சிறுகதை : சந்தித்த கண்கள்.

கதவு தட்டப்படும் ஓசை கேட்டு கேள்வியோடு தலையை உயர்த்திக் கடிகாரத்தைப் பார்த்தான் ரமேஷ். மணி இரவு பன்னிரண்டை நெருங்கிக் கொண்டிருந்தது. உள்ளறையில் ரம்யா ஏதையோ புரட்டிக் கொண்டிருந்தாள். இன்னும் தூங்கவில்லை. சன்னல் வழியே கண்ணுக்கெட்டிய தூரம் வரை இருட்டும், இருட்டு சார்ந்த இடங்களுமாய் இருந்தது. தெருவிளக்குகள் இரவின் அடர்த்தியை ஆங்காங்கே அழித்திருந்தன. தெருநாய்களில் சில இரவின் அமைதியைக் தவணை முறையில் கலைத்துக் கொண்டிருந்தன.

டொக்…டொக்…. கதவு மென்மையாய் தட்டப்பட்டது.

ரமேஷ் கதவை நெருங்கி, கதவில் பொருத்தப்பட்டிருந்த கோலி சைஸ் கண்ணாடியில் கண்ணை வைத்து வெளியே பார்த்தான்.

வெளியே ஒரு இளம் பெண். அழகான இளம் பெண் ! அவளுக்குப் பின்னால் யாரேனும் இருக்கிறார்களோ ? கதவைத் திறந்ததும் அடித்துப் போட்டுக் கொண்டு எல்லாவற்றையும் பிடுங்கி விட்டு ஓடிவிடுவார்களோ ? இப்போதெல்லாம் திருட்டு தினம் தினம் புதிது புதிதாய் அவதாரம் எடுத்துக் கொண்டே இருக்கிறது. ரமேஷின் மனம் சிந்தனையைக் கிளறியது. வேறு யாரும் தென்படவில்லை.

முதல் வேலையாக வெளியே மின் விளக்கைப் போட்டான். அந்தப் பெண் இப்போது வெளிச்சத்தில் குளித்தாள். இன்னும் அழகாய்த் தெரிந்தாள்.

சங்கிலியைக் கதவிலிருந்து விலக்காமல் கதவை ஒரு முப்பது டிகிரி அளவுக்குத் திறந்து வெளியே மெல்ல முகம் நீட்டினான்.

யெஸ்… யாரைப் பாக்கணும் ?

இது உங்களுதா பாருங்க ?

அந்த இளம் பெண் கையில் வைத்திருந்த அந்த சின்னப் பையை நீட்டினாள். அந்தப் பையைப் பார்த்ததும் சட்டென சங்கிலியை விலக்கி கதவை முழுசாய்த் திறந்தான் ரமேஷ். அதற்குள், ‘யாருங்க அங்கே’ எனும் கேள்வியோடு ரம்யாவும் வந்து சேர்ந்தாள்.

இல்ல… நம்ம பை ஒண்ணை மிஸ் பண்ணியியிருக்கோம்.. அதான் இவங்க…. ஓ..சாரி, பிளீஸ் கம் இன்.

அந்தப் பெண் உள்ளே நுழைந்தாள்.

இது எங்க பை தான்…

ஆமா தெரியும். அதனால தான் உங்க கிட்டே கொண்டு வந்தேன். ஏகப்பட்ட பணம் வெச்சிருக்கீங்க, முக்கியமா உங்க பாஸ்போர்ட், டிரைவிங் லைசென்ஸ், கிரடிட் கார்ட்ன்னு சர்வமும் வெச்சிருக்கீங்க. அதான் கையோடு குடுத்துட்டு போயிடலாமேன்னு வந்தேன்.

ஓ… ரொம்ப ரொம்ப நன்றி. எப்படி நன்றி சொல்றதுன்னே தெரியல.. எப்படி இதை மிஸ் பண்ணினேன்னே எனக்கு ஞாபகம் இல்லை… இது உங்ககிட்டே எப்படி ?

நீங்க வந்த அதே ஃபிளைட்ல தான் நானும் வந்தேன். நீங்க என்னைக் கவனிச்சிருக்க மாட்டீங்க. ஆனா நான் பார்த்தேன். வெளியே பாகேஜ் கிளெய்ம் ஏரியால நீங்க இந்த பையை இன்னொரு ட்ராலி மேல தவறுதலா வெச்சுட்டீங்கன்னு நினைக்கிறேன். மே பி உங்களுக்கு நிறைய செக் இன் இருந்திருக்கலாம்.

ஆமா.. நாலஞ்சு பெட்டி, கைப் பை எல்லாம் வெச்சிருந்தோம்.. ரமேஷ் அசடு வழிந்தான்.

நீங்க விட்டுட்டுப் போறதைப் பாத்தேன். உங்க கிட்டே குடுக்கலாம்ன்னு வேகமா வந்தேன். ஆனா அதுக்குள்ள நீங்க வெளியே வந்துட்டீங்க. செக்யூரிடி செக் கிராஸ் பண்ணி வெளியே வந்தா நீங்க இல்லை. சரி, செக்யூரிடி ஆபீசர் கிட்டே குடுக்கலாம்ன்னு நினைச்சேன். ஆனா அதுக்கு முன்னாடி உள்ளே என்னதான் இருக்குன்னு பாக்கலாமேன்னு ஒரு கியூரியாசிடி. பேட் ஹேபிட் ஐ நோ. பட், பார்த்தா கணிசமான யூரோ வெச்சிருந்தீங்க. பாஸ்போர்ட், கார்ட் அது இதுன்னு ஏகப்பட்ட விஷயங்கள். ஒருவேளை உங்களுக்கு சரியான நேரத்துல இது கிடைக்கலேன்னா தவிச்சு போயிடுவீங்களேன்னு தான், வீடு தேடி வந்தேன்.

படபடவென பேசிவிட்டு, பையைக் கொடுத்து விட்டு எழும்பினாள் அவள்.

நீங்க.. எங்கே தங்கியிருக்கீங்க ?

இனிமே தான் பாக்கணும். இப்போ தான் வந்திருக்கேன். ஒரு வாரம் சென்னை வாசம் தான். அப்புறம் மறுபடியும் ஜெர்மன் போயிடுவேன். ஒரு புராஜக்ட் வர்க், ஃபீல்ட் வர்க். சிரித்தாள்.

இந்த நட்ட நடு ராத்திரில எங்க போவீங்க ? உங்களுக்கு ஆட்சேபனை இல்லேன்னா, யூ கேன் ஸ்டே வித் அஸ் டுடே…

ஓ.. நோ.. யாரை வேணுமானாலும் தொந்தரவு பண்ணலாம். ஆனா ஒரு இளம் ஜோடியை தொந்தரவு பண்ணக் கூடாது, நான் வரேன்.

நோ…நோ… பிளீஸ்… நாளைக்கு நானே உங்களை எங்க வேணுமோ டிராப் பண்றேன். நைட் ஈஸ் நாட் சேஃப். அதுவும் வெளியூர் பொண்ணுங்களுக்கு. ரமேஷ் அவசரமாய்ச் சொன்னான்.

ஆமா.. இன்னிக்கு இங்கே தங்குங்களேன். எங்களுக்கு சிரமம் ஏதும் இல்லை, நீங்க பண்ணினதை விட பெரிய உதவியா நாங்க பண்ணப் போறோம். ரம்யாவும் தன் பங்குங்கு அழுத்தம் கொடுத்தாள்.

கடைசியில் வலது பக்கம் இருந்த படுக்கை அறை பரபரவென ஒழுங்கு படுத்தப்பட்டு அவளுக்காகத் தயாரானது. தரையில் சிந்திக் கிடந்த புத்தகங்களை ரமேஷ் அள்ளினான். நடுவில் இருந்த மேஜையை ஓரமாய்த் தள்ளி, அதன் மீது புத்தகங்களை வரிசையாய் வைத்தான். படுக்கைக்கு மேல் கிடந்த பழைய பொருட்களையெல்லாம் ரம்யா அள்ளி ஓரமாய் ஒரு இடத்தில் வைத்தாள். அறை சுத்தமாய்த் தான் இருந்தது. ஒரு புது படுக்கை விரிப்பை விரித்து, அதன் மீது தலையணை வைத்து, ஏசியை ஆன் பண்ணியதும் அறை பளிச் என்றானது !

குட் நைட். நாளைக்கு காலைல உங்களை நானே டிராப் பண்றேன். டோன்ட் வர்ரி, ஃபீல் அட் ஹோம்… சொல்லிவிட்டு ஸ்நேகமாய்ப் புன்னகைத்தான் ரமேஷ்.

படுக்கையறையில் போய் கதவை மூடியபோது ரம்யா சொன்னாள்.

ரமேஷ்… எனக்கென்னவோ இந்தப் பொண்ணை எங்கேயோ பாத்த மாதிரியே இருக்கு.

ஏர்போர்ட்ல பாத்திருப்பே.

நோ.. நோ… வேற எங்கயோ பார்த்தேன். இந்த தீர்க்கமான கண்களை என்னால மறக்க முடியல. சம்திங் ஈஸ் தெயர்.. ரம்யா தலையைச் சொறிந்தாள்.

சரி, நீ ஆர அமர யோசிச்சுட்டு காலைல நான் எழும்பினதும் சொல்லு, எனக்குத் தூக்கம் வருது. சொல்லிக் கொண்டே பொத் என மெத்தையில் சரிந்தான் ரமேஷ். மெத்தை மெல்லிய தாள லயத்தோடு ஆடி அடங்கியது !

அந்த இரவு மெல்ல மெல்ல எல்லாருக்கும் தூக்கத்தை இமைகளில் இறக்கி வைத்தது.

காலையில் அலாரம் அடித்த போது மணி எட்டு !

மெதுவாகக் கண்களைத் திறந்த ரம்யாவின் மனதில் இரண்டு செகண்ட்களுக்குப் பிறகு தான் சட்டென நினைவுக்கு வந்தாள் அந்தப் பெண். !

சட்டென போர்வை விலக்கி பக்கத்துப் படுக்கையறைக்குப் போனாள். அறைக் கதவு திறந்திருந்தது. அந்தப் பெண்ணைக் காணோம்,

ஒருவேளை எதையாவது சுருட்டிக் கொண்டு போயிருப்பாளோ ? அந்த எண்ணமே சட்டென அவளுக்குள் ஒருவித கிலியைப் பரப்பியது. சே,… அப்படிப்பட்டவ ஏன் வீடு தேடி வந்து பையைத் தரணும். ஒருவேளைச் சின்ன மீனைப் போட்டு பெரிய மீனைப் பிடிக்கிற டெக்னிக்கோ ?

பதட்டத்துடன் வெளியே வந்தாள் ரம்யா. அறையிலிருந்து வெளியே வந்த ரமேஷும் அவளுடைய பதட்டத்தைக் கொஞ்சம் கண்களில் வாங்கினான்.

ஹேய்.. குட்மார்ணிங்…. வெளியிலிருந்து குரல் கேட்டது. அவள் தான் ! அவளே தான். ரொம்பவே பிரஷ் ஆக இருந்தாள்.

கு…குட் மார்ணிங்… சீக்கிரம் எழும்பிட்டீங்க போல !

ஆமாமா.. அஞ்சுமணி ஆச்சுன்னா போதும் என்னோட பயாலஜிகல் கிளாக் என்னை படுக்கையில இருந்து உருட்டித் தள்ளிடும். அப்புறம் என்னால தூங்கவே முடியாது. விக்கி கிட்டேயிருந்து கத்துகிட்ட கெட்டபழக்கத்துல இது ஒண்ணு.. சிரித்தாள்.

விக்கி ?

ஓ.. யா.. ஹீ ஈஸ் மை ஹஸ்பன்ட்.. விக்னேஷ். சுறுசுறுப்புக்கு எறும்பு கூட அவன் கிட்டே டிரெயிங் எடுக்கணும். அஞ்சு மணிக்கு எழும்புவான். ஷூவைக் கால்ல கட்டிகிட்டு ஹெட்போனைக் காதுல மாட்டிக்கிட்டு ஓடுவான். காதுல சுப்ரபாதம் ஓடும், கால் தரையில ஓடும். நான் ஓடமாட்டேன்பா… ‘வினோ.. டெய்லி ஓடணும்மா.. ஒடினா தான் லைஃப் ஓடும்’ ன்னு சொல்லுவான்.

வினோ ?

ஓ.. சாரி, தட்ஸ் மி. வினோதினி.. சுருக்கமா வினோ.

நல்ல பெயர் பொருத்தம், விக்கி வினோ ! லவ் மேரேஜா ?

யா… லவ் அன்ட்… மேரேஜ் அப்புறம் மேரேஜ் அன்ட் லவ். நீங்க கூட ரமேஷ் ரம்யா… ஏதோ கதைக்காக எழுதற பெயர் மாதிரி இருக்கு ! லவ்வா ?

யா… இட்ஸ்… யா.. லவ் மேரேஜ் தான். பேசிட்டே இருக்கேன்.. உங்களுக்கு ஒரு காபி கூட குடுக்கல, பிளீஸ் வெயிட்… ஒரு அஞ்சு நிமிஷம் குடுங்க. சொல்லிக் கொண்டே சமையலறை நோக்கிப் போனாள் ரம்யா.

ஹேய்… என்னது இது… யாரு காபி போட்டது ? – ரம்யாவின் குரல் சமையலறையில் இருந்து ஒலித்தது.

சாரி,, அதுவும் நான் தான். கொஞ்சம் எக்ஸ்ட்ரா உரிமை எடுத்துகிட்டேன் போல. நானும் விக்கியும் டெய்லி போட்டி வெச்சுப்போம். யாரு முதல்ல காஃபி போடறதுன்னு. அவன் ரொம்ப ஸ்மார்ட்.. அடிக்கடி என்னைத் தோக்கடிச்சுடுவான். நான் அசந்து தூங்கும்போ காபி குடுத்து குட்மார்ணிங் சொல்லுவான். வாட் எ லவ்லி வே டு ஸ்டார்ட் எ டே… ! இன்னிக்கு நான் எழும்பினேன், என் ரொமான்டிக் ராஸ்கல் ஈஸ் நாட் ஹோம். அதான் உங்களைத் தோக்கடிப்போம்ன்னு காஃபி, பிரட் சான்ட்விச் பண்ணினேன். தப்புன்னா… மன்னிச்சுக்கோங்க.

சே..சே.. அப்படியில்லை.. உங்களுக்கு நாங்க தரணும், நீங்க என்னன்னா.. எங்களுக்கு காபி போட்டு தரீங்க.

அட.. இதுல என்ன இருக்கு. நீங்க தான் ஃபீல் அட் ஹோம் ன்னு சொன்னீங்க. அப்படின்னா, இப்படி தான். சிரித்தாள்.

உங்க லைஃப் ரொம்ப ஜாலியான லைஃப் ஆ இருக்கும் போல ! ரம்யா சிரித்துக் கொண்டே சொன்னாள்.

ஓ யெஸ்.. அவனை ஒரு நாள் பிரியறதே கஷ்டமான விஷயம். அவனுக்காக உயிரைக் கூட குடுப்பேன். அவ்ளோ லவ்லி அவன். இந்த ஒரு வாரத்தோட வேலையை முடிச்சுட்டு எப்படா போவோம்ன்னு இருக்கு. ஐ ஆம் ஆல்ரெடி மிஸ்ஸிங் ஹிம்.

அவரு என்ன பண்றாரு.

லவ் தான்…

இல்ல என்ன வேலைன்னு.

ஸீ.. என்னை பொறுத்தவரை அவன் என்ன வேலை பண்றாங்கறது எனக்கு முக்கியமில்லாத விஷயம். அவன் லவ் பண்ணணும். பண்ணிட்டே இருக்கணும். அதான் எனக்கு முக்கியம். நான் ரொம்ப ஓவரா பேசறேனோ ?

இல்ல, சுவாரஸ்யமா பேசறீங்க !

இந்த ஒரு வார்த்தையே போதும், நான் கிளம்பறேன். உங்களை ஒரு நாள் டிஸ்டர்ப் பண்ணினது போதும்.

எங்கே போறீங்க ?

ஹோட்டல்.

ஒண்ணு சொன்னா கோச்சுக்கமாட்டீங்களே ? ரம்யா கேட்டாள்

சொல்லுங்க

ஒரு வாரம் தானே ? எங்க கூட தங்கிக்கலாமே ?

சே..சே.. ஒரு நாள் தங்கினதே அதிகம். இளம் தம்பதியர் வாழ்க்கைல ஒரு கரடி சுத்திட்டு இருக்கக் கூடாது.

நோ..நோ.. பிளீஸ்… எங்களுக்கு ஒரு தொந்தரவும் இல்லை. ரொம்ப லோன்லியா இருக்கு, நீங்க ஒரு வாரம் தங்கிக்கோங்க. எங்களுக்கும் ஒரு துணையா இருக்கும்.

ரம்யாவும், ரமேஷும் மாறி மாறி வற்புறுத்தியபின் வினோதினியால் மறுக்க முடியவில்லை. சிரித்துக் கொண்டாள். சிரித்துக் கொண்டே ரம்யாவை வினோ பார்த்தாள். அந்த பார்வையைச் சந்தித்தபோது ரம்யா மனசுக்குள் மீண்டும் சொல்லிக் கொண்டாள் !

‘இந்த கண்களை எங்கேயோ பார்த்திருக்கிறேன்’ எங்கே.. எங்கே ?

கேள்விகளுடன், ஆளாளுக்கு அவரவர் வேலை பார்க்கக் கிளம்பிவிட்டார்கள் !

மாலையில் வினோதினி வீடு திரும்பிய போது ரம்யாவும், ரமேஷும் தீவிரமான வாக்குவாதத்தில் இருந்தார்கள்.

ஹலோ….. எனிபடி ஹோம் ! குரல் கொடுத்தாள் வினோ.

சட்டென உள்ளறை அமைதிக்குள் தாவ, ரம்யா வெளியே வந்தாள், கண்கள் கலங்கியிருந்தன.

ஏய்.. என்னாச்சு ? எனிதிங் ராங் ? கேட்டுக்கொண்டே வீட்டில் நுழைந்தாள் வினோ.

இல்ல.. சின்ன ஒரு சண்டை.

ம்ம்.. சின்னச் சின்ன சண்டைகள் வாழ்க்கைய ரொம்ப அழகாக்கும். ஒரு தோட்டத்துல மலர்கிற சின்னச் சின்ன புற்களைப் போல. அதே நேரம் சின்னச் சின்னச் சண்டைகள் நம்ம வாழ்க்கையையே நாசமாக்கவும் செய்யும்… படகில விழற ஓட்டை மாதிரி. முதல்ல அடைக்கிறது ஈசி, அப்புறம் தண்ணீர் நிறைஞ்சுடும். ஓட்டையைக் கண்டு பிடிக்கிறதே பெரும்பாடா இருக்கும். தண்ணீரை இறைக்கிறதே தலைவலியாகும். தண்ணீரை இறைச்சு ஓட்டையைக் கண்டுபிடிச்சு அடைக்கிறதுக்குள்ள நாம முழுசா மூழ்கிப் போகவும் செய்வோம்.

ம்ம்… தலையாட்டினாள் ரம்யா.

நானும் விக்கியும் ஒரு உடன்படிக்கை போட்டுட்டோம். சண்டைல யாரு முதல்ல மன்னிப்புக் கேக்கறதோ அவங்க தான் வின்னர். அவன் தான் அடிக்கடி ஜெயிப்பான். அவன் கூட போட்டி போட்டு நானும் ஜெயிப்பேன். நீங்களும் சண்டை போடுங்க. குட்டிக் குட்டியா. ஆனா ஒரே ஒரு அக்ரீமென்ட். நைட் தூங்கப் போறதுக்குள்ள சமாதானமாயிடணும். சூரியன் மறையும்போ உங்க கோபமும் போகணும். மறு நாள் புதுசா விடியணும். அதான் முக்கியம் !

நீங்க நல்லா பேசறீங்க, சுவாமிஜி மாதிரி – ரமேஷ் சிரித்தான்.

நான் அப்படி தான். தோணறதை பேசிட்டே இருக்கிற லொடக்கு வாய். எதையும் மறச்சு வைக்க மாட்டேன். அன்பு இருந்தா அதை அப்படியே காட்டுவேன். வெறுப்பு இருந்தா அதையும் காட்டுவேன். ஆனா எல்லாத்த விடயும் விக்கி கூட அன்பா இருக்கிறது தான் முக்கியம்ன்னு எப்பவுமே நினைச்சுப்பேன். என்னதான் கோபம் இருந்தாலும் விட்டிடுவேன். அவன் செய்த நல்லது மட்டுமே நெனச்சுப்பேன். எல்லாருக்குமே நினைச்சுப் பாக்க நிச்சயம் நல்ல விஷயம் நிறைய இருக்கும் இல்லையா ?

ம்ம்….

நியூட்டனின் மூணாவது விதி மாதிரி, நல்லதுக்கு சமமா கெட்டதும் இருக்கும். ஏன் கெட்டதை எடுக்கிறீங்க ? வய் நாட் குட் திங்க்ஸ் ! ? நல்ல விஷயங்களை மட்டுமே நாம பாக்கப் பழகினா, நம்மைச் சுற்றி நல்லது நிறைஞ்சுட்டே இருக்கும். லைட் போட்டதும் இருட்டு போயிடுதுல்ல ! கட்டிலுக்குக் கீழே இன்னும் இருட்டு இருக்கே ன்னு நினைக்காம, கட்டிலுக்கு மேலே வெளிச்சம் இருக்கேன்னு நினைக்கலாம்ல !

வினோவின் மனம் திறந்த உரையாடல் அவர்களுக்குள்ளே ஏதோ ஒரு சின்ன சிந்தனையைத் தூண்டி விட்டிருக்க வேண்டும். அதன் பின் அடுத்த நாள் சண்டையின் குரல் ஏதும் இல்லை. வெளியே போலாமா என்று அவர்கள் ஒன்றாக அழைத்த போது வினோவுக்கு ஆச்சரியமாய் இருந்தது.

கடற்கரை மணலில் கடலை கொறித்துக் கொண்டே பேசிக்கொண்டிருந்தார்கள் மூவரும். அவர்களிடையே அன்னியோன்யம் அதிகரித்திருந்தது.

நான் ஒரு குட்டிக் கதை படிச்சேன். வழக்கம் போல வினோதான் ஆரம்பித்தாள்.

சொல்லுங்க.

இரண்டு பேர் ஏன் சண்டை போடும்போ கத்திக் கத்திப் பேசறாங்க தெரியுமா ?

எரிச்சல்னால,

கோபத்தினால

ம்ம்… அதே நேரம் லவ் பண்றவங்களைக் கவனிச்சிருக்கீங்களா ? போனுக்கே கேக்காத மாதிரி பேசுவாங்க. மணிக்கணக்கா காது கடிப்பாங்க. மூச்சுக்கே கேக்காத மாதிரி முணு முணுப்பாங்க. காரணம் என்ன தெரியுமா ? சிம்பிள். லவ் பண்ணும்போ இரண்டு மனசும் ரொம்ப நெருக்கமா இருக்கும். அவங்க மெல்லப் பேசினாலே கேக்கும். அவங்க மௌனமா இருந்தா கூட கேக்கும். அதே நேரம் வெறுப்பு வந்துச்சுன்னா இரண்டு மனசும் விலகிப் போகும். அதனாலதான் கத்திக் கத்திப் பேச வேண்டியிருக்கு. சண்டைக்காரங்க இரண்டு பேர் பக்கத்துல இருந்தா கூட கத்திப் பேசினா தான் கேக்கும். காரணம் உடல் பக்கத்துல இருக்கு, பட் மனசு ரொம்ப ரொம்ப தூரமா இருக்கு !

வாவ்… லவ்லி !

நான் சண்டை போடும்போ நெனச்சுப்பேன். ‘அடேய் வினோ.. உன் மனசு தூரமா போவுதுடி.. கொஞ்சம் கிட்ட வா’ ன்னு. சிரித்தாள் வினோ.

உண்மை தான் வினோ. லைஃப்ல உன்னதமான விஷயம் அன்பு தான். அன்பு செய்யப் படுகிறோம் என்கிற ஒரு சின்ன பீலிங் இருக்கே. அது தான் வாழ்க்கையை ரொம்பவே அழகாக்குது. அந்த அன்புக்காகத் தானே ஒவ்வொருத்தரும் ஏங்கறோம். பணமா, வசதியா, செல்வமா ? எது நமக்கு நிம்மதி தரும். கையைப் புடிச்சிட்டு.. டேய்.. நான் உனக்காக இருக்கேன்டா.. ங்கற ஒரு அன்பான தொடுதல் தானே – ரம்யா சொல்லும் போதே கண்கள் கலங்கின.

ரமேஷும் தலையாட்டினான்.

உண்மை தான். குடும்பத்துல நடக்கிற சண்டைகளுக்கெல்லாம் காரணம், அன்பு வேண்டாங்கற சண்டையல்ல. அன்பு வேணும்ங்கற சண்டை. எனக்கு அன்பு போதலைங்கற சண்டை. என் கூட அன்பு செலுத்த இன்னும் நிறைய நேரம் வேணும்ங்கற சண்டை. அதை நிறைய பேரு புரிஞ்சுக்கறதில்லை. அந்த உண்மையான அன்பைப் புரியாம இருக்கும்போ நாம வெறுப்போட கூட்டணி வைக்கிறோம். வெறுப்புங்கறது கேன்சர் மாதிரி, அது கொஞ்சம் கொஞ்சமா நம்மை அரிச்சே கொன்னுடும்.

நீங்க இப்ப சொன்னீங்களே, அது நூற்றுக்கு நூறு உண்மை வினோ ! “எனக்கு அன்பு போதலை.. இன்னும் வேணும்” ங்கறது தான் குடும்ப மனஸ்தாபங்களோட அடிப்படை. அன்பு நல்ல விஷயம் தானே. அதைச் சொல்ல, அதைச் செய்ய, அதை வெளிக்காட்ட ஏன் தயங்கணும். வெரி நைஸ். இந்த சின்ன வயசிலயே வாழ்க்கையை ரொம்ப நல்லா புரிஞ்சு வெச்சிருக்கீங்க. ரியலி நைஸ்.

அப்படியெல்லாம் ஒண்ணும் இல்லை ரம்யா. ஒரு குழந்தையைப் பாக்கும்போ ஆத்மார்த்தமா அள்ளிக் கொஞ்சறோம். அந்த ஆத்மார்த்த அன்பு ஒவ்வொரு செயலிலயும் இருக்கணும்ன்னு நினைக்கிறவ நான். அட்லாஸ்ட்.. லைஃப் ஈஸ் டு லவ் அன்ட் டு பி லவ்ட்… அன்பு செய்யவும், அன்பு செய்யப்படவும் தான் இல்லையா ? !

அவர்களுடைய உரையாடல் எவ்வளவு நேரம் போனதென்றே தெரியவில்லை. கடிகாரத்தை பார்க்க மறந்தார்கள். ஆனால் சூரியன் எதையும் மறக்கவில்லை. வழக்கம் போல தூங்கப் போய்விட்டான். இனிமே வீட்டுக்குப் போவோம் என்று ஆடைகளில் இருந்த மண்ணைத் தட்டிக் கொண்டே எழுந்தார்கள் மூவரும்.

சில விஷயங்களை இப்படி மணலைத் தட்டற மாதிரி சிம்பிளா தட்டிட்டுப் போனா எவ்ளோ நல்லா இருக்கும் !

அது நடக்கிற விஷயமா ?

ஏன் முடியாது. அதுக்கெல்லாம் மனசு தான் காரணம். அன்புக்கு முன்னாடி ஈகோவைத் தூக்கி எறிஞ்சீங்கன்னா, தேவையில்லாத மணலைத் தூக்கிச் சுமக்க வேண்டியதில்லை.

மறு நாள் !

காலையில் எழும்பியபோது வினோ தயாராய் இருந்தாள்.

தாங்க்யூ சோ மச். ஒரு வாரம் என்னைச் சகிச்சுக்கிட்டீங்க. ஐ ஆம் லீவிங்.

சகிச்சு கிட்டதா, ரொம்ப ரசிச்சுகிட்டோம். நிறைய கத்துகிட்டோம். ரமேஷ் சிரித்தான்.

இல்ல இல்ல, இது எனக்கு தான் ஒரு அற்புதமான அனுபவம். நான் தான் உங்களுக்கு நன்றி சொல்லணும். சொல்லிக் கொண்டே வினோ ரம்யாவின் கண்களைப் பார்த்தாள்.

அதே கண்கள் ! எங்கேயோ பாத்திரிக்கேன்… இன்னிக்கு கேட்டுடுவோம். ரம்யாவின் மனசு தவித்தது.

வினோ, ஒண்ணு கேட்டா தப்பா நெனச்சுக்க மாட்டீங்களே !

கேளுங்க.

நாம இதுக்கு முன்னாடி சந்திச்சிருக்கோமா ? ஃபார் சம் ரீசன் உங்க கண்ணைப் பாக்கும்போதெல்லாம் எனக்கு அந்த ஃபீலிங் வருது.

வினோ சிரித்தாள். எஸ்.. ஒரு தடவை சந்திச்சிருக்கோம். பார்த்திருக்கோம். பட் பேசினதில்லை.

வாட்…. ? எங்கே.. எப்போ …. ரம்யாவும், ரமேஷும் ஆர்வமானார்கள்.

ம்ஹூம்.. இப்போ சொல்ல மாட்டேன். நெக்ஸ்ட் டைம் என் கண்ணைப் பாருங்க, அப்போ சொல்றேன்.

சொல்லிக் கொண்டே கதவைத் தாண்டி வெளியேறினாள் வினோ,

வினோ வெயிட், ஐ வில் டிராப் யூ… என ரமேஷ் சொல்லிக் கொண்டிருக்கும் போதே, வீட்டைத் தாண்டி, சாலையில் இறங்கி நடக்கத் துவங்கினாள்.

ரமேஷ் ரம்யாவைப் பார்த்தான். அவனுடைய பார்வையில் வார்த்தைகள் மிதந்தன. எதையோ சொல்ல வேண்டும் போல அவனுடைய இமைகள் தயங்கின.

சொல்லுங்க.

ஒண்ணு சொல்றேன்… நீ, யோசிச்சு சொல்லு.

ம்ம்.. சொல்லுங்க

நாம, டைவர்ஸ் பண்ணித் தான் ஆகணுமா ? யோசிச்சு பாத்தா நமக்குள்ள பெரிய பிரச்சினை ஏதும் இல்லை, நாம தான் மாறி  மாறி….

ரமேஷ் பேசிக்கொண்டிருக்கும் போதே ரம்யா தாவி வந்து ரமேஷை அணைத்துக் கொண்டு அழ ஆரம்பித்தாள். அவளிடமிருந்து வார்த்தைகள் வரவில்லை. வெறுமனே தேம்பல் மட்டுமே வந்து கொண்டிருந்தது.

ஐ ஆம் சாரி…

நோ..நோ… ஐ ஆம் சாரி..

அந்த மௌனத்தின் நிமிடங்கள் மெல்ல மெல்ல இயல்பாகிக் கொண்டிருந்த போது பேப்பர் காரன் வீசிய பேப்பர் அவர்களுடைய கதவைத் தாண்டி வந்து விழுந்தது. ஒரு குட்டி அரைவட்டம் அடித்து அமைதியானது.

அந்த பேப்பரின் முதல் பக்கத்தைப் பார்த்த ரம்யாவும் ரமேஷும் அதிர்ந்து போனார்கள்.

முதலாம் ஆண்டு நினைவஞ்சலி. எழுத்துகளுக்குக் கீழே பளீரென சிரித்துக் கொண்டிருந்தாள் வினோதினி !

வாட்… முதலாம் ஆண்டு ? இது அந்தப் பெண் தானே ! பெயர் கூட வினோதினி … நடுக்கத்துடன் ஒருவரை ஒருவர் பார்த்துக் கொண்டார்கள்.

ரம்யா மீண்டும் அந்தப் புகைபடத்தைப் பார்த்தாள். அந்தக் கண்களைப் பார்த்தாள்.

ரமேஷ்… ஐ.. ஐ.. ரிமம்பர் நௌ. இப்போ ஞாபகம் வருது. இவங்களை எங்கே பார்த்தேன்னு…

ரமேஷ் அவளுடைய கண்களை ஏறிட்டான். சொல்லு என்பது போல நெற்றி சுருக்கினான்.

ஜெர்மனில பெர்லின்ல  காபி ஷாப்ல பாத்தேன். நாம ரெண்டு பேரும் கொஞ்சம் சண்டை போட்டுகிட்டு இருந்தோம். டைவர்ஸ் பண்ணிக்கலாம்ன்னு முதல்ல அன்னிக்கு தான் பேசினோம். நான் அழுதிட்டிருந்தேன். தூரத்துல இன்னொரு டேபிள்ல இவங்க இருந்தாங்க. ஒரு ஆண் கூட. மே பி ஹி ஈஸ் விக்கி. என்னையே உத்துப் பாத்திட்டிருந்த அந்த கண்கள். அதான் எனக்கு அந்தக் கண் ரொம்ப நல்ல பரிச்சயமா தெரிஞ்சுது. கண்டிப்பா, அந்தக் கண் தான். இதெப்படி இதுவரை எனக்கு ஞாபகம் வராம போச்சு !!!  அப்படின்னா.. நாம ஒரு ஆவி கூடயா ஒரு வாரம்… சொல்லும் போதே ரம்யாவுக்கு நா குழறியது. விரல்கள் நடுங்கின.

வினோதினி தங்கியிருந்த அறையை நோக்கினான் ரமேஷ். தடுமாறும் கால்களுடன் சென்று கதவைத் திறந்தான். அதிர்ந்தான். ஒரு வாரத்துக்கு முன்னால் அந்த அறை எப்படி இருந்ததோ அப்படியே இருந்தது. புத்தகங்கள் தரையில் சிந்தியிருந்தன. அறையின் நடுவே ஒரு டேபிள் இருக்க, ஓரமாய்க் கிடந்த படுக்கையில் பழைய பொருட்கள் குவிந்து கிடந்தன.

ரமேஷ் ஒரு வினாடி யோசித்தான். படபடப்புடன். பத்திரிகை அலுவலகத்துக்குப் போன் பண்ணினான். ஒரு நான்கைந்து போன்கால்களுக்குப் பின் அவனுக்கு விக்கியின் போன் நம்பர் கிடைத்தது. டயல் பண்ணினான்.

ஹலோ…

கேன் ஐ ஸ்பீக் டு விக்கி.

எஸ்.. விக்கி தான் பேசறேன்.

சார், பேப்பர்ல வினோதினியோட முதலாம் ஆண்டு நினைவஞ்சலி பார்த்தோம்…

ம்ம்.யா.. கூப்பிட்டதுக்கு நன்றி. நீங்க…

எப்படி நடந்துது ?

ஜெர்மனில வெச்சு ஒரு ஆக்சிடன்ட். ஸ்நோ டைம் அது. ஒரு கார் ஸ்லிப் ஆகி வேகமா வந்துது. நான் கவனிக்கல. காருக்கு அடில விழவேண்டியது நான். வினோ என்னை ஓரமா இழுத்தாங்க, பட்… அவங்க ஸ்லிப் ஆயிட்டாங்க. என்னைக் காப்பாத்திட்டு அவ இறந்துட்டா… இதுக்கு பதிலா… விக்கியால் அதற்கு மேல் பேச முடியவில்லை.

சாரி… அப்புறம் நீங்க இந்தியா வந்துட்டீங்களா ?

ஆமா.. வினோ இல்லாத பெர்லின் ரொம்ப கொடுமையா இருந்துச்சு. சென்னைக்கே வந்துட்டேன்.

சென்னைலயா !

ஆமா.. வடபழனி. சரி, வினோ வை உங்களுக்கு எப்படித் தெரியும்.

ஜெர்மனில தான் தெரியும். நிறைய சொல்லியிருக்காங்க. நீங்க விடியற்காலத்திலயே எழுந்து காபி போடறது, சுப்ரபாதம் கேட்டுட்டே ஜாகிங் போறது, சண்டை போட்டா மன்னிப்பு கேக்கறது இப்படி ஏகப்பட்ட விஷயம் சொல்லியிருக்காங்க. இன்னிக்கு தான் அவங்க இல்லேங்கற விஷயம் தெரிஞ்சுது. ரியலி சாரி…  ரமேஷ்… மெதுவாகச் சொன்னான்.

மறு முனையில் விக்கி அமைதியாய் இருந்தான். தொண்டையை மெல்ல இருமி, சகஜ குரலில் பேச முயற்சித்தான். ‘ஒரு நாள் வீட்டுக்கு வாங்களேன்’

யா.. கண்டிப்பா… நிறைய பேசணும். குறிப்பா, அவங்க எங்களுக்கு செய்த பெரிய உதவியைப் பற்றி. அவங்க எங்க கூட தங்கின ஒரு வார வாழ்க்கையைப் பற்றி.

வினோ உங்க கூட ஒரு வாரம் தங்கினாங்களா ? எப்போ ? எங்கே..

எல்லாம் நேர்ல வந்து சொல்றேன்.

ம்…

ரமேஷ் போனை வைத்து விட்டு ரம்யாவைப் பார்த்தான். அவர்களுக்குள் பயமா, திகிலா, மகிழ்ச்சியா, பிரம்மையா என்று புரியாத ஒரு உணர்வு மேலோங்கியிருந்தது.

இப்படியெல்லாம் நடந்துதுன்னு சொன்னா நம்மை பைத்தியக்காரன்னு சொல்லுவாங்க. லாஜிக் இல்லாம கதை உடறான்னு நெனப்பாங்க. ரமேஷ் உதடு கடித்துக் கொண்டே சொன்னான். ரம்யா தலையாட்டினாள். அவளுடைய கைகள் ரமேஷின் கரங்களை இறுக்கமாய்ப் பற்றியிருந்தன. முன்பெப்போதும் இல்லாத அன்பின் இறுக்கம் !

சிறுகதை அம்மா

பரமேஸ்வரி இருக்கையின் நுனியில் அமர்ந்தார். முழுமையாக அமர அவருக்குக் கூச்சமாக இருந்தது. புதிதாகக் கட்டியிருந்த பட்டுச் சேலை உடலை என்னவோ செய்தது. இதுவரை சாதாரண கந்தலாடையோ, மிஞ்சி மிஞ்சிப் போனால் டவுனிலிருந்து ஆண்டுக்கு ஒருதடவை வாங்கி வரும் நானூறு ரூபாய் சேலையோ தான் உடுத்திப் பழக்கம். முதல் முறையாக நான்கிலக்க பணத்தில் பட்டுச் சேலையைக் கட்டியது அவஸ்தையாய்ப் பட்டது.

முன்பக்கமாக இருந்த சூட்கேசைக் கொஞ்சம் தள்ளி வைத்துக் காலை நீட்டினாள். அவருக்கு முன்னால் பல்வேறு வகையான மனிதர்கள். சிலர் கோட் சூட்டுடன் நடந்தார்கள். இன்னும் சிலர் ரொம்ப காஸ்ட்லி சட்டையோ, பேண்டோ போட்டிருந்தார்கள். பெண்கள் பெரும்பாலும் பேண்ட் ஷர்ட், சிலர் சுடிதார், சிலர் சேலை. தான் மட்டுமே பட்டுச் சேலையுடன் அன்னியப்பட்டது போல தோன்றியது பரமேஸ்வரிக்கு. இருந்தாலும் மனசுக்குள் நிறுத்தாத அலையாக ஆனந்தமும் அடித்துக் கொண்டுதான் இருந்தது. மகன் கிரிலால் வாங்கித் தந்ததில்லையா !

“ஒவ்வொரு நாளும் இத்தனை பேரா பிளைட் ஏற வாறாங்க “ ஏர்போர்ட்டில் நுழையும் போதே மகனுடைய கையைப் பிடித்துக் கேட்டாள் பரமேஸ்வரி.

“அம்மா, இந்த நைட்ல இருந்து நாளைக்கு நைட் வரைக்கும் இருந்து பாத்தீங்கன்னா தெரியும், எத்தனை ஆயிரக்கணக்கான பேர் பிளைட் ஏறராங்கன்னு. இந்த சென்னை ஏர்போர்ட் மாதிரி எல்லா இடத்துலயும் ஏர்போர்ட் இருக்கு. கணக்கு போட்டுப் பாருங்க ஒவ்வொரு நாளும் எத்தனை பேரு அமெரிக்கா போறாங்கன்னு தெரியும்” கிரிலால் சிரித்தான்.

“சரிங்கம்மா.. இங்கே உக்காருங்க. செக்கின் பண்ணணும், போர்டிங் பாஸ் வாங்கணும் நிறைய வேலையிருக்கு… கொஞ்சம் ரெஸ்ட் எடுங்க” என்று சொல்லிக் கொண்டு முன்னால் நடந்தான் கிரிலால். அவனுடைய கண்களில் காஃபி ஷாப் தெரிந்தது. திரும்பி அம்மாவிடம் வந்தான்.

“அம்மா, சாய காப்பி ஏதாச்சும் வாங்கிட்டு வரட்டா ?”

“வேண்டாம் மக்களே…”

“லேட் ஆவும்மா.. ஏதாச்சும் குடிங்க.. “

“செரி அப்போ ஒரு சாய வாங்கிட்டு வா”

கிரிலால் ஒரு டீ வாங்கி அம்மாவின் கையில் கொடுத்து விட்டு பேகேஜ் செக்கிங் ஏரியா நோக்கி நடந்தான்.

பரமேஸ்வரி கையிலிருந்த டீயைக் குடித்துக் கொண்டே வேடிக்கை பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள்.

ஒரே பையன். ராஜப்பன் உயிரோடு இருந்த காலம் ஒரு சின்ன சொர்க்கமாகத் தான் இருந்தது. நெய்யாற்றின் கரையில் ரெண்டு ஏக்கர் வயலுக்கு நடுவே பெரிய வீடு. பாறசாலை பக்கம் ஆறு ஏக்கர் தென்னந் தோப்பு. காலை முதல் மாலை வரை ராஜப்பனுக்கு தோட்டத்தின் வேலை செய்தாலே போதுமாயிருந்தது.

எப்போதும் வீட்டில் நான்கைந்து வேலைக்காரர்கள் இருந்து கொண்டே இருப்பார்கள். தேங்கா வெட்டு, கிருஷி, மரச்சினி வெட்டு என ஏதாச்சும் ஒரு வேலை இருந்து கொண்டே இருக்கும். தேங்கா, சக்கைப்பழம், மரச்சீனி, நெல் என எதையுமே கடையில் வாங்கியதில்லை பரமேஸ்வரி. கோழி கூட கூட்டிலிருந்து தேவைப்படும்போது விரட்டிப் பிடித்து குழம்பு வைப்பது தான்.

கிரிலால் சின்ன வயதிலிருந்தே ரெண்டு பேருக்கும் ரொம்ப செல்லம். அவனை தோளை விட்டு இறக்கவே மாட்டார் ராஜப்பன். போதும் என்கிட்டே பையனைக் கொஞ்ச நேரம் குடுங்க என அம்மா அடம்பிடித்து தான் வாங்க வேண்டும். பையனுக்கு மூன்று வயதாகும் போதே தன்னுடன் வயலுக்கும், தென்னந்தோப்புக்கும் கூட்டிப் போவார். அவனுக்கும் அது ரொம்பவே பிடித்தமான பொழுது போக்காய் இருந்தது.

“பயலை இப்படியே கூட்டிட்டு போய் போய் அவனையும் கிருஷில இறக்கி விடாதீங்க. அவனைப் படிக்க வைக்கணும்”

“அதுக்கு இன்னும் ரெண்டு கொல்லம் இருக்கில்லியா. மூணு வயசு தானே ஆவுது. அஞ்சு வயசுல பள்ளிக்கூடம் சேக்கலாம்”

“சேக்குதது செரி. நீங்க வேலைக்கு போவும்போ. வீட்டில விட்டிட்டு போங்க. அவனுக்கு இல்லைங்கி வீடு, தோட்டம், வயலுன்னு அதுல நாட்டம் போயிடப் போவுது” பரமேஸ்வரி முரண்டு பிடிப்பார்.

“அதெல்லாம் நான் பாத்துக்கறேன். அவனை பெரிய ஆளாக்கி அமெரிக்கா அனுப்பி வெச்சு. நாமளும் அவன் கூடவே அமெரிக்கா போய் செட்டிலாயிடணும்” ராஜப்பன் தோளில் கிடக்கும் துண்டை இரண்டு கைகளாலும் பிடித்தபடி, சிவாஜி ஸ்டைலில் கர்வமாய்ச் சொல்வார்.

பரமேஸ்வரிக்கு உள்ளூர பெருமிதமாய் இருக்கும்.

கனவுகளெல்லாம் சட்டென உடைந்து போகுமென அவள் கொஞ்சம் கூட நினைத்திருக்கவில்லை. தோப்பில் தேங்காய் வெட்டிக் கொண்டிருந்தபோது ஒரு தேங்காய் மடல் சாய்ந்து நேராக இவருடைய தலையில் வந்து விழுந்தது.

ஒற்றைத் தேங்காய் விழுந்ததும் உடனடியாக மூச்சு போகுமென யாருமே நினைத்திருக்கவில்லை. ராஜப்பனுக்கு உச்சந்தலையில் தேங்காய் வாக்கில்லாமல் விழுந்ததாக வைத்தியர் சொன்னார்.

நான்குவயது கூட ஆகாத பையனைக் கையில் பிடித்துக் கொண்டு திக் பிரமை பிடித்து நின்றாள் பரமேஸ்வரி. நீளமாய் தெரிந்த வாழ்க்கைச் சாலை சட்டென நிலநடுக்கம் வந்து புதையுண்டு போனது போல பதறினாள். ஊரே உலுங்கும்படியாக கதறி அழுதாள். அவளுடைய அழுகை ஒரு வாரம் வரை தெருவில் கேட்டுக் கொண்டே இருந்தது.

என்ன நடந்தது என்பதை முழுதாய் விளங்கிக் கொள்ள முடியாத நிலையில் இருந்தான் சிறுவன் கிரிலால்.

அம்மா, அப்பா தோப்புல இருந்து வரமாட்டாரா ?

என் கூட பேச மாட்டாரா ?

எங்கேம்மா போயிருக்காரு ?

ஊருக்கா ?

இப்படி ஏதேதோ கேள்விகளுடன் சேலை தொங்கும் பையன் அடங்கிக் கிடக்கும் ஒப்பாரியை உடைத்து விடுவான். மகனையும் கட்டியணைத்துக் கொண்டு கதறி அழுவாள்.

நிஜத்தை உணர்ந்து இயல்புக்கு வரவே அவளுக்கு ஆறு மாதங்களாயிற்று. நரகத்தின் ஒரு பாகத்தை அனுபவித்தது போல இருந்தது அவளுக்கு. அந்தக் காலகட்டத்தில் தான் வயதான மாமியாரின் அருகாமை அவளுக்கு எரிமலையை அணைக்கக் கிடைத்த மழைத்துளி. பையன் மட்டும் இல்லையேல் அப்போதே பரமேஸ்வரியும் போய்ச் சேர்ந்திருப்பாள்.

பையனை அமெரிக்கா அனுப்பணும்  – எனும் ராஜப்பனின் குரல் தான் அடிக்கடி அவளை உலுக்கி எழுப்பும்.

கிரிலால் சின்ன வயசிலிருந்தே படிப்பில் ரொம்பச் சுட்டியாய் தான் இருந்தான். வீட்டில் பாடம் சொல்லிக் கொடுப்பது, சமைப்பது, அவனை பள்ளிக்கூடம் அனுப்புவது என எல்லாமே அவள் தான்.

வருடங்கள் கடந்தபின் அவளுக்கு ராஜப்பன் ஒரு நினைவாக மட்டும் ஆகிப் போனார். எப்போதேனும் கனவில் வருவார். அப்படிக் கனவில் வந்து ஏதாச்சும் சொன்னால் ஏதோ ஒன்று நடக்கும் என்பது மட்டும் சர்வ நிச்சயம்.

ஒருமுறை ஒரு கனவு “வீட்டு முற்றத்தில் நின்ற ஒரு செடி பட்டுப் போயிருக்கிறது. ஈஸ்வரி.. இதோ பாரேன். நல்லாயிருந்த செடி பட்டுப் போச்சே” என்றான்.

மறு நாள் மாமியார் திடீரென இறந்து போனார்.

“அப்பாக்கு போன் பண்ணிப் பேசு… அவருக்கு உடம்பு சரியில்லை” என்றான் ஒரு முறை கனவில். விடிந்தும் விடியாமலும் அப்பாவுக்குப் போன்பண்ணினாள் பரமேஸ்வரி.

“அப்பா எப்படிம்மா இருக்காரு ?”

“அவருக்கு நைட் மைல்டா ஹார்ட் அட்டாக் வந்துடுச்சுடி.. ஹாஸ்பிட்டல்ல சேத்திருக்கோம். இப்போ பரவாயில்லை. ஆமா உனக்கெப்படி தெரியும் ?”

“கனவுல அவரு வந்து சொன்னாரும்மா…”

இப்படி ராஜப்பன் அப்பப்போ கனவில் வருவதும் தகவல்கள் சொல்வதுமெல்லாம் அவளுக்கு ரொம்ப சகஜமான சமாச்சாரங்களாகியிருந்தன. பல மாதங்கள் கனவில் வராமல் இருப்பதும் திடீரென ஒருநாள் வருவதும் என கனவின் மர்மத்தை விளக்காமலேயே இருந்தான் ராஜப்பன்.

“அம்மா.. பி.இ கம்ப்யூட்டர் சயின்ஸ் எடுத்துப் படிக்கப் போறேன். படிச்சு முடிச்சா ஐ.டில வேலைக்கு ஏறலாம்மா” பன்னிரண்டாம் வகுப்பு முடித்த கையோடு சொன்னான் கிரிலால்

“ஐ.டில போனா அமெரிக்கா போவ முடியுமாடா ?”

“அம்மா ஐ.டி ன்னா அமெரிக்கா ரொம்ப ஈசிம்மா..”

“அப்போ படி மோனே” பேருந்தின் போர்ட் தவிர எதையும் வாசிக்கத் தெரியாத அம்மா வேறு என்ன தான் சொல்ல முடியும்.

அப்படித்தான் அவன் பி.இ கம்ப்யூட்டர் சயின்ஸ் படித்தது. கடைசி செமஸ்டரிலேயே ஒரு கேம்பஸ் இண்டர்வியூவிலும் தேறிவிட்டான். எல்லாமே பரமேஸ்வரிக்கு ரொம்பப் பிடித்திருந்தாலும் அந்த ரெஷ்மி பெண்ணின் சகவாசம் மட்டும் தான் சுத்தமாய்ப் பிடிக்கவில்லை.

“மோனே.. அவளோட பார்வையும், பேச்சும் ஒண்ணுமே செரியில்லை. அவ நம்ம குடும்பத்துக்கு ஒத்து வரமாட்டா”

“உனக்கென்னம்மா தெரியும் ? நீ வயல்லயே கிடந்து வளந்தவ. அவ அப்பா கலிபோர்ணியால இருக்கிறவரு. இவளோட படிப்பு முடிஞ்சதும் அமெரிக்கா போறா. இப்படி ஒரு ஆளு கிடைக்கிறது நம்ம லக்குன்னு சொல்லணும்”

“மோனே.. நம்ம சம்பாத்யத்தில பெண்ணை அமெரிக்கா கூட்டியோண்டு போணும். அது தான் மரியாதி. அவளுக்க கூட நாம போவக் கூடாது. அது செரியாவாது.”

“யாரு கூட போனா என்னம்மா ? அவ அப்பாக்கு கிரீன் கார்ட் இருக்கு. உங்கிட்டே என்னம்மா இருக்கு ? சும்மா நொய் நொய்ன்னு பேசாதீங்க”

மகனின் பேச்சுகள் பரமேஸ்வரியை காயப்படுத்தும். அதுவும் முதன் முறையாக ரெஷ்மிக்காக தன்னை மகன் எடுத்தெறிந்துப் பேசியபோது ராஜப்பனின் கல்லறையில் கவிழ்ந்து கிடந்து பல மணி நேரங்கள் அழுதாள்.

ரெஷ்மி வீட்டுக்கு வந்திருந்தபோதும் அவள் தன்னை மதிக்கவில்லை எனும் கவலை பரமேஸ்வரிக்கு இருந்தது. .

“ஐயோ அம்மா.. உனக்கு தான் எல்லாம் தப்பா தோணுது… அவ நல்ல பொண்ணு. கொஞ்சம் மாடர்ன் டைப்…“ என்றான் கிரி.

அதன்பிறகு வேறு வழியில்லை. தன்னுடைய ஒரே ஆதரவு அவன் தானே. அவன் செய்வதையெல்லாம் அமைதியாகப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள் பரமேஸ்வரி. தமிழே வாசிக்கத் தெரியாத அவளுக்கு மருமகளும், மகனும் பேசும் ஆங்கிலமென்ன புரியவா போகிறது.

திருமணம் நடந்தது.

பெரிய ஹோட்டலில் வைத்து. தான் நின்று நடத்த வேண்டிய திருமணத்தில் தான் ஒரு உறுப்பினராகக் கலந்து கொள்ள நேர்ந்ததில் அவள் ரொம்பவே உடைந்து போனாள். ஆனாலும் ஒரே மகனின் ஆனந்தம் மட்டுமே அவளுக்கு பெரிதாய்த் தெரிந்தது.

“அம்மா.. நாம் யு.எஸ் போயிட்டு எல்லாம் செட்டப் பண்ணிட்டு வந்து உன்னை கூட்டிட்டு போறேன்மா”

“செரி மோனே… “ கட்டிப் பிடித்து கதறி அழுது தான் வழியனுப்பி வைத்தாள் பரமேஸ்வரி.

வெளிநாடு போனபின் வாரம் ஒருமுறை தொலைபேசி சிணுங்கும். போதிமரத்தில் புத்தன் தவமிருந்தது போல அந்த அழைப்புக்காகக் காத்திருப்பாள். அடிக்கடி போனை எடுத்துக் காதில் வைத்து வேலை செய்கிறதா என்பதையும் கவனித்துக் கொண்டே இருப்பாள்.

வாரம் ஒருமுறை என்பது, இரண்டு வாரத்துக்கு ஒருமுறை என்றாகி, மாதம் ஒருமுறை என்றாகி, எப்போதாவது என்றாகி விட்டது.

மகன் வரவில்லை.

மகனுக்கு என்னாச்சோ, எப்படி இருக்கிறானோ எனும் பதட்டம் அவளை அரித்துக் கொண்டே இருக்கும். எப்போதாவது போன்பண்ணி, நல்லா இருக்கேம்மா. கொஞ்சம் வேலை ஜாஸ்தி. இன்னும் வீடு செட்டாகலை. இன்னும் டிக்கெட் கிடைக்கலை. விசா சரியில்லை. என அவனுக்கு ஏதோ ஒரு சாக்குப் போக்கு கிடைத்துக் கொண்டே இருந்தது.

பின் நீண்ட இடைவேளை.

“அம்மா… பையன் பொறந்திருக்காம்மா…. “  போன் பண்ணினான் அவன்.

“அப்படியாப்பா.. பையன் எப்படி இருக்காம்பா.. அப்பா மாதிரி இருக்கானா ? செவப்பா இருக்கானா ? “ பரமேஸ்வரி துடியாய்த் துடித்துப் பேசினாள்.

“நீயே வந்து பாரும்மா.. உன்னை நான் இங்கே கூட்டிட்டு வரப்போறேன்”

“உள்ளதா மோனே.. உண்மையாவா சொல்றே” பரமேஸ்வரி கதறினாள். அவளுடைய அழுகை தொலைபேசியையே உலுக்கியிருக்க வேண்டும். சேர்த்து வைத்த ஏக்கத்தையெல்லாம் சேர்த்துக் கதறினாள்.

“ஆமாம்மா.. பையனைப் பாத்துக்கவும் ஆள் வேணும். நானும் உன்னைப் பிரிஞ்சு எவ்வளவு நாள் தான் இருப்பேன்”

பரமேஸ்வரிக்கு தன் வாழ்நாள் தவத்துக்கான பதில் கிடைத்தது போல இருந்தது. போன் வைத்ததும் நேராக ராஜப்பனின் கல்லறையில் ஓடினாள்.

கல்லறைமீது கண்ணீரோடு புலம்பினாள்.

“நம்ம பையன் வராங்க. என்னைக் கூட்டிட்டு போறான். நீங்க வரமுடியாம போயிட்டீங்களே.. “ என அரற்றினாள்

அடுத்த மாதமே வந்திறங்கினான் கிரிலால்.

அந்த வயல் வீடு மறுபடியும் ஒரு வசந்தத்தின் கிளைக்குத் தாவியது. உற்சாகமும், சந்தோசமும் மழையாய்க் கொட்டின.

ஒரு மாதம் ஓடிவிட்டது.

இதோ விமான நிலையத்தில் இன்று அமரவே கூச்சப்பட்டு பரமேஸ்வரி அமர்ந்திருக்கிறாள். தன்னை கையோடு அழைத்துக் கொண்டு மகன் அமெரிக்கா போகிறான். இதைவிடப் பெரிய சந்தோசம் ஒரு அம்மாவுக்கு என்ன வேண்டும் ?

பேரன் எப்படி இருக்கானோ ? என்னைப் போல இருப்பானோ ? அவரைப் போல இருப்பானோ எனும் சிந்தனைகள் தான் மனதை அலைமோதின.

“இருபது மணி நேரம் பிளைட்மா, ரொம்ப கஷ்டம்…. அட்ஜஸ்ட் பண்ணிக்கோ”

சொல்லி தான் கூட்டி வந்திருக்கிறான். பேரனை மனசில் சுமந்து கொண்டிருந்தால் நேரம் என்ன நேரம் ?

பரமேஸ்வரி நிமிர்ந்து பார்த்தாள். மணி நள்ளிரவை நெருங்கிக் கொண்டிருந்தது. பத்தரை மணிக்கு உட்கார்ந்தது. ஒன்றரை மணி நேரமாகிவிட்டிருந்தது. பழைய நினைவுகளை அசைபோட்டு முடிக்க.

இரண்டு எட்டு முன்னால் வைத்து எட்டிப் பார்த்தாள். ஒன்றும் புரியவில்லை. ஏகப்பட்ட வரிசைகள் அங்கும் இங்குமாய் தெரிந்தன.

மீண்டும் வந்து அதே இருக்கையில் அமர்ந்தாள்.

நேரம் போய்க்கொண்டே இருந்தது. வெகு நேரமாகிவிட்டது. எங்கே போனான் மகன் ?

கடிகாரம் மணி இரண்டு என்றது.

பரமேஸ்வரியை பதட்டம் பிடித்துக் கொண்டது. பையனுக்கு ஏதாச்சும் ஆயிருக்குமோ ? யாரிட்டயாவது கேக்கணுமோ ?

வேண்டாம். அவன் பாரின் எல்லாம் போயிட்டு வந்தவன் அவனுக்குத் தெரியாதா ? மனதைத் திடப்படுத்திக் கொண்டு அமர்ந்தாள்.

கடிகாரம் மணி ஐந்து என்றது. பரமேஸ்வரியின் கண்களில் கண்ணீர் வழியத் தொடங்கியது.

“அம்மா.. இதுலயெல்லாம் ஒப்பு இடும்மா…” கடந்த வாரம் கத்தையாய் பத்திரங்கள் கொண்டு வந்து நீட்டினான் கிரிலால்.

“என்ன மோனே இதெல்லாம்”

“இனி நாம அமெரிக்கால தானேம்மா இருக்கப் போறோம். இதையெல்லாம் யாரு பாத்துக்கிறது. அதனால எல்லாத்தையும் விற்றிட்டு பணத்தை உன் பேரில போட்டிடறேன்”

“வீடு…”

“அமெரிக்கால நமக்கு இது போல பத்து மடங்கு பெரிய வீடும்மா.. ஏன் பயப்படறே ?”

“இல்லடா அவரோட கல்லறை…”

“அதையாராவது விப்பாங்களாம்மா ? அந்த இடத்தை அப்படியே தான் விட்டு வைக்கப் போறேன். கல்லறை கெடந்தா லேண்ட் வில போவாது. “

பரமேஸ்வரி மகிழ்ச்சியுடன் தான் கையொப்பமிட்டாள். மகன் இருக்கையில் வேறு என்ன வேண்டும் என்றது மனது.

அதற்கு முந்தின நாள் தான் கனவில் வந்தான் ராஜப்பன், “நம்ம புளிய மரத்தில இருந்து குருவிக் கூடு தவறி விழுறது போலயும், தாய்க்குருவி பெடைக்கிறது போலவும் கனவு கண்டேண்டி”

விமான நிலையத்திலிரிந்த பரமேஸ்வரியின் மனதில் ஏதேதோ எண்ணங்கள் ஓட ஆரம்பித்தன.

மணி காலை எட்டாகியிருந்தது.

அதற்குள் அந்த பகுதியிலிருந்த பலரும் வந்து விசாரிக்கத் தொடங்கினார்கள்.

“எம்மா ? உடம்பு சரியில்லையா ? நேற்று நைட்டே இருக்கீங்க போல.. என்னாச்சு ?”

“என் பையன்… இருக்க சொல்லிட்டு போனான்.. வருவேன்னு சொன்னான். அமெரிக்கா போணும்..” அப்பாவியாய் ஒலித்தது பரமேஸ்வரியின் குரல்

“அமெரிக்கா பிளைட் எல்லாம் போயாச்சேம்மா…”

“இல்ல இங்க இருக்க சொல்லிட்டு தான் அவன் போனான். என் பேரனைப் பாக்கணும். நான் இங்க இருக்குதேன்”

பரமேஸ்வரி இருக்கையைக் கெட்டியய்ப் பிடித்துக் கொண்டு அமர்ந்தாள்.

கொஞ்சம் கொஞ்சமாய் விமான நிலையத்தில் செய்தி பரவ, உதவிக்கு ஆட்கள் வரத் தொடங்கினார்கள்.

“உங்க பாஸ்போர்ட் எங்கேம்மா ?”

“பாஸ்போர்ட்டா ? அதெல்லாம் என் மோனுக்கு தான் தெரியும்?”

“எந்த பிளைட்மா ?”

“அதெல்லாம் என் மோனுக்கு தான் தெரியும்”

“எங்கேம்மா போறீங்க”

“அமெரிக்கா…”

“அமெரிக்கான்னு சொன்னீங்களே.. அமெரிக்கால எங்கே”

“அது என் மோனுக்குத் தான் தெரியும்” சொல்லிக் கொண்டு விசும்பி விசும்பி அழ ஆரம்பித்தாள் பரமேஸ்வரி.

ஊழியர்கள் விமான நிலையம் முழுவதும் சுற்றியடித்தும் கிரிலால் சிக்கவில்லை. இரவில் புறப்பட்ட பயணிகள் லிஸ்ட் புரட்டப்பட்டது. அவன் நள்ளிரவு விமானத்திலேயே அமெரிக்கா சென்று விட்டது ஏர் இந்தியாவின் பயணிகள் லிஸ்ட் பார்த்தபோது புரிந்தது.

அம்மாவுக்கு டிக்கட் எடுக்கப்படவே இல்லை.

அவனுடைய ரிட்டர்ன் டிக்கெட் வரும்போதே எடுக்கப்பட்டிருந்தது.

சுற்றியிருந்தவர்களுக்கு விஷயம் புரிந்து போனது. அம்மாவை அமெரிக்கா கூட்டிக் கொண்டு போகிறேன் என்று சொல்லி ஏமாற்றி விமான நிலையத்தில் அமர வைத்து விட்டு அவன் மட்டும் கிளம்பிப் போயிருக்கிறான். சிரித்துச் சிரித்து அம்மாவை நம்ப வைத்து அம்மாவிடமிருந்து சொத்தையெல்லாம் பிடுங்கியிருக்கிறான். அம்மாவுக்கோ ஒரு பாஸ்போர்ட் கூட இல்லை.

நடந்த விஷயங்களை யாராலும் நம்ப முடியவில்லை. இப்படி ஒரு புள்ளை இருக்க முடியுமா எனும் அதிர்ச்சி விமான நிலையத்தின் ஒவ்வோர் இருக்கையிலும் வந்து அமர்ந்தது.

“அம்மா.. மணி பன்னிரண்டாகப் போகுது. உங்களுக்குத் தெரிஞ்சவங்க யாராச்சும் இருக்காங்களா ?” அந்த நடுத்தர வயதுப் பெண் கேட்டாள்.

“இல்லை..” பரமேஸ்வரி தலையாட்டினாள்.

“வீடு..”

“எல்லாத்தையும் விற்று மோனுக்குக் குடுத்திட்டேன்”

“சரி வாங்க நான் உங்களைக் கூட்டிட்டுப் போறேன்” பரமேஸ்வரியின் கையைப் பிடித்து எழுப்பினாள் அவள்.

“இல்ல வேண்டாம். மோன் வருவான்… நான் இங்கே இருக்கேன்”

“அவன் வரமாட்டான்மா…. அவன் உங்களை ஏமாத்திட்டான்”

“இல்லே அவன் வருவான். பேரனை பாத்துக்க வேற ஆள் இல்லேன்னு சொன்னான். பேரனை இந்த பாட்டி தான் பாத்துக்கணும்” பரமேஸ்வரியின் கண்கள் நிறுத்தாமல் வழிந்தன.

“அவன் வந்தா உடனே அவன் கிட்டே உங்களைக் கொண்டு வந்து விடறேம்மா.. இது சத்தியம்.. வாங்க”

அவள் மெதுவாக பரமேஸ்வரியை எழுப்பினாள்.

“நீங்க யாரும்மா ? எங்கேருந்து வரீங்க ? ” அருகிலிருந்த விமான நிலைய ஊழியர் கேட்க அவள் ஒரு விசிட்டிங் கார்ட் எடுத்து நீட்டினாள்.

விமலா, “அன்னை முதியோர் இல்லம்”, வேளச்சேரி.

சிறுகதை : இரண்டாவது சாவு

( என் நண்பனின் கல்லூரியில் நடந்த உண்மை நிகழ்வை அடிப்படையாகக் கொண்ட சிறுகதை)

சரேலென்று திரும்பிய பைக்.. தன் கட்டுப்பாட்டை இழந்து, தன் சக்கரங்களுக்குக் கீழே இருந்த மணல் மீது சறுக்கி …. எதிரே இருந்த கல்லூரி கேண்டீன் சுவரில் மோதியது
படுவேகமாக…. என்ன நடக்கிறது என்று புரிவதற்குள் தூக்கி வீசப்பட்டார்கள் வண்டியை ஓட்டிவந்த ராஜேஷும், பின்னால் அமர்ந்திருந்த விக்கியும். காண்டீன் முன்னால் கட்டிட
வேலைக்காக மணலும், கருங்கற்களும் கொட்டப்பட்டிருந்தது. பின்னால் இருந்த விக்கி மணல் மீது விழுந்து சிறிய காயங்களோடு தப்பிக்க, ராஜேஷ் குவித்து வைக்கப்பட்டிருந்த
கருங்கற்கள் மீது தலைகுப்புற விழுந்தான்.

கல்லூரி மாணவர்கள் அதிர்ச்சியின் விளிம்புக்குப் போக, கல்லூரி மாணவிகளின் அலறல் சத்தம் காதில் விழுமுன் இரத்தச்சிதறல்களுடன் மயக்க நிலைக்குப் போனான் ராஜேஷ்
இரண்டு நிமிடம் தான்… யாருக்கும் எதுவும் புரிவதற்குள் நடந்துவிட்டது அந்த விபரீதம்.
என்ன அலறல் என்று புரியாமல் மொத்த ஆசிரியர்களும் ஓய்வு அறையிலிருந்து வெளியே ஓடி வந்தார்கள். மாணவர் கும்பல் அதற்குள் சுதாரித்து இருவரையும் தூக்கி கிடைத்த
வாகனத்தில் ஏறி மருத்துவமனை நோக்கிப் பறந்தது.

என்னப்பா என்ன ஆச்சு ? எப்படி நடந்தது ? ஆளாளுக்கு விசாரணைகள் செய்து கொண்டிருந்தார்கள். மாணவிகள் அழுகையும் படபடப்பும் விலகாத கண்களுடன் கூட்டம் கூட்டமாக பேசிக் கொண்டிருந்தார்கள்.

ராஜேஷ், பாரதி பொறியியல் கல்லூரியின் மூன்றாமாண்டு மாணவன். எந்த குறிப்பேட்டிலும் தன்னைப்பற்றி கறுப்புப் புள்ளி வந்துவிடக்கூடாது என்று கவனத்துடன் இருப்பவன். கல்லூரியின் எல்லா மட்டங்களிலும் அவனுக்கு நண்பர்கள், காரணம் அவனுடைய மனசை மயக்கும் நகைச்சுவைப் பேச்சும், மனசை கொஞ்சம் அசைத்துப் பார்க்கும் அழகான கவிதைகளும் தான். போதாக்குறைக்கு பாலசுப்ரமணியத்தின் குரலில் பாதி அளவு வசீகரம் அவன் குரலுக்கு. அது போதாதா நண்பர்கள் கூட்டம் சேர்வதற்கு ? கல்லூரியின் விழாக்களில் அவன் கவிதைகள் எப்போதும் பரிசு வாங்கத் தவறியதில்லை. காண்டீன் மேந?களில் தாளமிட்டு கல்லூரி துவங்கும் வரை நண்பர்களோடு பாட்டுப்பாடி, டீ குடித்து கதை பேசி, இப்படியே கலகலப்பாகிப் போன நாட்களில் தான் இப்படி ஒரு விபரீதம் நடந்தது.

இதுவரை பைக் ஓட்டாத ராஜேஷ் ஏன் இன்றைக்கு மட்டும் ஓட்டினான் என்பது மட்டும் யாருக்கும் புரியவே இல்லை. ” அடிபடணும்னு விதி.. இல்லேன்னா ஏன் இண்ணிக்கு மட்டும் பைக் ஓட்டறான்.. பாவம் டா அவன்…”  மொத்த மாணவர்களுக்கும் விஷயம் காட்டுத் தீயாய்ப் பரவிக்கொண்டிருந்தது.

கல்லூரி துவங்குவதற்கு இன்னும் 15 நிமிடங்கள் தான் பாக்கி.

கல்லூரியின் கடைசிக் கட்டிடத்தின் ஓரத்தில் இருந்த நூலகத்தில் ராஜேஷ் வருவதற்காகக் காத்திருந்தாள் ராகவி. கூடவே அவள் தோழிகள் பிரியாவும், வித்யாவும்.
ராகவி, ராஜேஷின் காதலி.

காதல் என்றால் கொஞ்ச நஞ்சக் காதலல்ல. கல்லூரியின் அத்தனை பேருக்கும் தெரிந்திருந்த காதல். கல்லூரியில் மூன்றாமாண்டு, அதே ராஜேஷின் வகுப்பில் படித்துக்
கொண்டிருப்பவள். கொஞ்சம் ரசிக்குமளவுக்கு அழகு, பளீரென்று விழுந்துவிடுமளவுக்கு மிக மிக… என்று எத்தனை மிக போட்டாலும் மிகையாகாத அழகான சிரிப்பு. இன்னும் ராகவிக்கு விஷயம் தெரியவில்லை. கல்லூரி நூலகத்தில் எப்போதுமே மூன்று அல்லது நான்கு பேர் தான் இருப்பார்கள், இன்றைக்கும் அப்படித்தான் ராகவி, பிரியா, வித்யா தவிர வேறு யாருமே இல்லை.

வகுப்புக்கு நேரமாகி விட்டது. இந்த மடையன் எங்கே போனான் ? வகுப்பு துவங்குவதற்கு 15 நிமிடம் முன்னதாக காத்திருக்கச் சொன்னான். எங்கே போய் தொலைந்தானோ. சரி வா உன்னை கவனிச்சுக்கறேன். எங்கே போயிடப் போறே.
ஏதாவது கேட்டா ‘காத்திருப்பது தான் காதலுக்கு அழகேன்னு’ டயலாக் வேற. இதை கேட்டுக் கேட்டே காது வலிக்குது. மனசுக்குள் செல்லமாய் திட்டிக்கொண்டே எழுந்தாள் ராகவி.

நூலகம் விட்டு வெளியே வந்த போது தான் கல்லூரி கொஞ்சம் வித்யாசமாய் தோன்றியது அவளுக்கு. கூட்டம் கூட்டமாய் மாணவர்கள், மாணவிகள்… ம்…ஏதோ போராட்டம் போல இருக்கு.

இன்னிக்கு வகுப்பு இருக்காது… இந்த மடையனைக் கூட்டிக்கொண்டு ஏதாவது படத்துக்குப் போக வேண்டியது தான். நினைத்துக் கொண்டே நடந்தவளை எதிர்ப்பட்டு நிறுத்தினாள் ரெஷ்மி.
“நீ போகலயா ராகவி.. ஆஸ்பத்திரிக்கு ?”

ஆஸ்பத்திரிக்கா ? எதுக்கு ? – புரியாமல் பார்த்தாள் ராகவி.

ஐயய்யோ..உனக்கு விஷயமே தெரியாதா ? ராஜேஷ்க்கு ஆக்சிடண்ட் ஆயிடுச்சாம். ராஜா மருத்துவமனைக்கு – க்கு எடுத்துட்டுப் போயிருக்கிறாங்க.

சட்டென்று கரங்களிலிருந்த புத்தகங்கள் நழுவ. அலறினாள் ராகவி .

“எப்போ…? என்ன ஆச்சு அவனுக்கு ?”
‘தெரியலடி… ஒண்ணும் பெருசா இருக்காது கவலைப் படாதே. நீ போய் பாரு.’

சொல்லிவிட்டு நகர்ந்தாள் ரெஷ்மி…

ராகவி ஓடினாள். கீழே கிடந்த புத்தகங்களை அவசர அவசரமாய்ப் பொறுக்கி எடுத்துக் கொண்டே அவளைத்தொடர்ந்து ஓடினாள் பிரியா. கூட்டம் கூட்டமாய் நின்றிருந்த மாணவ, மாணவியர் கொஞ்சம் பரிதாபம் கலந்து அவளைப் பார்த்தார்கள். ராகவிக்கு கண்முன்னால் எதுவும் தெரியவில்லை. ராஜேஷ் மட்டும் தான் தெரிந்தான்.
ஐயோ ராஜேஷ் எப்படி கஷ்டப்படுகிறாயோ ? நான் நகம் வெட்டித் தரும்போதே வலிக்கிறது என்பாயே, இப்போது எப்படி இந்த வலி தாங்குகிறாயோ.கண்ணீர் பொல பொலவென்று கண்ணீர் வழிய. கல்லூரி வாசலுக்கு வந்த ராகவியை தடுத்து நிறுத்தினான் சரவணன்.

‘ராகவி… இப்போ நான் ஆஸ்பத்திரில இருந்து தான் வரேன். இப்போ நீ அங்கே போகவேண்டாம். பிளீஸ்.’ தடுமாறினான் சரவணன்.

“ஏன் என்ன ஆச்சு.. ராஜேஷுக்கு ? பயப்படும் படியா ஒண்ணும் இல்லையே ? ”  வார்த்தைகள் குழறி கண்ணீரோடு வந்தன.

அவசர சிகிச்சைப்பிரிவுல சேத்திருக்கோம்.

‘அவசர சிகிச்சைப்பிரிவா !!?’- ராகவியின் குரல் மேலும் உச்சஸ்தாயிக்குப் போயிற்று.

நோ… நான் அவனை உடனே பாக்கணும்.

‘பிளீஸ் ராகவி.. நான் சொல்றதைக் கேளு. நீ இப்போ அங்கே போனாலும் அவனைப்பார்க்க முடியாது… கொஞ்சம் பொறு… போகலாம்.’ சரவணன் பேசப் பேச அதைக் காதில் வாங்காமல் வேகவேகமாய் ஓட ஆரம்பித்தாள் ராகவி…

எதிரே வந்த ஆட்டோ வை நிறுத்தினாள்.

‘ராஜா ஹாஸ்பிடல் போகணும்.’

நிலமையின் வீரியம் புரியாத டிரைவர் பீடிக் கறைபடிந்த பற்களைக்காட்டிச் சொன்னான்.

‘நூறு ரூபா ஆகும்மா’

‘ஆயிரம் ரூபாய் தாரேன்பா.. நீ போ…’  என்றவளின் அழுகையில் அடங்கிப்போன டிரைவர்…மறுவார்த்தை பேசாமல் ஆட்டோ வைக் கிளப்பினார்.

கல்லூரியின் முதல் ஆண்டில் வேறு வேறு பிரிவில் படித்துடிட்டு, இரண்டாம் ஆண்டுதான் ஒரே வகுப்பில் சேர்ந்தார்கள் ராஜேஷும், ராகவியும். முதல் பார்வையில் காதல் வரவே வராதுஎன்று வாதிடும் ரகம் ராஜேஷ். அவளைப்பார்த்தபின், முதல் சிரிப்பில் காதல் வரலாம் என்று தெரிந்து கொண்டான்.

ஆசிரியர் ஏதேதோ விளக்கமளித்துக் கொண்டிருக்கும் போதெல்லாம் எதிர் புற இருக்கையில் இருக்கும் ராகவியை ரகசியமாய் படித்துக்கொண்டிருப்பான்.

‘என்ன நீ.. எப்பவும் பொண்ணுங்க பக்கமாவே பாத்திட்டு இருக்கே?’ – ஒரு காலைப்பொழுதில் கேட்டாள் ராகவி.

இந்த கேள்வியை கொஞ்சமும் எதிர் பார்க்கவில்லை ராஜேஷ். ஆனாலும் மனசுக்கு மிக இதமாய் இருந்தது அந்தக் குரல். பேசுகிறாள். ராகவி என்னுடன் பேசுகிறாள். ஆஹா…. மனசு சந்தோசத்தில் மிதந்தது.
என்ன பண்றது ராகவி. ஒரு சிரிப்பு என்னை கொஞ்சம் கொஞ்சமா சிதைக்குது. அதான் அந்தபக்கம் பாத்திட்டு இருக்கேன்.

ம்…ம்.. சிதைக்கும் சிதைக்கும்… என்ன லவ்வா ? – மறுபடியும் அதே சிரிப்பு.

‘யாரு பொண்ணு’ ?

‘சொல்ல மாட்டேன். வீட்ல போய் உன்னோட கண்ணாடி கிட்டே போய் கேளு’. சொல்லிவிட்டு அவள் முகம் பார்க்க,  ‘எங்க வீட்டுக்கண்ணாடில எங்க பாட்டி போட்டோ  ஒண்ணு ஒட்டிவெச்சிருக்கேன்… சிரித்துவிட்டு நகர்ந்தாள் ராகவி. ராகவிக்கும் கொஞ்சம் கவிதை, கதை என்று ரசனைகள் உண்டு.. அது அவர்களுடைய பழக்கத்தை கொஞ்சம் இலகுவாக்கியது. அவனுடைய காதலை ஆழப்படுத்தியது.

பொதுவாகவே, பாராட்டுக்கு மயங்காத மனிதர் மிகவும் குறைவு. அதிலும் பெண்கள், அதிலும் இளம் பெண்கள், . நீ அழகு ! .என்றால் மிகவும் அன்புடன் பழகுவார்கள். இவனோ நீ ரோஜாக்கள் தோய்த்து எடுத்த ஒரு படிக ஓவியம் என்றான். தென்றலை உறையவைத்து உருவாக்கிய சின்னச் சிற்பம் என்றான். பூமி முதல் வியாழன் வரை அறிவுக்கு எட்டிய அனைத்திலும் அழகானது நீயே என்றான். கவிதை விதைத்த பூமியில் கொஞ்சம் கொஞ்சமாய் காதல் விளைய ஆரம்பித்தது.

‘இன்னும் கொஞ்சம் வேகமா போங்க…. பிளீஸ்…ஆட்டோ  டிரைவர் திரும்பினான். டிராபிக் ம்மா. உள்ளார பூந்து போக முடியாது. அந்த சிக்னலாண்ட போயிட்டா சந்து வழியா போயிடலாம்மா. தோ அஞ்சு நிமிசத்துல போயிடலாம்….’

ஆட்டோ  டிரைவர் பேச்சு மீண்டும் அவளை நினைவுகளுக்குள் தள்ளியது. ராஜேஷ் நன்றாக பல குரலில் பேசுவான்… சென்னை பாஷை எல்லாம் அவனுக்கு சரளம். அவனோடு நடந்து, அவனோடு பேசி அவளோடு அவனில்லாத மணித்துளிகளை எண்ணி விடலாம். எல்லா காதலர்களுக்குமே தன் காதல் தான் புனிதமானது என்னும் எண்ணம் இருக்கும்… ராஜேஷ் க்கும் இருந்தது.

நம்ம பெயர்ல கூட ஒற்றுமை இருக்கு இல்லையா என்று அடிக்கடி பூரித்துப் போவாள் ராகவி.

காதலிக்கத் துவங்கும் வரை காதலர்களின் சம்மதம் மட்டுமே மிகப் பிரதானமாய் தெரியும்.. ஆனால் காதலில் மூழ்கியபின்புதான் காதலுக்கு காதலர்கள் தவிர எல்லாமே எதிர்ப்பாய்த் தெரியும்.
ஆனால்…. இவர்கள் காதலுக்கு மட்டும் எதிர்ப்பு வரவில்லை.

‘எதிர்ப்பே இல்லாத காதல் போரடிக்குது ராஜேஷ் ‘- கொஞ்சலாய் பேசுவாள் ராகவி.

‘நீ..வேணும்னா வேற யாரையாவது லவ் பண்ணு’. அப்போ காதலுக்கு நீயே எதிரியாயிடுவே. என்ன சொல்றே ? சீரியஸ் குரலில் சீண்டுவான் ராஜேஷ்
பத்து மணி நேரம் தொடர்ந்து பேசுவதற்கு ஏதாவது இருக்குமா… காதலித்துப் பார்த்தால் விடை கிடைக்கும். பல மணி நேரம் மெளனமாய் இருக்க முடியுமா ? முடியும் என்கிறது
காதல்.

ஆட்டோ  வும், அவள் நினைவுகளும் ராஜேஷை நோக்கி ஓடிக் கொண்டிருந்தன.

அதே நேரம் கல்லூரியின் வராண்டாவில் வேகமாய் நடந்து கொண்டிருந்தான் சரவணன். கண்கள் கலங்கிப் போயிருந்தது, கல்லூரி முதல்வரின் அறை நோக்கி நடந்துகொண்டிருந்தான்.அந்த நீளமான வராண்டாவின் கடைசி வரை போகவேண்டும் முதல்வரின் அறைக்கு. வராண்டா நீண்டு கொண்டே போவதாய் தோன்றியது அவனுக்கு.
‘எக்ஸ்கியூஸ் மி சார்’

‘வா.. சரவணன். வா.  ராஜேஷ் க்கு எப்படி இருக்கு… ராஜா ஹாஸ்பிடல் தானே போயிருக்கீங்க ?’ முதல்வர் கேட்டார். அவருக்கு ராஜேஷை நன்றாகத் தெரியும். ஒரு முறை கல்லூரியில் அதிக பரிசு வாங்கியதற்காகவே இன்னொரு சிறப்புப் பரிசு வாங்கியவன் தான் ராஜேஷ். சொல்லு சரவணன். மீண்டும் முதல்வர் குரல்.
‘சார்… ரா… ராஜேஷ்… இறந்துட்டான் சார்’ . சரவணன் குரல் சிதறியது..

‘என்ன சொல்றே ?’  அமைதியாய் இருந்த கல்லூரி முதல்வர் பரபரப்புக்குள் விழ. பரபரப்புக்குள் இருந்த கல்லூரி ஒரு பெரிய நிசப்தத்துக்குள் விழுந்தது.
ஆட்டோ  விரைந்து கொண்டிருந்தது.

ஆண்டவனே.. ராஜேஷ் க்கு எதுவும் ஆகிவிடக் கூடாது… இதயம் விடாமல் அழுது கொண்டிருந்தது.

‘எப்படி ராகவி… வாழறதக்காக காதலிக்கறவங்க, காதலுக்காக செத்துப்போறாங்க ? லாஜிக்  உதைக்கல ?’ ஒரு நாள் கேட்டான் ராஜேஷ்.

‘நான் சாக மாட்டேன்பா.. நீ போனா எனக்கு இன்னொரு ராஜேஷ். பொய்யாகச் சொல்லி நிஜமாகக் கிள்ளுவாள். தற்கொலைங்கிறது கோழைங்க எடுக்கிற தைரியமான முடிவுன்னு
எங்கயோ படிச்சிருக்கிறேன். ஆனா அது தைரியமானவங்க எடுக்கிற கோழைத்தனமான முடிவுன்னு தான் தோணுது. ‘ சொல்லி விட்டுச் சிரிப்பாள். அவள் சிரிக்க ஆரம்பித்தால் பிறகு வாக்குவாதம் இருக்காது அவனிடம் மெளனம் மட்டுமே நிலைக்கும்.

அவள் சிரிப்பதற்காகவே நிறைய ஜோக் படிப்பான். நிறைய ஧ஜோக் அடிப்பான்.
சரக்க்க்… என்று அஸ்டகோணலால் வளைந்து ஆட்டோ  ஆஸ்பத்திரி முன் நின்றது.

ராஜேஷ்…ராஜேஷ்… நீ எப்படிடா  இருக்கே. உனக்கு வலிக்குதாடா. ஏண்டா நீ பைக் எல்லாம் ஓட்டினே. மனசு அரற்றியபடி ஒட்டமும் நடையுமாய் விரைந்தாள்
ராகவி. ஆ?பத்திரி வாசல் முன் மாணவர் கூட்டம். கூட்டம் கூட்டமாய்…. அவசரமாய் அவர்களை அடைந்தவள் கேட்டாள்.

‘ஐ.சி.யூ’ எங்க இருக்கு ?

ராகவி… அது… வந்து… ஐ.சி.யூ எல்லாம் போகவேண்டாம். நில்லு.

ராஜேஷ் எப்படி இருக்கான்.

ராஜேஷ் எப்படி இருக்கான்.  சொல்லுங்க பிளீஸ்… ராகவி கெஞ்சினாள். மொத்த மாணவர்களும் சொல்வதறியாது திகைத்து நின்றார்கள்.

” எப்படி சொல்றதுன்னு தெரியல ராகவி… ஹி஢..ஈஸ் நோ மோர்”   யாரோ சொல்லிக்கொண்டிருக்கும் போதே

” ராஜேஷ்ஷ்ஷ்… “ என்று மொத்த ஆஸ்பத்திரியும் திரும்பிப்பார்க்குமளவுக்கு வீறிட்டபடி மயக்கமானாள் ராகவி.

நாட்கள் மெது மெதுவாய் நகர்ந்தது. இன்னொரு பக்கம் உரசியபடி வரும் இப்போது ராஜேஷ்  இல்லை. சண்டையிட்டபடியே புல்வெளியில் தள்ளிவிடும் ராஜேஷ் ,சிரித்துவிட்டால் சொக்கிப்போகும் ராஜேஷ். மாலையில் யாரும் பார்க்காதபோது சட்டென்று முத்தமிடும் ராஜேஷ். நினைவுகள் ஒவ்வொன்றாய் உருக உருக கண்கள் கசிந்து கொண்டிருந்தது ராகவிக்கு.
‘ராகவி… என்ன நடந்தாலும், நீ என்ன முடிவு எடுக்கணும்னாலும் உணர்ச்சிமயமா இருக்கும் போ எடுக்கக் கூடாது… கொஞ்சம் ஆறப்போடு.. அப்போதான் உன்னால சிந்திக்க முடியும். நீ அவசரப்பட்டு எடுக்க இருந்த முடிவு மிகவும் தப்பானதுண்ணு புரியும்’.
அவ்வப்போது ராஜேஷ் சொல்லும் வார்த்தைகள் மனசுக்குள் மெல்ல மெல்ல எழுந்து அடங்கியது..

நீ என்ன கஷ்டத்துல, இல்ல வருத்தத்துல இருந்தாலும் பகவத் கீதைல வர ‘ எது நடந்ததோ அது நன்றாகவே நடந்தது. எது நடக்கிறதோ அது நன்றாகவே நடக்கிறது. எது நடக்குமோ அது நன்றாகவே நடக்கும்.’ இந்தப் பகுதியை மனசுக்குள்ள இரண்டு தடவை சொல்லு. எப்போதாவது சின்னச் சின்ன சோகங்கள் வரும்போதெல்லாம் சொட்டுச் சொட்டாய் நம்பிக்கை ஊற்றுவான் ராஜேஷ்.
வாரம் ஒன்று ஓடி விட்டது… கல்லூரியில் கலாட்டாக்கள் மீண்டும் துவங்கிவிட்டன. ராஜேஷின் இழப்பு எல்லோருக்கும் ஒரு செய்தியாக மாறி மறைந்துவிட்டது.  ராகவிக்கு மட்டும் உள்ளுக்குள் விஸ்வரூபம் எடுத்துக்கொண்டிருந்தது.

கல்லூரிவகுப்புகளை பாதிநேரம் புறக்கணித்தாள். நூலகம், கல்லூரிப் பூங்கா என்று தனிமைகளில் காலம் கடத்தினாள். அதற்குக் காரணமும் இருந்தது, மாணவிகளின் பரிதாபப் பார்வையும், மாணவர்களின் ஆறுதல் பேச்சுக்களும் அவளை மீண்டும் மீண்டும் காயப்படுத்திக்கொண்டே இருந்தது.

ராஜேஷ்  நடந்த இடம், ராஜேஷ் உட்கார்ந்த இடம் என்று கல்லூரி முழுதும் நடந்து கொண்டிருந்தவள் கல்லூரி காண்டின் முன்புறம் வந்ததும் நின்றாள். காண்டீன் முன்புறம் கிடந்த கற்களின் மேல் சிவப்பாய் உறைந்து போன ராஜேஷின் இரத்தத்தின் மிச்சத்தைப் பார்த்ததும் மீண்டும் உடைந்துபோனாள்.
இரவு எத்தனை மணி என்று தெரியவில்லைஎழுதிக் கொண்டிருந்தாள் ராகவி.

என்னை மன்னித்து விடு ராஜேஷ். நீ இல்லாத வாழ்க்கையை கொஞ்ச நாள் வாழ்ந்து பார்த்துவிட்டேன்.

உன்னை சந்திக்கும் முன் பல ஆண்டு காலம் வாழ்ந்தேன். ஆனால் உன்னைப் பிரிந்தபின் இரண்டு வாரங்கள் கூட என்னால் வாழமுடியவில்லை. நீ ரசிக்கும் சிரிப்பு மரத்துப்
போய்விட்டது. ஏழுநாட்கள் , ஒவ்வொரு நாளும் இருபத்து நான்கு மணி நேரங்கள். என்னை ஆறுதல் படுத்திப்பார்த்தேன். உன் அறிவுரை படியே, அவசரப்பட்டு எந்த முடிவும் எடுக்காமல் நிதானமாகவே நான் வாழ்ந்து பார்த்தேன். முடியவில்லை.

நீ இல்லாமல் எனக்கு ஆறுதல் தோள்கள் கிடைக்கவில்லை. நீ இறந்தபோதே நானும் இறந்துவிட்டேன். இனிமேல் என்னால் வாழமுடியாது. இன்று எனக்கு இரண்டாவது சாவுதான்.

சொர்க்கமோ நரகமோ. நீ எங்கே இருக்கிறாயோ அங்கே வரவேண்டுமென்று பிரார்த்திக்கிறேன்.

கண்ணீர் கன்னங்களில் வடிய கடிதம் எழுதிக் கொண்டிருந்தாள் ராகவி.

நாளை இன்னொரு துயரச் செய்தி வரப்போகிறது என்பதை அறியாத அந்தக் கல்லூரி இருளுக்குள் இளைப்பாறிக் கொண்டிருந்தது

சிறு கதை : தற்காப்புத் தலைவலி

police.jpg

 போலீஸ் குடியிருப்புக்குள் பயங்கர நிசப்தம். பொழுது இன்னும் விடியவில்லை.

கதவு தட்டப்படும் சத்தம் கேட்டு மெதுவாய் கதவு திறந்து பார்த்தான் ஆன்றணி  .

வெளியே, சக தொழிலாளி ஜேம்ஸ்? நின்றிருந்தார்.

வாப்பா ஜேம்ஸ்.. என்ன காலங்காத்தால ? கேட்டுக் கொண்டே கதவை முழுசாய்த் திறந்த ஆன்றணி க்கு வயது 40 இருக்கும். ஆனால் 32 க்கு மேல் சத்தியம் பண்ணிச் சொன்னால் கூட யாரும் நம்பமாட்டார்கள். போலீஸ் அதிகாரி. அதற்கே உரிய கம்பீரம். துணிச்சல், நேரான பார்வை.

காவல் துறையில் “அதிரடிப்படை” எனும் பிரிவில் பணிபுரிகிறார். எப்போதெல்லாம் கலவரங்கள் நடக்கிறதோ அப்போதெல்லாம் ஆயுதம் ஏந்தி கலவரத்தை அடக்க வேண்டிய பணி.

இன்று வரைக்கும் ஐந்து காசு கூட லஞ்சம் வாங்கியதில்லை. இதை வெளியே சொன்னால், பொழைக்கத் தெரியாதவன், இவன் எல்லாம் லஞ்சம் வாங்கலேன்னா நாட்டுல லஞ்சம் ஒழிஞ்சுடும் பாரு, என்று சக போலீஸ் காரர்களும், “ஆமாம் வெளிப்பார்வைக்கு நல்லவன், அப்பப்போ நல்ல தொகையா சுருட்டுவான்னு நினைக்கிறேன்” என்று பக்கத்து வீட்டுக்காரர்களும் திட்டுவதை ஒரு காதில் வாங்கி மறு காதில் விடுபவன்.

ஏன் அவ்வப்போது மனைவியே சொல்வதுண்டு, ம்…ம்… பக்கத்து வீட்டுல பிரிட்ஜ் வாங்கியிருக்காங்க, அவங்களுக்கு நல்ல வருமானம் போல இருக்கு என்று. அப்போதெல்லாம் கண்டிப்பான ஒரு பார்வை பார்ப்பார், அவ்வளவு தான். அதற்குமேல் அவருடைய மனைவி எதுவும் பேசுவதில்லை.

கமிஷனர் உங்களை உடனே பார்க்கணும்ன்னு சொன்னாரு. கமிஷனரா ? எதுக்காம் ? … புரியாமல் தாடையைச் சொறிந்தார் ஆன்றனிஎனக்குத் தெரியல, ஆனா கமிஷனர் ரொம்ப பதட்டமா இருக்காராம். கொஞ்ச மாசத்துக்கு முன்னாடி நடந்த ஷூட்டிங் விஷயமான்னு தெரியல.

இப்போது ஆன்றணிக்கு விஷயங்கள் புரியத் துவங்கின.

ஆறு மாதங்களுக்கு முன்னால், பெசண்ட் நகர் பீச் பக்கமாக ஒரு ஊர்வலம் திடீரென்று கலவரமாக வெடித்தது. என்ன செய்தும் கலவரத்தை அடக்க முடியவில் லை.கூட்டம் பேருந்தைக் கொளுத்துவதும், கடைகளை உடைப்பதுமாய் அட்டகாசம் செய்து கொண்டிருந்தது. அப்போது ஆன்றனி தான் அதிரடிப்படை பொறுப்பில்
இருந்தான். ஷூட்டிங் ஆர்டருக்காக காத்திருந்து காத்திருந்து கண்முன்னால் நடந்த கொடுமைகளை எல்லாம் கையில் மிஷின் கண்னோடு வேடிக்கை பார்த்துக்கொண்டிருந்த நிகழ்ச்சி நினைவுக்குள் விழுந்தது.

காவல் துறை வெளியிலிருந்து பார்ப்பதற்குத் தான் நன்றாக இருக்கும், உள்ளே கண்டிப்பாக நிலமை மிகவும் மோசம். மாதச் சம்பளம் வாங்கும் குமாஸ்தா வேலை போல போலீஸ் வேலையைப் பார்ப்பவர்கள் தான் அதிகம். விறைப்பாய் நின்று சல்யூட் அடிப்பதும், ஷூட்டிங் ஆர்டர் கிடைக்கவில்லையென்றால் ஆயிரம் பேர்
செத்தாலும் பக்கத்திலிருந்து பிணங்களைப் பாதுகாப்பதும் தான் போலீஸ் வேலை.

காவல் துறைக்குள் நுழையும் போது இருக்கும் வேகம் எல்லாம் உண்மையான அதன் முகம் கண்டு ஆறிப் போய்விடும். இரவு முழுவதும் ரோந்து சுற்றி, ஏதோ ஒரு இடத்தில் படுத்து கொசுக்கடி வாங்கி தூக்கம் இல்லாமல் கஷ்டப்படுவது கான்ஸ்டபிள் நிலையிலிருப்பவர்கள் மட்டும் தான். உயரதிகாரிகளெல்லாம் மந்திரிகளை விட அதிகமாகவே பந்தா விடுபவர்கள்.

ஏதாவது பிரச்சனை என்றால் கான்ஸ்டபிள்களைக் கடிந்து கொள்வதும், பெருமை என்றால் தானே சிரிப்புடன் ஏற்றுக் கொள்வதும் தான் உயரதிகாரிகளின் வேலையே !!!. கடை நிலைக் காவலர்கள் எல்லாம், கார்ப்பரேஷன் தண்ணிக்கு குடத்தோடு அலைந்து, அவ்வப்போது வரும் 300 ரூபாய் பயணப்படிக்கு எழுத்தாளர் முன் வரிசையாய் நின்று, வெயிலில் கருகி, மழையில் நனைந்து விடுப்பே இல்லாமல் வேலை செய்யும் நடுத்தர மக்கள் தான். எல்லோருடைய கத்தல் களையும் கேட்டு உள்ளத்துக்குள் எரிந்து கொண்டிருக்கும் சாதாரன மக்கள் தான்.

யாருங்க ? காலைல ? டியூட்டி ஏதாவது வந்திருக்கா ? கேட்டபடியே படுக்கைஅறையிலிருந்து எட்டிப் பார்த்தாள் ஷைலஜா ஆன்றனியின் மனைவி. இன்னும் தூக்கம் கலையாத கண்கள். மகள் ரம்யா இன்னும் தூங்கிக் கொண்டிருந்தாள் போர்வையைக் கடித்தபடி.

ம்.. கமிஷனருக்கு என்னைப் பாக்கணுமாம்… போய் பாத்துட்டு வரேன்.

என்னங்க மறுபடியும் எல்லாத்தையும் துருவித் துருவி விசாரிக்கப் போறாங்களா ?
பயமா இருக்குங்க .. என்ற மனைவியைப் பார்த்து லேசாகச் சிரித்துவிட்டு, பிரேக் பாஸ்ட் ரெடிபண்ணி வை சாப்பிட வரேன், என்றபடி கொடியில் கிடந்த சட்டைஒன்றை எடுத்து மாட்டி விட்டு கிளம்பினார் ஆன்றனி

இதுவரைக்கும் நான்கு விசாரணைக்கமி?ன் போட்டாயிற்று. டி.ஐ.ஜி஢, ஐ.ஜி஢, கமிஷனர், உதவி கமிஷனர், இன்ஸ்பெக்டர் என்று எல்லா மட்டத்தினரோடும் பேசியாகிவிட்டது. இப்போது மீண்டும் ஒரு அழைப்பு. எதற்கென்று தெரியவில்லை. இருந்தால் மேல் மட்டத்தில் இருக்கவேண்டும், இல்லையேல் கடைசி நிலையில் இருக்கவேண்டும் இல்லாவிட்டால் பிரச்சனைதான். இதைப்பண்ண நீ யார் ? என்று மேல்மட்டம் மிதிக்கும். உனக்கு வேறு வேலை இல்லையா என்று கீழ் மட்டம் கேலிபேசும்.

அந்த கலவரம் … அதை இப்போது நினைத்தாலும் மனசு துடிக்கிறது. சாலையோரம் நின்று கொண்டிருந்த எல்லா அப்பாவி ஜனங்களின் தலையிலும் இரத்தக்காயம்… பெண்கள் அலறி அடித்துக் கொண்டு ஓடுகிறார்கள். கையில் துப்பாக்கியோடு உத்தரவுக்குக் காத்திருக்கும் அதிரடிப்படையினர்.

என்ன செய்வதென்று தெரியாமல், கையிலிருந்த துப்பாக்கியை யாராவது வாங்கி திருப்பிச் சுட்டுவிடக் கூடாதே எனும் கவலையில் இறுகப் பிடித்துக் கொண்டிருந்தபோது தான் அது நடந்தது. கண்முன்னால் தன்னோடு பணிபுரியும் ஒரு காவல் துறை அதிகாரியை ஓட ஓட விரட்டிக் கொண்டிருந்தது ஐந்து பேர் அடங்கிய ஓர் அரிவாள் கும்பல்.

ஒரு மனிதனை பொறுமையின் எல்லை வரை துரத்தினால் பிறகு என்ன தான் செய்ய முடியும், பொறுமையைத் துறப்பதை விட ?. இதற்கு மேலும் பொறுக்க முடியாது.
“என்ன வந்தாலும் இந்த மண்ணு மேல தான்” என்னும் வழக்கமான வார்த்தைய மனசுக்குள் நினைத்துக்கொண்டு கையிலிருந்த நவீன துப்பாக்கியை எடுத்து, அந்த கும்பலைச் சேர்ந்த ஒருவனின் நெஞ்சுக்கு நேராய் நீட்டினார் ஆன்றனி.

அந்த கும்பல் அசரவில்லை ஏதோ சுதந்திரப்போராட்ட வீரர்களைப் போல நெஞ்சு நிமிர்த்தி நின்று முறைத்தார்கள். ஆன்றனி சுட்டார், சரியாக … மிகச் சரியாக… முதலின் நின்றவனின் மார்பு நோக்கி…எங்கிருந்து தான் அந்த காமிரா கண்சிமிட்டியது என்று தெரியவில்லை. தோளில் பையோடு ஒரு பத்திரிகைக் காரன், கூட்டத்துக்கிடையே நழுவுவது தெரிந்தது.

கமிஷனர் அலுவலகம் முன் தன்னுடைய பைக்கை நிறுத்திவிட்டு உள்ளே நுழைந்தார் ஆன்றனி உள்ளே உட்கார்ந்திருந்த கமிஷனர் முன் விரைப்பாய் நின்று சல்யூட் அடித்தார்.

வா ஆன்றனி உட்காரு.

பரவாயில்லை சொல்லுங்க சார்.

இத பாரு ஆன்றனி., நிலமை ரொம்ப இக்கட்டாயிடுச்சு. பத்திரிகைக் காரன் ஒருத்தனால தான் இந்த பிரச்சனையே பூதாகரமாச்சு…. நான் சொல்றது உனக்குப் புரியுதுன்னு நினைக்கிறேன்… அந்த ஷூட்டிங் இஷ்யூ பத்தி தான் பேசிட்டிருக்கேன்… இப்போ வேற வழியே இல்லை. நீ ஒத்துக் கிட்டு தான் ஆகணும். பெரிய பிரச்சனை எதுவும் இல்லாம நான் பாத்துக்கறேன். ஒரு வாரமோ, இரண்டு வாரமோ சஸ்பெண்ட் ல இருக்க வேண்டி
வரும் அவ்வளவு தான். உங்களுக்கு நான் என்ன ஹெல்ப் வேணும்னாலும் பண்றேன். தயவு செய்து ஒத்துக்குங்க. ஒரே ஒரு ஸ்டேட் மெண்ட் எழுதிக் கொடுங்க போதும்.

சார்… நீங்க என்ன சொல்றீங்கன்னு புரியுது.. ஆனா என்ன பண்றது. நான் தான் சுடவே இல்லையே. சுட்டிருந்தா நான் ஏன் கவலைப்படப் போறேன். சாரி ..சார் என்னால எந்த ஸ்டேட்மெண்டும் எழுதித் தர முடியாது.

ஆன்றனி, வீணா முரண்டு பிடிக்காதீங்க, சுட்டது நீங்க தான். நான் ஷூட்டிங் ஆர்டர் தராம நீங்க சுட்டது சட்டப்படி குற்றம். அதுல ஒரு உயிர் வேற போயிருக்கு. இதுக்கெல்லாம் பதில் சொல்ல வேணுமா வேண்டாமா ? கமிஷனர் குரலில் கொஞ்சம் இறுக்கம் கூடியிருந்தது.

சார் உங்களுக்கே தெரியும், அன்னிக்கு சுட்டது நான் தான். அன்னிக்கே நான் உங்க கிட்டே வந்து உண்மையைச் சொன்னேன். நீங்க என்ன சொன்னீங்க ?  போலீஸ் சுட்டதா சொன்னா பிரச்சனை பெரிசாகும், கலவரத்துல செத்துட்டான்னு சொல்லு ன்னு .
சொன்னேன்.

டிபார்மெண்ட் ல எல்லா தோட்டாக்களையும் திருப்ப ஒப்படைச்சதா ஒப்பமிடச் சொன்னீங்க செய்தேன்.

அன்றைக்கு நீங்க உண்மையை எதிர் கொள்ள பயந்தீங்க, ஏன்னா அன்னிக்கு ?஥ஷூட்டிங் ஆர்டர் தர ஧வண்டியது நீங்க. ஆனா தரல. பத்திரிகைக் காரன் ஏதோ போலீஸ்காரன் தான் சுட்டான்னு பேப்பர்ல போட்டான்.. நல்லவேளை போட்டோ வில சுடப்பட்டவன் மட்டும் தான் இருந்தான். அன்னிக்கு மட்டும் நான் சுடலேன்னா கண்டிப்பா நம்ம போலீஸ் டிபார்ட்மெண்ட்ல இரண்டு உயிராவது போயிருக்கும்.

குருவி சுடறதுக்குத் தான் போலீஸ் துப்பாக்கின்னு ஊர் கேவலமா பேசி இருக்கும். ஆனா இப்போ ஏதோ ஒரு அரசியல் ரெளடி தான் செத்துப் போயிருக்கான். ஒரு கலவரத்தை அடக்கினதுக்காக, டிபார்ட்மெண்ட் ஆட்களோட உயிரைக் காப்பாதினதுக்காக நான் தண்டனை அனுபவிக்க முடியாது சார். ஒரு நல்ல காரியம் செய்த திருப்தி தான் எனக்கு இருக்கு, இந்த பிரச்சனைல நான் பலிகடா ஆக முடியாது.
இனிமே நான் ஒத்துக்கிட்டா, எப்படி அன்னிக்கு மொத்த தோட்டாவையும் திருப்பிக் கொடுத்தே ? அப்படின்னா நீ தீவிரவாதியா ? இல்லை விடுதலைப்புலி கூட உனக்கு நெருங்கிய தொடர்பான்னு கேட்டு ஜெயில்ல போடுவாங்க.

நீங்க மத்தவங்க போடற சல்யூட்டை வாங்கிட்டு காவல்துறையிலே களையெடுப்பேன் னு பேட்டி குடுப்பீங்க. அதெல்லாம் என்னால முடியாது சார். உங்களுக்கும் எனக்கும் தெரிஞ்ச உண்மை… நமக்குள்ளே செத்துப்பேயிடறது தான் நல்லது. இன்னும் நாலு விசாரணைக் கமிஷன் வரட்டும், அன்னிக்கு அதிரடிப்படைல நான் இருந்தேங்கிற காரணத்துக்காக நான் எல்லாருக்கும் பதில் சொல்றேன். மற்ற படி … என்னை மன்னிச்சிடுங்க. ஆன்றனி நீளமாய் பேசி நிறுத்தினான்

ஆன்றனி யார் கூட பேசறீங்கங்கிறதை மறந்துட்டு பேசறீங்க… நான் உன்னோட உயர் அதிகாரி. கமிஷனர் குரலில் தோல்வி தூண்டிவிட்ட கோபம் தெறித்தது.

அப்படின்னா இனிமேலாவது இந்த கீழதிகாரி கிட்டே கெஞ்சுறதை நிப்பாடுங்க சார்…

சொல்லிவிட்டு விறைப்பாய் சல்யூட் ஒன்றை அளித்துவிட்டு வெளியேறி நடக்கத் துவங்கினார் ஆன்றனி

வெளியே நன்றாக விடிந்திருந்தது.