தியானம்

Image result for meditation
எவ்வளவு முறைதான்
இழுத்தாலும்
கடிவாளம் கழன்று போன குதிரையாய்
குதிக்கிறது மனசு.

தியானம் செய்யவேண்டுமென்று
ஒற்றைப் புள்ளியில்
உள்ளம் குத்தினால்.
அந்த ஒற்றைப்புள்ளி வாய்திறந்து
மொத்தமாய் என்னை விழுங்கி
கனவுகளுக்குள் துப்பிவிடுகிறது.

ஒரு முறைகூட வென்றதில்லை
என் மனசை.

மெல்லிய
ஒரு நூலிழையில் பிடித்து
கிளைக்குத் தாவி,
உச்சிக்குச் சென்று
ஏதோ நினைவுகளோடு
உரையாடப் போய்விடும்

சில வேளைகளில்
கடல்களைத்தாண்டி
கப்பல்களைத் தாண்டி
கிராமத்துத் தொழுவத்தின்
கொட்டிலைப் போய்
தொட்டிலாக்கிக் கொள்ளும்.

தியானிக்கத் துவங்கும் போதுதான்
ஏமாற்றங்களின் காயமும்
ஏற்றங்களின் மாயமும்
வேண்டுமென்றே மனம் மோதும்

பார்த்த திரைப்படமும்
படித்த கவிதை நூலும்
கடல்..மழை…வானம்
ஏதோதோ
எண்ணக் குவியல்களுக்குள்
இதயம் இளைப்பாறத் துவங்கும்

இழுத்துப் பிடிப்பதென்பது
காற்று,
மனசு
இரண்டிடமும் இயலாத காரியம்.

ஒற்றைப்புள்ளியில்
இதயம் குவித்து
தியானம் செய்யும் நிதானம் இழந்து
திரும்பும் மனசு,
உயிர்மூச்சின் ஒழுங்கோடு
கலந்து மீண்டும் தியானத்தைத் துவங்கும்.

காலமாற்றம்

ரயில்வே நிலையத்தில்
விசும்பல்கள் மறைந்து விட்டன.

போனவுடன்
கடிதம் போடென்று
பேசிக்கொள்வதில்லை யாரும்
இப்போதெல்லாம்.

சிரித்துக் கொண்டே
விடைபெறுபவர்களின்
பாக்கெட்களில்
விடாமல் சிணுங்குகின்றன
ஸ்மார்ட் போன்கள்

கவிதை : மோக நதிகள்

மாலையில் உன்
நினைவு அழுத்துகையில்
யாரோ என்
உள்ளுக்குள் புகுந்து
உணர்வுகளுக்குள் தீ மூட்டினர்.

பின்னர்
பின்னிரவில்
உன் நினைவுகள் பின்னுகையில்
எனக்குள்
மோக நதிகள் முளைத்தெழுந்தன.

தூக்கம் பிடிக்காத
ஜாமங்கள் கடக்கையில்
சில்மிஷச் சந்தையாய்
படுக்கை
உன் விரல்களைக் கடன் வாங்கி
கலைந்தது.

அதிகாலைப் படுக்கையிலும்
ஆழிப் பேரலையின்
அவசரக்
கனவுகள் தொடர்ந்தன.

வெயில் பூத்த கதவு திறந்தபின்
நினைவுகள்
சற்று
கண்ணியத்துடன் நடந்து கொண்டன.
 
அவை
மோகத்தின் வாசலுக்கு
மதகு கட்டிவிட்டன.

சில்மிஷத்தின் சன்னலை
சாத்தி விட்டன.

இரவுக்கும் பகலுக்கும்
இடையேயான
உன்
நினைவுகளின் கூர்வாள்கள்

கற்றுத் தந்தன
பக்குவப் படாத பால்யக் காதலை.

கடைசி வாய்ப்பு

train.jpg

இது
கடைசி வண்டி சார்
பொட்டி தூக்கறேன்,
பின்னாலேயே வந்தார்
இரயில் நிலைய முதியவர்.

அவர் கண்களில்
முளைத்த
அரை துளி வெளிச்சத்தை
அணைக்க விரும்பாமல்,

கனமில்லாத
பெட்டியை
அவர் தலையில் வைத்து
முன்னால் நடந்தேன்.

உறவினர்கள்
பேசிக் கொண்டார்கள்
பாரின் போயிட்டு வந்தாலே
பணக் கொழுப்பு தான்.

கவிதை : கிழிந்த அழகு

moon1.jpg

என்
இதயத்தின் துடிப்போசை
ஆழ்மனச் செடி உலுக்கி
சில
நினைவுப் பூக்களை
உதிரவைக்கிறது.

உதிரும் என்
நினைவுப் பூக்களைத்
தாங்கிப் பிடிக்கின்றன
என்
சிறுவயதுச் சிற்றோடைகள்.

கிழிந்து போன
என்
பால்யகாலக் கிளைகளில்
இன்றும் என்னால்
அழகுகளை விளைவிக்க முடிகிறது.

நிலாவிலிருந்து பாயும்
வெள்ளை நதி
மொட்டைமாடியில் தளும்பி வழிய,
மூழ்கி மூழ்கி
மிதக்கின்றன என்
மழலைக்கால அழகுகள்.

எத்தனை பணம்
வைத்திருந்தேன் என்பது
என்
புத்திக்குள் வரவில்லை
ஆனால்
அந்த ஒற்றை மயில்பீலியும்,
கடல் குச்சும்
சத்தியமாய் மனம் விட்டு விலகவில்லை.

பரணிச் செடி பிடுங்க
பாசிப் பாறைகளில்
போரிட்டதும்,
வழுக்கி விழுந்தபின்
வலித்ததை மறைத்ததும்
இன்று
கவிதையாய் அழகு காட்டுகின்றன.

கல்லூரி ஆசிரியர்களின்
பெயர்கள்
மறந்து விட்டன,
இன்னும்
ஆரம்பச் சாலை ஆசிரியர்கள்
கல்வெட்டாய்க் கிடக்கிறார்கள்.

பக்கத்து இருக்கை
சின்னப் பெண்ணின்
சிரிப்பு தந்த
ஐந்தாம் வகுப்புக் கிளர்ச்சி
இன்றும் கூட
வற்றிப் போய்விடவில்லை.

அந்த
வெப்பத்தால் விரியும்
மத்தாப்புக் காலத்துள்
சென்னையின்
புகை விலக்கி தான்
புக வேண்டியிருக்கிறது.

காற்று கிழித்த
வாழைஇலைத் தாள்கள்,
நாற்றை அழைக்கும்
வாய்க்கால் மீன்கள்,
மரச்சீனித் தோட்டங்கள்,
தொட்டாச்சிணுங்கி இலைகள்

அடிக்கடி செல்லும்
என்
தாய் கிராமப் பயணத்தில்
தவறாமல்
சேகரிப்பதுண்டு
என் பழைய நினைவுகளின்
வயது முதிர்ந்த வடிவங்களை.

ஒரு நீண்ட
இடைவெளியில்
மீண்டும் என்
தொட்டில் தரையைத்
தொட்டுப் பார்த்தேன்.

வருடங்களின்
கிளைகளில் விளைந்த
கலாச்சாரக் காய்கள்
வெடித்துச் சிதறி
எங்கும்
பருத்தித் தூசுகளாய்ப் பறக்கின்றன.

என்
காலடியில் விரிந்திருக்கும்
காங்கிரீட் காலத்தின்
இடிபாடுகளிடையே
மிகக் கொஞ்சமாய்க் கிடக்கிறது
கிழிந்த அழகு.

பூமியில் மாற்றங்கள்
புதிது புதிதாய் பிறந்தாலும்,
வானம் எனக்கு
வழக்கிடாமல் வழங்கியது
இதயம் வழிய வழிய
கொஞ்சமும் குறைவின்றி.

பிறை வடிவில்,
பெளர்ணமியிலிருந்து
கிழிந்த அழகு.

0

( கிழிந்த அழகு – எனும் தலைப்பில் சந்தவசந்தம் இணையக் கவியரங்கத்தில் எழுதிய கவிதை. தலைப்பு : இலந்தை இராமசாமி அவர்கள்  )

மழலை : கவிதை

kid.jpgkid2.jpg

புதிதாய் வெள்ளையடித்த
வீட்டுச் சுவர்களில்
கிறுக்கப்பட்டிருக்கும்
மழலை ஓவியங்கள்
வாழ்வின் மகத்துவத்தைப்
படம்பிடிக்கின்றன.

துகிலுரிதல்

seye.jpg

பக்கத்து இருக்கை
கைபேசி உரையாடல்களில்
காதை எறிந்துவிட்டு
கவனித்திருக்கிறது
மனம்.

எதிர் இருக்கை
எஸ்.எம்.எஸ் களை
விழிகள்
உளிகளாய் மாறி
செதுக்கி எடுக்கின்றன.

காதலர்களின்
ரகசிய உரையாடல்களை
மோக
முனகல்களாகவே
மொழிபெயர்ப்பு செய்கிறது
மூளை.

சற்றே சாத்தப்பட்ட
கதவுகளின்
இடுக்குகளிடையே
வெளிச்சமென
நுழைந்து திரும்புகிறது
பார்வை.

ரகசியங்களின்
துகிலுரியவே ஆர்வம்
எப்போதும்,
ரகசியம்
நமதில்லை எனும்போது.

ஒரு தார்ச்சலைக்குத் தாகம் எடுக்கிறது

road.jpg

சுடுகிறது எனக்கு.

சூரியன் என் முகத்திலும்
பூமி என் முதுகிலும்
உலை வைத்து உலை வைத்தே
உருக்குலைந்து போனது என் தேகம்.

என் மீது பாதம் வைத்தாலே
எண்ணைக்கொப்பறையில் விழுந்ததுபோல்
துடிக்கும் மக்கள்,
மோர்க் கோப்பைகளிலும்
இளநீர், குளிர்நீர் களிலும்
இதயம் வைக்கிறார்கள்.

ஆனால்
தொட்டுப் பார்க்கும் தொலைவிலிருந்தும்
தண்ணீர் லாரிகள் கூட எனக்கு
தயவு காட்டுவதில்லை.

என் முகத்தில் ஆயிரம் விழுப்புண்கள் .

புண்களைச் சரிசெய்ய
அனுப்பப் பட்டவர்கள்
எண்கள் சரிசெய்ய மட்டுமே பழக்கப்பட்டவர்கள்.

என் நாசித் துளைகள் எங்கும்
டீசல் புகை வழிய
உலகத்தின் நுரையீரல்கள்
ஈரம் வறண்டு போகின்றன.

என் தோள்களிலும்
கால்களிலும்
மிச்சப் பொருட்களின்
எச்சில் துளிகளாய் குப்பைக் குவியல்கள் !!!

சிலநேரங்களில் என்
நரம்புகளுக்கு இரத்ததானம் செய்யும்
அவசரத் தற்கொலையாளர்கள்
தானமாய்ச் செத்துப் போவதுண்டு.

எப்போதாவது வானம்
வருத்தப்பட்டு என் தேகம் நனைக்க
மேகம் கரைப்பதுண்டு.

பகலைப் போர்த்தியும்
இரவை உடுத்தியும்
மல்லாக்கப் படுத்திருக்கும் எனக்கும்
ஓடத்தோன்றுவதுண்டு.

எப்போதாவது வரும்
மந்திரியின் வருகைக்காய்
என் தினசரி நண்பர்களை
என் மீது
ஓடவிடாமல் ஒதுக்கும் போது.

மரித்து மீண்டவர்கள்


மரித்து மீண்டவர்களின்
வாக்குமூலங்கள்
வியப்பூட்டுகின்றன.

சிலர்
வெளிச்சச் சுரங்கத்துள்
வழுக்கிச் சென்றார்களாம்.

சிலர்
வானவில்லுக்கு மேலே பயணித்து
மேகத்தின் உள்ளே
சுவர்கத்தில் அமர்ந்தார்களாம்.

சிலர்
இயேசுவை நேரில் கண்டு
நலம் விசாரித்தும்,

சிலர்
கைலாயத்தில் சிவனோடு
கை குலுக்கியும்,

சிலர்
ஆனந்தப் பூந்தோட்டத்தில்
நர்த்தனம் ஆடியும்
திரும்பி வந்தார்களாம்.

ஆனந்தக் கதைகள்
அளப்பவர்கள்
மீண்டும் மரித்துப் போக
மறுத்து விடுவது தான்
வியப்பளிக்கிறது.