிக் கொண்டு போயிருப்பாளோ ? அந்த எண்ணமே சட்டென அவளுக்குள் ஒருவித கிலியைப் பரப்பியது. சே,… அப்படிப்பட்டவ ஏன் வீடு தேடி வந்து பையைத் தரணும். ஒருவேளைச் சின்ன மீனைப் போட்டு பெரிய மீனைப் பிடிக்கிற டெக்னிக்கோ ?

பதட்டத்துடன் வெளியே வந்தாள் ரம்யா. அறையிலிருந்து வெளியே வந்த ரமேஷும் அவளுடைய பதட்டத்தைக் கொஞ்சம் கண்களில் வாங்கினான்.

ஹேய்.. குட்மார்ணிங்…. வெளியிலிருந்து குரல் கேட்டது. அவள் தான் ! அவளே தான். ரொம்பவே பிரஷ் ஆக இருந்தாள்.

கு…குட் மார்ணிங்… சீக்கிரம் எழும்பிட்டீங்க போல !

ஆமாமா.. அஞ்சுமணி ஆச்சுன்னா போதும் என்னோட பயாலஜிகல் கிளாக் என்னை படுக்கையில இருந்து உருட்டித் தள்ளிடும். அப்புறம் என்னால தூங்கவே முடியாது. விக்கி கிட்டேயிருந்து கத்துகிட்ட கெட்டபழக்கத்துல இது ஒண்ணு.. சிரித்தாள்.

விக்கி ?

ஓ.. யா.. ஹீ ஈஸ் மை ஹஸ்பன்ட்.. விக்னேஷ். சுறுசுறுப்புக்கு எறும்பு கூட அவன் கிட்டே டிரெயிங் எடுக்கணும். அஞ்சு மணிக்கு எழும்புவான். ஷூவைக் கால்ல கட்டிகிட்டு ஹெட்போனைக் காதுல மாட்டிக்கிட்டு ஓடுவான். காதுல சுப்ரபாதம் ஓடும், கால் தரையில ஓடும். நான் ஓடமாட்டேன்பா… ‘வினோ.. டெய்லி ஓடணும்மா.. ஒடினா தான் லைஃப் ஓடும்’ ன்னு சொல்லுவான்.

வினோ ?

ஓ.. சாரி, தட்ஸ் மி. வினோதினி.. சுருக்கமா வினோ.

நல்ல பெயர் பொருத்தம், விக்கி வினோ ! லவ் மேரேஜா ?

யா… லவ் அன்ட்… மேரேஜ் அப்புறம் மேரேஜ் அன்ட் லவ். நீங்க கூட ரமேஷ் ரம்யா… ஏதோ கதைக்காக எழுதற பெயர் மாதிரி இருக்கு ! லவ்வா ?

யா… இட்ஸ்… யா.. லவ் மேரேஜ் தான். பேசிட்டே இருக்கேன்.. உங்களுக்கு ஒரு காபி கூட குடுக்கல, பிளீஸ் வெயிட்… ஒரு அஞ்சு நிமிஷம் குடுங்க. சொல்லிக் கொண்டே சமையலறை நோக்கிப் போனாள் ரம்யா.

ஹேய்… என்னது இது… யாரு காபி போட்டது ? – ரம்யாவின் குரல் சமையலறையில் இருந்து ஒலித்தது.

சாரி,, அதுவும் நான் தான். கொஞ்சம் எக்ஸ்ட்ரா உரிமை எடுத்துகிட்டேன் போல. நானும் விக்கியும் டெய்லி போட்டி வெச்சுப்போம். யாரு முதல்ல காஃபி போடறதுன்னு. அவன் ரொம்ப ஸ்மார்ட்.. அடிக்கடி என்னைத் தோக்கடிச்சுடுவான். நான் அசந்து தூங்கும்போ காபி குடுத்து குட்மார்ணிங் சொல்லுவான். வாட் எ லவ்லி வே டு ஸ்டார்ட் எ டே… ! இன்னிக்கு நான் எழும்பினேன், என் ரொமான்டிக் ராஸ்கல் ஈஸ் நாட் ஹோம். அதான் உங்களைத் தோக்கடிப்போம்ன்னு காஃபி, பிரட் சான்ட்விச் பண்ணினேன். தப்புன்னா… மன்னிச்சுக்கோங்க.

சே..சே.. அப்படியில்லை.. உங்களுக்கு நாங்க தரணும், நீங்க என்னன்னா.. எங்களுக்கு காபி போட்டு தரீங்க.

அட.. இதுல என்ன இருக்கு. நீங்க தான் ஃபீல் அட் ஹோம் ன்னு சொன்னீங்க. அப்படின்னா, இப்படி தான். சிரித்தாள்.

உங்க லைஃப் ரொம்ப ஜாலியான லைஃப் ஆ இருக்கும் போல ! ரம்யா சிரித்துக் கொண்டே சொன்னாள்.

ஓ யெஸ்.. அவனை ஒரு நாள் பிரியறதே கஷ்டமான விஷயம். அவனுக்காக உயிரைக் கூட குடுப்பேன். அவ்ளோ லவ்லி அவன். இந்த ஒரு வாரத்தோட வேலையை முடிச்சுட்டு எப்படா போவோம்ன்னு இருக்கு. ஐ ஆம் ஆல்ரெடி மிஸ்ஸிங் ஹிம்.

அவரு என்ன பண்றாரு.

லவ் தான்…

இல்ல என்ன வேலைன்னு.

ஸீ.. என்னை பொறுத்தவரை அவன் என்ன வேலை பண்றாங்கறது எனக்கு முக்கியமில்லாத விஷயம். அவன் லவ் பண்ணணும். பண்ணிட்டே இருக்கணும். அதான் எனக்கு முக்கியம். நான் ரொம்ப ஓவரா பேசறேனோ ?

இல்ல, சுவாரஸ்யமா பேசறீங்க !

இந்த ஒரு வார்த்தையே போதும், நான் கிளம்பறேன். உங்களை ஒரு நாள் டிஸ்டர்ப் பண்ணினது போதும்.

எங்கே போறீங்க ?

ஹோட்டல்.

ஒண்ணு சொன்னா கோச்சுக்கமாட்டீங்களே ? ரம்யா கேட்டாள்

சொல்லுங்க

ஒரு வாரம் தானே ? எங்க கூட தங்கிக்கலாமே ?

சே..சே.. ஒரு நாள் தங்கினதே அதிகம். இளம் தம்பதியர் வாழ்க்கைல ஒரு கரடி சுத்திட்டு இருக்கக் கூடாது.

நோ..நோ.. பிளீஸ்… எங்களுக்கு ஒரு தொந்தரவும் இல்லை. ரொம்ப லோன்லியா இருக்கு, நீங்க ஒரு வாரம் தங்கிக்கோங்க. எங்களுக்கும் ஒரு துணையா இருக்கும்.

ரம்யாவும், ரமேஷும் மாறி மாறி வற்புறுத்தியபின் வினோதினியால் மறுக்க முடியவில்லை. சிரித்துக் கொண்டாள். சிரித்துக் கொண்டே ரம்யாவை வினோ பார்த்தாள். அந்த பார்வையைச் சந்தித்தபோது ரம்யா மனசுக்குள் மீண்டும் சொல்லிக் கொண்டாள் !

‘இந்த கண்களை எங்கேயோ பார்த்திருக்கிறேன்’ எங்கே.. எங்கே ?

கேள்விகளுடன், ஆளாளுக்கு அவரவர் வேலை பார்க்கக் கிளம்பிவிட்டார்கள் !

மாலையில் வினோதினி வீடு திரும்பிய போது ரம்யாவும், ரமேஷும் தீவிரமான வாக்குவாதத்தில் இருந்தார்கள்.

ஹலோ….. எனிபடி ஹோம் ! குரல் கொடுத்தாள் வினோ.

சட்டென உள்ளறை அமைதிக்குள் தாவ, ரம்யா வெளியே வந்தாள், கண்கள் கலங்கியிருந்தன.

ஏய்.. என்னாச்சு ? எனிதிங் ராங் ? கேட்டுக்கொண்டே வீட்டில் நுழைந்தாள் வினோ.

இல்ல.. சின்ன ஒரு சண்டை.

ம்ம்.. சின்னச் சின்ன சண்டைகள் வாழ்க்கைய ரொம்ப அழகாக்கும். ஒரு தோட்டத்துல மலர்கிற சின்னச் சின்ன புற்களைப் போல. அதே நேரம் சின்னச் சின்னச் சண்டைகள் நம்ம வாழ்க்கையையே நாசமாக்கவும் செய்யும்… படகில விழற ஓட்டை மாதிரி. முதல்ல அடைக்கிறது ஈசி, அப்புறம் தண்ணீர் நிறைஞ்சுடும். ஓட்டையைக் கண்டு பிடிக்கிறதே பெரும்பாடா இருக்கும். தண்ணீரை இறைக்கிறதே தலைவலியாகும். தண்ணீரை இறைச்சு ஓட்டையைக் கண்டுபிடிச்சு அடைக்கிறதுக்குள்ள நாம முழுசா மூழ்கிப் போகவும் செய்வோம்.

ம்ம்… தலையாட்டினாள் ரம்யா.

நானும் விக்கியும் ஒரு உடன்படிக்கை போட்டுட்டோம். சண்டைல யாரு முதல்ல மன்னிப்புக் கேக்கறதோ அவங்க தான் வின்னர். அவன் தான் அடிக்கடி ஜெயிப்பான். அவன் கூட போட்டி போட்டு நானும் ஜெயிப்பேன். நீங்களும் சண்டை போடுங்க. குட்டிக் குட்டியா. ஆனா ஒரே ஒரு அக்ரீமென்ட். நைட் தூங்கப் போறதுக்குள்ள சமாதானமாயிடணும். சூரியன் மறையும்போ உங்க கோபமும் போகணும். மறு நாள் புதுசா விடியணும். அதான் முக்கியம் !

நீங்க நல்லா பேசறீங்க, சுவாமிஜி மாதிரி – ரமேஷ் சிரித்தான்.

நான் அப்படி தான். தோணறதை பேசிட்டே இருக்கிற லொடக்கு வாய். எதையும் மறச்சு வைக்க மாட்டேன். அன்பு இருந்தா அதை அப்படியே காட்டுவேன். வெறுப்பு இருந்தா அதையும் காட்டுவேன். ஆனா எல்லாத்த விடயும் விக்கி கூட அன்பா இருக்கிறது தான் முக்கியம்ன்னு எப்பவுமே நினைச்சுப்பேன். என்னதான் கோபம் இருந்தாலும் விட்டிடுவேன். அவன் செய்த நல்லது மட்டுமே நெனச்சுப்பேன். எல்லாருக்குமே நினைச்சுப் பாக்க நிச்சயம் நல்ல விஷயம் நிறைய இருக்கும் இல்லையா ?

ம்ம்….

நியூட்டனின் மூணாவது விதி மாதிரி, நல்லதுக்கு சமமா கெட்டதும் இருக்கும். ஏன் கெட்டதை எடுக்கிறீங்க ? வய் நாட் குட் திங்க்ஸ் ! ? நல்ல விஷயங்களை மட்டுமே நாம பாக்கப் பழகினா, நம்மைச் சுற்றி நல்லது நிறைஞ்சுட்டே இருக்கும். லைட் போட்டதும் இருட்டு போயிடுதுல்ல ! கட்டிலுக்குக் கீழே இன்னும் இருட்டு இருக்கே ன்னு நினைக்காம, கட்டிலுக்கு மேலே வெளிச்சம் இருக்கேன்னு நினைக்கலாம்ல !

வினோவின் மனம் திறந்த உரையாடல் அவர்களுக்குள்ளே ஏதோ ஒரு சின்ன சிந்தனையைத் தூண்டி விட்டிருக்க வேண்டும். அதன் பின் அடுத்த நாள் சண்டையின் குரல் ஏதும் இல்லை. வெளியே போலாமா என்று அவர்கள் ஒன்றாக அழைத்த போது வினோவுக்கு ஆச்சரியமாய் இருந்தது.

கடற்கரை மணலில் கடலை கொறித்துக் கொண்டே பேசிக்கொண்டிருந்தார்கள் மூவரும். அவர்களிடையே அன்னியோன்யம் அதிகரித்திருந்தது.

நான் ஒரு குட்டிக் கதை படிச்சேன். வழக்கம் போல வினோதான் ஆரம்பித்தாள்.

சொல்லுங்க.

இரண்டு பேர் ஏன் சண்டை போடும்போ கத்திக் கத்திப் பேசறாங்க தெரியுமா ?

எரிச்சல்னால,

கோபத்தினால

ம்ம்… அதே நேரம் லவ் பண்றவங்களைக் கவனிச்சிருக்கீங்களா ? போனுக்கே கேக்காத மாதிரி பேசுவாங்க. மணிக்கணக்கா காது கடிப்பாங்க. மூச்சுக்கே கேக்காத மாதிரி முணு முணுப்பாங்க. காரணம் என்ன தெரியுமா ? சிம்பிள். லவ் பண்ணும்போ இரண்டு மனசும் ரொம்ப நெருக்கமா இருக்கும். அவங்க மெல்லப் பேசினாலே கேக்கும். அவங்க மௌனமா இருந்தா கூட கேக்கும். அதே நேரம் வெறுப்பு வந்துச்சுன்னா இரண்டு மனசும் விலகிப் போகும். அதனாலதான் கத்திக் கத்திப் பேச வேண்டியிருக்கு. சண்டைக்காரங்க இரண்டு பேர் பக்கத்துல இருந்தா கூட கத்திப் பேசினா தான் கேக்கும். காரணம் உடல் பக்கத்துல இருக்கு, பட் மனசு ரொம்ப ரொம்ப தூரமா இருக்கு !

வாவ்… லவ்லி !

நான் சண்டை போடும்போ நெனச்சுப்பேன். ‘அடேய் வினோ.. உன் மனசு தூரமா போவுதுடி.. கொஞ்சம் கிட்ட வா’ ன்னு. சிரித்தாள் வினோ.

உண்மை தான் வினோ. லைஃப்ல உன்னதமான விஷயம் அன்பு தான். அன்பு செய்யப் படுகிறோம் என்கிற ஒரு சின்ன பீலிங் இருக்கே. அது தான் வாழ்க்கையை ரொம்பவே அழகாக்குது. அந்த அன்புக்காகத் தானே ஒவ்வொருத்தரும் ஏங்கறோம். பணமா, வசதியா, செல்வமா ? எது நமக்கு நிம்மதி தரும். கையைப் புடிச்சிட்டு.. டேய்.. நான் உனக்காக இருக்கேன்டா.. ங்கற ஒரு அன்பான தொடுதல் தானே – ரம்யா சொல்லும் போதே கண்கள் கலங்கின.

ரமேஷும் தலையாட்டினான்.

உண்மை தான். குடும்பத்துல நடக்கிற சண்டைகளுக்கெல்லாம் காரணம், அன்பு வேண்டாங்கற சண்டையல்ல. அன்பு வேணும்ங்கற சண்டை. எனக்கு அன்பு போதலைங்கற சண்டை. என் கூட அன்பு செலுத்த இன்னும் நிறைய நேரம் வேணும்ங்கற சண்டை. அதை நிறைய பேரு புரிஞ்சுக்கறதில்லை. அந்த உண்மையான அன்பைப் புரியாம இருக்கும்போ நாம வெறுப்போட கூட்டணி வைக்கிறோம். வெறுப்புங்கறது கேன்சர் மாதிரி, அது கொஞ்சம் கொஞ்சமா நம்மை அரிச்சே கொன்னுடும்.

நீங்க இப்ப சொன்னீங்களே, அது நூற்றுக்கு நூறு உண்மை வினோ ! “எனக்கு அன்பு போதலை.. இன்னும் வேணும்” ங்கறது தான் குடும்ப மனஸ்தாபங்களோட அடிப்படை. அன்பு நல்ல விஷயம் தானே. அதைச் சொல்ல, அதைச் செய்ய, அதை வெளிக்காட்ட ஏன் தயங்கணும். வெரி நைஸ். இந்த சின்ன வயசிலயே வாழ்க்கையை ரொம்ப நல்லா புரிஞ்சு வெச்சிருக்கீங்க. ரியலி நைஸ்.

அப்படியெல்லாம் ஒண்ணும் இல்லை ரம்யா. ஒரு குழந்தையைப் பாக்கும்போ ஆத்மார்த்தமா அள்ளிக் கொஞ்சறோம். அந்த ஆத்மார்த்த அன்பு ஒவ்வொரு செயலிலயும் இருக்கணும்ன்னு நினைக்கிறவ நான். அட்லாஸ்ட்.. லைஃப் ஈஸ் டு லவ் அன்ட் டு பி லவ்ட்… அன்பு செய்யவும், அன்பு செய்யப்படவும் தான் இல்லையா ? !

அவர்களுடைய உரையாடல் எவ்வளவு நேரம் போனதென்றே தெரியவில்லை. கடிகாரத்தை பார்க்க மறந்தார்கள். ஆனால் சூரியன் எதையும் மறக்கவில்லை. வழக்கம் போல தூங்கப் போய்விட்டான். இனிமே வீட்டுக்குப் போவோம் என்று ஆடைகளில் இருந்த மண்ணைத் தட்டிக் கொண்டே எழுந்தார்கள் மூவரும்.

சில விஷயங்களை இப்படி மணலைத் தட்டற மாதிரி சிம்பிளா தட்டிட்டுப் போனா எவ்ளோ நல்லா இருக்கும் !

அது நடக்கிற விஷயமா ?

ஏன் முடியாது. அதுக்கெல்லாம் மனசு தான் காரணம். அன்புக்கு முன்னாடி ஈகோவைத் தூக்கி எறிஞ்சீங்கன்னா, தேவையில்லாத மணலைத் தூக்கிச் சுமக்க வேண்டியதில்லை.

மறு நாள் !

காலையில் எழும்பியபோது வினோ தயாராய் இருந்தாள்.

தாங்க்யூ சோ மச். ஒரு வாரம் என்னைச் சகிச்சுக்கிட்டீங்க. ஐ ஆம் லீவிங்.

சகிச்சு கிட்டதா, ரொம்ப ரசிச்சுகிட்டோம். நிறைய கத்துகிட்டோம். ரமேஷ் சிரித்தான்.

இல்ல இல்ல, இது எனக்கு தான் ஒரு அற்புதமான அனுபவம். நான் தான் உங்களுக்கு நன்றி சொல்லணும். சொல்லிக் கொண்டே வினோ ரம்யாவின் கண்களைப் பார்த்தாள்.

அதே கண்கள் ! எங்கேயோ பாத்திரிக்கேன்… இன்னிக்கு கேட்டுடுவோம். ரம்யாவின் மனசு தவித்தது.

வினோ, ஒண்ணு கேட்டா தப்பா நெனச்சுக்க மாட்டீங்களே !

கேளுங்க.

நாம இதுக்கு முன்னாடி சந்திச்சிருக்கோமா ? ஃபார் சம் ரீசன் உங்க கண்ணைப் பாக்கும்போதெல்லாம் எனக்கு அந்த ஃபீலிங் வருது.

வினோ சிரித்தாள். எஸ்.. ஒரு தடவை சந்திச்சிருக்கோம். பார்த்திருக்கோம். பட் பேசினதில்லை.

வாட்…. ? எங்கே.. எப்போ …. ரம்யாவும், ரமேஷும் ஆர்வமானார்கள்.

ம்ஹூம்.. இப்போ சொல்ல மாட்டேன். நெக்ஸ்ட் டைம் என் கண்ணைப் பாருங்க, அப்போ சொல்றேன்.

சொல்லிக் கொண்டே கதவைத் தாண்டி வெளியேறினாள் வினோ,

வினோ வெயிட், ஐ வில் டிராப் யூ… என ரமேஷ் சொல்லிக் கொண்டிருக்கும் போதே, வீட்டைத் தாண்டி, சாலையில் இறங்கி நடக்கத் துவங்கினாள்.

ரமேஷ் ரம்யாவைப் பார்த்தான். அவனுடைய பார்வையில் வார்த்தைகள் மிதந்தன. எதையோ சொல்ல வேண்டும் போல அவனுடைய இமைகள் தயங்கின.

சொல்லுங்க.

ஒண்ணு சொல்றேன்… நீ, யோசிச்சு சொல்லு.

ம்ம்.. சொல்லுங்க

நாம, டைவர்ஸ் பண்ணித் தான் ஆகணுமா ? யோசிச்சு பாத்தா நமக்குள்ள பெரிய பிரச்சினை ஏதும் இல்லை, நாம தான் மாறி  மாறி….

ரமேஷ் பேசிக்கொண்டிருக்கும் போதே ரம்யா தாவி வந்து ரமேஷை அணைத்துக் கொண்டு அழ ஆரம்பித்தாள். அவளிடமிருந்து வார்த்தைகள் வரவில்லை. வெறுமனே தேம்பல் மட்டுமே வந்து கொண்டிருந்தது.

ஐ ஆம் சாரி…

நோ..நோ… ஐ ஆம் சாரி..

அந்த மௌனத்தின் நிமிடங்கள் மெல்ல மெல்ல இயல்பாகிக் கொண்டிருந்த போது பேப்பர் காரன் வீசிய பேப்பர் அவர்களுடைய கதவைத் தாண்டி வந்து விழுந்தது. ஒரு குட்டி அரைவட்டம் அடித்து அமைதியானது.

அந்த பேப்பரின் முதல் பக்கத்தைப் பார்த்த ரம்யாவும் ரமேஷும் அதிர்ந்து போனார்கள்.

முதலாம் ஆண்டு நினைவஞ்சலி. எழுத்துகளுக்குக் கீழே பளீரென சிரித்துக் கொண்டிருந்தாள் வினோதினி !

வாட்… முதலாம் ஆண்டு ? இது அந்தப் பெண் தானே ! பெயர் கூட வினோதினி … நடுக்கத்துடன் ஒருவரை ஒருவர் பார்த்துக் கொண்டார்கள்.

ரம்யா மீண்டும் அந்தப் புகைபடத்தைப் பார்த்தாள். அந்தக் கண்களைப் பார்த்தாள்.

ரமேஷ்… ஐ.. ஐ.. ரிமம்பர் நௌ. இப்போ ஞாபகம் வருது. இவங்களை எங்கே பார்த்தேன்னு…

ரமேஷ் அவளுடைய கண்களை ஏறிட்டான். சொல்லு என்பது போல நெற்றி சுருக்கினான்.

ஜெர்மனில பெர்லின்ல  காபி ஷாப்ல பாத்தேன். நாம ரெண்டு பேரும் கொஞ்சம் சண்டை போட்டுகிட்டு இருந்தோம். டைவர்ஸ் பண்ணிக்கலாம்ன்னு முதல்ல அன்னிக்கு தான் பேசினோம். நான் அழுதிட்டிருந்தேன். தூரத்துல இன்னொரு டேபிள்ல இவங்க இருந்தாங்க. ஒரு ஆண் கூட. மே பி ஹி ஈஸ் விக்கி. என்னையே உத்துப் பாத்திட்டிருந்த அந்த கண்கள். அதான் எனக்கு அந்தக் கண் ரொம்ப நல்ல பரிச்சயமா தெரிஞ்சுது. கண்டிப்பா, அந்தக் கண் தான். இதெப்படி இதுவரை எனக்கு ஞாபகம் வராம போச்சு !!!  அப்படின்னா.. நாம ஒரு ஆவி கூடயா ஒரு வாரம்… சொல்லும் போதே ரம்யாவுக்கு நா குழறியது. விரல்கள் நடுங்கின.

வினோதினி தங்கியிருந்த அறையை நோக்கினான் ரமேஷ். தடுமாறும் கால்களுடன் சென்று கதவைத் திறந்தான். அதிர்ந்தான். ஒரு வாரத்துக்கு முன்னால் அந்த அறை எப்படி இருந்ததோ அப்படியே இருந்தது. புத்தகங்கள் தரையில் சிந்தியிருந்தன. அறையின் நடுவே ஒரு டேபிள் இருக்க, ஓரமாய்க் கிடந்த படுக்கையில் பழைய பொருட்கள் குவிந்து கிடந்தன.

ரமேஷ் ஒரு வினாடி யோசித்தான். படபடப்புடன். பத்திரிகை அலுவலகத்துக்குப் போன் பண்ணினான். ஒரு நான்கைந்து போன்கால்களுக்குப் பின் அவனுக்கு விக்கியின் போன் நம்பர் கிடைத்தது. டயல் பண்ணினான்.

ஹலோ…

கேன் ஐ ஸ்பீக் டு விக்கி.

எஸ்.. விக்கி தான் பேசறேன்.

சார், பேப்பர்ல வினோதினியோட முதலாம் ஆண்டு நினைவஞ்சலி பார்த்தோம்…

ம்ம்.யா.. கூப்பிட்டதுக்கு நன்றி. நீங்க…

எப்படி நடந்துது ?

ஜெர்மனில வெச்சு ஒரு ஆக்சிடன்ட். ஸ்நோ டைம் அது. ஒரு கார் ஸ்லிப் ஆகி வேகமா வந்துது. நான் கவனிக்கல. காருக்கு அடில விழவேண்டியது நான். வினோ என்னை ஓரமா இழுத்தாங்க, பட்… அவங்க ஸ்லிப் ஆயிட்டாங்க. என்னைக் காப்பாத்திட்டு அவ இறந்துட்டா… இதுக்கு பதிலா… விக்கியால் அதற்கு மேல் பேச முடியவில்லை.

சாரி… அப்புறம் நீங்க இந்தியா வந்துட்டீங்களா ?

ஆமா.. வினோ இல்லாத பெர்லின் ரொம்ப கொடுமையா இருந்துச்சு. சென்னைக்கே வந்துட்டேன்.

சென்னைலயா !

ஆமா.. வடபழனி. சரி, வினோ வை உங்களுக்கு எப்படித் தெரியும்.

ஜெர்மனில தான் தெரியும். நிறைய சொல்லியிருக்காங்க. நீங்க விடியற்காலத்திலயே எழுந்து காபி போடறது, சுப்ரபாதம் கேட்டுட்டே ஜாகிங் போறது, சண்டை போட்டா மன்னிப்பு கேக்கறது இப்படி ஏகப்பட்ட விஷயம் சொல்லியிருக்காங்க. இன்னிக்கு தான் அவங்க இல்லேங்கற விஷயம் தெரிஞ்சுது. ரியலி சாரி…  ரமேஷ்… மெதுவாகச் சொன்னான்.

மறு முனையில் விக்கி அமைதியாய் இருந்தான். தொண்டையை மெல்ல இருமி, சகஜ குரலில் பேச முயற்சித்தான். ‘ஒரு நாள் வீட்டுக்கு வாங்களேன்’

யா.. கண்டிப்பா… நிறைய பேசணும். குறிப்பா, அவங்க எங்களுக்கு செய்த பெரிய உதவியைப் பற்றி. அவங்க எங்க கூட தங்கின ஒரு வார வாழ்க்கையைப் பற்றி.

வினோ உங்க கூட ஒரு வாரம் தங்கினாங்களா ? எப்போ ? எங்கே..

எல்லாம் நேர்ல வந்து சொல்றேன்.

ம்…

ரமேஷ் போனை வைத்து விட்டு ரம்யாவைப் பார்த்தான். அவர்களுக்குள் பயமா, திகிலா, மகிழ்ச்சியா, பிரம்மையா என்று புரியாத ஒரு உணர்வு மேலோங்கியிருந்தது.

இப்படியெல்லாம் நடந்துதுன்னு சொன்னா நம்மை பைத்தியக்காரன்னு சொல்லுவாங்க. லாஜிக் இல்லாம கதை உடறான்னு நெனப்பாங்க. ரமேஷ் உதடு கடித்துக் கொண்டே சொன்னான். ரம்யா தலையாட்டினாள். அவளுடைய கைகள் ரமேஷின் கரங்களை இறுக்கமாய்ப் பற்றியிருந்தன. முன்பெப்போதும் இல்லாத அன்பின் இறுக்கம் !

சிறுகதை : வெளியே போடா போக்கத்தவனே…

இதற்கு முன் கரிகாலனை இப்படிப் பார்த்ததில்லை. எப்போதும் உதட்டில் ஒரு அக்மார்க் புன்னகை அமர்ந்திருக்கும். கலைந்திருக்கும் தலையை அடிக்கடி கைகள் அனாயாசமாக பின்னுக்கு அனுப்பிக் கொண்டிருக்கும். கண்களில் ஒரு தெளிவும், நடையில் ஒரு  கம்பீரமும் எப்போதும் இருக்கும்.

இன்றைக்கு எல்லாமே டோட்டல் மிஸ்ஸிங் ! இரண்டு நாட்களுக்கு முன்பு தான் தலை வழுக்கையடிக்கப்பட்டிருக்க வேண்டும். குட்டிக் குட்டியாய் முளைத்திருந்த மயிர்க்கால்களில் ஆங்காங்கே நரைகள் பல்லிளித்தன. கண்களில் அகலாத சிவப்பு. கண்களைச் சுற்றியிருந்த வீக்கம் அவனுடைய தொலைந்து போன தூக்கத்தைச் சொன்னது.

வாங்க தோழர்… உதட்டில் அவர் சட்டென அமர வைத்த புன்னகையிலும் சோகமே தெரிந்தது.

என்னாச்சு கரி… வருத்தத்துல இருக்கிற விபுலானந்தர் மாதிரி இருக்கு முகம் ? என்னாச்சு ? இனியன் சிரித்துக் கொண்டே கேட்டான்.

இல்ல.. நல்லா தான் இருக்கேன். ஒண்ணும் பிரச்சினை இல்லை. சும்மா, வெயில் காலம் இல்லையா அதான் மொட்டை போட்டேன். தலையைத் தடவிக் கொண்டே சிரிக்க முயன்று மறுபடியும் தோற்றுப் போனான் கரிகாலன்.

மச்சி… உன்னால நடிக்க முடியாதுடா. அதுக்கு நீ இன்னும் நிறைய கத்துக்கணும். சொல்லு, என்ன பிரச்சினை உனக்கு ?

ம்ம்…வா.. வெளியே போலாம். கரிகாலன் இனியனை அழைத்துக் கொண்டு அறையிலிருந்து வெளியே வந்தான். சென்னையின் ஜன நெருக்கடி மிகுந்த அசோக் நகர் பகுதியின் ஒரு சந்து அது. ஒட்டியிருந்த பார்க்கில் வேலியை உடைத்து விட்டு காங்கிரீட் போடும் வேலை நடந்து கொண்டிருந்தது.

உள்ளே போய் உக்காருவோம் கொஞ்ச நேரம். கரிகாலன் சொன்னான்.

உரசிக் கொண்டு சென்ற வாகனங்களிலிருந்து கவனமாய்க் குதித்து பார்க்கின் உள்ளே நுழைந்தார்கள். நடைபாதையின் ஓரத்தில் நடந்து கொண்டே இறுக்கத்தைக் கலைக்க முயன்றார்கள்.

மெட்ராஸ் ரொம்ப ஜனநெருக்கமான இடமாயிடுச்சு மச்சி. போன வாரம் பேப்பர்ல கூட போட்டிருந்தான். பாத்தியான்னு தெரியல. டெல்லிக்கு அடுத்தபடியா இப்போ சென்னை தான் அதிக ஜன நெருக்கடியான இடமாம்.

பின்னே இருக்காதா ? ஊர்ல இருக்கிறவங்க எல்லாம் நகரத்துக்கு குடியேறினா அப்படித் தாண்டா இருக்கும். ஒரு வகைல இப்போ ஊர்ல எல்லாம் வயசானவங்க தான் அதிகம் இருக்காங்க. அன்னிக்கு நண்பர் சுந்தர் அதை சூப்பரா சொன்னாரு. கிராமங்களெல்லாம் முதியோர் இல்லங்களா மாறிட்டு வருதுன்னு.

வேற வழியில்லைடா… குடும்பத்தைக் காப்பாத்தணும்ன்னா பணம் தேவைப்படுது. பணம் வேணும்ன்னா நகரத்துக்கு தான் வரவேண்டியிருக்கு. நகரத்துல விலைவாசி அதிகமானா அது கிராமத்தையும் பாதிக்குது. ஆனா நகரத்துல உள்ள சம்பள உயர்வு போல கிராமத்துல வருமான வளர்ச்சி இல்லை. அதான் பிரச்சினை.

என்ன பண்றதுடா.. நான் சென்னைக்கு வந்திறங்கும்போ என்கிட்டே இருந்தது வெறும் 92 ரூபா ஐம்பது பைசா. ஒரு டீ குடிக்க கூட கஷ்டப்பட்ட நாளு எக்கச் சக்கம். இன்னிக்கு ஒரு சின்ன பதிப்பகம் வெச்சு மக்களுக்குப் பயன்படற மாதிரி நாலு புக் போட்டு வாழ்க்கையை ஓட்டிட்டு இருக்கேன். கரிகாலன் பெருமூச்சு விட்டான்.

ம்ம்… சாதிக்கணும்ன்னு நினைக்கிறவங்களை சாதிக்கவைக்கும். பொழைக்கணும்ன்னு நினைக்கறவங்களை பொழைக்க வைக்கும். அழியணும்ன்னு நினைக்கிறவங்களை அழிக்கவும் செய்யும் அதான் சென்னை – இனியன் சிரித்தான்.

ஆனா, இந்த நிலமை வரை வரதுக்குள்ள நமக்கு ஏற்பட்ட அவமானங்களையெல்லாம் கணக்குல எடுத்தா கைகால் எல்லாம் நடுங்குது மச்சி.

ம்ம்.. உனக்கு ஒரு அண்ணன் இருந்தான் சென்னைல. அதனால உனக்கு பிரச்சினை இல்லாம போயிடுச்சு. எல்லாருக்கும் அப்படி அமையுமா என்ன ?

கரிகாலன் சில வினாடிகள் மௌனமாய் இருந்தான். அவனுடைய முகத்தில் பேசலாமா வேண்டாமா எனும் தயக்கமும், பதட்டமும் தெரிந்தது.

என்ன மச்சி.. சம்திங் ராங். நீ சொல்ல மாட்டேங்கறே. என்னாச்சு ?

நீ சொன்னியே ஒரு அண்ணன். அந்த அண்ணன் எனக்குச் செய்த உதவிகளையெல்லாம் நெனச்சுப் பாத்தேன். அதான் சைலன்ட் ஆயிட்டேன்.

அப்படின்னா ?

ஏசி ரூம்ல இருந்து கண்ணாடி சன்னல் வழியா வெளியே பாக்கிறவனுக்கு சென்னை வெயில் அழகா தெரியும். சென்னை வெயில் எப்படின்னு அவனுக்கு தெரியாது. ஒரு டிராபிக் போலீஸ்காரர் கிட்டே தான் அதைக் கேக்கணும்.

சுற்றி வளச்சுப் பேசாம விஷயத்துக்கு வா மச்சி. உனக்கும் அண்ணனுக்கும் இடையில ஏதாச்சுப் பிரச்சினையா ? அவரோட ‘அன்பின்றி அமையாது உலகு’ புக் கூட உன் பதிப்பகத்துல சமீபத்துல வந்துச்சே. நல்ல புக். நான் ரெண்டு தடவை படிச்சுட்டேன். குடும்ப உறவுகள் பற்றி அற்புதமா அலசியிருந்தாரு. நல்ல ஒரு ரைட்டர் டா.

அதான் சொன்னேனே… ஏசி ரூம்ல இருந்து பாத்தா சென்னை வெயில் அழகா தெரியும்ன்னு – கரிகாலன் தலையைக் கவிழ்ந்தான். நான் யாரை மலை போல நம்பினேனோ, அன்பு செய்தேனோ அவன் கடைசில என்னை ஒரு மனுஷனாவே மதிக்காம தூக்கி எறிஞ்சுட்டான்டா… கரிகாலன் சொல்ல இனியன் குழம்பினான்.

இனியனும், கரிகாலனும் பத்து வருடங்களாகவே நண்பர்கள். இதுவரை குடும்பத்தினரைப் பற்றி கரிகாலன் இப்படி பேசியதில்லை. ஏதோ பெரிய விஷயம் நடந்திருக்கிறது என்பது மட்டும் புரிந்தது. ஆனால் என்ன ? கேள்வியோடு கரிகாலன் முகத்தைப் பார்த்தான் இனியன்.

நான் சென்னைக்கு வந்த புதுசுல தான் அவருக்குக் கல்யாணம் ஆச்சு. குடும்ப உறவை எல்லாம் உதறிட்டு தனியே கல்யாணம் பண்ணி குடியேறிட்டாரு. அதுக்கு அப்புறம் எங்க அப்பா, அம்மா கிட்டே அவரோட தொடர்பே இல்லாம போயிடுச்சு. நான் தனியே தான் இருந்தேன். வேண்டாம் வேண்டாம்ன்னு சொல்லியும் வலுக்கட்டாயமா என்னை அவர் கூடவே வெச்சுகிட்டாரு. நானும் பாசம்ன்னு நினைச்சேன். ஆனா இப்போ தான் தெரியுது, அவருக்கு அப்போ ஒரு துணையும், வேலைக்காரனும் தேவைப்பட்டுதுன்னு.

இனியன் அமைதியாய் இருந்தான்.

அவருக்குத் தெரியாம எதுவுமே நான் செஞ்சதில்லை. ஆனா அவரு எனக்குத் தெரிஞ்சு எதையுமே செய்யலேன்னு அப்புறமா தான் புரிஞ்சுகிட்டேன். நான் அவருக்காக பண்ணினதை எல்லாமே தப்பு தப்பா புரிஞ்சுகிட்டாருன்னு நினைக்கும்போ என்னால தாங்க முடியல. பாசத்துக்காடா வெல பேச முடியும் ? ஒரு அம்மாவோட அன்புக்கு என்னடா விலை குடுக்க முடியும் உன்னால ?

என்னடா ஆச்சு, திடீர்ன்னு ? நல்லா தானே போயிட்டிருந்துது அவர் கூட ?

ஒரு மனுஷன் வளரவே கூடாதுடா. நான் சென்னைல வந்தப்போ எக்மோர்ல இருந்து அசோக் நகர் வரை காலைலயும் சாயங்காலமும் நடந்து போய் வேலை செஞ்சிருக்கேன். நம்புவியா ? சாப்பாடு இல்லேன்னு சொல்லி ஒரு ஹோட்டல்ல டெய்லி சாயங்காலம் சாப்பாட்டுக்காக பாத்திரம் கழுவிக் குடுத்திருக்கேன். அப்படிச் சம்பாதிச்ச பணத்தையெல்லாம் அண்ணன் கிட்டே தான் குடுத்து வெச்சேன்.

அண்ணி தான். அதான் என்னால தாங்க முடியல. அவங்களை ஒரு அம்மா மாதிரி நினைச்சேன். அண்ணனை விட அதிகமா மதிச்சேன். அவங்க கேட்டு எதையுமே நான் மறுத்ததில்லை. கடைசில ‘நீயெல்லாம் ஒரு மனுஷனா.. நீ எங்களுக்கு எதுவுமே செய்யல. எங்க சோத்தைத் தின்னுட்டு எங்களையே கெடுத்துட்டேன்னு ‘ சொன்னாங்கடா. நான் என்ன அப்படி செஞ்சேன். எனக்கு ஒண்ணுமே புரியல.

பண விஷயமா ?

யாருக்கு தெரியும் ? வெளியே போடா போக்கத்தவனே… ன்னு அண்ணன்… சொல்லும் போதே கரிகாலனின் கண்கள் கலங்கின. அருகில் கிடந்த மரக்குச்சியை கையில் எடுத்து உருட்டினான். பாசம் எல்லாம் சின்ன வயசுல தான் மச்சி. கய்லாணம் ஆயிடுச்சுன்னா எல்லாரும் பொண்டாட்டியோட பொம்மைங்களா ஆயிடறாங்க.

என்னன்னு கேக்க வேண்டியது தானே டா.. அட்லீஸ்ட் உன் அண்ணன் கிட்டே.

அவரா ? ‘நீயெல்லாம் பொறுக்கி தான் தின்னணும்.. போ.. போ… ‘ ன்னு சொன்னாரு. அவரோட பொண்டாட்டியை திருப்திப் படுத்த வேண்டிய கட்டாயம் அவருக்கு. தனியே போன் பண்ணி, தம்பி என் பொண்டாட்டி முன்னாடி நான் அப்படித் தான் பேசுவேன்.. ன்னு சொல்லியிருந்தா கூட நான் புரிஞ்சுக்குவேன்ல. அதெல்லாம் பண்ணல. என் தங்கச்சியை கெட்ட வார்த்தைல திட்டறாரு. அதுவும் அண்ணி முன்னாடி.

மச்சி.. எனக்கே அதிர்ச்சியா தான் இருக்கு. நீ இவ்ளோ காலம் அவர் கூட இருந்தே, அவரோட சுபாவம் பத்தி இதுக்கு முன்னாடி உனக்கு ஒண்ணுமே தெரியலையா ?

சொல்லவே கூசுதுடா. நான் ஒரே ஜட்டியை டெய்லி கழுவிக் காயப் போட்டு உடுத்தியிருக்கேன். அது கிழிஞ்சு தொங்கும். ஒரே சட்டையை தொவச்சுத் தொவச்சு உடுத்தியிருக்கேன். இது வரைக்கும் ஒரு துணி கூட வாங்கித் தந்ததில்லை. நான் அதெல்லாம் நெனச்சதில்லடா. பாசத்துக்கு முன்னாடி பணம் என்னடா பணம். உனக்கு நான் எதுவுமே பண்ணமாட்டேன்டா.. ஆனா நீ தான் என் தம்பி – ன்னு அவரு சொல்லியிருந்தாலே போதும்.. சொன்ன கரிகாலன் முகம் இறுகியது !

ரெண்டு மாசத்துக்கு முன்னாடி எனக்கு அவரு தரவேண்டிய ரெண்டு லெட்சம் ரூபாவை வாங்கப் போனப்போ பிச்சைக்காரன் மாதிரி டிரீட் பண்ணினாங்க. அவங்க வீட்ல தின்னதுக்கு கணக்கு பாத்தா ஆயுசுக்கும் நான் அவங்களுக்கு சேவகம் செய்யணுமாம். என்னடா பெரிய ரெண்டு லெட்சம் ரூவா. போனாப் போவுது. தரமாட்டேன்னு சொல்லியிருந்தா, சரின்னு சொல்லியிருப்பேன். அதுக்காக இப்படியெல்லாமா பேசுவாங்க. இனிமே செத்தாலும் உங்க முன்னாடி வரமாட்டேன்னு வந்துட்டேன். இப்போ அவனை நினைச்சாலே எனக்கு பத்திகிட்டு வருது. எங்க அப்பா சாகக் கிடக்கிறாரு, ஒரு நாள் போய் பாக்கலாமா ? ஒரு ஆயிரம் ரூபா பணம் அனுப்பலாமா ? எழுதினா மட்டும் போதுமாடா ? வாழவேண்டாம் ?

எனக்கு என்ன சொல்றதுன்னே தெரியல மச்சி. ஆனா, ஒரு எழுத்தாளனோட பிம்பம் ஊருல எப்படி இருக்கு, அவனோட நிஜம் வீட்டுல எப்படி இருக்குன்னு நினைச்சா அதிர்ச்சியா இருக்கு. சுஜாதாவோட மனைவி கூட இதே மாதிரி ஒரு பேட்டி குடுத்ததா ஞாபகம். தமிழோட பெரிய ஆளுமையான சுஜாதா குடும்பத்துக்கு ஒரு நல்ல தந்தையாவோ, புருஷனாவோ இருக்கல. உன் அண்ணனோட நிலமையைப் பாத்தா அவரு அடிப்படையில ஒரு தப்பான மனுஷனாவே இருந்திருக்காரு.

விட்டுடு… இனிமே ஒரு புதிய கரிகாலனை உலகம் பாக்கும். அண்ணனுக்கும் எனக்கும் இருந்த உறவு ரெண்டு மாசத்துக்கு முன்னாடி முறிஞ்சு போச்சு. இனி அவரோட சாவுக்கு நான் போனா கூட நீ என்னைச் செருப்பைக் கழற்றி அடி. கரிகாலனின் பேச்சில் உஷ்ணம் தெறித்தது.

இனியன் மௌனமாக இருந்தான். இரவுக்கும் மாலைக்கும் இடைப்பட்ட அந்தப் பொழுது ரொம்ப அடர்த்தியான மௌனத்தைப் போர்த்தியிருந்தது. பூங்கா வெறிச்சோடியிருந்தது. சென்னையின் அனல் இன்னும் தீரவில்லை. என்ன பேசுவதென்று இனியனுக்குத் தெரியவில்லை. எப்படிப் பேசுவதென்று கரிகாலனுக்குப் புரியவில்லை. அவர்களுடைய மௌனத்தை அந்த செல்போன் சிணுங்கல் கலைத்தது.

கரிகாலன் போன் எடுத்தான். முகத்தில் அதிர்ச்சி ரேகைகள் ஓடின.

என்னது ? எப்போ ? – சொன்னவன் மறுவினாடி ஓடினான். கட்டியிருந்த காங்கிரீட் கம்பி அவனுடைய சட்டையை இழுக்க சாலையில் தெறித்து விழுந்தான். விலாப் பகுதி கிழிந்து இரத்தம் சொட்டியது. ஓடினான். இனியன் சுதாரித்து எழுவதற்குள் கரிகாலன் காணாமல் போயிருந்தான். விஷயம் ஏதோ சீரியஸ் என்பது புரிந்தது ! கரிகாலனின் அப்பாவுக்கு ? நினைக்கும் போது மனம் ஒருவினாடி நின்று துடித்தது.

கரிகாலன் காற்றைப் போல ஓடி நான்கு தெரு தள்ளி இருந்த அண்ணனின் வீட்டுக்குள் புயலாய் பாய்ந்தான். எந்தத் தயக்கமும் அவனுடைய கால்களில் இருக்கவில்லை.

அண்ணீ… அண்ணீ…

குரல்கேட்டு வெளியே வந்த அண்ணியின் கண்களில் தயக்கம்.

என்னாச்சு அண்ணீ.. அண்ணனுக்கு என்னாச்சு… சொல்லிக் கொண்டே உள்ளே ஓடினான். படுக்கையில் அண்ணன் சாய்ந்து அமர்ந்திருந்தான்.

ஒண்ணுமில்லே.. லேசா நெஞ்சுவலி.. என் தம்பியைக் கூப்பிட்டிருக்கேன். அவன்.. இன்னும் கொஞ்ச நேரத்துல….

அண்ணி சொல்லி முடிக்கவில்லை, கரிகாலன் அண்ணனைக் கைத்தாங்கலாய் எடுத்துக் கொண்டு வெளியே வந்தான். வெளியே ஸ்டான்டில் நின்று கொண்டிருந்த ஆட்டோவில் அண்ணனை ஏற்றி ஆஸ்பிடலுக்குப் பறந்தான்.

எங்கே போறீங்க.. என்ற அண்ணியின் குரல் பின்னால் தூரத்தில் கேட்டது.

ஆஸ்பத்திரியின் பரபரப்பான நிமிடங்களில் கரிகாலனின் மனம் பதட்டப்பட்டது. சே.. அண்ணனைத் திட்டிட்டோம் தேவையில்லாம. செத்தா கூட ன்னு சொல்லிட்டோம்… அவனுடைய மனசு அடித்துக் கொண்டது. டாக்டர்கள், நர்ஸ்களின் பரபரப்பு நடை அவனுடைய பதட்டத்தை இன்னும் அதிகரித்தது. உதடு கடித்தான், நகம் கடித்தான், விரலையும் கடித்தான். ஒரு அரை மணி நேரத்துக்குப் பின் டாக்டர் வந்தார்.

ஒரு தமிழ் சினிமாவின் கிளைமேக்ஸ் வசனம் போல அவர் பேசினார். ‘நல்ல நேரத்துல கொண்டு வந்தீங்க. சிவியர் அட்டாக். இதுக்கு முன்னாடி வந்திருக்கா ? லேட் பண்ணியிருந்தா சிக்கலாயிருக்கும்.. எனிவே.. லெட் ஹிம் பி இன் அப்ஸர்வேஷன்..’ சொல்லி விட்டுத் திரும்ப கரிகாலன் அறைக்குள் ஓடினான்.

அண்ணே….

அண்ணனின் கண்கள் கரிகாலனின் கண்களை நோக்கின. கரிகாலனின் கண்கள் வழிந்தன. ‘என்னண்ணே.. ஏன் இப்படி ?… நல்லா தானே இருந்தே… ‘ கரிகாலன் அண்ணனின் கை பிடித்தான்.

அண்ணனின் கண்கள் ஈரமாயின. அவன் கரிகாலனின் கையை அழுத்தினான்.

அப்போது அண்ணி அந்த அறையில் நுழைந்தாள். அறையில் நின்றிருந்த கரிகாலனின் முகத்தைப் பார்ப்பதைத் தவிர்த்தாள்.

‘எங்கே போறேன்னு ஒரு வாக்கு சொல்லக் கூட புத்தியில்ல. அறிவு கெட்ட ஜென்மம். ஆட்டோக்காரனைப் புடிச்சு எங்கே போயிருக்காங்கங்கற விஷயத்தை வாங்கி ஆஸ்பிடலுக்கு வரதுக்குள்ள போதும் போதும்ன்னு ஆயிடுச்சு. இதெல்லாம் எப்போ திருந்தப் போவுது’ இருவரின் காது படவே முனகினாள் அண்ணி.

கரிகாலன் ஈரமாயிருந்த அண்ணனின் கண்களை மட்டும் ஒரு முறை பார்த்துவிட்டு, அமைதியாய் வெளியேறினான்.

சேவியர்

நாளை இந்த வேளை : அறிவியல் புனைக் கதை

light.jpg

‘நம்பவே முடியவில்லை. நிஜமாவா சொல்றீங்க ?’ அந்த ஆராய்ச்சி நிலையத்தின் தலைமை அதிகாரி திகைப்புடன் கேட்டார். அவருடைய விழிகளில் திகிலும் ஆச்சரியமும் சரி விகிதத்தில் கலந்திருந்தது.

‘ஆமா சார். இதுக்கு எந்த கம்யூட்டர் சிப்? ம் தேவையில்லை. எந்தவிதமான அறிவியல் கருவிகளும் தேவையில்லை. கடவுள் அதி அற்புதமாய்ப் படைத்திருக்கின்ற மனிதனின்  மூளையே போதும்’ சித்தார்த் பெருமையுடன் சொன்னான்.

‘இப்படி ஒரு யோசனை உங்களுக்கு எப்படி வந்தது ? அதுவே ஆச்சரியமாக இருக்கிறது’ அதிகாரி கண்களில் இருந்த வியப்பில் ஒருதுளி கூட குறையாமல் பேசினார்.

திடீரென நம்ம வீட்டுக்கு விருந்தாளி வரப்போறாருன்னு தோணும். பார்த்தா தூரத்துச் சொந்தக்காரங்க யாராவது வந்து நிப்பாங்க. யாரோ நமக்குப் போன் பண்ணப் போறாங்கன்னு நினைப்போம், அப்போ பார்த்து யாராவது போன் பண்ணுவாங்க. இப்படி நடக்கிற அனிச்சைச் செயல்களோட காரணத்தைத் தான் கடந்த பல வருடங்களா ஆராய்ச்சி செய்திட்டே இருந்தேன். அதோட வளர்ச்சி தான் என்னை இங்கே கொண்டு வந்து நிறுத்தியிருக்கு.

‘இன்னும் கொஞ்சம் விளக்கமா சொல்லுங்களேன்..’

சொல்றேன். நம்ம மூளை ஒரு அற்புதம். அதோட போட்டி போட நம்முடைய எந்த அறிவியல் கருவிக்கும் வலு இல்லை. உண்மையைச் சொல்லணும்ன்னா மூளையை விட சிறப்பானதா நாம எதையும் கண்டுபிடிக்கவேயில்லை.

அடுத்த நிமிடம் ஏதோ நடக்கப் போகுதுன்னு நமக்குச் சொல்ற அந்த வேலையை மூளையோட ஒரு குறிப்பிட்ட பாகம் தான் செய்யுது. அந்த இடத்திலே தான் என்னோட ஆராய்ச்சி ஆரம்பமாச்சு.

அந்த பாகத்துல மூளைக்கு ஏற்படக் கூடிய மாற்றங்களை இன்னும் கொஞ்சம் அதிகப் படுத்தினா, அதாவது அந்த எண்ணம் தோன்றும் போது ஏற்படக் கூடிய அதிர்வலைகளை அதிகப்படுத்தினா, அடுத்த நிமிடம் ங்கிறது அதிகமாகி அடுத்த மணி நேரத்துல என்ன நடக்கும்ங்கிறதை நாம கண்டு பிடிக்க முடியும். அப்படித் துவங்கின
ஆராய்ச்சியோட வளர்ச்சி தான் இப்போ அடுத்த நாள் என்ன நடக்கும்ங்கிறதை கண்டு பிடிக்கக் கூடிய நிலமைல வளர்ந்திருக்கு.

‘ஆச்சரியமா இருக்கு சித்தார்த். பெருமையாவும் இருக்கு. அப்போ நாளைக்கு என்ன நடக்குதுங்கிறதை நாம் இன்னைகே தெரிஞ்சுக்க முடியும் இல்லையா ?’

‘நிச்சயமா !. நாளைக்கு நடக்கிறதை அறிந்து கொள்ளக் கூடிய வகைல ஒரு மனித மூளையைத் தயாராக்கி வைத்திருக்கிறேன். அதுதான் இப்போதைய வெற்றி. இதையே இன்னும் பெரிய அளவில் விரிவுபடுத்தினா, இந்த நாள் என்பது வாரம், மாதம், வருடம் என்ற நிலைக்கு நீட்டிக்க முடியும் என்பது தான் என்னுடைய நம்பிக்கை’

‘வாட்… மனித மூளையைத் தயாராக்கி வைத்திருக்கீங்களா ?. இது நம்ம விதிகளுக்கு எதிரானது. மனிதனை ஆராய்ச்சிக்கு உட்படுத்துவதற்கு முன் விலங்குகளை ஆராய்ச்சில உட்படுத்தினீங்களா ? ‘ அதிகாரியின் கண்களில் திகில் அதிகமானது.

‘மன்னிக்கணும். நாளைக்கு என்ன நடக்கும்ங்கிறதை விலங்குகள் அறிந்து கொண்டாலும் அதை நமக்குச் சொல்லக் கூடிய அறிவு அவற்றுக்குக் கிடையாது இல்லையா ?.  அதனால இந்த ஆராய்ச்சில விலங்குகளை ஈடுபடுத்திப் பார்க்கவில்லை. அப்படிப் பார்ப்பதால் நமக்கு எந்த பயனும் ஏற்படப் போவதில்லை. என்னுடைய உதவியாளர் நாதனைத் தான் ஈடுபடுத்தியிருக்கிறேன்’ சித்தார்த் அமைதியாகச் சொன்னான்.

மனிதர்களை ஆராய்ச்சிக்கு உட்படுத்துவதற்கு முன்பாக நீங்கள் உயர்மட்டக் குழுவிடம் அனுமதி வாங்கியிருக்க வேண்டும். ஏதானும் தவறு நடந்திருந்தால்…’ அதிகாரியின் குரல் கோபமடைந்தது.

‘மன்னியுங்கள். என்னுடைய ஆராய்ச்சியில் உங்களுக்கு எப்போதுமே நம்பிக்கை இருந்ததுண்டு. மனித ஆராய்ச்சி என்று சொல்லும்போது நிச்சயமாக நம்முடைய குழு அதை அனுமதிக்காது. அதனால் தான் அதைப்பற்றி குழுவுக்குத் தெரிவிக்காமல் உங்களிடம் தனிப்பட்ட முறையில் பேசிக் கொண்டிருக்கிறேன்’ சித்தார்த் குரலை தாழ்த்திப் பேசினான்.

அதிகாரி என்ன சொல்வதென்று தெரியாமல் கையிலிருந்த பேனாவை உள்ளங்கையில் வைத்து இருகைகளாலும் உருட்டினார்.

‘சார். இதனால் நம்முடைய நாட்டுக்குக் கிடைக்கப் போகும் பலன் கொஞ்ச நஞ்சமல்ல. நாளைக்கு காஷ்மீர் செல்லும் பிரதமரின் உயிருக்கு உத்தரவாதம் இருக்குமா ? நாளை ஏதேனும் விமானம் சியர்ஸ் டவர்சை தகர்க்குமா, எதிர்பாராத நிலநடுக்கம் எங்கேனும் நிகழுமா ? என்பதையெல்லாம் நம்மால் கண்டு பிடிக்க முடியும். ஏன் நாளைக்கு எத்தனை மில்லி மீட்டர் மழை பெய்யுங்கிறதைக் கூட நம்மால கண்டுபிடிக்க முடியும்.’

‘எதை வச்சு சொல்றீங்க ?’

‘நீங்க இந்த ஆராய்ச்சிக்கு அனுமதி அளிப்பீங்கங்கறது எனக்குத் தெரியும். அதை வெச்சுத் தான் நான் உங்க கிட்டயே பேசிட்டு இருக்கேன்..’ சித்தார்த் மெல்லிய புன்னகையுடன் சொன்னான்.

‘ஓ… காட்… இதுலே இருக்கக் கூடிய பிரச்சனைகளையும், விளைவுகளையும் பற்றி யோசித்துப் பார்த்தீர்களா ?’ அதிகாரி வேகம் குறைக்காமல் கேட்டார்.

‘என்ன பிரச்சனை வரும் என்று எதிர்பார்க்கிறீர்கள் ?’ சித்தார்த் முகத்தில் மெல்லிய கேள்விகள் முளைத்தன.

நாளைக்கு இந்தியா – பாகிஸ்தான் கிரிக்கெட் மேட்ச் ல யார் ஜெயிக்கப் போறாங்க, நாளைக்கு எந்த குதிரை பந்தயத்துல ஜெயிக்கும் ஏன் நாளைக்கு எந்த லாட்டரிக்குப் பரிசு விழும்கிறது கூட கண்டுபிடிக்க முடியுமே ? அப்படின்னா அதை வெச்சு பெட் கட்டி பணம் சம்பாதிக்கலாம். இதை ஒரு உதாரணத்துக்குத் தான் சொல்றேன். வாழ்க்கையோட சுவாரஸ்யமே நமக்கு இல்லாம போயிடுமே சித்தார்த்.

‘சார்.. நாம இதை எல்லா மூளையிலேயும் செய்யப் போறதில்லை. சில நம்பிக்கைக்குரிய,
நாட்டுக்காகவும் நாட்டு மக்களுக்காகவும் தம்மை அர்ப்பணிக்கக் கூடிய, சிலருக்குத் தான் நாம் இந்த மாற்றத்தைச் செய்யப் போறோம். இதையே வேற விதமா யோசிக்கலாமே சார். இப்படி ஒரு வசதி இருந்திருந்தா, நாம கோட்சே கையிலிருந்து காந்தியைக் காப்பாற்றியிருக்கலாம், பாதுகாவலன் கைலயிருந்து இந்திராகாந்தியைக் காப்பாற்றியிருக்கலாம்.. ஏன், சுனாமியிலிருந்து ஆயிரக்கணக்கான மக்களைக் காப்பாற்றியிருக்கலாமே…’

‘சரி… லீவ் நாள் அதுவுமா இன்னிக்கு அவசரமா என்னைக் கூப்பிட்டுப் பேசிட்டிருக்கீங்களே.. என்ன விசயம் ?’ அதிகாரி என்ன சொல்வதென்று தெரியாத மனநிலையில் கேட்டார்

‘சார்… மிகவும் அதிர்ச்சிகரமான விஷயம் ஒண்ணு நாளைக்கு நடக்கப் போகுது. நாளைக்கு நாம அனுப்பப் போற ராக்கெட் கிளம்பற பத்தாவது நிமிசமே செயலிழந்துபோய் கடல்ல விழப் போகுது. இந்த ராக்கெட் கிளம்பாம இருந்தால் நமக்கு ஏற்படக் கூடிய கோடிக்கணக்கான ரூபாய் இழப்பை நாம தடுத்திடலாம். நான் இதை இப்போ யார் கிட்டேயும் சொல்ல முடியாது. ஆனா நீங்க நினைச்சா… ஐ.எஸ்.ஆர்.ஓ தலைமையைக் கூப்பிட்டு விஷயத்தைச் சொல்ல முடியும்’

‘நோ..நோ…நோ… அது முடியாது சித்தார்த். நான் என்ன சொல்லித் தடுப்பேன். காரணம் கேப்பாங்க, விளக்கம் கேப்பாங்க, நான் பதில் சொல்லியாகணும். பிள்ளையை பிக்னிக் அனுப்பாதீங்கன்னு சொல்றமாதிரி ஈசியா நான் இதைச் சொல்ல முடியாது’ அதிகாரி தலையை வேகவேகமாய் ஆட்டிப் பேசினார்.

‘அதுக்கும் வழி சொல்றேன் சார்’ சித்தார்த் புன்னகைத்தான்.

‘என்ன வழி’

‘சார். ராக்கெட் ஏன் பழுதடையுதுங்கிற விஷயம் கூட தெரியும் சார்’ சித்தார்த் சொல்ல அதிகாரி தளர்ந்து போய் பேசினார் ‘சித்தார்த்.. உன்னுடைய கண்டுபிடிப்பை நினைச்சா பயமா இருக்கு. ‘

‘இதுல பயப்பட ஒண்ணுமே இல்லை சார். அணு ஆயுதங்களை தேசத்தோட மடியிலே கட்டி வெச்சிருக்கோம், தற்கொலைப்படைகளை நாட்டோ ட எல்லைகளிலே உலவ விட்டிருக்கோம், அதைவிடப் பயமூட்டக் கூடிய விஷயம் இதுல எதுவுமே இல்லை சார்’

‘சரி.. ராக்கெட் செயலிழக்கக் காரணம் என்ன ? தொழில் நுட்பக் கோளாறா, இல்லை வேறேதும் காரணமா ?’

‘சார்.. நான் அதோட காரணத்தைச் சொன்னா நீங்க சிரிப்பீங்க.’

‘சொல்லுங்க. சிரிக்காம இருக்க டிரை பண்றேன்’

‘சார்.. ராக்கெட்ல வரப்போறது பெரிய தொழில் நுட்பக் கோளாறு எதுவும் இல்லை. சின்ன புரோக்ராமிக் குளறுபடி தான். அதுவும் வேரியபிள் டிக்ளரேஷன் எறர்’

‘என்ன சொல்றே… சின்ன வேரியபிள் டிக்ளரேஷன் எரர் ராக்கெட்டை செயலிழக்கச் செய்யுமா ? புரியும்படியா சொல்’

‘சொல்றேன் சார். இன்னும் நம்ம ஆராய்ச்சிக் கூடத்துல ஃபோர்ட்ரான் புரோக்ராம் லாங்குவேஜ் தான் பயன்படுத்தறாங்க. அதுல ராக்கெட்டோ ட டைரஷனை தீர்மானிக்கக் கூடிய ஒரு வேரியபிள் லெங்க்த் சின்னதா குடுத்திருக்காங்க. ராக்கெட் எல்லையைத் தாண்டறதுக்கு முன்னாடியே அந்த வேரியபிள் ஓவர் புளோ ஆகி ரீசெட் ஆகப் போகுது. அதுக்கு அப்புறம் அது பாசிடிவ் வேல்யூவுக்குப் பதிலா நெகட்டிவ் வேல்யூவுக்குப் போகும். அப்போ ராக்கெட்டோ ட டைரஷன் மேலே போறதுக்குப் பதிலா கீழே வரும்’ சித்தார்த் சொல்லச் சொல்ல அதிகாரி திகைத்துப் போய் பார்த்துக் கொண்டிருந்தார்.

‘எ..என்னால எதையும் நம்பவே முடியலை சித்தார்த். அப்படியெல்லாமா தப்பு பண்ணுவாங்க ?’ அதிகாரியின் குரல் குழறியது.

‘எனக்கே அதிர்ச்சியா தான் இருந்தது. காரணத்தைக் கேட்டபோது. ஆனா அதுதான் உண்மை. நீங்க நினைச்சா மட்டும் தான் இந்த ராக்கெட் புறப்படறதைத் தடுக்க முடியும்’ சித்தார்த் சொன்னான்.

‘உனக்கு எப்படித் தெரியும் ? . விஞ்ஞான ரகசியங்கள் வெளியே போகுதா ? ந்னு ஆயிரத்தெட்டு கேள்விகள் வரும் சித்தார்த்…’ அதிகாரி இழுத்தார்.

‘உங்ககிட்டே நான் விஷயத்தைச் சொல்லிட்டேன். இனிமே உங்க கைல தான் சார் இருக்கு எல்லாமே’ சித்தார்த் சொல்லி விட்டு அமைதியானான்.

இதை எப்படிச் சொல்லி எப்படி அவர்களுக்குப் புரியவைப்பது என்னும் கவலையில் தலையில் கைவைத்து அமர்ந்தார் அதிகாரி.

மறுநாள் காலை 7.45 மணி.

சித்தார்த்… என்னால அவர்களைக் கன்வின்ஸ் பண்ணவே முடியவில்லை. எத்தனையோ தடவை ராக்கெட் அனுப்பியிருக்கோம், அதே டீம் தான் வர்க் பண்ணியிருக்கு, நாட்டுல ஜனாதிபதி துவங்கி, கன்யாகுமரி கிராமம் வரைக்கும் ராக்கெட் லாஞ்ச் பத்தி தான் பேசிட்டிருக்காங்க… இது கண்டிப்பா சக்சஸ் தான் ஏதாச்சும் கனவு கண்டுட்டு உளறாதீங்க. உங்க டிப்பார்ட்மெண்ட் வேற எங்க டிப்பார்ட்மெண்ட் வேற ந்னு சொல்லிட்டாங்க.

‘அப்படின்னா…’ சித்தார்த் திகைப்புடன் கேட்டான்.

‘இன்னிக்கு எட்டு மணிக்கு ராக்கட் லாஞ்ச் பண்ண போறாங்க’

‘சார்….’ சித்தார்த் சோர்வுடன் அமர்ந்த போது அவனுடைய செல்பேசி கிணுகிணுத்தது.

‘எஸ்..’

‘சார் நான் தான் நாதன் பேசறேன்.’

‘சொல்லு நாதன் ஏதாச்சும் தகவல் இருக்கா ?’

‘ஆமா சார்.. இன்னிக்கு சாயங்காலம் நல்ல மழை பெய்யப்போகுது.

‘இது தானா… இதுக்குப் போய் ஏன் அவசரமா கூப்பிட்டே ?’

‘அது மட்டும் இல்லே சார். திடீர்ன்னு தலை வலிக்குது. நாளைக்கு என்ன நடக்குதுங்கிறதை என்னால கணிக்க முடியலை. மழை சாயங்காலம் ஆறுமணிக்கு ஆரம்பிச்சு பத்து மணி வரைக்கும் விடாம பெய்யும். நகரத்துல எல்லாமே ஸ்தம்பிக்கும். அதுக்குமேல யோசிக்க முடியலை. நம்ம ஆராய்ச்சில ஏதோ பிரச்சனைபோல தோணுது’ நாதனின் குரலில் இருந்த பதட்டத்தை சித்தார்த் வாங்கிக் கொண்டபோது

“எதிர்ப்பாராத விதமாக சற்று முன்னர் கிளம்பிய ராக்கெட் பழுதடைந்து கடலில் விழுந்தது” என்று தொலைக்காட்சி தற்போது வந்த செய்தியை ஒளிபரப்பிக் கொண்டிருந்தது.

சித்தார்த் திரும்பி அதிகாரியைப் பார்க்க, அவர் வெலவெலத்துப் போய் எதுவும் செய்ய இயலாதவராய் நடுங்கும் கீழுதட்டைக் கடித்தார்.

மாலை ஆறுமணி.

சொல்லி வைத்தார்போல கொட்டத் துவங்கியது மழை. அதிகாரி நேரத்தோடு வீடு போய்விட்டிருந்தார்.

சித்தார்த்தும், நாதனும் ஆராய்ச்சிக் கூடத்தில் அமர்ந்திருந்தார்கள்.

‘நாதன். நீ பதட்டப்படறமாதிரி ஒண்ணும் இல்லை. இந்த ஆராய்ச்சி மூளையை எதுவும் செய்துவிடாது. சில மாற்றங்கள் மட்டும் தான் செய்யும். உன்னால் சாதாரணமாக இருக்க முடிகிறது தானே…’

‘அதுல ஏதும் பிரச்சனை இல்லை.. ‘

மழை விடாமல் பெய்து கொண்டே இருந்தது.

நாதனும் சித்தார்த்தும் ஆரவாரமாகப் பெய்து கொண்டிருந்த  மழையையே பார்த்துக் கொண்டிருந்தார்கள்.

‘நாம கண்டுபிடிச்சும், நம்மால ராக்கெட்டைக் காப்பாத்த முடியவில்லை. இந்த ஆராய்ச்சி அங்கீகரிக்கப் பட்டால் மட்டுமே நம்முடைய பேச்சுக்கு மரியாதை இருக்கும். அதற்குரிய முயற்சிகளை நாளைக்கே துவங்கப் போறேன்’ சித்தார்த் பெருமூச்சுடன் சொல்ல நாதன் புன்னகைத்தான்.

‘இதனால என்னுடைய உயிருக்கு ஏதும் ஆபத்து வந்துவிடாதே ?’ நாதன் இலட்சத்து மூன்றாவது முறையாகக் கேட்டான்.

‘இத்தனை வருடமா என்னுடன் ஆராய்ச்சியில் இருந்தும் நீ இப்படிக் கேட்கிறாயே’ சித்தார்த் அதே பதிலை சொல்லி நாதனின் தோளில் கைவைத்தான்.

திடீரென்று… வானத்தில் தோன்றிய மின்னல் ஒன்று கணநேரத்துக்கும் குறைவான நேரத்தில் அவர்களை நோக்கிப் பாய்ந்தது. சுதாரித்து நிமிர்வதற்குள் அவர்கள் பற்றியிருந்த கம்பி அந்த மின்சாரத்தை அப்படியே வாங்கி அவர்களுக்குக் கொடுக்க இருவரும் மரணத்துக்குள் விழுந்தார்கள்.

உள்ளே கடிகாரம் அடிக்கத் துவங்கியது. பத்து மணி !

0