மழை

Image result for rain

இயற்கை செடிகளுக்கு அனுப்பும்
பச்சையப் பராமரிப்பாளன்.
சாலைகளுக்கோ அவன்
சலுகைச் சலவையாளன்.

வாருங்கள்,
குடைகளுக்குள் நனைந்தது போதும்
தண்­ரால் தலைதுவட்டிக் கொள்ளலாம்.

பாருங்கள்,

அந்த வரப்பின் கள்ளிகள் கூட
கண்திறந்து குளிக்கின்றன.

சின்னச் சின்ன சிப்பிகள் கூட
வாய் திறந்து குடிக்கின்றன.

பூக்கள் செல்லமாய்
முகம் கழுவிக் கொள்கின்றன.

முகம் நனைக்க முடியாத வேர்கள் கூட
அகம் நனையக் காத்திருக்கிண்றன.

மழை வேர்வை சிந்தியதும்
பூமிப்பெண்ணிடம் புதுவாசனை.

இப்போது தான்
சகதிக்கூட்டைச் சிதைத்து
வெளிக்குதிக்கின்றன
பச்சைத் தவளைகள்.

முகம் சுருக்க மறுக்கின்றன
தொட்டாச்சிணுங்கிகள்.

புற்களைக் கழுவி சாயவிட்டு,
காய்ந்த ஆறுகளில் ஆழப்பாய்ந்து,
சிறுவர்களின் காகிதக் கப்பல்களைக் கவிழ்த்து,
மரங்கொத்திக்கு தாகம் தணித்து
இதோ நதியைக் குடிக்கப் பாய்கிறது
மண்ணில் குதித்த மழை.

பூமிக்கு வானம் அனுப்பிய
விண்ணப்பக் கயிறு இது.

காற்று ஏறி வர
வானம் இறக்கிவைத்த
இந்த தண்­ர்ஏணி மேகத்தின் முதுகில்
தான் சாய்க்கப்பட்டிருக்கிறது.

அவ்வப்போது வானம்
மின்னல் நுனியில்
இடி கட்டி இறக்குகிறது.

மொட்டைமாடியில் இளைப்பாறி,
நாட்டிய நங்கையின்
சலங்கையொலியாய் சன்னலோரம் சிதறி,
குவிந்த இலைகளின் கழுத்து வரைக்கும்
குளிர் ஊற்றிச் சிரிக்கிறது
இந்த மழை.

தேனீர்க் கோப்பைகளில் வெப்பம் நிறைத்து
கதகதப்புப் போர்வைக்குள் உடலைப் பொதிந்து,
சாரளங்கள் வழியேயும்
மழையை ரசிக்கலாம்.

உச்சந்தலைக்கும்
உள்ளங்கால் விரலுக்குமிடையே
ஈரச் சிறகைச் சுற்றிக்கொண்டும்
மழையை ரசிக்கலாம்.

மழை. அது ஒரு இசை.
கேட்டாலும் இன்பம்,
இசைத்தாலும் இன்பம்.

நல்ல இசை தன் ரீங்காரத்தை
காதோரங்களில் விட்டுச் செல்லும்.
மழை மாவிலையில் விட்டுச் செல்லும்
கடைசித் துளிகளைப்போல.

வாருங்கள்,
குழாய்த்தண்­ர்க் கவலைகளை
கொஞ்சநேரம் ஒத்திவைத்துவிட்டு.
இந்த சுத்தமழையில்
சத்தமிட்டுக் கரையலாம்.

மழை.
புலன்கள் படிக்கும் புதுக்கவிதை.

மழை.
பூமிக்கு பச்சை குத்தும்
வானத்தின் வரைகோல்.

மழை.
இளமையாய் மட்டுமே இருக்கும்
இயற்கையின் காவியம்.

மழை.
இலக்கணங்களுக்குள் இறுக்கமுடியாத
இயற்கையின் ஈர முடிச்சு.

பாம்பட நினைவுகள்

paatti.jpg

பாட்டி
இருமி இருமியே இறந்த
நினைவுகள்
கொஞ்சம் கொஞ்சமாய்
மறைந்து வருகின்றன.

ஆனால்,
ஒப்பாரிகளோடு ஓடி வந்த
சொந்தம்,
பாட்டியின்
பாம்படத்து எடை குறைந்திருப்பதாய்
வீட்டுக் கொல்லையில் நின்று
விசும்பாமல்
பேசியது மட்டும்
மறையவே இல்லை இன்னும்.
 

கசங்கிய தலையணைகள்.

guy.jpg

நேற்றைய தழுவல்களின்
விரல்கள்
தனிமையிலும்
காது வருடுகின்றன.

மாலை நேரம்
முளைக்கும் போதில்
தாபத்தின் கனவுகளும்
வேகத்தைக் கூட்டுகின்றன.

ஆடைகளின்
பாரம் தாங்காமல்
வியர்வை
அவிழ்கிறது.

மோக கற்பனைகளால்
நிர்வாணமாகின்றன
இரவுகள்.

போர்வைகளுக்கு
வாய் முளைத்தால்
புரியும்
படுக்கை அறைகளின்
ரகசிய மூச்சுகள்.

நரம்புகளுக்குள்
நகரும் நரகமாய்
மேனி தேய்த்து முன்னேறும்
நாகங்கள்.

புரளல்களுக்கும் உளறல்களுக்கும்
இடையே
நசுங்கி வெளியேறும்
இரவு.

விடியலில்
இரவு துடைத்து
கனவு கழுவி
எதுவும் நிகழா பாவனையில்
அலுவலகம் கிளம்புகையில்

கபடச் சிரிப்புடன்
கண் சிமிட்டும்
கசங்கிய தலையணைகள்.

ஒரு கடற்கரையின் இரவு

sea.jpg

விரிந்த கடலின் ஓரம்
பாய்ந்து பாய்ந்து
தேய்ந்து போன கரை.
உப்புக் கடலின் ஈரம் வினியோகிக்கும்
கட்டுக்குள் நிற்காத காற்று.

மனசு நனைகிறது.
என் மணல் மேனி முழுதும்
பல்லாயிரம் சுவடுகள்.

மாலைப் பொழுது
விடியும் போது
விரல்களில் சுண்டல் பெட்டியுடனும்
நரம்புகளுக்குள் வற்றாத நம்பிக்கையுடனும்
தொடர் சுவடு விட்டுச் செல்லும்
சிறுவர்கள்.

விழிகளின் வெளிச்சத்தில்
நேசத்தின் நெருக்கம்
உணர்வுகளை நொறுக்கும் போது
காதுமடலில் சுடு சுவாசம் வீசும்
காதலர்கள்.

கால் தொடும் கடலலையின்
முதல் துளியையும்
நீள் கடலின் ஓரம் தட்டும்
கடைசிச் சொட்டையும்
ஓர்
ஈர நூல் தான் இழுத்துக் கட்டுகிறது
என்று கவிதை சொல்லும் கவிஞர்கள்.

கொட்டும் இருளிலும்
கைதட்டும் அலைகளின் சத்தத்திலும்
அமைதியைப் பிரித்தெடுக்கும்
வறுமைக் கோட்டுக்கு கீழும்
முதுமைக் கோட்டுக்கு மேலேயும் இருப்பவர்கள்.

எதிர்காலத்தை
இருளுக்குள் இளைப்பாற விட்டுவிட்டு
நிகழ்கால நிமிடங்களில்
மண்ணெண்ணை விளக்கு வெளிச்சத்தில்
குறி சொல்லிக் கொண்டிருக்கும்
ஜாதகப் பட்சிகள்.

குடியிருப்புக்களில்
காற்று குற்றுயிராகிப் போனதால்
மணல் வெளியின் சந்தடியில்
சுவாசம் தேடும் சந்ததிகள்.

வயிற்றுக்குள் அமிலம் வளர்வதால்
அமுதசுரபி தேடித் தேடி
பிஞ்சுக் கரங்களில்
பருக்கைகள் விழக்காத்திருக்கும்
மணிமேகலைகள்.

அலுவலகக் கதவுகளும்
தொழிற்சாலை மதில்களும்
நிராகரித்த விரக்தியில்
மணலுக்குள் விழுந்த சர்க்கரையாய்
வாசல் தேடி மூச்சிரைக்கும்
இளைஞர்கள்.

இன்னும் இன்னும்.
யாராரோ
என் மேனியைத் தொட்டுக் கொண்டு
என்னில் விட்டுச் சென்ற சுவடுகள்
நெருக்கமாய்
மிக மிக நெருக்கமாய்.

இரவுக் காவலர் பார்வை பட்டு
காதலர்கள் விலகிப் போக.

போர்வைகளின்
பார்வை தேடி
மிச்ச கூட்டமும் வடிந்து முடிந்தபின்,

சில்லறை எண்ணி
சிரித்தும் சிந்தித்தும்
சுண்டல் சிறுவர்கள் சிதறி மறைய.

என்
தூக்கத்தைத் தின்று விட்டு
இரவு நிம்மதியாய்த் துயில,

நிறுத்தாமல் பேசிக்கொண்டிருக்கும்
அந்த நீலக் கடல்.
நான் விழித்திருக்கும் நம்பிக்கையில்.