பயம்

பயம்

Image result for fear

விதைத்துக் கொண்டேயிரு
பயத்தை !

ஒரு பயத்தின்
மூட்டில்
இன்னொரு பயம்
முளைக்க வேண்டும்
வாழையடி வாழையாக.

பதட்டத்துடனே
வைத்திரு அவனை.
இயல்பாய் நடக்கும்
விஷயங்களில் கூட
திகிலைத் திணித்து வை.

உண்ணவும்
உறங்கவும்
பயம் வந்து
பிராண்ட வேண்டும்.

பேசும் போது
தொண்டைக்குழியில்
ஆலகாலம் போல
வார்த்தைகள்
அடக்கமாக வேண்டும்.

பிரிவினைகளுக்கு
திரி போடு
வெறுப்புகளின் கிண்ணத்தில்
எண்ணை ஊற்று
கொழுத்து விட்டு எரியவேண்டும்
கோபம்.

யாரோ
முதுக்குப் பின்னால்
முறைத்துப் பார்ப்பதாய்
முதுகுத்தண்டு சில்லிட வேண்டும்.

தன்
நிழலைக் கூட
சந்தேகப்படும் சூழலை
சதியுடன் கட்டமை.

இந்தப்
பயம் தான் நம் ஆயுதம்
இந்தப்
பயம் தான் நம் கேடயம்.

வாழ்வதே
போராட்டமானால் தான்
வாழ்க்கையில்
போராடமாட்டான்.

பயங்களின்
மீதான
அவனது பயமே
நம் ஆதாயம்.

காலங்களின்
கடைசிப் படிக்கட்டுகளில்
பயங்கள்
அவனுக்குப்
பயமற்றதாகிவிடக் கூடும்

அப்போது
பேசலாம்
நிம்மதியாய் இருப்பதன்
பேரச்சம் பற்றி !

*

சேவியர்

கவிதை : சுதந்திரம்

அடிமை வாழ்வை
அனுபவித்தவரைமட்டுமே
உச்சிக்குக்
கொடி ஏற்றி மகிழச் செய்யும்
விழா இது.

வெயிலின் முந்தானை
மூடாதவர்க்கெல்லாம்
இந்த
நிழலின் துண்டு
வியர்வை துடைக்காது தான்.

தோட்டத்தில்
கனியில்லை என்ற
கவலை தான் நமக்கு,
தோட்டமே இல்லையென்ற
கவலை இப்போது இல்லை.

இன்று இருப்பதெல்லாம்
எல்லைப் பிரச்சனைகள் தான்,
அந்த
எல்லை கூட இல்லை
என்ற பிரச்சனை இல்லை !.

விரல்களை பரிசளித்த
சுதந்திர வீரரின் பரம்பரை நாம்.
இன்னும்
நகத்தின் அழுக்கெடுக்கவும்
பழகிக்கொள்ளவில்லை தான்.

ஆனாலும்,
அடிமை லாடங்களை
கழற்றிவிட்டு
சுதந்திரக் காலணிகளைத் தானே
அணிந்துள்ளோம்.

உன்னைச் சுற்றியும்
என்னைச் சுற்றியும்
இருப்பவை எல்லாம்
சுண்டெலித் துளைகள் தான்.

நாம் தான் அவை
சிங்கத்தின் குகைகள் என்று
சமீபிக்காது இருக்கிறோம்.

மற்ற நாளைய
தேகச் சிந்தனைகளை
இந்த
ஒரு நாளைய
தேசச் சிந்தனை கொஞ்சம்
தூரமாய் வைக்கட்டுமே.

வறுமையின் இடுப்புகளுக்கு
நாம் தரும்
ஒவ்வோர் கைக்குட்டையும்
நாளைய பாரதத்தின்
நிர்வாணம் மறைக்கும்.

கிளிகளை
தானியங்களில்லா தேசத்திலல்லவே
திறந்து விட்டது !
ஆறுகள் கூட
புனிதமாய் ஊறும் பூமியிலா
வறுமையும் கூடவே உற்பத்தியாவது ?

நிந்தையின் மேடையிலிருந்து
இந்தியாவை இறக்கி
வந்தனை செய்வோம்.
அதற்காய் இன்றேனும்
சிந்தனை செய்வோம்.

இறக்க விடுவோம்
வறுமைச் செடி.
பறக்கவிடுவோம்
சுதந்திரக் கொடி.

0

சிந்தையில் தை.

இதோ
தை மாதக் குதிரையில்
வருகிறது திருவிழா.

வாசல்களே,
உங்கள்
குப்பைகளைத் துரத்தி
கோலத்தின் முத்ததுக்காய்
குளித்துக் காத்திருங்கள்.

சுவர்களே
உங்கள் அழுக்கு ஆடைகளை
சுண்ணாம்பு
வேட்டிகளால்,
சுற்றி மறையுங்கள்.

கொட்டில் மாடுகளே
வாருங்கள்,
உங்கள் தொட்டில்
முற்றத்துக்கு மாற்றப்பட்டிருக்கிறது.

புதிய பானைகளே
பொறுத்திருங்கள்,
உங்கள் உள்ளம் பொங்கி வழிய
இதோ
நாள்காட்டிகளும்
பட படக்கின்றன.

வயல்காற்றே வாருங்கள்
எங்கள்
வியர்வையின் ஈரத்தை
உணவின் சாரமாக மாற்றியது
நீங்கள் தான்.
திண்ணையில் வந்தமருங்கள்.

பூமித் தாயே
பெருமிதம் கொள்,
நீ உமிக்குள் ஒளித்து வைப்பதை
இன்னும் எங்கள்
கணிணிக் கூடங்களால்
தயாரிக்க இயலவில்லை.

எல்லோரும் வாருங்கள்,
மனம் பொங்க மகிழுங்கள்
இது
தமிழர் கலாச்சாரத்தின்
தனி அடையாளம்.

அறுவடையின் ஆனந்தத்திலும்,
வறுமையின் வேதனையிலும்,
நன்றி மறக்காத
என் தமிழ்த் தலைமுறையின்
தன்மான அடையாளம்.

கலாச்சார வேர்களை
ஆழ உழுது வை.
வயலில்லையேல் செயலில்லை
என்பதை
சிந்தையில் தை.

இதோ
வந்து விட்டது தை.

0