விரல்களே விளக்குகள்

Image result for nail in wall
எதிர்பாராத
நிகழ்வுகளின் குவியல்,
ஒவ்வோர் எதிர்பார்ப்புகளுக்குமிடையே
முளைத்து வளரும் எதிர்ப்புகள்,
நெருங்க நெருங்க
விலகிச் செல்லும்
தொடு வான இலட்சியங்கள்.
இவற்றின் கலவை தான் வாழ்க்கை !

ரோஜா மேல் பனித்துளி அழகுதான்
ஆனால்
வரப்புகளின் தண்ணீ­ர்தானே வாழ்க்கை.
கனவுகளை
இரவுகளுக்கு ஒத்திவைத்துவிட்டு
நிஜங்களுக்கு முதுகெலும்பு முடைவோம்.

காதல் அழகுதான்,
கவிதை அழகுதான்.
ஆனால்
வறுமையின் அமிலக்குழிக்குள்
வயிற்றுத் தாகம் தானே
அருவியாகிறது ?

மீன்கள் பிடித்துப் பிடித்து
மீந்துபோன வாழ்வில்
மிச்சத்தின் செதில்கள் மட்டுமே.
போதும்.
மீன்கள் சேகரிப்பது தேவை தான்
ஆனாலும்
தூண்டில்கள் தயாராக்குவோம்.

எத்தனை நாள் தான்
ஒற்றைத் தெரசாவும்,
ஒரு காந்தியும் கொண்டே
வரலாறு நகர்த்துவது ?
நூறு கோடி மக்களில்
பெரும்பாலானோர்க்கு
இன்னும் பெயரிடப்படவில்லையே !!!

வெற்றிகளின் பாதையில்
தோல்விகளும் படிக்கட்டுகளே.
தோல்வியின் பாதையில்
வெற்றிகள் கூட படுகுழிகளே…
நமக்குத் தேவையான
முதல் வெற்றி
எங்கே தோல்வியடைகிறோமெனும்
தேடலில் தான்.

கதவுகள், ஜன்னல்கள் எல்லாம்
திறந்துதான் கிடக்கின்றன.
நாம் தான்
சுவரில் அறையப்பட்ட
ஆணிகளாய் இருக்கிறோம்.
*

Advertisements

இன்று போய், நாளை வா !

 

Related image‘நாளை என்பது
நம்பிக்கையின் ஆணிவேர்.
உழைப்புக்கும் உயர்வுக்கும்
அடிப்படை
நாளை எனும் நம்பிக்கை தான்.

நாளை என்பது இல்லையென்றால்
உலகம்
வியர்வையை வெறுக்கும்.

நாளையில் கொண்ட
நம்பிக்கையில் தான்
சிட்டுக் குருவியும் ஆலமரத்தின்
விழமறுக்கும் விழுதுகளுக்கிடையில்
கூடு கட்டுகிறது.

மேகவானத்தின் மேற்குப் பக்கம்
இருளுக்குள் விழுந்து விட்டாலும்
நாளை யை நம்புகிறது
அந்த
கீழ் வானத்தின் கிழக்கும் பக்கம்

நாளையின்
நம்பிக்கை வற்றி விட்டால்
அறுவடை என்பதன் அர்த்தம் மறந்து
விதைகளின் வினியோகத்தை
வயல்களே வெறுக்கும்.

கல்விக் கூடங்களில்
பல்கலைக் கழகங்களில்
நாளைய கனவுகளில் தானே
நிகழ்காலம் நகர்கிறது.

நாளை என்பதன்
நம்பிக்கை தொலைத்தால்
மானிட வர்க்கத்தின் பக்கத்தில்
சோம்பல் மட்டுமே மிச்சமாகும்.

நீலக் கடலின் நிறம் பிரித்து
அருவியில் கலக்கும் கனவல்ல.
நாளை என்பது
அடுத்த அடி எடுத்து வைக்க
பாதம் தேடும் பயிர்ச்சிக் களம்.

இதயக் காயம் வலிக்கும் போதும்
தோல்விக் கணைகள் தைக்கும் போதும்
வானம் பார்க்கும் வயல் காடாய்
மனம் தேடுவதும் நாளைகளைத் தான்.

அங்கீகாரங்கள் மறுக்கப்பட்டு
அங்கிகள் கூட அவிழ்க்கப் பட்டு
அங்கலாய்ப்புக்களில் முடியப்படும்
நிராயுதபாணிகள் நம்புவதும்
நாளைகளைத் தான்.

இன்றைய சோகங்களின்
ஈரம் துடைப்பது
நாளை எனும்
நம்பிக்கைக் கைக்குட்டை தான்.

நம்பிக்கை மேகத்தைக் கலைக்கவேண்டாம்
அது குளிர் உறிஞ்சிப் பறக்கட்டும்
நட்டு வைத்த நம்பிக்கை நாற்றுக்கள்
நாளை ஈரம் பெறும்.

நம்புங்கள்.
நாளை என்பது நிஜம்
நீயும் நானும்
காலூன்றி நிற்கும் இன்று கூட
நேற்றைய நாளை தான் !!!

குறைகளல்ல அவை

 

Image result for smile pencil artநீ
அழகாக இல்லையென்று
யாரேனும் சொன்னால்
அழ ஆரம்பிக்காதே
பிறர் மனதில்
பொறாமை விளைவிக்க மாட்டேன்
என்று
பெருமிதம் கொள்

0

நீ
உயரமாய் இல்லை என்று
இகழ்ந்து பேசினால்
உடைந்து போகாதே.
உயர்வுக்கும் உயரத்துக்கும்
இம்மியளவும் சம்மந்தமில்லை
என்று
இன்னொருவருக்கு உணர்த்த
உனக்கொரு வாய்ப்பென்று உணர்ந்து கொள்.

0

நீ
கருப்பு என்று யாராவது
கிண்டலாய் சொன்னால் கலங்காதே !
அழகு நிலைய அறைகளுக்குள்
அடைபட்டும் விடாதே.
நிறத்தை மூலதனமாக்கி
நிலத்தை வென்றவர் யாருமில்லை
என்பதை நினைவில் கொள்.

0

நீ
முட்டாளென்று யாரேனும் சொன்னால்
உதடு வெடிக்க கோபப் படாதே
மெதுவாய் ஒரு
புன்னகை சிந்து…
பிரபஞ்சத்தின் பெருமை
பொறுமை என்பதைப் புரியவை !!!

0

உன்
உண்மை அன்பை யாரேனும்
உதாசீனம் செய்தால்
உருகி உருகி தொலைந்து போகாதே
உள்ளம் கற்க
உனக்கொரு வாய்ப்புக் கிடைத்ததாய்
உவகை கொள்.

*

தொலைந்து போன ஒருவன்..

Image result for mask manஉங்களால்
புறக்கணிக்கப் படுவேனோ
எனும்
பயம் எனக்கு.

அதனால் தான்
என்
வெள்ளைச்சிறகுகளுக்கு
உள்ளே இருக்கும்
கழுகுக் கால்களை
காட்ட மறுக்கிறேன்.

எனக்குள் வலி வருமோ
எனும் கிலியில் தான்,
என்
நிஜத்தின் நிழலைக் கூட
உங்கள்
விழி விழா தேசத்தில் தான்
விழ வைத்துக்
கொண்டிருக்கிறேன்.

புன்னகைப் பனிக்கட்டிகளை
என்னிரு உதடுகள்
ஏந்திப் பிடித்திருந்தாலும்,
சில
எரிமலைச் சிந்தனைகள்
உள்ளே எரிந்துகொண்டு தான்
இருக்கின்றன !

எப்போதேனும் காட்டவேண்டும்
என்
உண்மை முகத்தை,
போலித்தனமில்லா
ஓர்
நண்பனிடமாவது !.

அதற்கு முன்
தேட வேண்டும் !
எத்தனை முகமூடிகளுக்குப் பின்
என் முகம்
முடங்கிக் கிடக்கிறதென்று !.

தொடர் தோல்விகள்

 

Image result for happy man

உனக்கான நாள்
வந்தே தீரும்

உன்
தோட்டங்களின் மீது
மழை கூட
பொழிய மறுத்து
பொய்த்துப் போகிறதாம்,

உன் தாவரங்களை
மட்டுமே
கதிரவனும்
தவிர்க்கிறானாம்,

நீ
இட்ட விதைகளை
பறவைகள்
வந்து
கொத்திச் செல்கின்றனவாம்,

உன் தூண்டில்களை
மீன்கள்
அருமையாய்
திருடிச் செல்கின்றனவாம்,

நீ
போகுமிடமெல்லாம்
உனக்காய்
தோல்விகள் மட்டுமே
தோண்டப்பட்டிருக்கின்றனவாம்.

கவலைப் படாதே,
உனக்கான நாள்
வந்தே தீரும்.

மழை இல்லா மண்ணும்
கதிர் விழா தேசமும்
நம்
பிரபஞ்சத்தில் உண்டு.

தோல்விகளின் முடிவு
வெற்றியில் விடியும்,

பறவையின் எச்சம்
பல நேரம்
பழ மரங்களை தருவதில்லையா ?

உன் மேல்
போர்த்தப் படுபவைகளை விட
உன்னுள்
ஆழ்ந்திருப்பவையே
அவசியம் உனக்கு !

புரியவில்லை அம்மா ..

Image result for south indian wedding bride sad

 

அம்மா.
வார்த்தைகள் பழகும் வரைக்கும்
என் அழுகையை மொழிபெயர்த்து
அமுதூட்டுவாய்.
தொட்டிலின் ஈரம் துடைத்துத் தாலாட்டுவாய்.

பாவாடைப் பருவத்தில்
என் இடுப்பில்
புடவை கட்டிவிட்டு
உன்வயிற்றில் நெருப்புக் கட்டியிருப்பதாய்
சொல்லிச் சிரித்துக் கொண்டாய்.
ஏனோ எனக்குப் புரியவில்லை.

அறிவுக்குள் காரணங்கள் விளங்காத
ஒரு மாலைப்பொழுதின் விளையாட்டுத் திடலில்
பயந்து அழுது நடுங்கிச் சிவந்தபோது,
பூப்பெய்தினேன் என்றுசொல்லிப்
பூரித்தாய்.
எனக்கென்னவோ பாதிதான் புரிந்தது.

அந்தி வந்து வாசல் தட்டும் முன்
நான் வந்து சேரவேண்டுமென்று
கோபக்குரலில் விளக்கினாய்
முழுதாய் படராத இருட்டுபோல
சில இடங்கள் புரியவேயில்லை.

பள்ளிக்கூடத்தின் பலகைகளில்
தரவரிசையில் நான்
தலைகாட்டியபோதெல்லாம்
அடக்கமுடியா ஆனந்தத்தில் அணைத்துக் கொள்வாய்,
அப்போதெல்லாம்
தினம் தினம் தேர்வுகள் வராதா என்று யோசித்திருக்கிறேன்.

வலிகளின்
இழைகளுக்குள் இறுக்கப்பட்டு
நாகரீகம் கருதி கண்­ர் இறுக்கி
பகல் பொழுதுகள் முடிந்தபிறகெல்லாம்
மண்ணில் விழுந்தழும் மழைமேகமாய்
உன் மடியில் கவிழ்ந்தழுதிருக்கிறேன்.

என் கண்கள் துடைக்கும்
உன் முந்தானை நுனி,
என் வலிகள் பிய்த்தெறியும் உன் விரல் நுனி,
இவைகளின் தைரியத்தில்,
நான்
அழுவதற்குக் கூட அச்சப்பட்டதில்லை.

ஆனால்,
இன்று பயமாய் இருக்கிறது எனக்கு,

எப்போதும் சிரிக்கும்
உன் கண்கள் முழுதும் கண்­ர்,
இறுக்கக் கட்டியிருக்கிறாய்
உன் ஆறுதல்க் கரங்களை.
உன் கால்களைக் கட்டிக்கொண்டு அழத்தோன்றுகிறது.

பாரமாய் என் கழுத்தில்
புத்தம் புதுத் தாலி.

இப்போதும் கூட ஏதோ ஒன்று புரியவில்லை.
ஆனால், என்னவென்று எனக்குச் சொல்லத் தெரியவில்லை.

எங்கே போச்சு ?

பயமாக இருக்கிறது.

நேற்று வரை
நினைக்கும் போதெல்லாம்
அறுவடை செய்ய முடிந்த
என்
வயலில் இப்போது
வைக்கோல் கூட வளரக் காணோம்.

நினைக்கும் போதெல்லாம்
நான்
ஈரம் இழுத்தெடுத்த
என் கூரை மேகத்தைக் காணவில்லை.

அகலமான ஆறு
ஓடிக் களித்த என் முற்றத்தில்
கால் நனைக்கக்
கால்வாய் கூட காணப்படவில்லை.

கிளைகள் வளரவில்லையேல்
பரவாயில்லை
முளைகளே வரவில்லையேல்
என்ன செய்வது.

தானே
நிரம்பிக் கொள்ளும் என்
காகிதக் கோப்பைகளில்
காலம் வந்து
ஓட்டை போட்டு விட்டு ஓடிவிட்டதா ?

எனக்குள்
சிறகுவிரிக்கத் துவங்கியிருக்கிறது
பயமெனும் சாத்தான்.

அது இப்போது
தன் நகங்களை என்மேல்
பரிசோதித்துப் பழகுகிறது.

அது
தன் பற்களையும் என்மேல்
பிரயோகித்துப் பார்க்கும் முன்
நான்
பயணப்பட்டாக வேண்டும்.

எனக்குள் கிடக்கும்
நதிகளை மெல்லமாய்த் தீண்டிப் பார்க்கவும்,
கால்களுக்குக் கீழே
புதையுண்டு கிடக்கும்
கடல்களைக் கொஞ்சம் தோண்டிப் பார்க்கவும்.

விசுவாசம்

கிறிஸ்தவத்தின் வேர்கள்
நம்பிக்கையின்
மீது
நங்கூரமிறக்கியிருக்கிறது.

கவலை இருட்டின்
கூர் நகங்கள் நகரும்
புலப்படாப்
பொழுதுகளின் வெளிச்சமும்,

தோல்வித் துடுப்புகள்
இழுத்துச் சென்ற
பேரலைப் பொழுதுகளின்
இரையும் கரையும்.

பயங்கள் படுத்துறங்கும்
படுக்கையின் நுனிகளில்
தூக்கம் தொலைக்கும்
இரவுகளின் முடிவுகளும்,

இறையில் வைக்கும்
நிறைவான நம்பிக்கையே.

விசுவாசமே
பார்வையைப் பரிசளிக்கிறது
விசுவாசமே
நோய்கள் பாய்களைச் சுருட்டியோட
பணிக்கிறது.

தனிமனிதன்
நம்பிக்கை இழக்கையில்
பாதைகள் புதைகுழிகளாகின்றன.

குடும்பம்
நம்பிக்கை இழக்கையில்
சின்ன சொர்க்கம் ஒன்று
செத்துப் போகிறது.

நாடு
நம்பிக்கை இழக்கையில்
நல்லரசுக் கனவுகள்
நழுவி உடைகின்றன.

கிறிஸ்தவன்
நம்பிக்கை இழக்கையில்
சிலுவை மரம்
இயேசுவை அறைகிறது.

விசுவாசம்
மலைகளை நகரச் செய்யும்
மரங்களைப் பெயரச் செய்யும்
வாழ்க்கையை
உயரச் செய்யும்.

விசுவாசம் இருக்கையில்
நாம்
சிங்கத்தின் மீதிருக்கும்
சிற்றெறும்பாவோம்,
விசுவாசம் விடைபெறுகையில்
நம்மீது கவலைச் சிங்கங்கள்
கூடாரமடிக்கும்.

ஆன்மீகத்தின் வாசலில்
சந்தேகம் வந்து
சம்மணமிடுகையில்
சத்தமாய் சொல்லிக் கொள்வோம்
என்னை
காணாமல் விசுவசிப்பவன் பாக்கியவான்

பொங்கல்

0

எந்தையும் தாயும்
சிந்தையில் தாங்கி
பொங்கிய தையே வா.

அவர்
சிந்திய சிரிப்பின்
தங்க முலாமில்
இயங்கிய தையே வா.

0

வாங்கிய காற்றும்
ஏங்கிய நாற்றும்
பொங்கிய தையே வா.

சிறு
முற்றம் முழுதும்
சுற்றம் சூழ
ஊற்றிய தையே வா.

0

ஞாயிறு வானில்
தோன்றிய நேரம்
பொங்கிய தையே வா.

இனி
எங்கள் சோகம்
தூங்கிட வேண்டும்
தென்றல் தையே வா.

0

செங்கல் தேசம்
எங்கள் தேசம்
பொங்கிய தையே வா.

நீ
பொங்கிப் போவது
தங்கிட வேண்டும்
புன்னகைத் தையே வா

0

கவிதை : வயதானவர்களின் வாழ்க்கை

தலைப்புச் செய்திகளை
மட்டுமே
அவசரமாய் மேய்ந்து வந்த
கண்கள்,
வரி விளம்பரங்களையும்
விடாமல் படிக்கும்.

தொலைக்காட்சியில்
வானிலை அறிக்கை வருகையிலும்
விரல்கள்
ரிமோட் தேடாது.

ஃபேஷன் சானலின்
எண் மறந்து போகும்
நியூஸ் சேனல் எண்
நினைவில் நிற்கும்.

அதிகாலை மூன்றுமணி
தூங்கப் போகும்
நேரமென்பது மாறி,
தூக்கம் வராமல்
எழும்பும் நேரமென்றாகும்.

இந்தக் கால இசை
சத்தம் என்று
சத்தமாய்ப் பேசும்.

இளமைக் கலாட்டாக்கள்
தவறுகளே என்பது
தெரியவரும்

பேசும் போதெல்லாம்
அறிவுரை முறைக்கும்
தத்துவம் தெறிக்கும்

தூங்கும் முன்
மடித்து வைக்கும்
புத்தகத்தில்
ஆன்மீக வாசனை வீசும்.