கவிதைச் சாலை

1.

மெளனங்கள்
இறுகிக் கிடக்கும் பாறை போல
சுமையானவை.

உன்
கரம் கோர்த்த
மெளனத்தைத் தவிர

2.

எப்போதும்
உன்னுடன் இருப்பேன்
என்று
சொன்ன நினைவு மட்டும்
இப்போதும்
என்னுடன் இருக்கிறது

0

3.

உன்னுடைய
முத்தங்களின் ஒன்றைத்
திருட முடிந்தால்
என்
தனிமைகளின் உதடுகளுக்கு
தத்துக் கொடுத்திருப்பேன்.

0

4.

வயலில் இட்ட விதை நெல் போல
நடப்பட்டிருக்கிறது
உன் புன்னகை
என் இதய வயலில்.

உன் பார்வை ஈரத்தைப்
பரிமாறினால்
முளைத்து வளரும்
நீ அறியாத ஒரு கணத்தில்

0

5.

நீ
என்னுடன் இருந்தால்
என் வாழ்க்கை
ஆனந்தமாகும்.

என் வாழ்க்கை
ஆனந்தமாய் இருந்தால்
நீ
என்னுடன் இருக்கிறாய் என்று அர்த்தம்.

0

6

நீ
விலகமாட்டாய் எனும்
என்
நம்பிக்கையின் அலட்சியமே
நீ
விலகிவிடக் காரணம்

0

7.

இந்தியாவின் எதிர்காலம்
இளைஞர்களின்
கையில் என்கிறார்கள்
இளைஞர்களின் எதிர்காலம்
உன் கையில்
என்பதை அறியாதவர்கள்.

0

8

உனது
மனக் கடலுக்குள் மூழ்கி
முத்தெடுக்க முனைகையில்,
நீ
கரையில் ஒதுங்கி
எனக்காய் காத்திருந்தாய்
காதல்
புரிந்தது எனக்கு.

0

9

காதலிக்கும் இதயம்
நிலவுடன் கதை பேசும்.

காதலிக்கப்படும் இதயம்
நட்சத்திரங்களுடன் நாட்டியமாடும்.

எப்படியோ
காதலில் இருப்பவர்கள்
நிலத்தை நிராகரித்து
வானத்தில் மட்டுமே வலம் வருகிறார்கள்

0

10.

உன் கரம் கோர்த்து
விரல்களிடையே விரல் நுழைத்து
பரவசப் படியேறுகையில்
உணர்ந்தேன்
ஒவ்வோர் காதலுக்குள்ளும்
ஒவ்வோர்
பிரபஞ்சம் படுத்திருப்பதை
0

அங்கிங்கெனாதபடி
எங்கும்
உன் நினைவுகளின் உருவம்
புன்னகைத்தபோது
உளவியலார் சொன்னார்கள்
கடவுளுக்கு மட்டுமல்ல
காதலுக்கும்
உருவமில்லை என்று

பிடித்திருந்தால்…. தமிழிஷ் வாக்களியுங்கள்…

வண்டி கட்டுப்பாட்டை முழுமையாய் இழந்து சரிவில் உருண்டது. வண்டியை ஓட்டிக் கொண்டிருந்த சரண்யா அதிர்ந்தாள். அருகில் அவளுடைய கணவன் கார்த்திக். பின் சீட்டில் தூங்கிக் கொண்டிருந்தான் அவர்களுடைய ஆறு வயது மகன் ராகுல்.

அந்த கொடூரமான வினாடியில் சரண்யாவின் பதை பதைப்பு முழுக்க ராகுலின் மீது தாவியது. பின் சீட்டில் தூங்கி கொண்டிருந்த அவன் பிடிமானம் ஏதுமின்றி வண்டி உருள உருள காருக்குள் தூக்கியடிக்கப்பட்டான்.

சரண்யா, சென்னையில் ஒரு முன்னணி கணினி நிறுவனத்தில் பணிபுரிகிறாள். துடுக்குத் தனம் + வெள்ளை மனசும் = சரண்யா என சுருக்கமாக அவளைப்பற்றி சொல்லி விடலாம். இயல்பாய் பழகுவதிலும், வேலையில் கவனமாய் இருப்பதிலும், சவால்களை ஆனந்தமாய் ஏற்றுக் கொள்வதிலும் அவளுக்கு நிகர் அவள் தான்.

கணவன் கார்த்திக் மெடிக்கல் ரெப்ரசண்டேட்டிவ். சென்னையில் வறுத்தெடுக்கும் வெயிலில் அலையும் சாபத்திலிருந்து சமீபத்தில் தான் விமோசனம் பெற்றிருந்தார். கிடைத்த ஒரு பதவி உயர்வு அவரை அலுவலகத்துக்குள்ளேயே பணிபுரியும் நிலையைத் தந்திருந்தது.

ராகுலைப் பற்றி சொல்வதென்றால் சொல்லிக் கொண்டே இருக்கலாம். அவனுடைய மூன்றாவது வயதில் கிருஷ்ணரைப் போல வேடமிட்டு எடுத்த படம் ஒன்று எப்போதும் அவர்களுடைய வரவேற்பறையில் இருக்கும்.

“கிருஷ்ணர் படம் நல்லா இருக்கு, எங்கே வாங்கினீங்க… ” என்று வீட்டுக்கு வருபவர்கள் எல்லாம் சட்டென சொல்லி விடுவார்கள்.

பின்பு தான் உற்றுப் பார்த்து “அட.. இது நம்ம ராகுலா ?” என வியப்பார்கள். அழகிலும், பார்வையிலும், நிறத்திலும் துறு துறுப்பிலும் அவன் மீது கண் வைக்காதவர்கள் பார்வை இல்லாதவர்கள் என்று பட்டென சொல்லிவிடலாம்.

“மம்மி… லீவ் கிடச்சதும் பாண்டிச்சேரில பாட்டியைப் பாக்க போலாமா “ என்ற ராகுலின் விண்ணப்பம் தான் இந்த பயணத்துக்குக் காரணம்.

சனிக்கிழமை அதிகாலையிலேயே எழுந்து பிடித்தமான துணியை போட்டுக் கொண்டு ஆளுக்கு முன்பாக ஓடிப் போய் முன் சீட்டில் இடம் பிடித்துக் கொண்டான் ராகுல்.

அவனுக்குப் பிடித்தமான விஷயங்களில் முதலிடத்தில் இருப்பது கார் பயணம். அவனுக்காகவே இந்த காரை மிகுந்த சிரமத்துக்கிடையே வாங்கினார்கள் அவர்கள். முன் சீட்டில் ராகுல் அமர்ந்து ரோடை வேடிக்கை பார்க்கும் போது, கார் வாங்கியது எத்தனை ஆனந்தமானது என்று தோன்றும் சரண்யாவுக்கு.

அன்றும் அப்படித் தான் ஆரம்பமானது பயணம். உற்சாகமாய் சாலையைக் கவனித்துக் கொண்டே வந்தவன் சுமார் ஒரு மணி நேரம் பயணம் செய்ததும் சோர்வுக்குள் விழுந்தான். அதிகாலையிலேயே முழித்து விட்டதால் தூக்கம் அவனுடைய கண்களைச் சுழற்றி அடித்தது.

“மம்மி.. தூக்கம் வருது… நான் பின்னாடி போய் படுத்துக்கறேன்… அப்பாவை முன்னாடி வரச் சொல்லு” ராகுல் சொன்னான்.

அப்பாவும் பையனும் இடத்தை மாற்றிக் கொண்டு பயணத்தைத் தொடர்ந்து கொண்டிருந்தபோது தான் நிகழ்ந்தது அந்த எதிர்பாராத விபத்து.

தனக்கு முன்னால் சட்டென வந்த பைக்கைப் பார்த்து சடர்ன் பிரேக் போட, வண்டி கட்டுப்பாட்டை இழந்து கவிழ்ந்து சரிவில் உருண்டது.

பின் சீட்டில் தூங்கிக் கொண்டிருந்த ராகுல், விழித்து என்ன நடக்கிறது என்பதை உணரும் முன் ஆங்காங்கே தூக்கி வீசப்பட்டு தலையில் பலத்த அடிகளை வாங்கி இரத்தச் சுவடுகளோடு மயங்கினான்.

உருண்டு போன வண்டியிலிருந்து வெளியே வரமுடியாமல் கார்த்திக்கும், சரண்யாவும் தவித்தார்கள். யாருக்கு எங்கெங்கே அடிபட்டது, எங்கெங்கே வலிக்கிறது என்பதெல்லாம் புரியவே இல்லை. வண்டியின் கதவுகளெல்லாம் ஜாம் ஆகிவிட, பின்னால் குழந்தை மயங்கிக் கிடக்க பதறிப் போனார்கள் இருவரும்.

அதன் பின் நடந்தவையெல்லாம் சினிமா சமாச்சாரங்கள் போல நம்ப முடியாதவை. யாராரோ ஓடி வந்து கண்ணாடியை உடைத்து அவர்களை வெளியே எழுத்துப் போட்டார்கள்.

சரண்யாவால் கைகளைத் தூக்க முடியவில்லை. எங்கெங்கோ எலும்புகள் உடைந்திருக்க வேண்டும். கார்த்திக் முதுகில் பயங்கர வலி. அவர்களுடைய எண்ணமெல்லாம் ராகுலை எப்படியேனும் மருத்துவமனையில் சேர்க்கவேண்டும் என்பது மட்டுமே.

வந்து கொண்டிருந்த ஒரு கல்யாண ஊர்வலத்திலுள்ள ஒரு காரை நிறுத்தி அதில் அவர்களை ஏற்றி அவசர அவசரமாக அருகிலிருந்த மருத்துவமனை நோக்கி விரைந்தார்கள்.

அது ஒரு சின்ன மருத்துவமனை

“சார்… முதலுதவி எல்லாம் செஞ்சுட்டோம். ஆனா பையனுக்கு தலையில பலமா அடிபட்டிருக்கு. அதனால் இங்கிருந்து 20 கிலோ மீட்டர் தூரத்துல கோவிந்த் ஆஸ்பிடல் இருக்கு. அங்கே கொண்டு போங்க…”

வண்டி கோவிந்த் மருத்துவமனை நோக்கி பறந்தது.

“ஐயோ.. சார் இன்னிக்கு சி.டி ஸ்கேன் வர்க் ஆகல.. நீங்க நேரா பாண்டிச்சேரி ஜிப்மர் மருத்துவமனைக்கே போயிடுங்களேன்” கைவிரித்தது கோவிந்த் மருத்துவமனை.

விபத்தில் அடிபட்டவருக்கு உதவி செய்யப் போய் ஏதேனும் சிக்கல் வருமோ எனும் பயமா ? அல்லது உண்மையிலேயே சி.டி ஸ்கேன் வேலை செய்யவில்லையா என்பது யாருக்கும் தெரியவில்லை.

வண்டி பாண்டிச்சேரி நோக்கி ஓடியது.

இதைத் தான் விதி என்பதா தெரியவில்லை. விபத்து சென்னைக்கு அருகில் நடந்திருந்தால் சென்னையில் ஏதேனும் மருத்துவமனையில் சேர்த்திருக்கலாம். பாண்டிச்சேரி அருகே நடந்திருந்தால் நேரடியாக பாண்டிச்சேரி மருத்துவமனையில் சேர்த்திருக்கலாம்.

நடந்திருப்பது பாண்டிச்சேரிக்கும் சென்னைக்கும் நடுவே. பதட்டமும் குழப்பமும் வழிந்தது கார்த்திக்கின் மனதில்.

விபத்து நடந்த ஒரு மணி நேரத்தை “கோல்டன் அவர்” என்று சொல்வார்கள். அந்த நேரத்துக்குள் நல்ல மருத்துவமனை ஒன்றில் சேர்ந்து விட்டால் பாதுகாப்புக்கு கொஞ்சம் உத்தரவாதம். என்ன செய்வது நேரம் ஓடிக்கொண்டே இருக்கிறதே !

வண்டி வேகமாய் ஓடிக்கொண்டிருக்க, மயக்கத்தில் சரிந்தாள் சரண்யா….

சரண்யா மயக்கத்தில் ஒரு புறம் சரிய, சற்றும் எதிர்பாராத விதமாக, கையில் இருந்த ராகுல் மரணத்தில் விழுந்தான். இப்படி ஒரு நிகழ்வை கனவின் நுனியிலும் நினைத்திருக்காக கார்த்திக் இடி விழுந்த முட்டை போல சுக்கு நூறாய் உடைந்தான்.

மடியிலேயே தன் மகன் மரணமடைவதைக் காணும் துர்பாக்கிய நிலையில் உறைந்து போய் மொத்த வலுவையும் இழந்தான் கார்த்திக்.

மருத்துவமனையை அடைந்த போதே சொல்லி விட்டார்கள்.

“சாரி சார்.. பையன்…. ஏற்கனவே இறந்துட்டான்”

இப்படி ஒரு வார்த்தை மருத்துவரின் வாயிலிருந்து வரக் கூடாதே என பதறிக் கொண்டிருந்த கார்த்திக் மிச்சம் மீதி இருந்த சக்தியையும் இழந்து தலையில் கைவைத்துக் கொண்டே தரையில் அமர்ந்தான்.

சரண்யா அவசர சிகிச்சைப் பிரிவில் சேர்க்கப்பட்டாள்.

“ஒருநாள் அப்சர்வேஷன்ல வெச்சிருக்கணும். அதுவரைக்கும் பையனைப் பற்றி அம்மா கிட்டே சொல்லாதீங்க…” மருத்துவர் சலனமே இல்லாமல் சொல்லிவிட்டு கடந்து போனார்.

அன்றைய தினம் எப்படிப் போனது என்று கார்த்திகிற்கு புரியவே இல்லை. யாருக்கோ போன் செய்து கதறலோடே விஷயத்தைச் சொல்ல, விஷயம் செல்போனில் தீயாய் பரவி உறவினர்களும், நண்பர்களும் பாண்டிச்சேரி அடைந்தார்கள்.

ஐசியுவிற்குள் வருபவர்களிடமெல்லாம் சரண்யா கேட்ட ஒரே விஷயம்

“ராகுலைப் பாத்தீங்களா ? நல்லா இருக்கானா ? ரொம்ப வலி இருக்குதாமா ?” என்றது தான்.

“நல்லா இருக்கான்… பேசாம படுத்திருக்கான்” என கதறலை உள்ளுக்குள் அடக்கிக் கொண்டு பதில் சொன்னார்கள்.

“நல்ல வேளை கடவுள் தான் காப்பற்றினார். பயங்கர ஆக்சிடண்ட். நினைக்கவே பயமா இருக்கு” சிரித்துக் கொண்டே சொன்ன சரண்யாவை ஏறிட முடியாமல் கலங்கினார்கள் அனைவரும்.

அன்று மாலை தான் சரண்யாவுக்கு விஷயமே தெரிந்தது. கொதிக்கும் எண்ணைக்குள் குதித்ததாய் அலறினாள்…. கதறினாள்…

சிரிப்பும் சந்தோசமுமாக காலையில் கிளம்பிய குடும்பம் இரவில் அழுகையும், இழப்பும், கதறலுமாய் வீடு சேர்ந்தது.

அழுகையின் உச்சகட்டத்தில் மூழ்கியது வீடு.

தகவல் கேட்டவர்கள் எல்லாம் அதிர்ந்தனர். நம்ப முடியாமல் இரண்டு மூன்று தடவை திரும்பத் திரும்ப கேட்டு செய்தியை உறுதிப்படுத்தினார்கள். இப்படி ஒரு துயரத்தை யாரும் எள் முனை அளவும் எதிர்பார்த்திருக்கவேயில்லை.

எல்லாம் முடிந்து விட்டது.

பதினாறாவது நாள்.

ராகுல் இறந்து பதினாறு நாட்கள் ஆகிவிட்டிருந்தன.

அழுகை வழிந்து வழிந்து அறைகளெல்லாம் இறுக்கத்தால் நிரம்பியிருந்தன. கவலையின் கற்களால் கட்டப்பட்டதாய் தோன்றியது வீடு. ஆனந்தத்தின் அறைகளாய் இருந்தவை, துயரத்தின் தூண்களாய் மாறிப் போயின.

இங்கே தான் ராகுல் இருந்தான், இங்கே தான் டிவி பார்த்தான், இங்கே தான் விளையாடினான் என நினைவுகள் விசும்பல்களாய் வழிந்தன.

“ஐயோ.. அவனுக்கு வாங்கி வைத்திருந்த விளையாட்டுச் சாமான்களில் பாதி கூட இன்னும் அவனுக்குக் கொடுக்கலையே…” அவன் துணிகளை நெஞ்சோடணைத்துக் கதறினாள் சரண்யா.

“ஒரு நாள் கூட தனியா இருக்கமாட்டானே. இப்போ அவன் தனியா போய் பதினாறு நாளாச்சே…” பாட்டியின் புலம்பல் வாசல்களில் வழிந்தது.

“திடீரென ஒரு மிராக்கிள் நடக்காதா ? அவன் வந்து கதவைத் தட்டமாட்டானா ? “ கவலையின் தவிப்புடன் தந்தை மௌனமாய் கதறினார்.

ஒரு மழலையின் சின்னச் சிரிப்பே ஒரு யுகம் ரசிக்க வைக்குமெனில், ஆறு வருட வாழ்க்கை எத்தனை ஆழமாய் நினைவலைகளை எழுப்பியிருக்க வேண்டும்.

கிருஷ்ணர் வேடமிட்ட அவனுடைய படம் சுவரில் தொங்கியது.

“கடவுளாய் வேடமிட்டவன், கடவுளிடமே போய்விட்டானே. அவனுக்கு ஏன் இத்தனை அவசரம். என்னை விட்டு விட்டுப் போய்விட்டானே” சரண்யா அழுகையை நிறுத்தவே இல்லை.

எப்போதும் சிரிப்பும், உரையாடலும், கலகலப்பும் நிரம்பி வழியும் வீடு இப்போது மௌனத்தின் ஆழத்தில் மூழ்கியது.

மௌனத்தை விசும்பலும், அழுகையும் மட்டுமே கலைத்தன.

ஓரமாய் அமர்ந்து விசும்பிக் கொண்டிருந்த சரண்யா சட்டென நிமிர்ந்தாள்.

அவளுடைய மனதில் ஏதேதோ எண்ணங்கள் ஓடின. மெதுவாய் எழுந்தாள்.

“கார்த்திக்… கொஞ்சம் வெளியே போணும் வரீங்களா ?”

“இன்னிக்கு பையனோட காரிய தினம், பதினாறாவது நாள். இன்னிக்கு எங்கேயும் போகவேண்டாம். கொஞ்சம் ரெஸ்ட் எடு” கார்த்திக் சொன்னான்.

சரண்யாவின் தோள்பட்டை எலும்பு முறிந்து போய் கட்டு போடப்பட்டிருந்தது. வலி உடல் முழுவதும் வியாபித்திருந்தது. எனினும் மகனின் இழப்புக்கு முன்னால் எந்த வலியும் அவளுக்கு வலியாகவே தெரியவில்லை.

“இல்லை.. வாங்க.. ஒரு கால் டாக்சி புடிங்க.. கண்டிப்பா போகணும்…”

“எங்கே போகணும் ?” கார்த்திக் கேட்டான்.

“சொல்றேன்.. வாங்க..” சரண்யா சொல்ல, அவளை எதிர்க்க வேண்டாம் எனும் சிந்தனையில் கார்த்திக்கும் கிளம்பினான்.

கால் டாக்சி ஒன்று வந்தது.

வண்டியில் ஏறிய சரண்யா போக வேண்டிய இடத்தைச் சொல்ல கார்த்திக் திடுக்கிட்டான்.

0

சரண்யாவும், கார்த்திக்கும் அந்த வீட்டின் கதவைத் தட்டினார்கள்.

“யாரு ?” கதவைத் திறந்த அம்மாவுக்கு ஐம்பது வயதிருக்கலாம்.

“சேஷகிரி வீடு இது தானே” ? சரண்யா மெதுவாய் கேட்டாள்.

“ஆமா…உள்ளே வாங்க…”

அவர்கள் வீட்டுக்குள் நுழைந்தார்கள்.

வீட்டின் நடுவே வாழை இலை போடப்பட்டு பூஜை நடந்ததற்கான அடையாளங்கள்.

புதிதாய் மாட்டப்பட்டிருந்த போட்டோவில் சேஷகிரி சிரித்துக் கொண்டிருந்தான். ஹாலில் ஆங்காங்கே சிலர் அமர்ந்து மௌனத்தைத் தின்று கொண்டிருந்தனர்.

“இன்னிக்கு அவன் பகவான் கிட்டே போய் பதினாறு நாள் ஆச்சு. ஒரே பையன்..” மேலே பேச முடியாமல் சேலைத் தலைப்பை எடுத்து வாயில் வைத்தாள் அவள்.

“நீங்க அவன் கூட வேலை பாக்கிறவாளா ?”

“இல்லை…” சரண்யா மெதுவாய் சொன்னாள்.

“பின்னே ?…”

கொஞ்ச நேர மௌனத்துக்குப் பின் சரண்யா சொன்னாள்.

“அவனை கொன்னவள்”

சரண்யா சொல்ல ஹாலில் அமர்ந்திருந்த அத்தனை பேரும் சட்டென நிமிர்ந்தார்கள்.

“நான் அவனை கொன்னவள். என் கார்ல அடிபட்டு தான் உங்க பையன் இறந்து போயிட்டான். “ சரண்யா தலை கவிழ்ந்து விசும்பினாள்.

“என்னது… நீ தான் அந்த பாவியா.. என்ன தைரியம் இருந்தா இங்கே வருவே” ஒரமாய் அமர்ந்திருந்த உறவினர்களின் ஒருவர் விருட்டென கொதித்தெழுந்து அவர்களை நோக்கிப் பாய்ந்தார்.

“நீங்க என்னைக் கொன்னாலும் பரவாயில்லைன்னு தான் இங்கே வந்திருக்கேன். அந்த ஆக்சிடண்ட்லே என்னோட ஒரே பையனையும் இழந்துட்டேன். அவனுக்கு ஆறு வயசு. அவனோட இழப்பு எப்படிப்பட்ட வலியை தருதுன்னு எனக்குத் தான் தெரியும். ஒரு ஆறு வயசுப் பையனோட இழப்புல நான் இவ்ளோ அழுதா, இவ்ளோ துடிச்சா, இருபத்தாறு வயது பையனோட இழப்புல நீங்க எப்படி அழுவீங்க, எப்படி துடிச்சுப் போயிடுவீங்கன்னு எனக்கு யோசிக்க முடியுது” சரண்யா அழுது கொண்டே சொன்னாள்.

“இந்தப் பதினாறு நாள் வாழ்க்கை எனக்கு சொல்லிச்சு, ஒரு இழப்போட வலி என்னான்னு. அப்படிப்பட்ட இழப்புல இருக்கிற உங்க கால்ல விழுந்து மன்னிப்புக் கேக்க தான் நான் வந்தேன்” அழுது கொண்டே சரண்யா இருக்கையிலிருந்து எழுந்து சேஷாத்ரியின் அம்மாவின் பாதங்களுக்கு அருகே குனிந்தாள்.

சேஷாத்ரியின் அம்மா சட்டென அவளை தடுத்து நிறுத்தினாள்.

“வேண்டாம்மா… ஏனோ தெரியல. எனக்கு இப்போ மனசுல பாரம் குறையுது. என் பையனும், உம் பையனும் சந்தோஷமா சுவர்க்கத்துல இருப்பாங்க. குழந்தைங்க கடவுள் அனுப்பற தேவதைங்க. எப்போ கடவுளுக்குத் தேவயோ அவரு கூப்பிடுவாரு. கொடுக்கும்போ வேண்டாம்னும் சொல்ல முடியாது, கேக்கும்போ முடியாதுன்னும் சொல்ல முடியாது” சொல்லி விட்டு அழ ஆரம்பித்து விட்ட சேஷாத்ரியின் அம்மாவின் முன்னால் அமைதியாய் அமர்ந்திருந்தாள் சரண்யா

பிடித்திருந்தால் ஒரு கிளிக் = > தமிழிஷ் வாக்களிக்க…

0

இது ‘உரையாடல் : சமூக கலை இலக்கிய அமைப்பு’ நடத்தும் சிறுகதை போட்டிக்காக எழுதப்பட்டது

அப்போதெல்லாம்
வெறும் ஐயாயிரம் தான்
நாலு கிரவுண்ட் வாங்கிப் போட்டிருந்தால்
நான் கோடீஸ்வரன்
அங்கலாய்த்தார் நண்பர்

அப்போதெல்லாம்
இங்கே
ஆள் நடமாட்டமே இருக்காது
பயங்களின்
பதுங்கு குழிதான் இந்த இடம்
என்றார் இன்னொருவர்.

எங்கே மழை பெய்தாலும்
இங்கே தான்
வந்து தேங்கும்.
இது
ஏரியாய் கிடந்த இடமப்பா
என்றார் மற்றொருவர்

அதோ அந்த இடத்தில்
இருந்தது
ஒரே ஒரு ஒற்றையடிப்பாதை
சைக்கிளில் வரவே
சங்கடப்படவேண்டும் அப்போதெல்லாம்

இதோ இந்த ஏரியா
நான்கு ரவுடிகளின்
தீர்மானத் தளங்கள்னா நம்புவியா ?
இது
கொலைகளின் கூடாரமாமப்பா !

ஆளாளுக்கு
காலாட்டிக் கொண்டே
கதை பேசிக்கொண்டிருந்தார்கள்.

அப்போதெல்லாம்
கிரவுண்ட் ஐம்பது இலட்சம் தான்
நாலு வாங்கிப் போட்டிருக்கலாம்
என
பிற்காலத்தில் பேசக் கூடும்
நான்
என் மகனிடம்

ஃ

எப்போதோ
நீ விட்டுச் சென்ற
குரலின் விரல்களை
இன்னமும்
இறுகப் பற்றிக் கொண்டு நடக்கிறேன்.

பார்வையற்ற ஒருவனின்
பாதங்களுக்குக்
கீழே
பரவும் வெளிச்சம் போல
பயனற்று வழிகிறது
என் எதிர்பார்ப்பின் கதறல்.

உன் குரலில்
இப்போது
இனிமை கூடியிருக்கலாம்.
அல்லது
கரகரப்பு கலந்திருக்கலாம்.

அகழ்வாராய்ச்சியில் கிடைத்தவற்றில்
மிகப் பழமையான
சிற்பம் போல,
அதிகபட்சக் கவனத்துடனே
அன்றைய உன் குரலை
பாதுகாக்கிறேன்.

அந்தக் ஒலிக்குள் இருக்கும்
மொழி
என்னைக் காயப்படுத்திய
விலகலின் வார்த்தை தான்,
ஆனாலும்
விலக்காமல் வைத்திருக்கிறேன்.

ஒருவேளை
அந்தக் குரல் தொலைந்து
போனால்,
மீண்டும் ஒரு குரலுக்காய்
உன் வாசலுக்கு
யாசகனாய் வருவேனோ என்னும்
பயத்துடன்.